KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 15 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ก.ค. 59



สายตาจับจ้องอยู่ที่มือขาวกับมวนบุหรี่สีดำ 
ยามที่ปากแดงๆ นั่นพ่นควันออกมา 
คางที่เชิดขึ้นจนเห็นลำคอขาวได้อย่างชัดเจน
คยองซูแหงนมองฟ้า ขณะปล่อยให้กลุ่มควันสีเทาออกมาลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ
จงอินคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ามอง

          ครั้งแรกที่จงอินเห็นว่าคยองซูสูบบุหรี่เป็นตอนที่เขาบังเอิญเดินผ่านตึกหนึ่งในมหาวิทยาลัย คยองซูกำลังยืนพิงเสาสีอิฐ รอบตัวอวลด้วยบรรยากาศแปลกๆ แบบที่จงอินไม่เคยเห็น อาจจะเป็นเพราะควันบุหรี่ พี่ฮยองชิคเองก็ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคนเรียนคนละคณะ แต่กลับมีวิชาเรียนที่เรียนร่วมกันเยอะจนจงอินอิจฉา มันเป็นช่วงคาบเกี่ยวที่คยองซูจะต้องมาเรียนที่ตึกนี้ และจงอินก็มีเรียนในชั่วโมงต่อกัน แต่ปกติพวกเขาไม่ได้เจอกันบ่อยนักเพราะอาจารย์ของจงอินชอบที่จะสอนจนวินาทีสุดท้าย ยกเว้นวันนี้ ดูเหมือนอาจารย์จะมีธุระจึงปล่อยให้พวกเขาออกจากห้องก่อนเวลาเกือบสิบนาที 
          เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นพี่ชายของเขากับบุหรี่ในมือ ไม่ใช่ว่ามันเป็นเรื่องผิดอะไร กับอีแค่สูบบุหรี่ แต่อย่างที่เคยบอก จงอินไม่ชอบที่จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่ชายของเขา และจงอินก็ไม่รู้มาก่อนว่าพี่ชายของเขาสูบบุหรี่ นั่นทำให้เขารู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่นั่นแหละ อย่างน้อยจงอินก็รู้ว่ากลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวพี่ชายของเขากลับมาบ่อยๆ ในช่วงนี้มาจากไหน เขาจึงสบายใจขึ้นเล็กน้อย 
          จงอินบอกให้ชานยอลที่เดินมาด้วยกันขึ้นตึกเรียนไปก่อน เขาเดินเข้าไปหาพี่ชาย ไม่ลืมทักฮยองชิคที่ยืนอยู่ข้างๆ จงอินมองคยองซูกับบุหรี่ในมือสักพัก แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกอยากลองดูบ้าง เขาอยากรู้ว่าทำไมคยองซูถึงได้สูบมัน จงอินขอบุหรี่จากพี่ชายของเขา คยองซูไม่ได้มีท่าทางแปลกใจอะไร ก่อนหน้านี้ที่คยองซูไม่เคยสูบบุหรี่ต่อหน้าจงอินไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจหลบเลี่ยงไม่ให้น้องเห็นหรืออะไร แต่เขาไม่เคยอยากสูบตอนอยู่กับน้องก็เท่านั้น เมื่อจงอินอยากลอง เขาจึงตกลง คยองซูยื่นบุหรี่มวนที่เขาสูบอยู่ให้จงอิน
          แล้วจงอินก็สูบมัน ครั้งแรกมันแสบคอ ทำเอาจงอินไอจนน้ำหูน้ำตาไหล รสขมติดอยู่ในปาก แต่หลังจากนั้นมันก็ไม่แย่เท่าที่เขาคิด อันที่จริง พอเป็นคนสูบเองแล้วกลิ่นมันก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่ากับเวลาได้กลิ่นจากคนอื่นด้วยซ้ำ

...................................................


          จงอินกำลังจะออกไปทำงานที่ผับ วันนี้คยองซูไม่ต้องไปทำงานพิเศษเพราะไม่ใช่วันหยุด จงอินจึงชวนคยองซูให้ออกไปด้วยกัน กฎที่ว่าให้ทำงานเฉพาะวันหยุดยังคงอยู่ แต่วันนี้พี่ซูโฮ เจ้าของผับโทรมาบอกว่าขาดคนกระทันหัน จงอินจึงต้องออกไปช่วยงาน "แค่แป๊บเดียวเสร็จแล้วจะพาไปกินข้าว ร้านนี้พี่ต้องชอบแน่" จงอินบอกอย่างนั้น คยองซูจึงยอมออกมาด้วย

          คยองซูเห็นน้องชายตอนทำงานเป็นครั้งแรก เขารู้อยู่แล้วว่าจงอินโตขึ้นมาก แต่ยิ่งได้มาเห็น มันก็ยิ่งชัดเจน 

          ผับที่จงอินทำงานอยู่มีบรรยากาศดีทีเดียว อาหารก็ดูน่าอร่อย คยองซูคิดอยากจะสั่งอาหารที่นี่ทานเสียเลยด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องไปแวะที่อื่นให้เสียเวลาแต่จงอินห้ามเขาไว้ และแม้ที่นี่จะขายเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล แต่คนที่มาที่ร้านก็ดูไม่น่ากลัวเหมือน....คยองซูสะบัดหัว บอกตัวเองให้เลิกคิด
          คยองซูสังเกตุว่าจงอินค่อนข้างเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ รูปร่างที่สูง มีกล้ามเนื้อได้รูป ผิวสีแทน และถึงแม้คยองซูไม่อยากจะชมน้องนัก แต่จงอินนั้นจัดว่าหน้าตาดีใช้ได้ทีเดียว ยิ่งสายตาดึงดูดนั่นอีก ยากที่จะไม่เป็นที่สนใจ
          การมองจงอินทำงานนั้นเพลินตาจนคยองซูเองก็ลืมเวลา เขาคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

          "พี่ เสร็จแล้ว ไปกัน" จงอินเดินมาที่โต๊ะ ก่อนจะชวนให้คยองซูลุกกลับ
          "เสร็จแล้วเหรอ" คยองซูไม่รู้ตัวเลยว่าน้องชายเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อที่หลังร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีจงอินในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
          "อื้ม มีคนมาแทนแล้วน่ะ ไปเถอะ" จงอินบอก พร้อมคว้าแขนของคยองซูให้ลุกตามมา

          จงอินพาคยองซูไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง มันเป็นร้านที่เขาเจอระหว่างเดินกลับบ้านหลังจากเลิกงาน ร้านเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่หลังตึกใหญ่
          คยองซูสั่งสปาเกตตี้ มันอร่อยสมกับที่จงอินคะยั้นคะยอให้เขาออกมา
          จงอินบอกว่าร้านนี้ไม่ได้เปิดทุกวัน เพราะเจ้าของร้านและพ่อครัวเป็นนักดนตรี เล่นดนตรีเป็นอาชีพหลัก จึงเปิดร้านเฉพาะวันที่ว่างจากงานร้องเพลงเท่านั้น 

          จงอินมองคยองซูที่ม้วนเส้นสปาเกตตี้เข้าปาก บางทีจงอินก็สงสัย ว่าทำไมคยองซูไม่เคยกินอะไรหกเลอะเทอะเลยสักครั้ง หมายถึง คนอะไรจะไม่เคยกินเลอะ มันต้องมีสักครั้งที่ทำน้ำซุปกระเด็น หรือข้าวติดปาก แต่จงอินไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านั้นเกิดกับพี่ชายของเขา จงอินเสียอีกที่มีความสามารถในการกินเลอะสูง เขาสามารถกินข้าวให้เม็ดข้าวกระเด็นมาติดผมได้ ผมสั้นๆ ของเด็กผู้ชายที่ไม่ควรจะมีข้าวมาติดได้นั่นแหละ แต่อย่าถามว่าจงอินทำได้ยังไง มันเป็นความสามารถพิเศษ จงอินไม่เคยรู้ตัวหรอกเวลาหน้าเลอะข้าวจนกระทั่งพี่คยองซูเอื้อมมือมาหยิบออกให้น่ะ

          ทานกันไปสักพัก คุณอี้ฟานเจ้าของร้านที่ควบตำแหน่งพ่อครัวก็เดินถือไวน์ออกมา คยองซูเห็นเด็กหนุ่มที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มทำหน้าง้ำ

          ที่ร้านนี้มีพนักงานเพียงสองคน คืออี้ฟานเจ้าของร้านกับเด็กหนุ่มที่ชื่อจื่อเทา ทั้งคู่เป็นนักดนตรี คนหนึ่งชอบทำอาหาร ส่วนอีกคนชอบกิน ทั้งคู่จึงตัดสินใจเปิดร้านเล็กๆ นี่ด้วยกัน ที่ว่าเล็กนี่คือเล็กมากจริงๆ ทั้งร้านมีเพียงโต๊ะกลมขนาดไม่เกินหกคนนั่งหนึ่งโต๊ะ และโต๊ะเล็กขนาดสองคนนั่งอีกโต๊ะเท่านั้น

          ไวน์ที่อี้ฟานนำมาให้พวกเขานั้นจงอินสอบถามได้ความว่ามาจากลูกค้าที่จ้างพวกเขาไปเล่นดนตรีที่ร้านแล้วเกิดถูกใจ จื่อเทาแอบเปิดมันเมื่อครู่นี้ และก่อนจะทันได้รินไวน์แก้วที่สอง อี้ฟานก็จับได้เสียก่อน อี้ฟานเพียงแต่ไม่อยากให้จื่อเทาดื่มมันมากไปจึงมาชวนพวกเขาดื่มด้วย อีกทั้งไวน์ที่เปิดแล้วก็ไม่ควรเก็บไว้นานให้เสียรสชาติ "หากพวกคุณไม่รังเกียจ ก็ช่วยผมดื่มมันหน่อยเถอะ เด็กนั่นคออ่อน แถมเวลาเมายังชอบโวยวาย" อี้ฟานบอกพวกเขามาแบบนี้ และแน่นอน คยองซูกับจงอินก็ไม่ได้รังเกียจ

          อาหารบนโต๊ะหมดลง ทั้งคยองซูและจงอินอิ่มจนแทบจะลุกไม่ไหว พวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะเดินกลับ ไกลสักหน่อย แต่ขืนกลับห้องกันตอนนี้พวกเขาก็อิ่มจนนอนไม่ได้อยู่ดี

          แอลกอฮอลที่ดื่มไปกำลังทำหน้าที่ของมัน... เพราะมืดแล้ว อากาศจึงไม่ร้อนเท่าตอนกลางวัน ลมที่พัดมาก็ให้ความรู้สึกสบาย สมองปลอดโปร่ง ความรู้สึกแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คยองซูคิด 

          "พี่ว่าอาหารร้านนี้เป็นไง" เป็นจงอินที่ถามขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของคยองซู
          "ก็ดีนะ อร่อย ไม่แพงด้วย เจ้าของร้านโคตรเท่อะ เปิดร้านเพราะอยากทำแล้วก็มีแค่สองโต๊ะเนี่ย" คยองซูตอบตามที่คิด 
          "ผมเก่งใช่มั้ยล่ะที่หาร้านแบบนี้ได้" จงอินพูด พร้อมยกแขนขึ้นมากอดคอคยองซู
          "อื้อ เก่งก็เก่ง" คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันหน้าไปหาจงอิน ยกมือขึ้นหมายจะขยี้ผมน้องชายอย่างเคย แต่จงอินกลับยื่นหน้าเข้ามาเสียก่อน ริมฝีปากสัมผัสกัน อาจจะหนึ่ง หรือไม่เกินสองวินาทีเหมือนอย่างเคย แต่คยองซูกลับรู้สึกว่ามันนานกว่านั้น

หัวใจที่เต้นดัง หวังว่าอีกคนจะไม่รู้




TALK: สวัสดีค่ะ นี่คือทอล์คเวอร์ชั่น.2 หลังจากที่รอบแรกนั้นหายไปกับเด็กดี (อีกแล้ว) 
          จะบอกว่าพาร์ทก่อนมีแก้นิดหน่อยด้วยแหละ กลับมาอ่านแล้วงงตัวเอง แต่ไม่มีคนทักเลย โดนเราสับขาหลอกกันอยู่ใช่มั้ยคะ ฮาาาาา วันหลังต้องไม่ลงฟิคตอนง่วงๆ อีกแล้ว ฮืออออออ
          คุณ jkyx ทักว่าเราลงฟิคเร็วมาช่วงสปีดตกพอดีเลยค่ะ ช่วงนี้เขียนได้วันละน้อยนิดมาก จากที่ปกติก็น้อยอยู่แล้ว พอเห็นคอมเมนท์แล้วนี่ต้องเข็นตัวเองแรงๆ เลย แบบว่าเขาเพิ่งชมว่าลงฟิคเร็ว แกจะมาอืดไม่ได้นะไอ้นะ ไปค่ะ ไปปั่นฟิค มีตัวเล็กๆ กระซิบอยู่ในหูเราแบบนี้เลย ทุกคนต้องยกความดีความชอบให้เขานะคะ ไม่อย่างนั้นพาร์ทนี้คงไม่ได้ลงเร็วขนาดนี้แน่ๆ
          มีคนอ่านเพิ่มขึ้นด้วยยยยยย สวัสดีนะคะ คุณ misobass คุณ MYDO1288 กับคุณ ksrung12 ขอบคุณทุกคนด้วยที่ชอบฟิคเรา เวลาเห็นว่ามีคนชอบงี้ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเลยค่ะ แฮพพรี่ อริ๊
          ตอนหน้าเราจะมากับความเปลี่ยนแปลงเลเวลไหนโปรดติดตาม
     



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #243 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 06:22
    จงอินไม่ได้คิดอะไรใช่ไหม เพราะจงอินน่าจะยังไม่รู้ว่าไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ
    #243
    0
  2. #155 Parinda_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:19
    โอ้ยย ชอบอ่ะ มันละมุนมากเวลาจงอินอยู่กะคยอง แต่เนื้อเรื่องทำให้เราระแวงมากก5555 กลัวอ่ะมันจะไปยังไงต่อไปป
    #155
    0
  3. #129 R-NO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:19
    โอ่ยยยย ไรท์น่ารัก55555
    #129
    0
  4. #49 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:40
    พวกเค้าเหมือนจะใกล้แต่ก็ไกลนะ แบบเหมือนรู้ใจทั้งคู่แต่เลือกไม่พูดเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดไง ฮือ อะไรกัน ทำไมมันฟินแบบอึดอัดอย่างนี้ จงอินก็ไม่น่าจะจุ๊บคยองซูละนะ แบบโตเป็นหนุ่มขนาดนี้ควรคิดได้ว่าไม่มีพี่น้องที่ไหนทำ แต่ก็ยังเลือกจะทำ ถ้าไม่ใช่เพราะรักมากกว่าพี่แล้วจะให้เข้าใจว่าไง เหตุผลที่เคยบอกคยองซูมันฟังไม่ขึ้นเลยให้ตายสิ ฮือ
    #49
    0
  5. #32 >__________________< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:28
    ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ เข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใจเต้นขึ้นเรื่อยๆ ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ไรเตอร์ ซัพพอร์ตเสมองับบ~
    #32
    0
  6. #31 MYDO1288 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 10:52
    งื้ออออออออออ ฟินนนนน แต่ทำไมรู้สึกมีกลิ่นมาม่าลอยมาาา ?? 5555555555555555
    #31
    0
  7. #30 ppeemmii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 09:50
    ชอบตอนสองพี่น้องอยู่ด้วยกันอ่ะ ให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆจงอินรีบๆชอบพี่เค้าที~
    #30
    0
  8. #29 jkyx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 07:01
    โอ้ย ตื่นเต้นจะบ้าแล้ว ฮือออ เปลี่ยนแปลงเลเวลไหนก็มาค่ะ พี่พร้อม /กำยาดม
    5555555 จริงๆแล้วถ้าไม่สะดวกหรือเหนื่อยเกินไปก็พอสไว้ก่อนก็ได้นะคะ เรารอได้ ฮี่ๆ
    ปล. ถ้าจำไม่ผิดเห็นลงฟิคตีสี่ตีห้าประจำเลย นอนดึกหรือตื่นแล้วคะ555
    #29
    0