[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 8 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก6 กระตุกหนวดเสือ อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    22 ต.ค. 59









[กระตุกหนวดเสือ]


     สิ่งหนึ่งที่ได้จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา มันทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่ต่อไปอย่างเข้มแข็ง ความอ่อนแอไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น 

     หลังจากที่เสือไล่ลงจากรถในวันนั้น นับว่าโชคดีมากที่มีสองสามีภรรยาคู่หนึ่งขับรถผ่านมาพบ พวกเขาพาฉันมาส่งที่บ้าน ซึ่งมันก็เกือบๆเที่ยงคืนได้มันดีมากที่ไม่ถูกฉุดหรือโดนทำร้ายเข้า ฉันได้แต่นึกสาปแช่งเขาอยู่ในใจ...

     ไอ้คนสารเลว ฉันอยากให้เขาตายๆไปซะ!

     เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ต้องเจอกับมินที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก เขาบอกแค่ว่าหลังจากที่ฉันโทรมาเขาก็พยายามโทรกลับอยู่หลายครั้ง ซึ่งฉันเองก็บอกไปตามตรงว่าโทรศัพท์แบตหมด แต่ก็เลือกที่จะไม่บอกเรื่องที่เกิดขึ้น มินเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรมากมาย 

     และตอนนี้ร่างบางก็กำลังนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้าง แม้เข็มนาฬิกาจะบ่งบอกเวลาว่ามันล่วงเลยมาจนบ่ายสามแล้วก็ตาม ฉันกำลังนอนใช้ความคิด ทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต จนสุดท้ายมันก็รู้แล้วว่าตัวเองควรทำอย่างไรต่อไป ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคน...


     เสือ บรรยาย ....

     ช่วงนี้มันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ผมเดินผิวปากอย่างมีความสุขที่สุดในรอบปี ถ้าถามว่าอะไรเป็นต้นเหตุที่ทำให้มีความสุขมากขนาดนี้ละก็ คงหนีไม่พ้นเรื่องเมื่อวันก่อน ผมผิวปากระหว่างที่สองมือกำลังวุ่นวนกับการปอกแอปเปิ้ล พี่สิงห์เดินผ่านมาถึงกับขมวดคิ้ว 

     "ไปทำอะไรมาเสือ" พี่สิงห์มองหน้าเล็กน้อยก่อนจะเปิดตู้เย็น "อารมณ์ดีแปลกๆ"

     "ป่าวเฮีย " ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนพี่สิงห์ก็เหมือนจะรู้นิสัยไปซะทุกอย่าง คนแบบผม ถ้าไม่ได้อารมณ์ดีจริงๆ คงไม่ทำแบบนี้หรอก 

     "กูไม่เชื่อ" พี่สิงห์พูดแค่นั้นก่อนจะรินน้ำใส่แก้ว 

     "..."

     "ช่วงนี้ที่ร้านยุ่งน่าดู" พี่สิงห์พูดเรื่อยเปื่อยเหมือนเป็นเรื่องปกติ เขากำลังพูดถึงธุรกิจในครอบครัวที่พวกเราทำร่วมกัน ผมรู้ดีว่าพี่สิงห์เป็นคนแบบไหน เขาเป็นคนดีนะ มีความรับผิดชอบสูงไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม และมักจะได้รับความไว้วางใจจากทุกคนเสมอ 

     เหอะ!
     และเพราะแบบนี้ พ่อเลยมักจะทุ่มเทความรักให้พี่สิงห์มากที่สุดถึงแม้ท่านจะมีลูก3คนก็ตาม ซึ่งมันก็คือ พี่สิงห์ นายาและก็ผม!

     ใช่! พวกเราเป็นพี่น้องคลานตามกันมานี่แหล่ะ 

     ตั้งแต่เด็กผมกับพี่สิงห์มักจะถูกเปรียบเทียบกันเสมอ ทุกคนมักมองพี่สิงห์ดีกว่าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม และด้วยสาเหตุนี้มั้ง ผมถึงรู้สึกอิจฉาพี่สิงห์มาโยตลอด ผู้ชายคนนี้มักถูกห้อมล้อมด้วยคนที่รัก ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็มักเป็นที่สนใจ 

     โคตรน่ารำคาญ!

     แต่ไม่ใช่ผมไม่รักและเคารพพี่สิงห์นะ กลับกัน! ผมเคารพในตัวพี่สิงห์มาก และเพราะแบบนี้มั้งมันเลยพาลทำให้ผมเกลียดทุกคนที่เข้ามา ยิ่งนานวันความอิจฉาที่กัดกินของก็ถูกระบายด้วยคนที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตพี่สิงห์แทน 

     ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่จำเป็นต้องทำอะไรมาก แต่กับยั่ยนั่น ผมยอมรับว่าตัวเองลงแรงไปเยอะพอตัว อาจเป็นความคิดดำมืดที่สั่งสมมานาน บวกกับผู้หญิงคนนั้น ทุกอย่างมันเลยประกอบออกมาเป็นคำว่าเกลียด 

     ผมเกลียดเธอ...

     และถ้าถามว่าทำไมผมถึงเกลียดผู้หญิงคนนั้นล่ะก็ มันมีเหตุผลเป็นล้านเลยแหล่ะ แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่จะพูดก็แค่นั้น 

     "เฮียเดี๋ยวผมออกไปข้างนอกนะ"ผมสลัดความคิดอันแสนทุเรศในสมองทิ้งเหมือนไม่ใส่ใจอะไร ก่อนจะเดินไปคว้ากุญแจรถโดยไม่สนใจฟังเสียงเรียกจากพี่สิงห์สักนิด...

     ผมโตแล้ว ผมดูแลตัวเองได้ ถึงไม่มีพี่สิงห์หรือนายา ผมก็ดูแลตัวเองได้เช่นกัน

     ใช้เวลาไม่ถึง20นาทีก็มาถึงที่หมาย ผมกวาดสายตามองหาร่างใครบางคนที่ตัวเองนัดไว้ ก่อนจะเจอเข้ากับร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ด้านในสุดของร้านกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่

     "เหี้ยโอมึงมานานยัง" ผมถามไปอย่างงั้นอย่างไม่ต้องการคำตอบอะไร มันทำแค่เงยหน้าขึ้นมองหน้าผม 

     "กูมารอมึงได้สามชาติล่ะ" ไอ้โอบ่นกระปอดประแปดก่อนจะยื่นสิ่งของบางอย่างมาให้ 

     สงสัยมั้ยว่าผมมาที่นี่ทำไมแล้วกำลังจะทำอะไร..หึ! 

     "อ่ะ ของที่มึงสั่ง "ผมรับมาก่อนจะเปิดดูข้างในด้วยความสนใจ 

     นี่นะหรอ ของที่เป็นสาเหตุให้ยัยนายาอาละวาดบ้านแทบแตก ที่แท้มันก็เรื่องนี้เอง 

     "มึงเปิดดูยัง"

     "ดูล่ะ สัสเอ้ย!กูเพิ่งรู้ว่ายัยนั่นเป็นคนแบบนี้" ไอ้โอส่ายหัวเหมือนเสียดาย ผมก็พอรู้ว่าไอ้โอเชี่ยนมันชอบใคร ไอ้นี่มันเข้าขั้นคลั่งไคล้ซะด้วยซ้ำ เป็นไงล่ะ!คนดีที่มันเพ้อนักเพ้อหนา จริงๆมันก็แค่ผู้หญิงสารเลวคนนึงเท่านั้น 

     "กูบอกมึงแล้ว ยัยนั่นไม่ใช่คนดีอะไร คราวนี้มึงเลิกเพ้อได้ยัง"

     "ทำยากว่ะ กูอุตส่าห์ปลื้มเขามาตั้งนาน" ไอ้โอหน้าหมองอย่างเห็นได้ชัด ผมรู้มานานแล้วว่าเพื่อนของผมคนนี้มันปลื้มผู้หญิงคนนึงมากๆ แต่ยัยนั่นก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจมันสักนิด ต้องบอกว่ายัยนั่นไม่เคยชายตามองใครเลยถึงจะถูก ไอ้สายตาหยิ่งยโส กับนิสัยไม่สนโลกทำให้เธอดูเข้าถึงยาก

     เป็นผู้หญิงที่เห็นแล้วโครตรู้สึกรำคาญลูกตา

     "แต่กูไม่สนหรอก กูแค่ปลื้ม กูไม่ได้อยากจะเอา" ไอ้โอพูดพลางไหวไหล่อย่างไม่แคร์อะไร 

     "ต่อให้มึงอยาก เขาก็ไม่เอามึงหรอก" ไอ้โอจิปากเหมือนรำคาญที่ผมพูด เมื่อก่อนค่อนข้างมั่นใจว่ายัยนั่นชอบพี่ชายของผมมาก แต่พอมาเห็นหลักฐานสกปรกพวกนี้มันชักอยากเปลี่ยนใจแล้วสิ จากที่เกลียดอยู่แล้ว ตอนนี้มันกลายเป็นโคตรเกลียดจนอยากฆ่าทิ้งเลยด้วยซ้ำ 

     ยัยผู้หญิงสำส่อน

      "แล้วมึงจะทำไงต่อ " ไอ้โอพูดทั้งที่มือกำลังกดโทรศัพท์อย่างเมามันส์ ผมถอนหายใจก่อนจะเก็บของเหล่านั้นใส่กระเป๋ากางเกง 

     "รอดูไปสักพัก" และบทสนทนาก็จบทันทีเมื่อผมแยกตัวออกมา ตอนนี้กำลังขับรถกลับคอนโด ประสาทเสียสุดๆกับสิ่งที่เพิ่งเห็น เพราะถ้าภาพพวกนี้มันดันเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ยัยนั่นไม่ได้ตายดีแน่ 

     ผมจะส่งผู้หญิงสารเลวคนนั้นไปลงนรกด้วยมือของผมเอง

     ตอนที่สองมือกำลังเอื้อมเปิดประตูเข้ามาในห้อง เสียงหัวเราะสดใสของใครบางคนก็ดังลอดผ่านออกมา มันทำเอาคิ้วหนาขมวดตัวยุ่ง แปลกใจหนักมากจนน่ารำคาญ

     ไม่มีทางที่จะเป็นยัยนายาเด็ดขาด คนอย่างยัยนั่นร้อยวันพันปีก็ไม่เคยโผล่หัวมาเหยียบที่นี่ 

     ผมรีบสาวเท้าไปทางต้นเสียงที่ดังมาจากห้องครัว ได้ยินเสียงของพี่สิงห์กำลังพูดกับผู้มาใหม่ แต่แล้วภาพที่ปรากฎตรงหน้าก็ทำเอาผมหยุดชะงักไปเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ รอยยิ้มสดใสที่ระบายบนหน้าสวยหวานมันทำให้ผมอยากจะอ๊วก 

     "กลับมาแล้วหรอเสือ" และนี่จะเป็นเสียงสุดท้ายบนโลกที่อยากได้ยิน

     เสือ จบบรรยาย...

[ต่อ]



     "กลับมาแล้วหรอเสือ" ฉันแสร้งระบายยิ้มกว้างให้เขาเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจกำลังสาปส่งให้เขาไปลงนรก"พี่สิงห์คะ เสือกลับมาแล้ว"

     ฉันยังฉีกยิ้มสดใสต่อไป จงใจเรียกชื่อพี่สิงห์เพื่อยั่วอารมณ์ใครบางคน และพี่สิงห์ก็ให้ความร่วมมือดีซะด้วยสิ ร่างสูงที่กำลังค้นหาของบางอย่างในตู้เย็นหยุดมือลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทางเสือ 

     "กลับมาแล้วหรอ"

     "..." เสือยังคงยืนเงียบเหมือนคนเป็นใบ้ เหอะ!แค่นี้ถึงกับเป็นใบ้แล้วหรอ นี่ขนาดฉันยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยนะ ฉันคิดอย่างขบขัน ก่อนจะซ่อนแววตาสั่นระริกด้วยความสะใจไว้

     "เธอมาทำไม" ไม่นานร่างสูงก็เหมือนรู้สึกตัว เขาขมวดคิ้วก่อนถามเสียงสั้นห้วน...

     อ่า!นี่แหล่ะสิ่งที่ฉันต้องการ ดูท่าเขาคงหงุดหงิดน่าดู...

     "ฉันมาหาพี่สิงห์" ฉันตอบราบเรียบไม่สะทกสะท้านอะไรกับรังสีบางอย่างที่กำลังแผ่มาจากตัวเขา ร่างสูงหรี่ตาลงก่อนจะตวัดสายตาไปทางพี่เสือเหมือนถามย้ำ

     "ผักอยากไปเที่ยวที่ร้านหนะ กูเลยชวนมาที่นี่ก่อน จะได้ออกไปพร้อมกันเลย"

     "อ่ะฮะ..." เสือดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนสาวเท้าเชื่องช้าเข้ามาในห้องครัว ก่อนที่ร่างสูงก็เริ่มถามซอกแซกอีกครั้ง "แล้วมาทำอะไรกันในห้องครัว"

     "ตาบอดหรอคะน้องเสือ พี่ก็มาทำกับข้าวไง" ฉันย้อนเสียงหลงก่อนหัวเราะเล็กน้อยเหมือนมันเป็นเรื่องตลก ฉันชี้นิ้วไปทางหม้อแกงที่กำลังเดือดระอุให้เขาดู และคำพูดของฉันมันก็ไปกระตุกต่อมโมโหของเขาได้ดีเกินคาด เสือมองหน้าฉันด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะกดเสียงถามเหมือนกำลังข่มอารมณ์ 

     "ใครใช้ให้เธอทำ"

     "กูเอง ผักทำกับข้าวใช้ได้เลย" พี่สิงห์หยิบเครื่องแกงมาวางพลางเอ่ยปากชม "เมื่อกี้ผักก็เพิ่งทำให้กูกิน เลยขอให้เขาทำเผื่อแกด้วย"

     "ผมไม่ได้ขอ" เขาจงใจกระแทกเสียงเหมือนต้องการย้ำว่าเขาไม่ต้องการให้ฉันทำอะไรให้กิน หรือต่อให้ทำ เขาก็คงไม่คิดกินมัน ซึ่งฉันก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว มันจำใจต้องทำเพราะพี่สิงห์ขอร้องต่างหาก!

     "ไม่กินก็ไม่ต้องกิน!" ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะละสายตาจากเสือ 

     "..."

     "งั้นผักทำเผื่อพี่สิงห์คนเดียวนะคะ เก็บไว้อุ่นกินก็ได้ มันอยู่ได้หลายวัน " ฉันพูดกับพี่สิงห์อย่างไม่ใส่ใจอะไรในระหว่างที่สองมือกำลังหั่นมะเขือเทศ 

     "ตามใจ!..งั้นพี่ขอเปลี่ยนเสื้อแปป เดี๋ยวออกไปพร้อมกันเลย" ฉันทำแค่พยักหน้ารับรู้ สองมือกำลังวุ่นวนกับของตรงหน้า ส่วนเสือหมอนั่นยังไม่ขยับไปไหน ร่างสูงยังยืนจ้องหน้าฉันนิ่งอย่างรอคอยโอกาส และเมื่อลับสายตาพี่สิงห์ไป เขาก็รีบสาวเท้าเข้ามาด้วยความไวจนฉันไม่ทันตั้งตัว 

     "อ๊ะ" ฉันหันขวับเมื่อรู้ถึงไอร้อนกรุ่นที่แนบชิดตรงแผ่นหลัง และเพราะทุกอย่างมันเกิดอย่างกะทันหัน ตอนนี้มันเลยกลายเป็นว่าเขากำลังยืนเท้าแขนสองข้างกับเค้าเตอร์บาร์คร่อมร่างของฉันไว้ โดยที่หน้าของเราสองคนมันห่างกันไม่ถึงสองเซนต์ด้วยซ้ำ 

     "ออกไปนะ" ฉันยกสองมือดันที่อกเขาอย่างนึกรังเกียจ ลมหายใจถี่กระชั้นกับก้อนเนื้อตรงหน้าอกแกร่งที่ฉันจิกเล็บลงไปนั้นมันกำลังเต้นระรัวจนรับรู้ได้

     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

     มันไม่ได้เต้นรัวเพราะอารมณ์พิศวาส มันเต้นรัวเร็วเพราะเขากำลังโมโหมากต่างหาก หึ! 

     "ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย" เสือจงใจขยับหน้าเข้ามาใกล้อีกก่อนจะกดเสียงต่ำลอดไรฟัน "อย่ามายุ่งกับพี่สิงห์!"
 
     "ฉันก็จะบอกนายเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน" ฉันเชิดหน้าจ้องมองเสืออย่างท้าทาย ตอนนี้สายตาของเขามันเหมือนอยากฉีกร่างฉันเป็นร้อยๆชิ้น และฉันก็คิดไม่ต่างกัน

     ฉันหน่ะ!อยากจะฆ่าเขาให้ตายๆไปซะ ให้มันสาสมกับสิ่งที่เขาทำไว้...ฉันเหยียดยิ้มเย็นก่อนจะตะคอกออกไป "ต่อให้ตายฉันก็ไม่เลิกยุ่ง!!" 

     และทันทีที่พูดจบ ฉันก็จงใจตวัดปลายมีดที่แอบซ่อนไว้ใส่แขนของเขา

     ฉึกกกก..!!

     "นี่สำหรับสิ่งที่นายทำกับฉัน!!!" ในเมื่อเขาประกาศความเป็นศัตรู มีหรือคนอย่างฉันจะไม่ตอบรับ สิ่งที่เขาทำไว้ ฉันจะเอาคืนอย่างสาสม เกมส์ระหว่างเราสองคน มันเพิ่งเริ่มต้นจากนี้ต่างหาก



[ต่อ]



     "นี่สำหรับสิ่งที่นายทำกับฉัน!!!" ในเมื่อเขาประกาศความเป็นศัตรู มีหรือคนอย่างฉันจะไม่ตอบรับ สิ่งที่เขาทำไว้ ฉันจะเอาคืนอย่างสาสม เกมส์ระหว่างเราสองคน มันเพิ่งเริ่มต้นจากนี้ต่างหาก 

     "ยัยบ้าเอ้ย" เสือเซถอยหลังด้วยความตกใจ เขาตะคอกดังลั่น สองตาจ้องมาที่ปลายมีดวาววับที่อยู่ในมือ ร่างสูงสถบคำหยาบก่อนจะตัดสินใจโผตัวเข้าใส่เพื่อแย่งมีด เราสองคนต่างแย่งมีดกันไปมา ฉันเองก็ไม่ได้มีท่าทียอมอ่อนข้อ ส่วนหมอนั่นก็ไม่ได้เบาแรงให้สักนิด 

     ยิ่งเขาแรงมา ฉันก็ยิ่งแรงกลับ แต่อย่างว่า แรงผู้หญิงมีหรือจะสู้แรงผู้ชายได้

     หมับบบบ...!

     "โอ๊ย" ชั่ววินาทีที่เขาคว้าข้อมือของฉันได้ เสือก็ออกแรงบีบรัดแน่นจนฉันหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด 

     "เจ็บเป็นด้วยหรอ" เขาแผดเสียงถามก่อนเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือจนฉันถึงกับมืออ่อน ร่างสูงพยายามแย่งมีดที่มือไปก่อนเหวี่ยงมันทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ มองเห็นที่แขนของเขา มันมีรอยบาดลึกเป็นแผลกว้างจากฝีมือฉัน เลือดสีแดงสดจำนวนมากกำลังไหลจากปากแผล แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้แยแสกับมันเท่าไหร่ เมื่อเขาเพิ่มแรงบีบรัดมากขึ้น เลือดมันก็ยิ่งล้นทะลักออกมา มันไหลอาบทั่วแขน ก่อนจะหยดลงพื้นเต็มไปหมด 

     "ซาดิสท์นักใช่มั้ย"

     เสียงเขามันทำให้สติฉันกลับมา ร่างกายรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว ทันใดนั้นเขาก็เหวี่ยงร่างฉันกระแทกเข้ากับตู้เย็น ดวงตาเสือมันแดงก่ำด้วยอารมณ์โทสะ ไม่รอช้าสองมือแกร่งก็คว้าที่ลำคอของฉัน ก่อนจะบีบสุดแรงอย่างไม่ปราณี..

     ราวกับเขาจงใจทำ

     "อึก!!" ฉันทำได้แค่กระเสือกกระสนอย่างทุรนทุราย ลมหายใจเริ่มขาดห้วง จิกเล็บลงบนมือเขาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ปีศาจตรงหน้าหยุดการกระทำได้ ตอนที่ทุกอย่างกำลังดำเนินมาจนเกือบถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต เขาก็ยอมผละมืออก

     "แค่กๆๆๆ" ฉันไอจนแสบคอ

     "อย่าเพิ่งรีบตายไป" เขาแค่นเสียงก่อนจะผลักฉันออก ถึงกับทรุดลงกับพื้นทั้งที่หลังยังแนบชิดกับตู้เย็นอยู่ สองขามันดูหมดแรงไปดื้อๆซะงั้น "ฉันมีเรื่องต้องคิดบัญชีกับเธออีกเยอะ"

     เสือพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและเดินจากไป เขาเดินสวนกับพี่สิงห์ก่อนจะชนไหล่อย่างจัง  พี่สิงห์เองทำแค่มองหน้าเสือเหมือนถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ร่างสูงก็ไม่ได้ตอบอะไร 

     "ทำไมไปนั่งตรงพื้น" พี่สิงห์วกสายตามองมาที่ฉัน เขาทำท่าจะเดินเข้ามาประคองแต่ฉันก็ยกมือห้ามไว้ซะก่อน 

ตอนนี้ยังไม่อยากให้เขาเข้ามาในนี้ ฉันไม่อยากให้พี่สิงห์รู้ ฉันกลัวเขาจะเห็นอ้รอยเลือดเกรอะกรังที่เปรอะกระจายอยู่เต็มพื้นเหล่านี้ ถ้าเห็นเข้าเขาคงรู้ได้ในทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น


     "เราเป็นอะไรรึเปล่า" พี่สิงห์ถามอย่างเป็นห่วง ฉันทำได้แค่ส่ายหน้า ตอนนี้มันไม่มีแม้แต่แรงจะพูด ราวกับเสียงถูกกลืนหายไปกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น 

     ฉันพยายามสลัดความอ่อนแอทั้งหมดก่อนจะประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ล้มเองก็ลุกขึ้นเองได้ ฉันได้แต่บอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะแสร้งทำเหมือนไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น 

     ร่างสูงของพี่สิงห์ขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะเดินตามเสือไป ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนโง่ ไม่แน่เขาอาจดูออกว่าฉันกับเสือเรามีเรื่องทะเลาะกันแต่เขาก็เลือกที่ไม่ถามอะไรมากกว่า 

     แล้วถ้าพี่สิงห์เกิดถามขึ้นมา จะให้ฉันบอกออกไปได้ยังไง ว่าก่อนหน้านี้ฉันกับเสือ เราแทบจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว


[อัพครบ 100%]







ตัดต่อสร้าง Bloggif




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10486 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:02
    เอิ่ม.. ไหนคือความสุภาพบุรุษ
    #10,486
    0
  2. #10384 ntn.9846 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:38
    เกลียดอะไรกันขนาดนี้
    #10,384
    0
  3. #2860 suthida_ice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:57
    ยังไม่เห็นแววว่าเขาจะได้กันเลยค่ะไรท์ 55555
    #2,860
    1
    • #2860-1 chopchapchap(จากตอนที่ 8)
      12 ธันวาคม 2559 / 23:15
      งงหนักมากตัวละครเยอะไปหมดเยยยย
      #2860-1
  4. #1729 Wendy A. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 01:30
    โหดอะไรขนาดนี้
    #1,729
    0
  5. #1153 bornhaterzzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 12:57
    มีความจิต
    #1,153
    0
  6. #540 somsomjirapapa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 23:27
    คือแบบนึกไม่ออกอ่ะว่าตอนรักกันนี้จะเป็นไง
    #540
    0
  7. #268 fairy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:55
    อย่าพึ่งฆ่ากันตาย เรื่องยังไม่จบ ใจเย็นๆ
    #268
    0
  8. #8 fahpakawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 23:14
    เอิ่มม....ไม่ไรมากค่ะ แค่อยากจะบอกว่า......สนุกโคตรรรรรรร
    #8
    1
    • #8-1 smile_alive(จากตอนที่ 8)
      12 สิงหาคม 2559 / 01:49
      ขอบคุณค่า อัพให้แล้วนะแต่ดึกไปหน่อย
      #8-1
  9. #7 Poey Ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 07:33
    ชอบค่ะ ไรท์อัพเร็วดี แล้วก็เรื่องสนุกด้วย
    #7
    1
    • #7-1 smile_alive(จากตอนที่ 8)
      10 สิงหาคม 2559 / 18:34
      ขอบคุณค่าา เดี๋ยวค่ำๆจะมาอัพให้นะคะ
      #7-1
  10. #6 crmwrny_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 21:11
    รอค่า ไรท์สู้ๆน้าาา
    #6
    1
    • #6-1 smile_alive(จากตอนที่ 8)
      9 สิงหาคม 2559 / 21:40
      สู้สุดใจถ้ายังมีคนอ่านอยู่จ้าา
      #6-1