KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 47 : พบ [KaiSoo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 มี.ค. 60





          ซ่าาา ซ่าาาาาา เสียงคลื่นซัดสาดบนหาดทรายยังคงดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด 
          
          จงอินยืนอยู่ตรงนี้มาได้สักพักหนึ่งแล้ว อากาศเย็นของทะเลหน้าหนาวทำให้ไม่มีคนเยอะนักในเวลานี้ ถ้าจะพูดให้ถูก ในระยะสายตานี้ก็มีเพียงจงอินคนเดียวเท่านั้นที่ยืนอยู่ เท้าของเขาจมลงไปในทรายจนถึงข้อเท้า จงอินเซล้มลงด้วยเสียการทรงตัว กางเกงของจงอินเปียก แต่เขาก็ไม่ใส่ใจมันนัก จงอินยกมือขึ้นเสยผม แต่ลมทะเลเหนียวๆ ทำให้ผมของเขาจับตัวเป็นก้อน นั่นทำให้เขานึกถึงหมวกแก๊ปที่ปกติจะโดนอีกคนบังคับให้ใส่มา อ่า เขาคิดถึงคยองซูอีกแล้ว

          เขารู้สึกเหมือนเป็นอะไรสักอย่างที่เว้าแหว่ง ไม่สมประกอบ เมื่อไม่มีอีกคนอยู่ด้วย

          จงอินยังจำวันแรกที่เจอกับคยองซูได้ มันเป็นเหมือนรักแรกพบ อาจจะฟังดู "สาวน้อย" ไปหน่อย แต่จงอินรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
วันนั้นจงอินกำลังเดินทางกลับบ้านเหมือนอย่างทุกวัน ผิดกันก็แค่เวลาที่ช้ากว่าปกติเล็กน้อยจากกิจกรรมที่เขาต้องทำหลังเลิกเรียน จงอินแตะบัตรโดยสารรถไฟฟ้าแล้วเดินเข้ามาอย่างเคย กำลังจะเดินขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปยังชานชาลาที่ต้องการก่อนจะได้ยินเสียงดนตรีสดที่ดังมาจากผับข้างสถานีรถไฟฟ้า เขาหยุดยืน ก่อนจะมองไปยังต้นเสียง แน่นอนว่าเขามองไม่เห็น เขาไม่ใช่คลากเคนท์ที่มีดวงตาเอกซ์เรย์นี่ แต่เสียงเพลงนั่นทำให้เขาหยุดฟัง นาน จนเกือบจะถึงเวลาของรถรอบสุดท้าย เสียงเพลงก็หยุดลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพลงที่เปิดจากเพลย์ลิสต์แทนการร้องสด จงอินจึงขึ้นบันไดเลื่อน และรอจนรถไฟขบวนถัดไปมาถึง เวลานั้น ก่อนที่รถจะแล่นเข้ามาจอด เขาเห็น ที่ฝั่งตรงข้าม มีชายคนหนึ่งกำลังเดินขึ้นมา ตัวเล็กๆ กับตากลมโตนั่นตรึงเขาเอาไว้ เสียงเพลงรักที่เคยฟังดังขึ้นมาในหัว แล้วจงอินก็ตกหลุมรักเป็นครั้งแรก พร้อมกับเสียงของรถไฟที่ใกล้เข้ามา ตัดขาดเขาออกจากคนที่ทำให้ใจเต้น กว่าจะรู้ตัวอีกที รถไฟก็ออกไปเสียแล้ว พร้อมกับเด็กหนุ่มตาโตคนนั้น ยังไม่ใช่รถรอบสุดท้าย จงอินยังกลับบ้านได้ แต่หัวใจดวงน้อยๆของเขาได้ปลิวตามอีกคนไปเสียแล้ว

          มันน่าเสียดายที่คุณเจอใครบางคนที่ทำให้โลกของคุณหยุดหมุน แล้วกลับต้องพลาดโอกาสทำความรู้จักกันไปอย่างนั้น 

          แต่โลกไม่ได้โหดร้ายกับจงอินนัก หลังจากมันเหวี่ยงให้เขาได้ไปเจอกับรักแรกพบจนหัวใจของเขากระเด็นกระดอนตามคนตัวเล็กตาโตไปด้วยแล้วนั้น จงอินก็ได้หัวใจคืนในวันถัดมา เขาเจอคนตัวเล็กตาโตคนนั้น แล้วก็ยังได้ทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการอีกด้วย
          วันนั้นคยองซูเดินมาพร้อมชานยอล ทำให้จงอินได้รู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนรับจ๊อบเล่นดนตรีที่ผับข้างสถานีรถไฟฟ้าทุกคืนวันศุกร์และเสาร์ จงอินรู้จักชานยอลอยู่ก่อนแล้วเพราะพวกเขาเคยเรียนที่เดียวกัน หนำซ้ำบ้านยังอยู่ทางเดียวกันอีกต่างหาก แต่น่าแปลกที่จงอินไม่เคยพบคยองซูมาก่อนเลย
          อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ได้รู้จักกัน และเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น เป็นจงอินที่วิ่งออกไปขอเบอร์โทรศัพท์ของคยองซูจนชานยอลมองเหล่ แต่ใครจะสน จงอินชอบคยองซู ไม่ได้ชอบชานยอลนี่ ถึงจะไม่ชอบรอยยิ้มรู้ทันนั่นก็เถอะ 
          จงอินพบว่าเขาและคยองซูโตมาในแบบที่แตกต่างกันจนเรียกได้ว่าเป็นขาวกับดำ พวกเขาโตมาในสิ่งแวดล้อมที่ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย แต่ความคิดของพวกเขานั้นไปในทางเดียวกันได้อย่างน่าประหลาด เรื่องราวที่พวกเขานำมาคุยกันจึงมีมากมาย จงอินรู้สึกว่าอะไรบางอย่างในชีวิตเขาที่เคยไม่สมประกอบได้ถูกเติมจนเต็ม ยิ่งวันเวลาผ่านไป คยองซูทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างน่าขัน จงอินเคยมีทฤษฎีที่ว่าคนคนหนึ่งคงรู้สึกตกหลุมรักได้เพียงครั้งเดียว แต่คยองซูได้ทำให้เขารู้แล้วว่ามันไม่จริง เขาตกหลุมรักครั้งที่เท่าไหร่ก็คร้านจะนับ กับคนคนเดิม กับรอยยิ้มเดิมๆ จงอินสงสัยเหมือนกันว่าคยองซูทำได้อย่างไร แต่คิดอีกทีจะบอกว่าคยองซูทำมันก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะเป็นจงอินเองต่างหากที่ไปตกหลุมรัก 
          จงอินคิดถึงรอยยิ้มของคยองซู มือหนายกขึ้นวางที่กลางอก บอกหัวใจที่กระตุกวูบให้สงบลง เก็บอาการหน่อยสิใจ เขาบอกตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่าจะมาใจเต้นแบบนี้ทุกครั้งที่คยองซูยิ้มไม่ได้  

          จงอินคิดว่าเขาเป็นคนที่โชคดีมากๆ ที่ได้มาเจอกับคยองซูแต่คนที่โชคดีอาจจะเป็นเขาคนเดียว 

          ไม่นาน หลังจากที่ทั้งสองคนย้ายมาอยู่ด้วยกัน คยองซูก็ตรวจพบว่าป่วย ตลกดีที่คนรักษาสุขภาพ กินผักผลไม้ไม่ชอบกินของทอดมันๆ หรือขนมอบกรอบไร้สาระอย่างคยองซูเป็นมะเร็ง แทนที่จะเป็นจงอิน...จงอินอยากให้เป็นเขามากกว่า

          เพราะปัจจุบันการแพทย์นั้นเจริญก้าวหน้าอยู่มากแล้ว พวกเขาจึงทำได้แค่ทำใจให้สบายแล้วก็พาคยองซูเข้าสู่กระบวนการการรักษาเท่านั้น โรคที่คยองซูเป็นนั้นเป็นกรรมพันธุ์ จงอินจำได้ว่าทั้งแม่และตาของคยองซูต่างก็เสียไปเพราะโรคนี้ทั้งนั้น เขาจึงค่อนข้างจะประสาทเสียเมื่อพบว่าคยองซูป่วย แม้คยองซูจะบอกกับเขานับครั้งไม่ถ้วนว่ามันแค่ระยะแรก แต่จงอินก็ยังกลัวอยู่ดี ใช่ เป็นจงอินเองที่ประสาทเสียจนต้องให้คยองซูมาปลอบ ทั้งๆ ที่เขาควรจะเป็นที่พึ่งให้คยองซูได้ แต่กลายเป็นว่าคยองซูเสียอีกที่คอยดูแลเขา

          แม้ในวันที่คยองซูเจ็บป่วย แต่อีกคนก็ยังคงยิ้มให้เขา

          คยองซูในชุดผู้ป่วยสีเขียวอมฟ้านั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเป็นภาพที่ทำให้เขาปวดใจ แต่รอยยิ้มนั้นก็ยังทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้เสมอ
คนตัวเล็กนั่งขัดสมาธิ เท้าศอกไว้ที่ขาของตัวเองขณะมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง ข้อมือเล็กดูบอบบางกว่าที่เคย
          จงอินหลับตาเมื่อคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น คิดถึงคนที่ควรจะอยู่ข้างๆ เขาในเวลานี้ แต่คยองซูไม่ได้อยู่กับเขาอย่างที่สัญญากันไว้ จงอินเม้มปาก ลำคอรู้สึกได้ถึงรสเค็มจนขม
          ยิ่งเวลาผ่านไป อากาศก็ยิ่งเย็นลงเรื่อยๆ จงอินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ความคิดของเขาล่องลอยไปกับฟองคลื่น เสียงน้ำทะเลกระทบหาดทรายดังก้องอยู่ในหู จนกระทั่งสัมผัสแผ่วเบาบนบ่ากระตุ้นให้จงอินลืมตา ภาพที่เห็นตรงหน้าดูลางเลือน จงอินกระพริบตาเพื่อปรับโฟกัส สมองมึนงงเมื่อพบคนที่คิดถึงอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มที่คุ้นเคยสร้างความอบอุ่นให้กับเขา จงอินยิ้มตอบทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว ในที่สุด.........


Talk: เรื่องนี้แต่งไว้นานแล้วค่ะ แต่เพิ่งเอามาลง หวังว่าจะมีคนชอบนะคะ 

ป.ล. แจ้งข่าวค่ะ คอมเราพัง อาจจะไม่ได้ลงฟิคสักระยะนะคะ ถ้าไม่เปิดพรูฟในคอมก่อนคำผิดจะเยอะมากจริงๆ เอาใจช่วยให้คอมเรากลับมาใช้ได้กันนะคะ ฮืออออ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #184 jkyx (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 04:18
    ฮืออ เศร้าแต่ดีจัง เป็นวันช็อตที่อ่านแล้วมันหน่วงๆคันๆในใจทั้งๆที่ใช้เวลาอ่านแค่สองนาที ชอบอีกแล้วค่ะ โอย ทำไมดี
    #184
    0
  2. #182 misobass (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 21:27
    คยองซูใช่มั้ย
    งืออออ ทำไมดูเศร้า
    #182
    0