KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 13 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    15 ส.ค. 59



          การเรียนมหาวิทยาลัยปีแรกไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก จะแปลกนิดหน่อยก็ตรงที่จงอินค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่เด็กสาวที่นี่ จากที่ที่จากมา จงอินไม่เคยได้รับความสนใจ เขาชินกับการเป็นคนไร้ตัวตนมากกว่า การเป็นที่สนใจแบบนี้มันเลยน่าอึดอัดนิดหน่อย แต่หลังจากการทำหน้ามึนตึงใส่คนที่เข้ามาหาทุกครั้งมันก็ดีขึ้น จงอินยังคงถูกมอง แต่ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายกับเขามากนัก ซึ่งก็ดี ที่นี่ไม่มีใครรู้เรื่องราวของเขา ไม่มีใครทำท่ารังเกียจเขาและเรียกเขาว่าเป็นลูกชู้ หรือถ้ารู้ก็อาจจะไม่สนใจ มันเป็นสถานที่แบบนั้น แตกต่างจากที่พวกเขาจากมา
          อีกอย่าง ที่นี่จงอินมีเพื่อน..ถึงเขาจะไม่ได้ต้องการนักก็เถอะ แต่เพื่อนร่วมภาควิชาที่ชื่อว่าปาร์คชานยอลอะไรนั่นดูจะชอบเขาเป็นพิเศษ 

          การเรียนปีหนึ่งสำหรับเขาถือว่าไม่หนักหนามากนัก มันเหมือนการทวนความรู้ที่เคยเรียนมามากกว่า และถ้าไม่หนักสำหรับจงอิน มันก็คือของกล้วยสำหรับคยองซูเลยล่ะ

          ในทุกวันหยุด จงอินจะไปทำงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในช่วงกลางวัน ก่อนที่จะเปลี่ยนไปทำงานที่ผับแห่งหนึ่งในช่วงเย็น ไม่มีการทำงานพิเศษในวันธรรมดา พี่คยองซูออกกฎไว้ เพื่อไม่ให้ทำงานหนักกันมากเกินไป และจะได้มีเวลาให้การเรียนเต็มที่
          พูดถึงงานพิเศษ มันน่าเสียดายที่ทางหอพักของมหาวิทยาลัยนั้นมีเวลาเปิดปิด ทำให้ไม่สะดวกต่อการทำงานพิเศษนัก แต่คิดอีกที ยังไงเขาก็เลือกรูมเมทไม่ได้อยู่ดี แล้วเขาก็อาจจะต้องนอนคนละห้องกับคยองซู ถึงค่าหอในมันจะถูกกว่าแต่ถ้าไม่ได้อยู่กับคยองซูจงอินก็ไม่เอาหรอก

          ตัวคยองซูเองทำงานพิเศษที่ร้านอาหารเพียงแค่ที่เดียว แต่นั่นก็กินเวลาในวันหยุดเขาไปเกือบทั้งหมด ร้านอาหารเป็นงานหนัก แต่คยองซูก็ได้พัฒนาฝีมือตนเอง เริ่มจากล้างจาน มางานหั่นสับ และตอนนี้เขาได้รับหน้าที่ให้ทำบางเมนู นั่นทำให้คยองซูทำอาหารเก่งขึ้นมาก การใช้มีดของคยองซูคล่องแคล่วและรวดเร็วขึ้นกว่าเมื่อก่อนที่หั่นตามยถากรรมมาก จงอินชอบมองเวลาที่พี่ชายของเขาทำอาหาร มือของคยองซูเวลาจับมีดนั้นชวนมองอย่างน่าประหลาด แต่น่าเสียดาย จงอินได้กินอาหารฝีมือของพี่ชายน้อยลงเพราะคยองซูนั้นเหนื่อยเกินกว่าจะจับมีดทำอาหารอีกเมื่อกลับมาถึงห้องพัก 

          คยองซูสังเกตว่าระยะหลังมานี้ น้องชายของตนเริ่มมีกล้ามเนื้อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้ผอมจนแทบจะปลิวลมเหมือนสมัยเด็กอีกแล้ว อีกทั้งส่วนสูงของจงอินก็ยังนำคยองซูไปมากแล้ว ระหว่างพวกเขา ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย จะไม่มีใครรู้ว่าไม่ใช่พี่น้องกันก็ไม่แปลก ในเมื่อพวกเขาไม่ได้บอกใครว่าเป็นพี่น้องกัน มีเพียงฮยองชิคเท่านั้นที่รู้
          คยองซูมองจงอินที่เดินไปเดินมาอยู่ในห้องด้วยบ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วก็เอ่ยทักขึ้นมา 
          "ช่วงนี้กล้ามขึ้นนะเรา ไปทำอะไรมา" 
          "ยกลังเบียร์น่ะ เท่ใช่มั้ยล่ะ" จงอินเดินเข้ามายืนอยู่ข้างหน้าคยองซูแล้วเบ่งกล้ามอวด
          จงอินนั่งลงข้างๆ คยองซู แขนของจงอินสัมผัสผ่านแขนของคยองซู ตัวของจงอินเย็น น่าจะเป็นเพราะน้องชายของเขาเพิ่งจะอาบน้ำมา
          "ไม่ไปใส่เสื้อผ้าดีๆ" คยองซูอดว่าไม่ได้
          "เปลือง ขี้เกียจซัก" จงอินว่า แล้วล้มตัวลงนอนบนตักพี่ชาย 
          คยองซูขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ว่าอะไร

          "นี่ พี่" จงอินเรียกคยองซู แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่จอทีวีที่คยองซูเปิดเอาไว้ก่อนหน้านี้
          "หืม" คยองซูตอบรับ ไม่ได้ก้มลงมองน้องชาย
          "เย็นนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงวันเกิดของผู้จัดการ ไปคลับ กลับดึกหน่อยนะ"
          "แล้วพี่ต้องไปรับมั้ย"
          "ไม่ก็ได้มั้ง ผมน่าจะกลับเองได้อยู่ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวผมโทรหา"
          "เออ โทรมาแล้วกัน แล้วถึงไม่มีเรียนเช้าก็อย่ากินเหล้าเยอะล่ะ ขี้เกียจดูแลคนเมา"
          "ไม่เมาหรอก...พี่ไปด้วยกันไหม พี่รู้จักผู้จัดการนี่ คนอื่นๆ ด้วย"
          "ไม่ดีกว่า นายไปคลับกันนี่ พี่ไม่ชอบเสียงดัง"
          "เฮ้อ ผมก็ชักไม่อยากไปแล้วสิ" จงอินว่า แล้วหลับตาลง 
          "ง่วงเหรอ" คยองซูก้มลงมองจงอินที่นอนหนุนตักตนอยู่
          "อื้อ" จงอินตอบ
          "......." คยองซูปิดทีวี ปล่อยให้น้องชายได้พักผ่อน
          "พี่จะเมื่อยมั้ย" จงอินถามขึ้นมา แต่ไม่ได้ลืมตา ถึงเขาจะชอบนอนหนุนตักคยองซู แต่ก็ยังกลัวว่าจะทำให้อีกคนไม่สบายตัว
          "ไม่เป็นไร นอนเถอะ" คยองซูบอก ยกมือลูบผมจงอินอย่างที่เคย 

          ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก เสียงเข็มนาฬิกาย้ายเป้าหมายจากเลขหนึ่งไปยังอีกเลขหนึ่ง เวลาเคลื่อนผ่าน และบางสิ่งก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ทีละนิด ทีละนิด 

          จงอินเมามากแล้วตอนที่คยองซูไปรับเขาที่คลับ ใครสักคนโทรเข้ามาหาคยองซูตอนเกือบตีสองบอกให้ออกมารับน้องชายของเขาที่คลับเฮาส์แห่งหนึ่ง เบอร์แปลก ปกติคยองซูไม่ค่อยรับสายเบอร์ที่ไม่รู้จักนัก แต่วันนี้เขาคิดว่าจงอินอาจจะแบตหมดหรืออาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามจากการที่จงอินไปเที่ยวคลับ เขารับเบอร์แปลกทุกเบอร์ที่โทรมา เสียงทางปลายสายดูวุ่นวาย เสียงเพลงดังลั่น คยองซูได้ยินเสียงใครสักคนตะโกนชื่อจงอิน และใครอีกคนตะโกนเร่งชานยอลให้เร็วๆ ปลายสายตะโกนถามว่าเขาคือพี่ของจงอินใช่ไหม ก่อนจะบอกให้เขาออกไปรับน้องชายที่ตอนนี้กำลังเมาแล้วโวยวายจะหาแต่พี่คยองซู
          คยองซูแบกน้องชายตัวดีกลับมาด้วยความยากลำบาก พยุงให้นั่งลงบนโซฟา จัดการถอดรองเท้าและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของจงอินออกพอให้สบายตัว เดินเข้าห้องน้ำไปบิดน้ำผ้าขนหนูผืนเล็กให้หมาดแล้วกลับมาเช็ดหน้าให้น้อง ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน ระหว่างที่คยองซูกำลังคิดว่าจะจัดการยังไงต่อระหว่างลากจงอินไปอาบน้ำจะได้สร่างเมาแล้วเข้านอนดีๆ หรือเช็ดตัวให้จงอินแล้วปล่อยให้นอนตรงนี้ จงอินก็เอนตัวลงมา หลังช่วงบนและศีรษะของจงอินวางอยู่บนตักของคยองซู นั่นไม่ใช่น้ำหนักน้อยๆ แต่คยองซูคิดว่าจะปล่อยให้จงอินอยู่แบบนี้สักพัก เขาขยับตัว เลื่อนตัวเองออกไปด้านข้างเล็กน้อย ให้ช่วงไหล่จงอินตกไปอยู่บนโซฟา แบบนี้น่าจะสบายตัวกว่า 
          คยองซูก้มลง จ้องมองจงอินอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกบางอย่างไหลวนอยู่ในใจของเขา 
          ตอนที่คยองซูไปรับจงอิน คยองซูเห็นว่าจงอินกำลังจะจูบกับผู้หญิงคนหนึ่ง คยองซูเข้าใจว่าเขาจะเก็บน้องไว้ตลอดไปไม่ได้ แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยไป
          การที่เห็นจงอินอยู่กับคนอื่นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของคยองซู ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา จงอินก็ดูจะมีคนชอบเยอะขึ้นเรื่อยๆ คยองซูไม่ชอบมันเลย ความรู้สึกที่คยองซูไม่ควรมีค่อยๆ ก่อตัวขึ้น คล้ายการรวมตัวกันของเม็ดทราย ไหลมารวมกัน เพิ่มขึ้นทีละนิด จนกระทั่งก่อตัวเห็นเป็นรูปร่าง ความรู้สึกด้านลบนั้นมาพร้อมกับความจริงบางอย่างที่พุ่งตัวเข้ามาในหัวของเขาเช่นกัน 
          ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คยองซูครุ่นคิด นึกสงสัยว่าถ้าพวกเขาเป็นพี่น้องกันจริงๆ มันจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหม หรือถ้าพวกเขาไม่ได้โตมาด้วยกันแบบนี้ มาเป็นพี่น้องปลอมๆ กันแบบนี้ ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง แล้วมาเจอกันในฐานะลูกของเพื่อนสนิทแบบที่ควรจะเป็นตั้งแต่ต้น อะไรๆ จะดีกว่านี้หรือเปล่า 
          ความทรงจำไหลย้อนเข้ามาในความคิด คืนนั้นคยองซูได้ยินเสียงเอะอะโวยวายออกมาจากห้องรับแขก พ่อหาเรื่องมาบ่นแม่ได้อีกตามเคย ปกติมักจะเป็นเรื่องที่ทั้งจงอินและคยองซูได้ยินบ่อยจนแทบจะพูดต่อประโยคได้ แต่ยกเว้นวันนี้ 
          "มันไม่ใช่ลูกเราเสียหน่อย คุณหยุดโอ๋มันได้แล้ว กับเจ้าคยองซูก็ตัวติดกันแจ หึ ลูกกาฝากแท้ๆ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยคุณ" 
          "คุณ พูดอะไร เดี๋ยวลูกได้ยินเข้าจะทำไง" พ่อเงียบไป หรืออาจจะไม่ แต่หูของคยองซูไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เขาหันไปมองน้องชายที่นอนอยู่ จงอินหลับไปแล้ว คยองซูคิดว่าจงอินคงไม่ได้ยิน...     
          "เฮ้อ" คยองซูถอนหายใจให้กับตนเอง สะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้น ใช่ คยองซูและจงอินไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ตอนนี้ไม่มีใครรู้นอกจากคยองซู แม้แต่จงอินเองก็ไม่รู้ ถ้าไม่บังเอิญได้ยิน คยองซูเองก็คงไม่รู้เพราะช่วงเวลาที่จงอินเข้ามาเขาเด็กเกินกว่าจะจำอะไรได้ และไม่นานหลังจากที่ครอบครัวของเขารับจงอินเข้ามา พ่อก็ต้องย้ายกลับไปทำงานที่บ้านเกิด คยองซูคิดว่าปัญหามันค่อยๆ เกิดขึ้นจากตรงนั้น ยิ่งจงอินโต ความแตกต่างก็ยิ่งชัดเจน ไม่มีใครรู้ว่าคยองซูกับจงอินไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ เพราะความจำเป็นบางอย่าง ทันทีที่จงอินเกิด เขาก็ได้ชื่อว่าเป็นคนในบ้านเดียวกับคยองซูเสียแล้ว ไม่มีใครสักคนในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้ นั่นทำให้จงอินพบกับเรื่องน่าลำบากใจมากมายในวัยเด็ก 
          คยองซูคอยเฝ้าถามคำถามเดิมๆ กับตัวเอง ซ้ำไปซ้ำมา ถ้าวันนั้นไม่บังเอิญได้ยินพ่อพูดมันออกมา มือลูบผมจงอิน มันสากกว่าเมื่อก่อนเยอะ ไม่นุ่มลื่นเหมือนสมัยเด็ก เพราะจงอินชอบเปลี่ยนสีผมเป็นว่าเล่น แต่คยองซูก็ยังชอบลูบมันอยู่ดี 

          จงอินยังคงหลับ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ คยองซูไล่มองส่วนประกอบบนใบหน้าของจงอิน ไรผม คิ้ว แพขนตา จมูก ปาก แล้วคยองซูก็โน้มตัวลง จูบ... กดจูบแผ่วเบา ก่อนจะสงสัยว่าเป็นอย่างไร หากมากกว่านี้ แล้วเขาก็เริ่มขบเม้มริมฝีปากของคนที่กำลังหลับอยู่บนตักของเขา คยองซูไม่ได้ดื่มเหล้า แต่เขากำลังขาดสติ หรือบางทีกลิ่นเหล้าบนตัวจงอินอาจจะทำให้เขาเมาไปด้วย คยองซูกำลังจะละริมฝีปากออก แต่คนบนตักเขากลับจูบตอบ คยองซูไม่ได้คาดคิดมาก่อน เขาตกใจ ตัวแข็งทือ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน แต่จงอินแทรกลิ้นเข้ามาก่อน คยองซูจำรายละเอียดไม่ค่อยได้นักว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน และคยองซูเห็นว่าเปลือกตาของจงอินยังคงปิดอยู่ คยองซูก็หยิบหมอนมาให้น้องชายหนุนแทนแล้วรีบลุกออกไป 
          นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขาทำบ้าอะไรลงไป คยองซูก่นด่าตนเองในใจ ก่อนสวดภาวนาต่อทุกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทพเจ้าทุกองค์บนโลก ให้จงอินจำเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่ได้ ไม่น่าเลย คยองซูเอ๋ย ไม่น่าเลยจริงๆ




Talk: มีคนทายถูกล่ะ ทำไมทายถูกก่อนเราเฉลยล่ะ โหยยย จริงๆ ถ้าเป็นพี่น้องกันนี่เราก็จะเขียนฟิคไม่ได้หรอกค่ะ รู้สึกบาปไปนิด แต่ก็น่าสนนะคะ หรือจะลองดีเรื่องหน้า /คนอ่านบอกว่าแค่นี้ก็เครียดพอแล้วค่ะไอ้พี่นะ
        เอาจริงๆ นะ รู้แล้วก็ไม่เครียดแล้วใช่มั้ย ใครที่เพื่อนหยุดอ่านไปนี่ไปตามกลับมาอ่านได้เลยนะคะ มีคนอ่านสี่คนนี่เหงานะ ฮรึกกกกก คนที่อ่านอยู่ก็ห้ามทิ้งกันด้วย /กอดขา
          เรื่องตอนก่อนหน้านี้เราต้องพิมพ์ใหม่จริงๆ ค่ะ แต่ไม่ทั้งหมด แค่บางฉาก ตอนก่อนนู้นที่ไปทะเลก็ด้วย น่าเศร้าเนอะ เด็กดีนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ ถามว่าพิมพ์ใหม่เหมือนเดิมมั้ย ก็ตอบเลยว่าไม่ จะมีแค่เราเท่านั้นที่เคยอ่านเวอร์ชั่นออริจินอล หึหึหึ /หัวเราะทั้งน้ำตา
          มาถึงตอนนี้แล้ว เกินครึ่งเรื่องแล้ว ขอบคุณที่ติดตามกันมาทั้งที่อ่านไประแวงไปนะคะ ยิ่งคุณ jkyx ที่เมนท์เกือบทุกตอนเลย เราเลยไม่เหงา ทำดีค่ะ ทำต่อไป 555
          คุณ  >_______________< ที่บอกว่าชอบภาษาและอารมณ์ในฟิคเรา เราดีใจมาก ดีใจที่มีคนชอบอารมณ์ในฟิคเรา ไม่รู้จะบอกยังไงดี แต่ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ชอบ
          เราจะไม่พูดถึงคุณ ppeemmii หรอก เดาฟิคเราออก 555
          คุณ viruszii ยังอ่านอยู่ไหมคะ เดาไว้ว่าอะไรเอ่ย ไม่ต้องกล้วแล้วเนอะ 
          คุณ Texzer ด้วย หายกลัวหรือยังคะ 
          คุณ KD_8812 ที่บอกว่าฟิคเราทำให้เขินได้ จงอินน่ารักใช่มั้ยล่ะคะ เดี๋ยวต่อไปมีเขินกว่านี้อีก /ทำหน้ากรุ้มกริ่ม 5555
          หวังว่าทุกคนจะยังติดตามกันต่อ ขอบคุณทุกคนเลยที่แวะเวียนเข้ามาอ่านนะคะ ถ้ามีข้อผิดพลาดตรงไหนก็บอกเราได้ เพราะอย่างที่เคยบอก นี่เป็นฟิคไคซูเต็มตัวเรื่องแรก จากที่เคยแต่งกยูอูซึ่งจะเอะอะกว่าไคซูระดับหนึ่ง มาเขียนไคซูแล้วก็กลัวสารพัดว่าจะไม่โอเค จริงๆ เราอยากได้ไคซูแบบเท่ๆ ค่ะ บอกเรามาว่านี่ก็เท่ เท่มะ เท่เถอะนะ ฮาาาาาา
          วันนี้ทอล์คยาวเชียว บอกแล้วว่าจริงๆ เป็นคนพูดมากค่ะ มาคุยกับเราหน่อย แต่วันนี้พูดเยอะแล้ว จะยาวกว่าฟิคแล้ว ควรพอเนอะ เจอกันตอนหน้านะคะ เลิ๊บยูออล /ส่งจูบ ฟู่ววววววว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #242 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 00:24
    ว้าาาา ถ้าเป็นพี่น้องกันจริงนี่อร่อยเลย จิตแปลกๆแต่มันก็น่าลุ้นดีนะ555
    #242
    0
  2. #128 R-NO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:06
    ชอบตรงไรท์จำคนอ่านได้เกือบทุกคนนี่แหละค่ะ5555555
    #128
    0
  3. #47 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:19
    นั่นไง! คือเหตุผลที่พ่อชอบจ้องจะตีแต่จงอิน แต่เรื่องไม่ใช่พี่น้องเหมือนจะทำให้อะไรง่ายแต่ก็ไม่เนาะ ฮือ แต่เราเดาว่าจงอินอาจจะได้ยินแค่แกล้งหลับ คยองซูเลยคิดว่าตัวเองรู้อยู่คนเดียว ไม่งั้นจงอินจะแสดงออกเยอะขนาดนี้เหรอ บางทีอาจจะรู้ตัวว่าร้กคยองซูก่อนคนเป็นพี่ด้วยซ้ำ ฮือ ไม่อยากให้ดราม่าเลย ;-;
    #47
    0
  4. #24 ppeemmii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 10:38
    คยองซูนี่แอบรักจงอินแล้วแน่ๆเลยย เราไม่อยากกินมาม่า~
    #24
    0
  5. #23 MYDO1288 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 11:55
    แงงงงงๆ กลิ่นม่าลอยมาาาา อันดเวววววว!!~
    #23
    0
  6. #22 misobass (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 11:35
    ความรู้สึกของคยองซูเริ่มเปลี่ยนแล้วจงอินละคะ เปลี่ยนบ้างมั้ย นี่ถึงขั้นจูบ ฮฮฮ
    #22
    0
  7. #21 >__________________< (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 07:40
    ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป โตขึ้น แต่ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ยังติดตามเหมือนเดิมนะคะ ดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้เช่นกัน ขอบคุณค่ะ :)
    #21
    0
  8. #20 jkyx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 04:10
    ตายร้าววววว มันคือความเปลี่ยนแปลงเลเวล1อ่ะ คือพอรู้ความจริงก็แอบสบายใจแต่อีกใจนึงก็เครียดไปอีกขั้นอ่ะ คือยังไงดี มันเริ่มมีปัจจัยหลายๆอย่างเข้ามาแล้ว คยองแอบรักน้องใช่มั้ย โอย แม่จย๋า ฮือออ ไม่อยากให้ทั้งคู่โตเลย ความเป็นผู้ใหญ่มันทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนอ่ะTT
    #20
    0