KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 12 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ก.ค. 59



          ชีวิตการเรียนม.ปลายปีสุดท้ายค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับจงอิน เขาต้องอ่านหนังสือเยอะมากกว่าที่ทั้งชีวิตเคยอ่านมา แต่จงอินก็ต้องทำ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะสามารถเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพี่ชายได้ จงอินไม่อยากเป็นตัวถ่วงคยองซูอีกแล้ว

          คยองซูบอกไว้ว่ารอให้จงอินเรียนจบแล้วก็จะออกไปจากหมู่บ้านนี้ด้วยกัน ทั้งๆ ที่พี่ชายของเขาเรียนจบแล้ว และจะออกไปใช้ชีวิตมหาวิทยาลัยก่อนเลยก็ได้ แต่คยองซูกลับไม่ทำ ยอมหยุดเรียนเพื่อรอเขาอยู่หนึ่งปีเต็มๆ จงอินรู้สึกผิด เขาอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นตัวถ่วงของพี่ แต่ก็ดีใจที่ทุกอย่างมันเป็นไปในทางนี้

          เมื่อตอนที่คยองซูเรียนจบม.ปลาย อันที่จริง คยองซูได้ทุนเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ เรียนฟรี พร้อมที่พักและค่าใช้จ่ายรายเดือนจำนวนหนึ่ง ไม่มากมาย แต่ก็พออยู่ได้สบายๆ ไม่ต้องทำงานพิเศษวันละสองที่เพื่อหาค่าอาหารและค่ารถไปเรียนอีกแล้ว แต่คยองซูต้องเลือก เลือกที่จะไปเรียนแล้วทิ้งน้องชายไว้ที่นี่ หรืออยู่กับจงอินแล้วทิ้งทุนนั่นไป แน่นอนว่าคยองซูเลือกจงอิน
          ข่าวการได้ทุนของคยองซูมาถึงก่อนการไปเที่ยวครั้งแรกของพวกเขาไม่กี่วัน ทางมหาวิทยาลัยให้เวลาเขาตัดสินใจหนึ่งสัปดาห์ และจงอินก็รู้ ที่คยองซูคอยจ้องโทรศัพท์นั่นก็เพราะเรื่องได้ทุนเรียนต่อ จงอินแอบเห็นมันที่รีสอร์ท ช่วงที่คยองซูอาบน้ำ ใครสักคนที่จงอินคิดว่าน่าจะเป็นฝ่ายการศึกษาของทางมหาวิทยาลัยส่งเมลมาเตือนว่าถึงเวลาที่คยองซูจะตอบทางมหาวิทยาลัยได้แล้ว จะตอบรับ หรือปฏิเสธ ความกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจ จงอินไม่ต้องการให้คยองซูไปจากเขา 
          ส่วนเล็กๆ ในใจของจงอินอยากจะบอกคยองซูให้รับทุน แล้วก็ไปเรียนในสิ่งที่ชอบ ไม่ต้องเป็นห่วงเขา แต่อีกด้านของเขาคอยห้ามเขาเอาไว้ และด้านนั้นก็แข็งแกร่งกว่าเสียด้วย จงอินมีความเห็นแก่ตัวมากเกินไป มันใหญ่เสียจนบังส่วนเล็กๆ ในใจก่อนหน้านี้เสียสิ้น เขาไม่ต้องการอยู่ห่างจากพี่ชายของเขา ไม่ต้องการอยู่ห่างจากคยองซู จงอินจึงเลือกที่จะเงียบ และรอคอย แม้จะหวั่นใจอยู่บ้าง แต่จงอินคิดว่าคยองซูจะเลือกเขา แล้วจงอินก็คิดถูก

          คยองซูใช้เวลาหนึ่งปีที่หยุดเรียนไปในการทำงานสองกะ และอ่านหนังสือ เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงแม้ทุกคนจะบอกว่าเขาเข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างสบายๆ แต่คยองซูไม่อยากประมาท
          และในที่สุด คยองซูสอบติดในที่ที่เขาคาดหวังไว้จนได้ เช่นเดียวกันกับจงอินที่สอบเข้าที่เดียวกับคยองซูสำเร็จ เพียงแต่คนละคณะ ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเขา

          ช่วงบ่ายของวันหนึ่งหลังจากที่จงอินจบการศึกษาได้ไม่นาน สองพี่น้องนั่งเอนกายอยู่ในสวน ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ที่แสงแดดลอดลงมา จงอินมองเงาของใบไม้บนขาของคยองซูที่กำลังไหวไปมาด้วยแรงลม ขาสองคู่ของจงอินและคยองซูพาดไขว้กันอยู่คล้ายรูปกากบาท จงอินยกขาขึ้นมาพาดขาพี่ชายของเขา แต่คยองซูหรือจะยอม เขายกขาขึ้นมาพาดทับบนขาของจงอินอีกทีหนึ่ง ทั้งสองแกล้งยกขาขึ้นวางทับกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครพูด แต่ดูเหมือนว่าเกมจะเริ่มขึ้นแล้ว และกติกาก็คือสุดท้ายคนที่มีขาพาดอยู่ด้านบนจะเป็นฝ่ายชนะ
          คยองซูใช้อำนาจของคนเป็นพี่เขม็งตาดุอีกคนเมื่อขาของตนอยู่ระหว่างขาที่ของจงอินจนขยับไม่ได้ เมื่อเห็นว่าคยองซูทำตาดุ ขาของจงอินที่ไขว้ล็อกไว้กันการเคลื่อนไหวของอีกคนก็คลายออก คยองซูดึงขาออกมาเพียงข้างเดียวแล้วพาดทับอีกคนไว้ กลายเป็นว่าขาของทั้งสองคนพาดสลับกันอยู่อย่างนั้น จงอินดูเหมือนจะแพ้ในที่สุด แต่ก็ไม่ได้แพ้เสียทีเดียว ส่วนคนชนะก็ชนะไม่เต็มที่เพราะขาที่อยู่บนสุดมีเพียงขาขวาเท่านั้น... ช่างปะไร ใครจะสนผลแพ้ชนะกัน ทั้งสองต่างกลับไปสนใจสิ่งที่ทำอยู่ก่อนหน้าของตนเองต่อไป คนหนึ่งอ่านหนังสือ อีกคนเล่มเกม แต่สิ่งที่ทำอยู่ดูจะสนุกมากขึ้นโขทีเดียว
          "พี่ เราจะไปกันเมื่อไหร่" จงอินทำลายความเงียบของบ่ายวันนี้ด้วยการถามขึ้นขณะที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนพื้นหญ้า ใช่ อ่านหนังสือ จงอินเริ่มเอาหนังสือต่างๆ ของคยองซูมาอ่าน และเป็นคยองซูที่กำลังเล่นเกม เกมเดียวกับที่จงอินเคยเล่น ดูเหมือนตอนนี้พวกเขาจะแลกเปลี่ยนความชอบกันไปเสียแล้ว 
          จงอินอยากรู้ว่าหนังสือที่คยองซูชอบเป็นอย่างไร จงอินอยากรู้ ทั้งหมดของคยองซู แล้วอีกอย่าง เขาติดนิสัยการอ่านมาจากปีที่แล้ว ปีที่เขาจะต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบอย่างบ้าคลั่ง อยู่ๆ จงอินก็อยากอ่านอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หนังสือเรียน หนังสือของคยองซูเริ่มถูกจงอินหยิบจับขึ้นมาอ่านในตอนนั้น เช่นเดียวกันกับคยองซูที่อ่านหนังสือหมดทุกเล่มในบ้านแล้วหันมาลองเล่นเกมที่จงอินเล่นอยู่ดูบ้าง
          "เดือนหน้าก็ไปได้เลย" คยองซูตอบ ก่อนจะหันมามองหน้าจงอินแล้วถามคำถาม "อยากไปเลยมั้ย"
          จงอินมองหน้าคยองซู เขาอยากรู้มากกว่าว่าพี่ชายของเขาอยากจะออกไปจากที่นี่หรือเปล่า เพราะขอแค่ได้อยู่กับคยองซู จงอินจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่จงอินเดาไม่ถูกว่าพี่ชายของเขากำลังคิดอะไร
          ยิ่งโตขึ้น จงอินก็รู้สึกเหมือนเขารู้จักคยองซูน้อยลง ไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอรู้ตัว มันก็เหมือนมีบางอย่างในหัวของคยองซูที่จงอินคาดเอาไม่ถูก จงอินไม่ชอบแบบนั้น จงอินชอบที่ได้รู้สึกว่าเข้าใจคยองซูมากขึ้น 
          "เอาไว้ใกล้เปิดเรียนเราค่อยไปก็ได้ พี่จะได้ไม่ต้องเสียค่าหอ ประหยัดเงินไปได้อีกนิด" จงอินคิด ก่อนจะตอบออกมา เขาไม่ได้มีใจรักบ้านเกิดอยากจะอยู่ที่นี่นานๆ นักหรอก แต่การรีบย้ายไปก็เท่ากับว่าพวกเขาต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่ม เงินที่คยองซูทำงานได้มาก็จะลดลงไปโดยใช่เหตุ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่จงอินไม่ต้องการ

          ใกล้เปิดเรียนเต็มที ตอนนี้พวกเขากำลังเตรียมตัวย้ายออกจากบ้าน เก็บข้าวของที่ไม่จำเป็นลงกล่อง เหลือเพียงสิ่งที่ต้องนำไปด้วย ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก บ้านโล่งๆ ก่อให้เกิดความรู้สึกวูบโหวงในใจแปลกๆ
          คยองซูมองบ้านที่ว่างเปล่า ความรู้สึกวูบโหวงคืบคลานเข้ามาในหัวใจ ความทรงจำต่างๆ ไหลผ่านเข้ามาในความคิด ทั้งสิ่งที่ดี และสิ่งที่คยองซูไม่อยากจำนั้นก็ด้วย ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่โซฟาตัวยาวที่จงอินและคยองซูมักจะมานอนเอกเขนกดูทีวีและแย่งรีโหมตกัน มันเคยเป็นที่ที่พ่อชอบมานั่งดื่มเบียร์ มีแม่นั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมข้างๆ นั้นเสมอ คยองซูนึกไปถึงวันนั้น วันที่พ่อเมาเสียไม่สามารถควบคุมสิ่งที่กำลังพูดได้ แม่ที่พยายามหยุดไม่ให้พ่อพูดต่อ แต่คยองซูรู้แล้ว ความลับที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ จงอินนอนหลับปุ๋ยอยู่บนที่นอน คยองซูที่แอบอยู่หลังบานประตู เขากำลังจะเดินออกไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับได้ยินสิ่งที่ไม่ควรเข้าเสียก่อน ไม่ควรรู้เลย... จงอินสะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วหยิบผ้าผืนใหญ่มาคลุมโซฟาตัวนั้นไว้
          จงอินเดินออกมาจากห้องหลังตรวจเช็กทุกอย่างเป็นรอบสุดท้าย มองคยองซูที่กำลังคลุมโซฟา ก่อนจะมองเลยไปที่ครัว สายตาครุ่นคิด คิ้วขมวดมุ่น

          พวกเขาย้ายข้ามเมือง ข้ามเขต มาอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกเขา

          การหาที่อยู่ใหม่เป็นเรื่องยาก แต่พวกเขาได้ฮยองชิค เพื่อนเก่าของคยองซูที่ย้ายออกจากหมู่บ้านตั้งแต่เรียนจบม.ต้นเป็นคนช่วยหาอีกแรง ซึ่งนั่นก็ทำให้พวกเขาได้ที่พักที่ดีในราคาไม่แพงเนื่องมาจากพ่อของฮยองชิคมีธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ 
          ฮยองชิคเป็นเพื่อนของคยองซู แต่ก็รู้จักกับจงอินดีพอสมควร เพราะไม่ว่าคยองซูจะไปที่ไหน จงอินจะต้องตามไปเสมอ อันที่จริง ฮยองชิคเป็นคนเดียวที่เข้ามาเล่นกับคยองซูและจงอิน เป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือเชื่อที่พวกเขากลับมาเจอกันอีก และยังเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันอีกด้วย

          จงอินมารู้ทีหลังว่าฮยองชิคเองก็หยุดเรียนไปหนึ่งปี 'ไปรอบโลกมา....ไปหาที่ของตัวเองน่ะ' ฮยองชิคบอกแบบนั้นตอนที่คยองซูถามว่าทำไมถึงหยุดเรียนไปหนึ่งปี แต่จงอินไม่ต้องเดินทางรอบโลกก็เจอแล้ว ที่ของเขาน่ะ ข้างๆ พี่คยองซูไง     













เมล็ดพันธุ์ที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดินโดยไม่ตั้งใจ บัดนี้กลับกำลังชูช่อ ผลิบาน




Talk: สวัสดีค่าาาาาาาา มาแล้ว มาอีกแล้ว เวลามีคนเมนท์แล้วอยากจะมาต่อเร็วๆ เนอะ ดีใจที่มีคนชอบ เลยอยากมาเจอกับทุกคนใหม่เร็วๆ 
         แต่ว่านะ มีเรื่องจะฟ้องแหละค่ะ เราพิมพ์ฟิคในเอสโน้ตแล้วค่อยเอามาลงเด็กดีใช่มะ แล้วพอลงเสร็จเราก็จัดหน้า แก้คำผิด เพิ่มฉากนู้นแอบเปลี่ยนตรงนี้ แล้วก็เซฟ จบ คิดว่าจะมากดพับลิคทีหลัง แต่รู้ตัวอีกทีส่วนที่เราแก้ไว้ก็หายไปค่ะ โอ้โห น้ามตามา หายไปฉากนึงเลย ปลอบเราที เราเสียใจ ฮรึกกกกก
          ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพนะคะ ความเปลี่ยนแปลงกำลังใกล้เข้ามาแหละ อริ๊ /ยิ้มร่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #46 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:08
    เค้าต้องไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆอย่างแน่นอน!
    #46
    0
  2. #19 ppeemmii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 14:36
    เราขอเดาว่าคยองซูกับจงอินไม่ใช่พี่น้องแท้ๆค่ะ!!!
    #19
    0
  3. #18 jkyx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 05:19
    แล้วสรุปคือต้องพิมพ์ใหม่หรอคะ? 555
    อห ความเปลี่ยนแปลงกำลังจะมา.. ประโยคนี้มันมาแล้วค่ะสังคม /พนมมือ
    #18
    0