KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 24 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 ส.ค. 59

          

          จงอินคิดว่าเขาเก็บมันเอาไว้ได้ แต่ความจริงแล้วเปล่าเลย บางที เขาคงละโมภเกินไปที่อยากจะเก็บคยองซูเอาไว้คนเดียว เขาจึงต้องได้รับผลกรรมนั้น ความรู้สึกในใจของเขานับวันยิ่งชัดเจน ค่อยๆ ผลิบาน เหมือนดอกไม้แรกแย้ม จนในที่สุดกลีบดอกไม้ก็ได้แย้มบานเต็มที่จนมองเห็นเกสรข้างใน มันหอมหวาน แต่ทว่ากลับมีพิษร้าย จงอินเห็นมันแล้ว เขาถือดอกไม้นั้นอยู่ในมือ แต่กลับทำอะไรกับมันไม่ได้นอกจากจ้องมอง อย่างน้อยเขาก็ยังมีมัน จงอินปลอบใจตนเอง   

          พวกเขากำลังจะเรียนจบ และแน่นอนว่าหลังเรียนจบแล้ว พวกเขาก็ควรที่จะออกไปทำงาน แล้วก็มีชีวิตเป็นของตนเอง มันอาจจะฟังดูดี เป็นชีวิตที่ใครหลายคนต้องการ แต่จงอินไม่ เขากลัวว่าการโตเป็นผู้ใหญ่แบบที่ใครต่อใครใฝ่ฝันถึงจะแยกเขาออกจากคยองซู และดูเหมือนความกลัวจะทำให้เขาฝันร้ายบ่อยขึ้น

          สำหรับคยองซู ช่วงเวลาแห่งความเหนื่อยล้าได้ผ่านพ้นไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขาเหลือแค่เพียงการพรีเซนท์และสอบเก็บคะแนน ตัวโปรเจคนั้นเสร็จสมบูรณ์ งานวิจัยที่ต้องทำกับทางมหาวิทยาลัยก็ไม่มีอะไรน่าห่วง ช่วงนี้เขาจึงใช้เวลาว่างที่มีในการอ่านหนังสืออยู่ที่ห้อง ได้กลับมาใช้เวลาที่มีจงอินอยู่ด้วยมันรู้สึกดีกว่าอยู่แล้ว   

          ทุกอย่างระหว่างพวกเขายังคงเหมือนเดิม เว้นก็เพียงแต่ระยะหลังมานี้จงอินฝันร้ายบ่อยขึ้น คยองซูแก้ปัญหาด้วยการสั่งให้จงอินเลื่อนเตียงมาชิดกัน ดูเหมือนการที่เขานอนอยู่ข้างๆ จะพอช่วยได้ จงอินฝันร้ายน้อยลง 

          จนกระทั่งการสอบผ่านพ้นไป นักศึกษาคนอื่นอาจจะยังมีงานที่ต้องสะสางอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่กับคยองซู ฮยองชิคเองยังบ่นๆ ว่าเขาไม่น่าจะมัวแต่ชะล่าใจจนโปรเจคเสร็จไม่ทันคยองซูแบบนี้ ไม่ใช่ว่ามันจะทำให้เขาเสียผลการเรียนหรืออะไร เพราะวิชานี้นั้นมีกำหนดส่งรูปเล่มรายงานหลังสอบอยู่แล้ว แต่การที่โปรเจคยังไม่เสร็จนั่นก็หมายความว่าเขาไม่สามารถกลับบ้านพร้อมคยองซูได้ ใช่ คยองซูและจงอินจะกลับบ้าน บ้านที่พวกเขาโตขึ้นมา

          ระหว่างรอผลสอบ ทั้งคยองซูและจงอินตกลงกันว่าจะเดินทางกลับบ้าน ถึงจะมีความทรงจำที่ไม่ดีอยู่ แต่บ้านก็ยังเป็นบ้าน มันยังมีช่วงเวลาดีๆ ที่น่าจดจำ ช่วงเวลาที่เรารู้สึกคิดถึง และทำให้อยากกลับบ้านได้ อีกอย่าง พวกเขาไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว การทิ้งบ้านไว้นานๆ โดยไม่มีคนดูแลดูจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก มันอาจทรุดโทรมและผุพัง อย่างน้อยพวกเขาก็เติบโตมาจากที่นั่น มันมีความรักและผูกพันที่อยู่เหนือความกลัวต่อเหตุการณ์ร้ายๆ ในอดีต

          เด็กหนุ่มสองคนยืนอยู่ที่ประตูรั้วไม้สีขาว สีขาวที่ทาไว้นั้นเริ่มที่จะลอกล่อน คยองซูไขกุญแจ ดึงสายโซ่ที่คล้องไว้ออก ผลักบานไม้เข้าไป ต้นไม้ขึ้นรกครึ้ม หญ้าสูง ตัวบ้านดูเก่าลงตามกาลเวลา 

          พวกเขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตัวบ้าน จงอินเอื้อมมือเข้ามาจับมือคยองซู สองมือประสาน คยองซูไขกุญแจก่อนจะเปิดประตูเข้าไป พวกเขากลับมาแล้ว

          วันแรกที่มาถึง พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำความสะอาด โชคดีที่เครื่องดูดฝุ่นยังใช้การได้ แต่กับบ้านที่ไม่มีใครอยู่มาเกือบสี่ปีเต็มนี่ก็ไม่ใช่งานง่ายเลยจริงๆ
          เมื่อหมดวัน บ้านทั้งหลังก็สะอาดพร้อมอยู่ สองพี่น้องทิ้งตัวลงกับพื้นห้องอย่างหมดแรง คยองซูไล่น้องชายตัวชุ่มเหงื่อให้ไปอาบน้ำก่อนที่ตัวเองจะเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็น เปล่า คยองซูไม่ได้จะทำอาหารเองหรอก แค่ต้มรามยอนเท่านั้นเอง ถึงมันจะไม่ดีต่อสุขภาพนัก แต่วันนี้เขาเองก็หมดแรง และจงอินก็ไม่ค่อยชอบรสชาติของข้าวกล่องสำเร็จรูปนัก รามยอนจึงดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับมื้อนี้
          คยองซูจัดการเปิดเตา ต้มน้ำร้อน แล้วแกะรามยอนทั้งสองห่อที่ซื้อมา นำเส้นลงไปต้มในน้ำเดือด คิดคำนวนอยู่สักครู่ว่าสองห่อนี้จะเพียงพอต่อคนสองคนหรือเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเก็บรามยอนที่เหลือไว้เมื่อนึกถึงสิ่งอื่นที่จะใส่เพิ่มลงไปด้วย คยองซูใส่เครื่องปรุงลงไป คนให้เข้ากันก่อนจะหันไปเปิดกระป๋องข้าวโพด เขาใส่ข้าวโพดหวานลงไปด้วย เกือบค่อนกระป๋อง ปิดท้ายด้วยการสไลด์เต้าหู้คินุเป็นแผ่นบางๆและวางทับที่ด้านบน ปิดฝา รอจนครบสามนาทีจึงปิดแก๊สแล้วยกหม้อลงจากเตา

          จงอินที่อาบน้ำเสร็จพอดีเดินตรงมาที่คยองซูทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำ คยองซูต้องไล่น้องชายที่ทำน้ำหยดเป็นทางให้ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนมาทานมื้อเย็น

          หลังจากอิ่มหนำสำราญกันทั้งคู่ โต๊ะทานข้างและครัวถูกเก็บกวาดเรียบร้อย คยองซูก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง น้ำอุ่นๆ ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อจากการทำงานหนักได้เป็นอย่างดี คยองซูจัดการล้างตัวด้วยน้ำเย็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดฝักบัว และเมื่อคยองซูเดินเข้าไปในห้องนอน จงอินก็นอนหลับอยู่บนที่นอนของเขาแล้วเรียบร้อย

          ก่อนหน้านี้จงอินพูดไว้ว่าคืนนี้เขาคงหลับเป็นตาย เพราะถูกคยองซูใช้งานให้ช่วยเก็บกวาดบ้านตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แต่ดูเหมือนจงอินจะเหนื่อยไม่มากพอ เขาไม่ได้หลับเป็นตายอย่างที่คิด แต่กลับฝัน

          "คยองซูมันรู้หรือเปล่าว่าแกไม่ใช่น้องแท้ๆ" 
          "หยุดเรียนก่อนปีหนึ่งงั้นเหรอ พอกันทั้งแม่ทั้งลูก ทำไมต้องเอาใจแกกันขนาดนี้ ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันสักนิด"
          "ใช่สินะ คยองซูมันไม่รู้ งั้นฉันจะไปบอกมันเอง จะได้เลิกทำอะไรๆ ให้แกเสียที เปล่าประโยชน์"
          ทุกคำพูดตามมาด้วยการทุบตี จงอินเจ็บจนชาไปหมด เขาบอกไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้พ่อกำลังตีเขาที่ตรงไหน มันเจ็บไปหมด เจ็บจนชา

          จงอินไม่รู้ว่ามีดในมือเขาไปอยู่ที่พ่อได้อย่างไร ไม่รู้ว่ามีดมาอยู่ในมือเขาตอนไหนด้วยซ้ำ พ่อมีสีหน้าตกใจ ตาเบิกกว้าง หน้าของพ่อใกล้เสียจนเห็นริ้วรอยแห่งความเจ็บปวดและโศกเศร้าชัดเจน จงอินก้มลง มือของเขาจับอยู่ที่ด้ามมีด จงอินชักมีดออก เลือดอุ่นๆ ไหลทะลัก เขามองมีดราวกับว่าไม่เข้าใจการมีอยู่ของมัน ไม่เข้าใจว่ามันมาอยู่ในมือเขาได้อย่างไร และเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร จงอินเดินเข้าไปหาพ่อ แต่พ่อก้าวเท้าหนีไปข้างหลัง หนีให้ห่างจากจงอิน 
          "แก...แก..." พ่อพูด ก่อนจะล้มลง
          จงอินก้าวท้าวเข้าไป พยายามใช้มือกดปากแผลเอาไว้ แต่พ่อไม่ยอม ไม่ยอมให้จงอินช่วยเลย
          "ผมขอโทษ ผม...ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ" จงอินละล่ำละลัก 
          "แกมันปีศาจ ถ้าคยองซูรู้อย่างนี้ มันจะยังรักแกอยู่หรือเปล่า ตัวตนที่แท้จริงของแก ความชั่วของแก"
          "อย่าบอก อย่าบอกพี่" จงอินร้องขอ แต่พ่อไม่ฟัง เอาแต่ก่นด่าว่าเขาเป็นปีศาจซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น
          "คยองซูต้องรู้....แกออกไปซะ" 
          จงอินก้มลง หยิบมีดอีกครั้ง 
          "พี่คยองซูจะรู้ไม่ได้ พี่จะต้องเป็นพี่ของผมต่อไป"
          "แกคิดจะทำอะไร ฉันเป็นพ่อแกนะ"
          "ไม่ ไม่ใช่ ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว พ่อลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อกี้พ่อพูดว่ายังไงบ้าง"
          "ฉันเลี้ยงแกมา แกจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้"
          "ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่พ่อจะบอกพี่ ผมขอโทษ"
          มีดในมือพุ่งเข้าไปที่กลางลำตัวของชายสูงวัยที่จงอินเรียกว่าพ่อ ครั้งนี้มันทั้งเร็วและแรง มีดจึงปักเข้าไปลึกกว่ารอบแรกมาก เสียงกรีดร้องดังก้องอยู่ในหู พื้นที่มีแต่สีแดงค่อยๆ แตกออก แล้วจงอินก็ร่วงหล่น

          จงอินรู้สึกตัวตื่น ผวาลุกขึ้นนั่งในความมืด เขาก้มลงมองมือตนเอง แต่ความมืดทำให้เขามองไม่ชัด จงอินจึงลุกขึ้นไปเปิดไฟ เมื่อมองเห็นชัดเจนแล้วว่าในมือไม่มีเลือดอยู่จริงๆ เขาก็เริ่มร้องไห้ 







Talk: สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้างงงงงงง เรานี่ใกล้แล้วค่ะ ใกล้ตายแล้ว แอ่ก /นอนตาย
        ช่วงนี้งานหนักนิดหน่อย แต่ก็สนุกดีนะคะ ข้อเสียคือมันริบเอาพลังงานเราไปหมดเลย และการแต่งฟิคก็ต้องใช้พลังงานค่อนข้างเยอะ เรากลัวมากว่าจะทำออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร ปกติที่กลัวว่ามันจะไม่โอเคอยู่แล้วก็ยิ่งรู้สึกนอยง่ายกว่าเดิมเข้าไปอีก แต่การเขียนฟิคก็เป็นความสุขของเรา จะให้หยุดเขียนก็ไม่ได้หรอกเนอะ ที่จริงเรารู้สึกว่าพอเขียนๆ ไปคยองซูเริ่มไม่เท่แล้ว รู้สึกจะเผลอติดนิสัยของตัวเราไปไว้ในตัวคยองซูด้วย คนอ่านว่ายังไงคะ พี่คยองซูของจงอินยังเท่อยู่ไหม
          อ่านจบตอนนี้แล้วอย่าเกลียดเรา อย่าเลิกอ่านด้วยนะ ห้ามเลยห้าม //เกาะขา

//นี่พอมีคนบอกอยากอ่านตอนจบก็อยากลงตอนจบเลยนะ เป็นพวกเปลี่ยนตามคอมเมนท์ค่ะ 55555 
//ที่จริงไม่ได้คิดว่าเขาจะดราม่ากันเพราะความสับสนของจงอินหรอกค่ะ แต่พอมีคนพูดก็เริ่มคิดว่าอยากเขียนเพิ่มด้วยงี้ เขียนดีมั้ยล่ะนาย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #249 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 08:15
    อย่าบอกนะว่า......ไม่เชื่ออ่ะ ไม่อยากเชื่อเพราะถ้าฆ่าในบ้านมันต้องมีรอยเลือดอยู่แล้วอ่ะ ล้างยังไงมันก็ล้างไม่หมดหรอกยิ่งแทงแรงขนาดนั้นอ่ะ
    #249
    0
  2. #135 R-NO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 16:25
    โอ้ ไม่นะขอให้มันเป็นแค่ฝันเถอะ
    #135
    0
  3. #85 jkyx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 21:46
    โอ้ก้อด เดี๋ยวนะเดี๋ยวก่อน...
    คือ จงอินลูก.. แค่ฝัน? ใช่มั้ย?? หื้ม??? /ดมยาดม
    #85
    0
  4. #84 Nek WD (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 03:27
    นี่แค่ฝัน หรือจงอินฆ่าพ่อจริงๆอ่ะ
    #84
    0
  5. #83 LoveD.O. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 07:13
    ที่พ่อหายไปนี่โดนจงอินฆ่าหรือป่าว
    #83
    0
  6. #82 อมยิ้ม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 03:09
    กลัวจงอินจะเป็นโรคจิต ฝันน่ากลัวไปอีก บอกคยองเถอะว่ารู้ความจริงแล้ว
    #82
    0