KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 14 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ส.ค. 59


พวกเขายังคงใช้ชีวิตตามปกติ 

          เช้าอีกวัน จงอินตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นหอมๆ ของเนย ไข่ และขนมปัง
          คยองซูกำลังยืนทำอาหารเช้าง่ายๆ อยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว ห้องนี้ไม่ใหญ่มาก ออกจะเล็กสำหรับผู้ชายตัวโตๆ สองคนด้วยซ้ำ แต่ก็มีครบทุกอย่าง 
          หูของคยองซูได้ยินเสียงสวบสาบของผ้าห่ม เป็นจงอินที่ตื่นแล้วและตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟา สายตาที่ยากจะคาดเดาจับจ้องมาที่เขา
          จงอินที่ตื่นมามองเขานิ่งสักพักก่อนจะบอกเขาว่าเมื่อคืนเขาฝันประหลาด 
          "พี่ เมื่อคืนผมฝันแปลกๆ" จงอินพูดด้วยเสียงแตกๆ อย่างคนเพิ่งตื่นนอน หูนั้นแดงก่ำ คยองซูรู้ว่าฝันนั้นคืออะไร ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้จงอิน 'ฝัน' แบบนั้นเอง
          "ตื่นแล้วเหรอ" แม้จะไม่ได้หันหน้าไปมองเขาก็พอจะเดาได้ว่าจงอินตื่นนอนเต็มตาเรียบร้อยแล้ว แต่คยองซูก็ยังถามคำถามแปลกๆ ออกไป แน่นอนว่าจงอินตื่นแล้ว ไม่อย่างนั้นคงพูดอะไรกับเขาไม่ได้ แต่คยองซูไม่ต้อการจะพูดเรื่องความฝันของจงอิน... 
          จงอินเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของคยองซู ตากลมโตนั้นจับจ้องไปที่กระทะโดยไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา
          "พี่...ขอบคุณนะ แล้วก็...ขอโทษ" จงอินขอบคุณที่คยองซูออกไปรับเขา ทั้งยังต้องแบกเขาขึ้นมาที่ห้องอีก จงอินยิ้มแหยให้กับความผิดของตนเอง ทั้งๆ ที่เขาบอกว่าจะไม่เมาแท้ๆ 
          คยองซูรู้ว่าจงอินขอบคุณเขาเรื่องอะไร และรู้ความหมายของรอยยิ้มแหยนั่น แต่นั่นเป็นสิ่งที่คยองซูต้องทำอยู่แล้วนี่ หน้าที่ของคนเป็นพี่ก็คือต้องดูแลน้อง กลับกันถ้าจงอินจำได้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น คยองซูต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ อ่าาา เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ทำอย่างนั้นลงไป 
          "มาเอานี่ไปกินสิ" คยองซูเรียกน้องชาย ก่อนจะจัดการหยิบขนมปังปิ้งใส่จานที่มีไข่คนอยู่ในนั้นก่อนแล้ว แล้วหยิบขนมปังแผ่นใหม่มาวางบนเตา 
          ร่างสูงเดินเข้าไปหาพี่ชายที่ยืนปิ้งขนมปังแผ่นใหม่ด้วยกระทะอยู่ในโซนห้องครัว คยองซูหันมายื่นจานที่เต็มไปด้วยขนมปังและไข่คนให้น้องชาย จงอินรับจานนั้นมาถือไว้ กลิ่นหอมๆ ของเนยจากไข่คนและขนมปังปิ้งกำลังทำให้ท้องของเขาร้องโครกครากด้วยความหิว ก่อนหมุนตัวกลับออกมา จงอินไม่ลืมยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆ ที่ปากของพี่ชายแทนการของคุณอย่างที่เขาชอบทำ
          คยองซูเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกเมื่อจงอินเดินออกไปนั่งกินอาหารเช้าบนโซฟาตัวยาว คนเป็นพี่กลับไปให้ความสนใจกับขนมปังในกระทะอีกครั้ง
          หลังทำอาหารเช้าอีกจานสำหรับตัวเองเสร็จ คยองซูก็เดินไปชงโกโก้ให้ตนเอง แน่นอน เขาไม่ลืมถามจงอินว่าต้องการมันด้วยไหม

          วันนี้พวกเขาไม่มีเรียนเช้าด้วยกันทั้งคู่ หลังมื้อเช้าจบลง คยองซูรู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อคืนวาน ถึงจงอินไม่มีทีท่าว่าจะจดจำมันได้ แต่ภาพที่เขาทำเรื่องไร้เหตุผลลงไปนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวสมองของคยองซูเอง เขาจึงตัดสินใจว่าจะออกไปอ่านหนังสือที่หอสมุดฆ่าเวลา อย่างนั้นจะได้ไม่คิดเรื่องบ้าๆ ทุกครั้งที่หันไปเจอกับโซฟาตัวนั้น
          คยองซูคว้าข้าวของที่จำเป็นก่อนจะออกจากห้องไป ไม่ลืมย้ำเตือนน้องชายให้ปิดห้องให้เรียบร้อยก่อนออกไปเรียนในช่วงบ่าย และแน่นอน ทุกครั้งที่คยองซูบอกให้ปิดห้องให้เรียบร้อย มันจะต้องตามมาด้วย ข้ามถนนก็ระวัง ดูรถดีๆ
          จงอินยิ้ม ทุกครั้งที่คยองซูต้องออกไปก่อนก็มักจะบอกเขาอย่างนี้เสมอ ตั้งแต่เด็กจนโต จงอินคิดว่ามันน่ารักดีที่พี่ชายของเขายังคอยห่วงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้
          คยองซูเดินออกไป เสียงปิดประตูดังขึ้น และรอยยิ้มบนริมฝีปากของใครคนหนึ่งก็หยุดลง


          เลิกเรียนแล้ว แต่คยองซูยังไม่กลับห้อง เขาหลบออกมายืนเหม่ออยู่ที่ใต้ถุนตึก คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ฮยองชิคเห็นดังนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยื่นซองบุหรี่ให้คยองซู 
          "ไม่อะ" คยองซูปรายตามองก่อนจะปฏิเสธ 
          "เห็นแกเครียดๆ เผื่อจะอยาก" ฮยองชิคบอก ก่อนจะยักไหล่เมื่อเห็นว่าคยองซูไม่สนใจมัน ชักมือที่ถือซองบุหรี่กลับมา ตอนนั้นคยองซูยื่นมือออกไป หยิบมันขึ้นมาหนึ่งมวน ฮยองชิคเลิกคิ้ว ก่อนจะหยิบไฟแช็คในกระเป๋าให้คยองซู
          มือขาวรับไฟแช็ค แล้วก็จุดมัน
          คยองซูสูดเอาควันเข้าปอด บุหรี่ของฮยองชิคมีกลิ่นหอมหวาน เหมือนกลิ่นผลไม้ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันแสบคออยู่ดี

          คยองซูคิดถึงบทสนทนาที่เขาเคยคุยกับแม่ สายตามองไกลไร้จุดหมาย คยองซูรู้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าจงอินไม่ใช่น้องแท้ๆ ของตนเอง ตอนนั้นคยองซูเคยถามแม่ ว่าทำไมพ่อถึงพูดว่าจงอินไม่ใช่ลูก ถ้าไม่ใช่ลูกแล้วจงอินก็ไม่ใช่น้องของเขางั้นหรือ แต่จงอินจะเป็นอะไรล่ะ ก็จงอินอยู่กับเขา โตมากับเขา ถ้าไม่ใช่น้องเขาแล้วจงอินจะเป็นใคร ตอนนั้นแม่ยิ้มตอบ บอกคยองซูว่าจงอินก็เป็นน้อง เพียงแต่ไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ เพราะอย่างนี้ จงอินยิ่งเป็นน้องที่คยองซูต้องรักให้มากๆ เพราะจงอินโชคร้าย เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก และยังห้ามไม่ให้คยองซูพูดเรื่องนี้ให้ใครได้ยิน 
          "จงอินอาจจะเสียใจ คยองซูไม่อยากให้น้องเสียใจใช่ไหมลูก" แม่พูดพร้อมกับก้มลงมาลูบผมของเขา 
          คยองซูไม่ชอบทำให้ใครเสียใจ นั่นเป็นเรื่องของเด็กไม่ดี เขาจึงไม่เคยพูดถึงมันอีก และเมื่อโตขึ้น คยองซูคิดว่าแม้แต่แม่เองก็คงคิดว่าคยองซูจำไม่ได้ เพราะตอนนั้นคยองซูยังเด็กมาก อายุยังไม่ถึงสิบขวบดีด้วยซ้ำ แต่คยองซูจำได้ คืนที่พ่อแม่ทะเลาะกันเสียงดังคยองซูยังลุ้นแทบตายว่าน้องชายเขาจะตื่นมาได้ยินไหม ตอนนั้นคยองซูกลั้นหายใจ สังเกตุจงอินที่นอนอยู่บนเตียงว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ แต่จงอินนอนนิ่ง โชคดีที่จงอินนั้นเป็นคนหลับลึก 

          อาจจะเป็นเพราะอย่างนี้ คยองซูจึงไม่เคยมองจงอินว่าเป็นน้องชายของเขาอีก แต่เป็นเด็กน่าสงสารที่เขาจะต้องดูแลให้ดี เป็นคนที่คยองซูต้องมอบความรักให้มากๆ ชดเชยกับความรักที่จงอินเสียไป ตั้งแต่ตอนนั้น เด็กสองคนที่เคยทะเลาะกันบ้างตามภาษาเด็กผู้ชายก็ไม่เคยทะเลาะกันอีกเลย จงอินที่คอยตามพี่ต้อยๆ ก็ไม่ต้องร้องไห้เพราะพี่ไม่สนใจ คยองซูไม่เคยวิ่งหนีน้องชายอีกเลย

          คยองซูกลับมาแล้ว กลิ่นคล้ายๆ กับกลิ่นของฮยองชิคคิดตัวของคยองซูกลับห้องมาด้วย จงอินคุ้นกับมันดี กลิ่นบุหรี่ของพี่ฮยองชิค มันทำให้จงอินนึกถึงบทสนทนาเรื่องการเที่ยวรอบโลกเสมอ และวันนั้นกลิ่นนี้ก็ติดตัวเขากลับมาเช่นกัน แต่ไม่แรงเท่านี้ จงอินนึกสงสัยว่าจะต้องยืนใกล้กันแค่ไหนถึงจะมีกลิ่นติดตัวกลับมาชัดขนาดนี้ คิ้วของเขาขมวดมุ่น ฉุน

          คยองซูถอดเสื้อเชิ้ตสีแดงเข้มลายหมากรุกที่สวมอยู่ด้านนอกออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำที่เขามักสวมไว้ข้างในจนติดเป็นนิสัย มันสะดวกมากกว่าเวลาเลิกเรียนแล้วต้องไปทำงานพิเศษ คยองซูแค่ถอดเสื้อนักเรียนออก แล้วก็สวมเครื่องแบบของทางร้านสะดวกซื้อทับได้เลยโดยไม่ต้องเกรงใจสายตาคนมอง และก็ไม่ต้องเปิดเผยรอยแผลมากมายที่แผ่นหลังให้ใครเห็น

          เขานั่งลงบนโซฟาตัวยาว เว้นระยะห่างจากจงอินที่นั่งอยู่ก่อน แต่จงอินกลับขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าเขามาเสียจนคยองซูรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ริมหู
          "ทำไมวันนี้พี่กลิ่นเหมือนพี่ฮยองชิคเลย" 
          "ก็มีเรียนด้วยกัน เสร็จแล้วก็ไปนั่งกินอะไรด้วยกันมานิดหน่อยน่ะ เหม็นเหรอ" คยองซูถาม เพราะจงอินเคยบอกว่ากลิ่นบุหรี่ของฮยองชิคนั้นฉุน ถึงจะกลิ่นหวานเหมือนผลไม้แต่ก็ฉุนจนน่าเวียนหัวหากได้กลิ่นนานเข้า
          "เปล่าหรอก กลิ่นไม่ได้แรงขนาดนั้น" จงอินตอบ แล้วถอยออกไปนั่งพิงพนักโซฟาตามเดิม
          "งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" คยองซูพูด พลางลุกขึ้น แต่จงอินฉวยข้องมือของเขา หยุดคยองซูจากการลุกออกไป
          "เดี๋ยวค่อยอาบก็ได้ พี่ไม่ชอบอาบน้ำแล้วทำอย่างอื่นต่อนี่"
          "...." คยองซูนั่งเงียบ ก่อนจะถามขึ้น "แล้วนายหิวไหม กินอะไรมาหรือยัง"
          "ยังเลย ไม่ค่อยอยากกินข้าวอะ....อยากกินข้าวต้มฝีมือพี่" ก่อนหน้านี้จงอินไม่รู้สึกอยากอาหารสักเท่าไหร่ แต่อยู่ๆ เขาก็คิดถึงอาหารฝีมือคยองซูขึ้นมา ข้าวต้มจึงดูเป็นตัวเลือกที่ดี
          "อื้อ เดี๋ยวพี่ทำให้กิน" 
          "เดี๋ยวค่อยทำนะ ตอนนี้ผมมึนหัวจัง" จงอินพูดพร้อมเอนตัวลงนอน ทิ้งน้ำหนักตัวส่วนหนึ่งลงบนขาของคยองซู แน่นอน คยองซูก็ไม่ได้ว่าอะไรน้องชายของเขา
          เมื่อคยองซูคิดว่าน้องชายหลับแล้ว ก็มองหาหมอนสักใบมาแทนที่ขาของงตนเอง ก่อนจะค่อยๆ ลุกออกไปโดยที่ช้อนมือประคองศีรษะของจงอินไว้ด้วย แต่ยังไม่ทันได้ลุกออกไปจริงๆ จงอินก็สอดแขนอ้อมมาทางข้างหลัง คว้าเอวเขาไว้จนคยองซูลุกไม่ได้
          "เดี๋ยวค่อยไปนะ อีกแป๊บหนึ่ง..."
          ได้ยินดังนั้น คยองซูวางหมอนที่คว้ามาได้เมื่อครู่ เปลี่ยนมือที่ประคองศีรษะของจงอินมาลูบผมน้องแทน ก่อนจะเองหลังพิงพนัก แล้วหลับตา อีกแป๊บหนึ่งก็แล้วกัน


หัวใจหนักอึ้ง ราวกับกำลังโดนผูกติดกับหินแล้วทิ้งลงน้ำ






Talk: สวัสดีค่ะ เรามาแล้วววว ยิ่งโตนี่ยิ่งเขียนยาก เราเองก็อยากเขียนให้ทั้งคู่เป็นเด็กไปอีกนานๆ ค่ะ เราชอบบรรยากาศสบายๆ ของสองพี่น้องนี่เหมือนกัน พอทั้งคู่เริ่มโต ต้องคิดอะไรมากขึ้น เวลาเขียนก็แทบจะเอาหัวโขกโต๊ะ แต่ยังไงก็ต้องโตเนอะ โตแล้วจะได้เท่ได้ ยังมีความอยากเขียนให้ไคซูมีความเท่ ฮาาาาาาา ถึงอย่างนั้น เรายังแอบคิดเอาไว้เลยว่าถ้ามีโอกาสจะเอามาเขียนใหม่ ไม่สิ เขียนเพิ่ม ฉากที่ทั้งคู่ยังเด็กน่ะค่ะ ชอบให้จงอินอ้อนพี่ด้วย อริ๊ แต่ตอนนี้ต้องเอาเนื้อเรื่องหลักให้รอดก่อนเนอะ //นอนตาย
        เราคิดว่าฟิคเราไม่ดราม่ามากนะคะ คนอ่านอย่ากลัวไป คนเขียนเนี่ยค่ะที่กลัว กลัวว่าจะอ่านแล้วงงกัน ถึงตอนนี้ยังไม่มีตรงไหนไม่เข้าใจใช่มั้ยคะ ถามได้นะ มีคนบอกว่าอ่านแล้วเหมือนอ่านซ้ำ ถ้าดูย้ำคิดย้ำทำเกินไปตอนไหนก็บอกเราได้ค่ะ จะเอาไปแก้ไขฮัฟ 
        เช่นเคย หวังว่าคนอ่านจะชอบ เพลิดเพลินไปกับความลับนี้นะคะ 



@nana_taguchi

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #48 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:32
    เราคิดว่าจงอินต้องรู้จริงๆนะเรื่องที่ไม่ใช่พี่น้องกันอ่ะ แล้วก็อาจจะรักคยองซูก่อนด้วยซ้ำ คยองซูดูแลน้องมาก่อน รักมาก่อนก็จริงแต่ความรู้สึกแบบคู่รักมันไม่น่าจะเกิดตั้งแต่เด็ก แต่กับจงอินน่าจะเริ่มรู้ตัวตั้งแต่มัธยมได้ละมั๊ง ไม่รู้สิเราเดามั่วไปเรื่อยเลย 55555555 แต่ก็แอบมั่นใจจริงๆนะว่าจงอินน่าจะรู้เรื่องและอาจจะมีใจให้พี่ไม่งั้นไม่หวงแบบนี้ แล้วก็เรื่องที่จูบกันก็คิดว่าจงอินรู้แล้วแหละว่าคยองซูตั้งใจ แต่ทำไมถึงจูบตอบวะ โอ้ย มีความอึดอัดสับสนไปหมดอ่ะ จงอินน่าจะรู้ทุกอย่างแต่แค่ไม่พูด รึว่าไม่มั่นใจว่าที่พี่ทำอยู่คือรักจริงๆหรือแค่สับสน เพราะสองคนไม่เคยห่างกันเลยอ่ะ ฮือ เดาเหนื่อย 555555555555555
    #48
    0
  2. #26 jkyx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 23:49
    สารภาพตามตรงว่าตอนแรกที่ยังไม่รู้ความจริงคิดว่าจงอินจะรู้สึกกับคยองก่อนซะอีก(แม้ในใจจะรู้ว่าบาปก็เหอะ555)
    คดีพลิกซะงั้น แต่เรามีความรู้สึก(อีกแล้ว)ว่าจงอินเหมือนมีความลับอะไรบางอย่างอ่ะ เอ้อ มีความอยากรู้อยากเห็นค่ะ55555
    จนถึงตอนนี้เหมือนจะเริ่มอึดอัดทีละนิดแล้ว อยากรู้เรื่องต่อใจจิขาดดดด สู้ๆนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากกก ไรท์อัพเร็วมาก(กกกกกกกก)ด้วยอ่ะ ประทับจุยTT
    #26
    0
  3. #25 MYDO1288 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 11:20
    ชอบเรื่องนี้จัง มีความละมุนๆแบบพี่น้องสองคนที่รักกันมากๆๆ จะเป็นไงต่อ รออยู่นะคะ ^^
    #25
    0