KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 23 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ก.ค. 59

          

          จงอินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกปวดหนึบที่กระบอกตาทั้งสองข้าง คยองซูคงออกไปแล้ว จงอินหลับตาแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงหนังตาที่บวมตุ่ย เขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วก็ได้แต่ทึ้งผมตัวเอง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วนั้นไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไข จงอินอยากจะตบกระโหลกตัวเองซ้ำๆ ให้จำเสียทีว่าควรคิดก่อนทำ ไม่ใช่ทำแล้วค่อยมาคิดได้ทีหลังแบบนี้

          "จงอิน ตื่นแล้วก็ออกมากินข้าวก่อน" เสียงของคยองซูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด
          จงอินเดินออกไป ดูให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดหรือคิดหลอนไปเอง
          "พี่..." จงอินพูดออกเพียงเท่านี้เมื่อเห็นว่าคยองซูยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ครัว ในมือมีข้าวผัดกิมจิควันฉุยส่งกลิ่นหอม เมื่อครู่จงอินไม่ทันเอะใจ แต่ตอนนี้หลังจากตั้งสติ เขาได้กลิ่นมันชัดเจน และนั่นก็ทำให้น้ำย่อยในกระเพาะเขาเริ่มทำงาน
          "ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป แล้วมากินข้าว เร็วๆ ล่ะ พี่เพิ่งทำเสร็จพอดี" คยองซูเห็นจงอินยืนมองอยู่อย่างนั้นจึงพูดย้ำ ร่างสูงของจงอินดูผอมบางกว่าที่คยองซูจำได้ เจ้าของผิวสีแทนและผมสีอ่อนมีสีหน้าสับสน ไม่คาดคิด แสงที่ส่องมาทางด้านหลังจงอินทำให้น้องชายของคยองซูดูตัวเล็กลงกว่าที่ควร
          
          จงอินเดินไปล้างหน้า สมองยังจับต้นชนปลายไม่ค่อยจะถูกนัก

          คยองซูตัดสินใจว่าจะไม่พูดถึงเรื่องเมื่อวานเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดถึงจูบนั้น จริงอยู่จงอินอาจจะแค่อยากจูบเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นจริงๆ แต่คยองซูไม่แน่ใจนักว่าตนเองไม่ได้คิดไกลไปกว่านั้น 

          จงอินเดินมานั่งที่โต๊ะทานข้าวตัวเล็กๆ สำหรับสองคน ข้าวผัดและน้ำถูกวางไว้ให้อยู่แล้ว ข้าวถูกผัดจนร่วนซุย รสเผ็ดหวานของซอสที่ใช้เข้ากันได้ดีกับกิมจิที่ออกเปรี้ยวและซอสถั่วเหลืองที่ใช้ปรุงรส เนื้อหมูที่ใช้ก็หั่นบางกำลังดี มีมันแทรกพอให้นุ่มลิ้น ไม่เลี่ยนเลยแม้แต่น้อย 

          มันอร่อย แต่วันนี้จงอินกลับทานได้ค่อนข้างช้าเพราะในหัวของเขามีแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน 

          "ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่เข้าใจ แล้วก็.... พี่จะไม่ไปไหนแน่ๆ" คยองซูพูดขึ้นเมื่อเห็นจงอินเอาแต่เขี่ยข้าวสลับกับเงยหน้าขึ้นมามองเขาอยู่อย่างนั้น ใช่ คยองซูเข้าใจว่าจงอินกลัว และการจูบอาจจะเป็นวิธีเดียวที่ทำให้จงอินมั่นใจ มันอาจจะแปลก แต่คยองซูคิดว่าเขาพอจะเข้าใจได้ 
          การทำความเข้าใจว่าจงอินทำลงไปเพราะกำลังกลัวและสับสนง่ายกว่าการคิดว่าจูบนั้นมีสิ่งอื่นแอบแฝง

          จงอินนิ่งไปสักพัก ความคิดสับสนตีรวน จริงอยู่ที่จงอินรักคยองซูมาก มากกว่าอะไรทั้งหมด คยองซูเป็นเพียงคนเดียวที่สำคัญสำหรับเขาบนโลกใบนี้ แต่จูบ... มันเหมือนจงอินได้เริ่มต้นดึงไม้ออกจากเกม Jenga 

          จงอินคิดว่าความสัมพันธ์ของเขากับคยองซูในรูปแบบพี่น้องเป็นความสัมพันที่มั่นคงที่สุด แม้จะเคยคิดไกลไปกว่านั้นแต่เขาก็ดึงตัวเองกลับมาได้เพราะรู้ดีว่าหากเปลี่ยนความสัมพันธ์นั่นหมายถึงความเสี่ยงที่จะเสียคยองซูไป ไม่ต้องพูดถึงการเลิกรา แค่คิดจะเริ่มต้นมันก็อันตรายแล้ว พวกเขาเป็นพี่น้องกัน ถึงจะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ แต่คยองซูจะรู้ได้อย่างไร อีกคนที่ดูแลเขาอย่างดี รักเขาแบบน้องชายมาตลอด ถ้ารู้ว่าเขาไม่ใช่น้องจริงๆ แถมยังคิดอะไรไปไกลกว่านั้น... นี่ยังไม่นับเรื่องที่เขาเป็นผู้ชายอีก เริ่มไม่ได้ ยังไงก็เริ่มไม่ได้ ถ้าไม่ระวังจงอินอาจจะเสียคนคนเดียวของเขาไป ซึ่งจงอินไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้น
          แต่หลังจากเรื่องเมื่อคืน จงอินไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป จงอินรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกม Jenga ที่ใกล้ถึงจุดจบเข้าไปทุกที  เขาดึงไม้ออกทีละอัน ทีละอัน ออกจากหอคอยไม้ และตอนนี้มันก็โอนเอนใกล้ล้มเต็มที
          การที่คยองซูบอกเขาว่าไม่ต้องคิดมากนั้นดูเหมือนจะช่วยให้เขาเห็นทางหลบเลี่ยงปัญหา แน่นอนว่าจงอินยังสับสนกับสิ่งที่ทำลงไปและสิ่งที่ควรจะทำต่อ แต่เมื่อคยองซูโยนเชือกลงมา จงอินก็รับ แม้จะไม่ใช่ทางออกที่ดีของปัญหา แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ปีนออกไปที่ปากหลุม ที่ที่เขาจะมีคยองซูอยู่ด้วย 
          ปัญหายังคงมีอยู่ เพียงแต่ถูกพรางตาเอาไว้ การปิดมันไว้ก่อนดูจะเป็นเรื่องที่ควรทำ อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้เขาจะแสร้งทำเป็นว่าจูบนั้นไม่มีอย่างอื่นแอบแฝงก็ได้ 

          จงอินตอบรับ ทำทีว่ากินข้าวได้อย่างสบายใจ แล้วเก็บทุกอย่างลงกล่องปิดตายไว้อย่างนั้นต่อไป






Talk: เห่นโหลวเอเวอรี่บอดี้ เรามาอีกแล้ว ที่จริงพิมพ์ฟิคไว้ตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ อยากลงแหละ แต่หลับไปกลางทางก่อน แบบจะพิมพ์ทอล์ค ก็พิมพ์ได้แค่คำว่าทอล์คแล้วก็หลับยาวววววว 
        ยังจำฉากที่คยองซูจูบจงอินได้ไหมคะ ความจริงฉากจูบนั่นต้องอยู่ตอนใกล้จบค่ะ แต่ดันเปลี่ยนเพราะอยากเขียนอีก ตอนนี้เลยลำบากนิดหน่อย พลอตหลักไม่เปลี่ยนนะ แต่รายละเอียดนี่ยากเลย ทำตัวเองทั้งนั้นไอ้นะเอ้ยยยย ฮืออออ ถ้ามีตรงไหนแปลกๆ บอกเราได้เลยนะคะ เราอาจจะมึนๆ ไปบ้าง แง้
          ตอนนี้อาจจะสั้นไปนิด คือตอนแรกคิดว่าจะพิมพ์เพิ่มด้วยค่ะ แต่มีคนขัดขวาง ก็เลยลงเท่านี้ก็ได้ ฮึ่ม เอาเป็นว่าตอนนี้คิดว่าทุกคนคงรู้แล้วว่าทั้งจงอินและคยองซูคิดอะไรกันอยู่ ที่จริงเราไม่ได้จำกัดความคิดว่าจงอินจะรักพี่แบบไหนหรอกค่ะ ถ้าถามเราว่าเขารักกันตอนไหนเราก็ตอบไม่ได้ ฮาาาาาาา
          หวังว่าจะชอบกันนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #248 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 07:53
    ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดเกินเลย ทั้งๆที่ทั้งคู่ก็แอบชอบกัน5555
    #248
    0
  2. #81 p.nannapak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 15:35
    อ้าว ก็รู้ตัวนี่หว่าว่ารักพี่ไกลกว่าพี่น้อง แต่ก็อยากจะบ้าตายเพราะเค้าไม่พูดกันตรงๆนี่แหละ ฮือ จริงๆถ้ามองในมุมทั้งคู่ก็เข้าใจนะ เส้นกั้นบางๆของคำว่าพี่น้องมันค้ำคออ่ะ แล้วที่สำคัญคือต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ความจริงแล้ว เท่ากับว่าอะไรหลายๆอย่างตรงกันแต่เพราะความไม่รู้ ไม่แน่ใจ ความเสี่ยงต่อความสัมพันธ์ที่เปราะบางทำให้ทั้งคู่เลือกจะไม่พูด นี่ต้องรอทุกอย่างมันสุมอกจนตัดสินใจระเบิดออกมารึเปล่าถึงจะได้รู้กันสักที ต่างฝ่ายต่างรักกันขนาดนี้คนกลางแบบเรานี่อึดอัดนะ ฮือ อยากจะบอกว่าไม่ได้หายไปไหนเลยนะคะที่ไม่ได้อ่านแบบเรียลไทม์เพราะเราติดดูแฟนแคมคอนเสิร์ตอยู่ แง้ ช่วงนี้ห่างไกลจากฟิคมากเลยค่ะ นี่แฟนแคมยังดูไม่หมดแต่ไม่ไหวละ อยากอ่านฟิค 55555555 รอตอนหน้านะคะ~
    #81
    0
  3. #79 jkyx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 22:19
    ถึงขั้นกุมขมับ คือนี่เป็นคนกลางแล้วแบบ โอ้ย อยากจับทั้งคู่หันหน้าคุยกันเหลือเกิน สารภาพกันซะ สารภาพเดี๋ยวนี้! /ฝัน 555
    โอยต้องลุ้นไปจนจบเลยใช่มั้ยคะ ฮืออออ /น้ำตามา
    #79
    0