KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 17 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 ก.ค. 59



          กิจกรรมทั้งหลายผ่านไปแล้ว จะเหลือก็แต่การสอบ ถึงจะยังวุ่นวายกับการต้องทำงานส่งอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยจงอินก็จัดสรรเวลาอ่านหนังสือได้ ไม่ต้องถูกเรียกตัวออกไปประชุมคณะได้ทุกเวลาแบบที่ผ่านมา

          จากการป่วยครั้งล่าสุด จงอินได้พี่ชายของเขาดูแลเสียจนหายดีเป็นปลิดทิ้งภายในเวลาชั่วข้ามคืน กลับกัน คยองซูเสียอีกที่ป่วยหลังจากดูแลเขา จงอินอยากจะดูแลคยองซูบ้าง แต่เขากลับถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้คยองซูจนกว่าคนเป็นพี่จะหายไข้ 
"ขืนติดกันไปติดกันมาไม่ต้องทำอะไรกันพอดี" คยองซูบอกแบบนั้น

          ช่วงใกล้สอบ สองพี่น้องไม่ได้ไปฝังตัวอยู่ในห้องสมุดเหมือนอย่างที่คนอื่นในมหาวิทยาลัยทำ พวกเขาอยู่ที่ห้อง อ่านหนังสือเงียบๆ จงอินชอบเวลาที่ได้อยู่กับคยองซู แม้จะไม่ได้คุยกันเลยสักคำ ในห้องมีเพียงเสียงพลิกกระดาษ เสียงปากกา เสียง'อึก'เวลาดื่มน้ำ และเสียงวางแก้วที่ดูจะดังก้องกว่าปกติ จงอินคิดว่าแบบนี้เขาอ่านหนังสือเข้าหัวมากกว่าการไปห้องสมุดเป็นไหนๆ
          ในบางวิชาที่เรียนเหมือนกัน หากจงอินไม่เข้าใจตรงไหน เขาก็จะมาร์คไว้ ก่อนจะข้ามไปอ่านเรื่องอื่นที่พอเข้าใจได้ แล้วคยองซูก็จะมาอธิบายให้เขาฟังเข้าใจได้ทีหลัง 
          ตอนนี้พวกเขาอยู่ปีสอง บางวิชาคยองซูได้เรียนไปตั้งแต่เทอมก่อนหน้า จงอินจึงมีพี่ชายคอยติวให้ ไม่ต้องไปหากลุ่มติวที่ไหนเลย แต่กลับกัน บางวิชาที่จงอินได้เรียนก่อน เขาก็รอคอยให้คยองซูไม่เข้าใจแล้วมาถามเขาบ้าง แต่คยองซูกลับไม่มีข้อสงสัยสักนิด นี่อาจจะเป็นข้อเสียของการมีพี่ชายที่เก่งเกินไป

          การสอบเสร็จสิ้น พวกเขายังมีเวลาก่อนจะเริ่มทำงานพิเศษอีกครั้ง เนื่องจากทั้งจงอินและคยองซูได้ขอลาหยุดไว้ก่อนแล้วหนึ่งเดือน มันเป็นข้อแม้เล็กๆ ในการทำงาน ที่พวกเขาจะต้องทุ่มเทให้การเรียนได้เต็มที่ ทั้งคู่โชคดีที่ที่ทำงานของพวกเขาเห็นด้วยว่าควรให้การเรียนมาก่อนเรื่องอื่น ในขณะที่ยังเป็นนักศึกษา พวกเขาก็อยากเต็มที่กับมัน แต่กว่าจะเจอที่ทำงานพิเศษดีๆ อย่างที่ทำอยู่พวกเขาก็เปลี่ยนมาหลายงานพอตัว
 
          ผลสอบเป็นไปตามคาด จงอินทำได้ค่อนข้างดี และคยองซูก็ทำได้ดีมากอย่างเคย จงอินคิดว่าถึงคยองซูจะไม่อ่านหนังสือก็น่าจะทำข้อสอบได้สบายๆ เพราะความจำที่ดีจนเหลือเชื่อนั่น แต่การติดนิสัยปลอดภัยไว้ก่อนมากกว่าที่ทำให้คยองซูมานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเขา แล้วก็ติวยังให้เขา
          
          บางทีการทำดีก็มีผลเสีย คยองซูได้ทุนเรียนต่อ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ไปสอบชิงทุนที่ไหนด้วยซ้ำไป แต่ก็อาจารย์คนที่จำได้ว่าคยองซูเคยปฏิเสธทุนไปนั่นและเป็นคนเสนอทุนนี้มาให้
          นั่นอาจจะดี ถ้าคยองซูไม่ต้องไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศตลอดทั้งปีการศึกษาหน้า ก่อนจะกลับมาทำโปรเจคจบที่มหาวิทยาลัย เท่ากับว่าหนึ่งปีเต็มนั้นจงอินจะไม่ได้เจอพี่ชายของเขาเลย แค่คิดจงอินก็ไม่ชอบมันแล้ว

          จงอินนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง เขาสูดเอาควันเข้าปอด ก่อนจะพ่นมันออกมา
          "คิดอะไรอยู่" คยองซูเดินเข้ามาถาม
          "พี่จะรับทุนมั้ย" จงอินถามกลับ ไม่ได้ตอบคำถามของคนเป็นพี่ แต่คยองซูก็ได้คำตอบแล้ว
          คยองซูเงียบไปสักพัก เขายังไม่ได้คิดเรื่องนี้ ถ้าหากเขาตัดสินใจรับทุน นั่นก็แปลว่าต้องไป อยู่ในที่ที่ไม่มีจงอินนานถึงหนึ่งปีเต็ม คยองซูไม่อยากไป ไม่อยากอยู่ไกลจากจงอิน แต่เขาก็คิดว่าการไปรับทุนนี่อาจจะทำให้เขาได้มีเวลาสงบใจตัวเอง แต่เขาจะสงบได้หรือหากต้องอยู่ห่างจากจงอิน จงอินอาจจะไม่รู้ แต่ไม่ได้มีแค่จงอินหรอกที่ติดเขา เป็นเด็กติดพี่แบบที่ฮยองชิคชอบเรียก แต่คยองซูก็ติดจงอินมาก มากกว่าที่ใครจะคิดเสียด้วยซ้ำ เหตุผลที่ทำให้เขาคิดว่าเขาควรไปและรู้สึกไม่อยากไปดูเหมือนจะมาจากเรื่องเดียวกัน
          คยองซูถอนหายใจ ก่อนจะตอบไปตามความจริง
          "ยังไม่รู้เลย"
          "พี่...ไม่ไปได้มั้ย" จงอินถามเสียงเบา คล้ายกับเด็กกำลังสารภาพผิด ก้มหน้าลงมองบุหรี่ในมือ ราวกับที่มวนบุหรี่นั่นมีเรื่องน่าสนใจหนักหนา

แล้วทันใดนั้นก็ 'ฉับ' ทางเลือกของคยองซูเหลือเพียงทางเดียว



Talk: สวัสดีค่ะ มาอีกแล้ว คราวนี้มาไม่ดึกมากแหละ พอได้อ่านคอมเมนท์แล้วกำลังใจมาค่ะ ตอนหน้าก็พิมพ์ไว้แล้วนิดหน่อยด้วย เรียกได้ว่าฟิตจัด 
        เรื่องของสองพี่น้องสมัยเด็กๆ นี่ขอเล่าตรงนี้ก่อน คือเราคิดว่าคนเป็นพี่ก็น่าจะเป็นเหมือนเราค่ะ คือไม่ชอบเล่นกับน้อง วิ่งหนีตลอด คยองซูก็เหมือนกัน เป็นคยองซูที่ไม่ค่อนสนใจอะไร ไม่อยากเล่นกับน้องด้วย ออกแนวขี้รำคาญ แล้วก็คอยหนีจงอินที่ชอบวิ่งตามพี่ชายตลอดๆ จงอินวิ่งตามคยองซูจนคยองซูที่วิ่งหนีอยู่สะดุดล้ม ตอนนั้นจงอินถูกพ่อตีโทษฐานทำให้พี่หกล้มด้วย จะมีก็แต่แม่ค่ะที่คอยบอกคยองซูไม่ให้วิ่งหนีน้อง และบอกให้จงอินเข้าไปขอเล่นกับพี่เขาดีๆ แต่ถึงจะคอยวิ่งหนี คยองซูก็เป็นคนที่คอยปกป้องจงอินเวลาถูกแกล้งนะคะ เล่าไปเล่ามาก็ชักอยากเขียนเป็นตอนพิเศษแล้วแหละ ฮาาาาา
        ตอนนี้ไม่มีซุปหัวหอม แต่เรากำลังทำบราวนี่ค่ะ มามะ จะแบ่งให้ลอง อริ๊
        มาถึงตอนที่ 16 แบบงงๆ มาก ไม่คิดว่าจะแต่งอะไรยาวแบบนี้ได้ ถ้าใครชิพกยูอูแล้วเคยอ่านเรื่องของฝั่งนั้นมาก่อนจะรู้ว่าฟิคเราสั้นแค่ไหน เป็นเพราะคนอ่านที่ทำให้เราอยากเขียนต่อ เขียนไปเรื่อยๆ เลยดีมั้ยคะ สัก 50 ตอนงี้ ดึงเช็งไปเรื่อยๆ ฮาาาาาา /อย่าขว้างขวดมาค่ะ พี่กลัวเจ็บ 
        สุดท้าย ตอนหน้าเราจะมาเปิดเผยความลับเล็กๆ กันค่ะ มีคำตอบสำหรับคำถามของบางคนอยู่ในนั้น วันนี้ลาไปก่อน ทอล์คจะยาวกว่าฟิคแล้ว ราตรีสวัสดิ์ค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #51 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:57
    ทางเลือกเดียวนี่คืออะไร คือจะไปเหรอ ฮือ แต่น้องอ้อนเสียงอ่อยขนาดนี้จะกล้าทิ้งเหรอคะพี่ ฮือ นี่คิดว่าถ้าทั้งคู่สาดความคิดในหัวออกมาตรงๆเรื่องน่าจะง่ายกว่านี้ เพราะดูท่าความคิดน่าจะตรงกัน ใจนึงก็อยากให้คยองซูไปจงอินจะได้รู้ใจตัวเองและกล้าพูดกล้าเล่าอะไรมากขึ้น ตอนหน้าจะเฉลยอะไร ฮือน่าไปลดคายะ 555555555
    #51
    0
  2. #34 jkyx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 03:12
    อ๋าา นิสัยแบบพี่น้องทั่วไป จะว่าไปเราก็เป็น ตอนเด็กๆแกล้งน้องบ่อยด้วย55555 จงอินดูจะชอบจะติดพี่ตั้งแต่ตอนั้นเลยอ่ะ น่ารักจัง
    ละโอย ไม่อยากเดาเลยว่าคยองตัดสินใจยังไง แต่คิดว่ารับทุนแน่ๆ..(ใช่มั้ย?)
    มาเลยค่ะ 100ตอนเราก็ยินดีอ่าน ฮือ55555 โยนบราวนี่มาแถวนี้ทีค่ะ ดึกๆแล้วหิวโหยทุกคืน
    #34
    0