KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 16 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 ส.ค. 59





          จงอินกลับมาถึงห้อง ทิ้งกายลงบนโซฟา ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยเสียจนเขาเริ่มรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว
อาจจะเพราะช่วงนี้ใกล้สอบ ไหนจะงานคณะ ไหนจะต้องอ่านหนังสือ จงอินแทบไม่มีเวลาได้นอนเต็มที่ และการที่ต้องทำงานหนักแต่พักผ่อนน้อยติดต่อกันเป็นระยะเวลานานแบบนี้ก็ทำเอาคนแข็งแรงอย่างจงอินแทบทรุดได้เหมือนกัน
          คยองซูเดินเข้ามาดูน้องชายที่นั่งทำหน้าเหี่ยวอยู่บนโซฟาตัวยาว จงอินไม่แม้กระทั่งเอากระเป๋าออกไปแขวนเก็บ มันยังสะพายอยู่บนบ่าของจงอินอย่างนั้นจนกระทั่งคยองซูเป็นฝ่ายเดินไปคว้ามาแขวนไว้เสียเอง ท่าทางของจงอินบ่งบอกว่าเหนื่อยถึงขีดสุด นั่นไม่ทำให้คยองซูรู้สึกสบายใจเลยสักนิด
          คยองซูไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมคณะของน้องชายเขาถึงมีกิจกรรมมากมายล้านแปดให้ทำอยู่ตลอดเวลา แตกต่างกันจากคณะของเขาที่มีแค่กิจกรรมของมหาวิทยาลัยเท่านั้น
          คยองซูยื่นมือออกไปเสยผมที่ปรกหน้าปรกตาของจงอินให้พ้นตา มันยาวเสียจนคยองซูเห็นแล้วอดรำคาญไม่ได้ และตอนนั้นเอง ชั่วขณะที่ปลายนิ้วของคยองซูสัมผัสผ่านหน้าผากมนของจงอิน คยองซูก็รู้ว่าจงอินกำลังมีไข้ คิ้วหนาของคยองซูขมวดเข้าหากัน 
          "ไปล้างหน้าล้างตาไป เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน" คยองซูสั่ง 
          "อยากกินซุปหัวหอมนะ" จงอินบอกสิ่งที่ต้องการก่อนจะลุกออกไป ใจจริงเขาอยากจะทำตัวโยเย ไม่ยอมลุกไปไหนอยู่หรอก ตอนนี้นอกจากนั่งเฉยๆ แล้วหายใจเข้าออกเขาก็ไม่อยากทำอะไรเลย  แต่หน้าตาจริงจังของคยองซูตอนนี้ทำให้จงอินเลือกที่จะทำตามคำสั่งพี่ชายมากกว่าขัดขืน 

          หลังจากจงอินเดินเข้าห้องน้ำไป คยองซูก็เดินไปค้นตู้เย็นดู เขาพบกับมะเขือเทศหนึ่งลูก หัวหอมกับมันฝรั่งอย่างละหนึ่งหัว และแครทอีกไม่ถึงครึ่งหัว เนื้อหมูนั้นเหลืออยู่น้อยนิด มันน้อยเกินไปสำหรับสองคน คยองซูปิดตู้เย็น ก่อนจะหันไปเปิดตู้เก็บของ หยิบเส้นพาสต้าที่เหลือเกินครึ่งห่อออกมาด้วย ไหนๆ จะต้องทำอาหารให้จงอินแล้ว คยองซูก็ตัดสินใจว่าเขาจะกินซุปหัวหอมนี่แหละเป็นมื้อเย็น 

          จงอินออกมาจากห้องน้ำแล้ว ตั้งท่าว่าจะเดินมาช่วยคยองซูหยิบจับทำอาหารอย่างที่เคย แต่กลับโดนคยองซูไล่ให้ไปนั่งรอเฉยๆ ที่โซฟา แต่บางทีโควต้าเชื่อฟังของจงอินอาจจะมีแค่เพียงวันละหนึ่งคำสั่งเท่านั้น ครั้งนี้จงอินจึงไม่ยอมทำตาม กลับลากเก้าอี้ทรงสูงมานั่งมองคยองซูทำอาหาร แม้คยองซูจะหยิบหัวหอมออกมาหั่นก็ยังไม่ยอมลุกไปไหนทั้งๆ ที่แสบตาจนน้ำตาไหล
          คยองซูที่รู้จักจงอินดีกว่าใคร บางทีก็ยังไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของน้องนัก

          แครอทหั่นเต๋าเป็นชิ้นเล็ก หัวหอมที่ต้มจนใส อะไรที่จงอินไม่ชอบแต่เมื่อคยองซูทำเขากลับกินมันได้จนหมดทุกครั้ง คยองซูรู้ดีกว่าใครว่าจงอินชอบกินอะไรและไม่ชอบกินอะไร

          คืนนั้น จงอินไข้ขึ้นสูงในช่วงดึก คยองซูอยากจะปลุกจงอินให้ลุกขึ้นมาแล้วเตะก้นเสียทีโทษฐานที่ไม่ยอมเชื่อฟังเขา นี่ถ้ากินยาตามที่เขาบอกก็คงไม่ไข้ขึ้นขนาดนี้ ยังดีที่พอโตแล้วจงอินก็ไม่ดื้อเหมือนเด็กๆ ไม่อย่างนั้นคยองซูไม่แน่ใจเลยว่าจะบังคับน้องชายตัวโตๆ ให้เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าและกินยาได้อย่างไร เพราะขนาดจงอินให้ความร่วมมือเต็มที่ คยองซูยังเหนื่อยจนเหงื่อตก จะเปิดเครื่องปรับอากาศก็อดสงสารจงอินที่หนาวสั่นเป็นลูกนกไม่ได้

          หลังคยองซูเปลี่ยนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ จงอินก็ดูจะสบายตัวขึ้นมานิด แต่ตอนที่เขาจะลุกออกไป จงอินกลับเรียกเขาไว้ก่อน ดูเหมือนเด็กนี่จะขี้อ้อนขึ้นหลายเท่าตัวเวลาป่วย มือใหญ่กำชายเสื้อของเขาแน่น แม้คยองซูจะบอกว่าเขาแค่จะเอากะละมังน้ำกับผ้าเช็ดตัวไปเก็บแล้วจะกลับมาแต่มันก็ดูเหมือนระยะทางระหว่างที่นอนและห้องน้ำจะใช้เวลาเดินทางนานเกินไปสำหรับจงอิน มือใหญ่ยังไม่ยอมปล่อย คยองซูจำใจวางกะละมังนั้นไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลง

          คยองซูไม่ได้ตั้งใจจะนอนเตียงเดียวกับน้องชาย เขายังต้องไปเรียน อีกทั้งช่วงนี้ก็ใกล้สอบเต็มที การนอนใกล้กับจงอินนั้นจะเพิ่มความเสี่ยงในการป่วยให้แก่เขาเปล่าๆ แต่เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าเขากำลังนอนกอดกับจงอินอยู่บนที่นอนเสียแล้ว

          ใบหน้าของจงอินซุกอยู่ที่อกของเขา คยองซูเห็นเพียงกลุ่มผมสีอ่อนของคนเป็นน้อง แต่ลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้นบอกเขาว่าจงอินยังไม่ตื่น
          ตึก ตึก ตึก 
          คยองซูควรจะลุกออกไป
          ตึกตึก ตึกตึก
          คยองซูควรจะลุกออกไป แต่ดูเหมือนร่างกายเขาจะไม่ฟังคำสั่ง

          หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ คยองซูหลับตาลง หวังว่าหัวใจของเขาจะไม่เต้นดังเสียจนทำให้จงอินตื่น




Talk: มาแล้วค่ะ มาอีกแล้ว เรากำลังฝึกตัวเองให้เขียนทุกวัน จะได้ติดเป็นนิสัย แต่หลังจากตอนนี้ก็อาจจะไม่ได้ลงถี่แล้ว เพราะต้องทำงานด้วย เง้อออ คิดแล้วก็ขี้เกียจตัวเป็นขนปุกปุย /วันนี้ก็มาดึกอีกแล้ววววว เรายังไม่นอนค่ะ กลางคืนคือเวลาของเรา ยิ่งถ้าทุกคนหลับแล้วนี่จะหัวไบรท์มาก 
        จากตอนที่แล้ว ร้านอาหารที่สองพี่น้องเขาไปกันนี่มีจริงๆ นะคะ เราว่าเจ้าของร้านเขาเท่ดี ทำอาหารอร่อยด้วย ราคาก็ไม่แพง คิดแล้วยังอยากไปกินอีก แฮ่  จะเล่าตั้งแต่พาร์ทที่แล้วก็โดนเด็กดีกลั่นแกล้ง ฮือออออ
        อยากถามด้วยค่ะว่ามีช่วงไหนที่อยากให้เขียนเพิ่มไหม เราอยากเขียนตอนเด็กๆ อีก แต่ไม่รู้จะเขียนช่วงวัยไหนดี เผื่อมีคนเสนอมาแล้วปิ๊ง คิดพลอตออกงี้ 
        เห็นคอมเมนท์แล้วชื่นฉ่ำใจ ทั้งความรู้สึกตื่นเต้น อบอุ่น ที่ทุกคนบอกว่ามันเกิดขึ้นเวลาที่อ่านฟิคเรา ทำให้เรายิ้มแก้มแทบแตก ใจเต้นทุกครั้งเวลาอ่านคอมเมนท์เลยแหละค่ะ
          ตอนนี้ยังไม่มีอะไรมาก ให้พักก่อนค่ะ เจอกันตอนหน้า ซึ่งก็ยังไม่น่ามีอะไร...มั้ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #244 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 06:27
    จงอินดูเป็นนีนี่ที่แท้ทรูที่เคะที่ขี้อ้อนมาก ชอบแปลกๆ5555555
    #244
    0
  2. #130 R-NO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:24
    อยากอ่านตอนสมัยเด็กๆที่ยังทะเลาะกันค่ะ คยองมีหนีน้องด้วยใช่มั้ย555555
    #130
    0
  3. #50 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:47
    อยากอ่านตอนเจอกันแรกๆ ตอนที่พี่น้องยังทะเลาะกันอยู่ค่ะ 555555 สงสารคยองซู หัวใจจะระเบิดเข้าสักวัน นี่ก็ไม่เข้าใจว่าหลายอย่างที่จงอินทำนี่รู้ตัวบ้างไหมหรือยังไง อยากฟังความคิดฝั่งจงอินมั่งสนุปคิดไงกับคยองซู ฮือ ไม่อยากให้ดราม่าจริงๆ แบบกลัวสุด อ่านแต่ละตอนยอมรับว่าระแวงพอสมควร 55555555 ละทุกครั้งที่เป็นฉากทำอาหารนี่รู้สึกจะหิวตลอด อยากกินอะไรสักอย่างทันที 555555555555
    #50
    0
  4. #33 jkyx (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 23:13
    อยากอ่านตอนเด็กช่วงที่ทั้งสองคนยังทะเลาะกันค่ะ ตอนคยองยังไม่รู้ความจริง55555 อยากรู้ว่าคยองซูตอนนั้นที่ยังไม่ใส่ใจน้องเป็นยังไง
    อืมม หิวซุปหัวหอม..
    #33
    0