[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 6 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก4 เผชิญหน้า อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    10 พ.ย. 59










[เผชิญหน้า]



     เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นหลังจากที่มันนอนเงียบแน่นิ่งมาหลายวัน ทำให้อดแปลกใจไม่ได้

     "พี่สิงห์" แต่เมื่อมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ฉันก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีก

     [ฮัลโหล] ฉันมองจอโทรศัพท์อย่างแปลกใจ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

     [ทำไมพี่ติดต่อเราไม่ได้เลย] ทันทีที่กดรับ ปลายสายก็พูดสวนกลับมาราวกับรอเวลานี้มานาน ฉันขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยความมึนงง 

     [คะ]

     [มาคะอะไร พี่ถามก็ตอบดิ] ปลายสายดูหงุดหงิดพอควรที่ฉันตอบไปแบบนั้น[เป็นอะไรมากมั้ย] 

     แต่ว่าฉันยังงงไม่หาย เป็นอะไร เขาถามบ้าไรเนี่ย ฉันกับเขา เราสนิทกันงั้นหรอ?

     [นายถามไรเนี่ย ฉันไม่รู้เรื่อง] ฉันกำลังหงุดหงิด 

     จู่ๆก็มีเบอร์แปลกโทรมา ถึงแม้เบอร์เขาจะถูกบันทึกในเครื่องก็ตาม แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นประวัติการโทรเข้า-โทรออกเบอร์นี้เลยสักนิด 

     ต้องบอกว่าหลังจากออกโรงพยาบาล ประวัติการโทรเข้าออก และข้อมูลทุกอย่างในเครื่องมันก็ถูกลบทิ้งไปแล้วต่างหาก ฉันเลยไม่รู้ว่าก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ มันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง แล้วมันแปลกอะไร ถ้าฉันจะหงุดหงิดบุคคลปริศนาที่โทรเข้ามา 

     ดูเหมือนปลายสายจะตกใจกับคำพูดของฉันไม่น้อย เขาเงียบไปสักพักจนฉันเกือบจะกดวางสาย แต่แล้วเสียงพูดก็ดังขึ้น และมันทำให้ฉันถึงกับเงียบ 

     [ผักดูเปลี่ยนไปนะ ตั้งแต่วันนั้น...]

     [...]

     [ขอโทษนะ พี่แค่เป็นห่วง] เขาถอนหายใจเล็กน้อย [เสือบอกพี่ว่านายาทำร้ายเรา มันจริงมั้ย]

     พอปลายสายพูดมาถึงตรงนี้ ฉันก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว ถ้าเขาถามถึงเหตุการณ์โดนทำร้ายแน่นอนว่ามันมีแค่เหตุการณ์เดียว และมันเพิ่งเกิดสดๆร้อนๆเมื่อไม่กี่วันนี้เอง 

     เหอะ!นายา ฉันจำชื่อนี้ได้  

     [ใช่ เธอทำมันจริงๆ] บางที..บางทีผู้ชายคนนี้อาจเป็นเบาะแสสำคัญที่จะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำก็ได้ 

     เขาแทนตัวเองว่าพี่..แปลว่าเขาต้องอายุมากกว่า 

     ฉันคิดก่อนจะเลือกเปลี่ยนสรรพนามที่เรียกทันที 

     [แล้วเขาได้บอกอะไรพี่อีกมั้ย]  

     [ไม่..มันพูดแค่นี้ แล้วเราไปมีเรื่องอะไรกับนายา] เขาตอบกลับ ฉันเลือกที่จะเลี่ยงไม่ตอบคำถาม ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูด 

     [พี่พยายามติดต่อผักตลอดเลยหรอ] ฉันลองเลียบถาม

     [ตลอด ตั้งแต่วันที่ผักโทรมา ] ฉันครางรับในคอ แปลว่าตอนนี้มาถูกทางแล้ว แปลว่าฉันกับเขา เราต้องมีความสัมพันธ์อะไรสักอย่าง...เขายังคงพูดต่อ 

     [ เราหายไปไหนมา]

     [ผักอยากเจอพี่] ฉันตัดสินใจพูดแทรกในทันที ฉันอยากเจอเขา อยากรู้ความจริงทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องคนชื่อนายา ตัวเขา หรือทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองสนิทกับคนคนนี้มากแค่ไหน แต่ถ้ามันพอจะมีเบาะแสเรื่องความทรงจำที่หายไปได้บ้างล่ะก็ ฉันก็จะลอง 

     [อือ] เขาเงียบไปก่อนจะครางตอบกลับมาสั้นๆ 

     [ช่วยแชร์โลเคชั่นมาด้วยนะคะ] และเป็นอีกครั้งที่เขาเลือกจะเงียบ ฉันรีบพูดแทรกก่อนที่เขาจะถามอะไรไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันกำลังความจำเสื่อม 

     [ถ้ายังไงผักจะโทรหานะคะ] 

     พูดเสร็จก็รีบตัดสาย ไม่นานเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น ฉันกดดู ก่อนจะเดินไปคว้ากุญแจรถเพื่ออกไปยังที่หมาย..



2ชั่วโมงต่อมา 
@ คอนโดB


     ฉันก้มมองโทรศัพท์อีกครั้งเมื่อมันระบุตำแหน่งเป็นที่แห่งนี้ เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นและมันเป็นข้อความจากผู้ชายที่ฉันเพิ่งคุยเมื่อก่อนหน้านี้ ..

     ห้อง1101.

     สายตามองข้อความอีกรอบก่อนจะพาร่างตัวเองเดินลิ่วไปที่ลิฟท์ กดที่ชั้น11ตามที่เขาบอก และไม่นานลิฟท์ก็พาฉันมายังที่หมาย ฉันจ้องมองหมายเลขห้องเพื่อความแน่ใจก่อนจะตัดสินใจเคาะ

     ก๊อก ก๊อก ก๊อก....

     เสียงกุกกักดังขึ้นจากข้างในห้อง ก่อนที่ประตูจะเปิดออก

     "ไง" เสียงสั้นห้วนแสนคุ้นหูฟังดูไม่เป็นมิตรดังขึ้น ฉันหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างแปลกใจ 

     "ฉันมาหาคนชื่อสิงห์"

     "วันนี้มาอ่อยถึงที่เลยหรอ" 

    อ่อยถึงที่งั้นหรอ..พูดจาได้น่าตบชะมัด!  

    และคนที่พูดก็คือผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตฉันเอาไว้ คนที่ทิ้งให้ฉันให้กลับบ้านคนเดียวไง แต่ว่าไอ้คำพูดกับท่าทางกวนประสาทนี่มันทำให้หงุดหงิดใจไม่น้อย  

     "ฉันมีธุระกับคนชื่อสิงห์" ฉันเน้นย้ำเจตนาที่มาที่นี่อีกรอบ แต่ดูเขาจะไม่ค่อยอยากให้ฉันเข้าไปในห้องสักเท่าไหร่ ร่างสูงยังคงยืนขวางประตูไว้ มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางกวนๆ และฉันก็มั่นใจ ว่าตัวเองไม่ได้มาที่ผิดแน่ๆ 

     "หลีก"

     "หน้าด้านหว่ะ" เขาเบะปากก่อนจะหลบทางให้ ฉันใช้วินาทีนั้นแทรกตัวเข้ามาในห้องทันทีด้วยความว่องไว

     ตอนนี้ฉันรีบ ชักไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆแล้วสิ

     กริ๊กก!..
     เสียงกดล็อคประตูทำให้ต้องหันกลับไปมองด้วยความระแวง ร่างสูงยังคงยืนพิงบานประตูนิ่ง 

     อ่าาา!...ชักไม่ชอบใจแล้วสิฉันไม่ชอบที่เขาทำ ไม่ชอบให้เขาใช้สายตาแบบนี้ 

     สายตาที่มัน..ทำให้รู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว!!

     ผู้ชายคนนี้ ดูอันตรายเกินไป 
     ฉันมองเขาอย่างประเมินก่อนจะพยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด 

     "พี่สิงห์อยู่ไหน"
 
     "อาบน้ำ"หลังจากเขาตอบห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ฉันจึงหาเรื่องคุยเรื่อยปื่อยเพื่อลดความอึดอัด

     "แล้วนายเป็นอะไรกับพี่สิงห์"

     "ถามโง่ๆนะวันนี้" คำพูดแต่ละคำทำให้จิปากด้วยความรำคาญ มันน่าหงุดหงิดมากจริงๆ ถ้าเขาหยุดแขวะฉันสักวันมันจะตายรึไง 

     "ขอโทษล่ะกัน" ฉันกระแทกเสียง

     "นั่งสิ กลัวอะไรไม่ทราบ" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อยจนฉันถอยหลังหนี ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเบี่ยงมาทางโซฟา เขาตบโซฟาอยู่สองสามครั้งเหมือนบอกให้ฉันมาที่นี่ แต่ร่างกายก็ยังคงยืนค้างอยู่เหมือนเดิม

     "หรือว่า..กลัวฉัน"

     "ไม่สักนิด"ฉันตอบทันควัน ทำไมต้องกลัว เขามีอะไรให้กลัวกัน

     ไร้สาระ..
     ฉันคิดก่อนจะกระแทกก้นลงโซฟาแรงๆอย่างหัวเสีย จนเสียงหัวเราะกดต่ำจากคนข้างดังขึ้น

     หมับ!

     "เธอควรคิดใหม่นะ" และไอ้ประโยคที่เขาพูดทำให้ฉันเอี้ยวตัวทันควันด้วยความตกใจ แต่ว่ามันก็สายไปแล้ว  ร่างสูงก้มหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมตัวฉันไว้จนไม่สามารถขยับตัวได้ 

     "คิดจะเข้าถ้ำเสือ รู้มั้ยมันจะเป็นยังไง"

     ให้ตายเถอะ ..
     ทั้งที่เพิ่งเข้ามาในห้องแท้ๆแต่กลับถูกเขาจู่โจมซะแล้ว ฉันประเมินผู้ชายคนนี้ผิดไป ฉันพลาดท่าให้เขาอย่างที่ไม่ควรจะเป็น 

     หมอนี่มันยิ่งกว่าตัวอันตรายซะอีก 

     "ถอยไป" ฉันรีบเบียดตัวเข้ากับโซฟาจนร่างแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน สองมือดันอกแกร่งคนตรงหน้าไว้ แต่ดูเหมือนหมอนี่จะไม่สะเทือนอะไรเลยสักนิด เขายังคงยิ้ม ยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์และใช้ดวงตาจ้องมองมาที่ฉันเหมือนกับเป็นเหยื่ออันโอชะ..

     "อย่ามาทำตัวทุเรศๆนะ"

     "อ่ะฮะ"เขาครางรับ พลางกัดริมฝีปากเล็กน้อย..

     โอ้ว!ให้ตาย ฉันไม่ชอบ ไม่ชอบให้เขาทำแบบนี้เลย มันไม่ดี ไม่ดีสักนิด 

     ลมหายใจเริ่มติดขัด ฉันรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าไปหมด 

     "ถ้าแบบฉันเรียกว่าทำตัวทุเรศ แล้วแบบเธอเรียกว่าอะไรดีนะ"

     "..."

     "เสนอตัว หรือว่าร่านดี"

     เพี๊ยะะ!!

     รู้ตัวอีกทีก็เผลอตวัดมือตบเขาไปซะแล้ว และดูเหมือนคนตรงหน้าจะโกรธไม่ใช่น้อย เขาหรี่ตาลงราวกับสัตว์ร้าย ก่อนจะใบหน้าคมจะฉกวูบเข้ามาใกล้ด้วยความเร็ว 

     "ทำไรกันหน่ะ!"


[ต่อ]



     "ทำไรกันหน่ะ!" เสียงที่ดังแทรกขึ้นทำให้ตกใจ ผิดกับผู้ชายตรงหน้าที่ยังคร่อมตัวฉันไว้ เขาไม่ยอมขยับถอยสักนิด ร่างสูงมองมาที่ฉันด้วยสายตาคาดโทษ ใบหน้าของเขามันมีริ้วมือสีแดงจางติดประจานอยู่ แต่ว่ามันกลับไม่รู้สึกผิดสักนิดที่ทำลงไป 

     เขาปากเสียเอง แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ! 

     และตอนที่คิดอะไรเพลินๆ มือหนาก็เอื้อมมาแตะตรงรอยแผลที่ศีรษะ ก่อนจะพูดออกมาหน้าตาย"ยัยนี่บ่นเจ็บแผลฉันเลยดูให้" 

     ฉันถลึงตาใส่ 

    พระเจ้า!..หมอนี่เป็นคนแบบไหนกันแน่ 

    ทำไมถึงได้โกหกหน้าด้านๆแบบนี้ ถ้าเป็นละคร กล้าพูดเลยว่าหมอนี่ตีบทแตกมาก

     และเพราะเขาพูดแบบนั้น ผู้ชายที่มาใหม่เลยไม่ได้เอะใจอะไร มีแต่เสียงฝ่าเท้าที่เดินเข้ามาใกล้กับกลิ่นหอมอ่อนจากครีมอาบน้ำ มันทำให้ฉันยอมละสายตาจากผู้ชายที่กำลังนั่งทำหน้ามึน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

     "เจ็บหรอ" แรงแตะแผ่วเบาที่แผลกับใบหน้าคมคายที่มีหยดน้ำเกาะพราวนั้นทำให้ฉันหายใจติดขัด 

     ไม่ใช่พวกบ้าคนหล่อ แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าคนที่พูดกับฉันคนนี้เขาดูหล่อร้ายมาก 

     หน้าได้รูปและผิวเนียนใสขัดแย้งกับรอยสักที่มีอยู่เต็มตัว ฉันจ้องมองรอยสักรูปดอกกุหลาบที่ต้นคอแกร่งอย่างเผลอไผล ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆจนสบเข้ากับตาคู่คม ความรู้สึกบางอย่างกำลังจู่โจมก่อกวน ควรรู้สึกที่ตัวเองก็บอกไม่ถูก

     อบอุ่น และปลอดภัย เหมือนกับเขาเป็นคนพิเศษ 

     อ่าาใช่...ฉันรู้สึกแบบนั้น

     "สำออยไม่เข้าเรื่อง" เสียงจากขุมนรกดังขัดช่วงเวลาต้องมนตร์ ฉันได้แต่ถอนหายใจด้วยความรำคาญ 

     "ถึงจะแค่ปีเดียวแต่เขาก็เป็นรุ่นพี่แกนะ" เสียงตำหนิของร่างสูงมันทำให้ฉันได้ข้อมูลใหม่บางอย่างทันที ผู้ชายที่ชื่อเสือคนนี้อายุน้อยกว่าฉันงั้นหรอ

     ไม่อยากจะเชื่อ..เขาก้าวร้าวกับฉันมาก

     "ยัยนี่ไม่ใช่พี่ฉัน" เสือยักไหล่เหมือนรำคาญก่อนที่เขาจะลุกหนีไป ฉันเห็นพี่สิงห์ถอนหายใจ ก่อนที่เขาเคลื่อนตัวมานั่งตรงฝั่งตรงข้ามของโซฟา 

     "ขอโทษแทนมันด้วย" 

     "ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ" ปากตอบแค่นั้น และความเงียบก็เข้ามาแทนที่ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองมีธุระถึงมาที่นี่ คิดได้แค่นั้นฉันก็ตัดสินใจถามเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา 

     "ผักมีเรื่องจะถาม"

     เขาแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้สิ่งนึงที่มั่นใจแล้วนั่นคือเสือกับสิงห์เขาสองคนนี้อาจเป็นพี่น้องกัน เหลือแต่คนชื่อนายา ฉันยังไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์กับพวกเขายังไง 

     "ทำไมนายาถึงเกลียดผักคะ มันเพราะอะไร" ฉันคิดว่าคำถามนี้มันดูก้ำกึ่งที่สุดแล้ว ไม่ใช่ทั้งประโยคคำถามและไม่ใช่ทั้งประโยคบอกเล่า

     "นั่นสิ!พี่ก็อยากรู้ ทำไมเราสองคนถึงต้องมีเรื่องกันตลอด ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว" ร่างสูงเสยผมปรกหน้าขึ้นพลางเอนตัวพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ 

     "แต่ดูเหมือนคราวนี้นายาจะเล่นแรงไปหน่อย เป็นเพราะพ่อตามใจยัยนั่นจนเสียนิสัย"

     "ค่ะ ผักก็คิดแบบนั้น " ฉันพูดเหมือนคล้อยตาม ในระหว่างที่สมองกำลังประมวลคำพูดของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม 

     "พี่อยู่ที่นี่หรอคะ"

     "บางวันหน่ะ พี่ชอบอยู่ที่ร้านมากกว่า"เขาพูดไปเรื่อยๆ "ว่างๆก็แวะไปเที่ยวได้นะ เราไม่ได้ไปนานแล้ว มีแต่คนบ่นหา"

     ฉันพยักหน้าเล็กน้อย "พี่สิงห์คะ.." โอเค! ตอนนี้ฉันคิดว่าตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เหลืออยู่สิ่งเดียวที่ยังคาใจ เหมือนมันเป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในหัวมาเนิ่นนาน 

     "แล้วเราสองคนเป็นอะไรกันคะ"

     "เราเป็น.." เขากำลังจะตอบแต่ก็ถูกขัดขึ้น 

     "นัดสาวมาแบบนี้ ไม่กลัวแม่ว่าหรอเฮีย" ดูเหมือนเสือจะตั้งใจเข้ามาขัด เขากำลังเหยียดยิ้มและดูเหมือนเขาจะจงใจเน้นคำว่าแม่เป็นพิเศษด้วย


     "แม่ไม่ว่าหรอก โตๆกันแล้ว" พี่สิงห์ยักไหล่เหมือนไม่แคร์ บทสนทนาของฉันกับพี่สิงห์จบลงเมื่อเขาโผล่มา ไม่ค่อยแน่ใจคำว่าแม่ที่เขาสองคนกำลังสื่อสารกันเท่าไหร่ แต่ก็พอมั่นใจ ว่ามันไม่ได้มีความหมายตรงตัวแบบนั้น 

     เขากำลังหมายถึงคนอื่น...

     ตอนนี้เสือคิดอะไรอยู่ฉันเองก็ดูไม่ออก เขาทำเพียงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้าม 

     "เฮีย ผมหิว"

     "แกหิวก็ไปหาไรกินสิวะ"  พี่สิงห์บ่น ดูเหมือนเขาสองคนจะรักใคร่กันดีนะ ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นน่าดู 

     อิจฉา..
     ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาเองจนตัวเองตกใจ มันเป็นความคิดที่ดูดำมืดที่สุดตั้งแต่ฉันความจำเสื่อม

     "ขี้เกียจ เฮียทำให้หน่อยดิ" ฉันพยายามสลัดความคิดนั้นออก จ้องมองไปที่เสือด้วยความแปลกใจ 

     ดูเหมือนเขาจะขี้อ้อนน่าดู ทีกับพี่พูดจาดีชะมัด แต่กับฉัน เขาเอาแต่แขวะๆๆ

     "จะกินไร" พี่สิงห์ส่ายหัวให้ ก่อนจะเดินตรงไปทางบาร์ครัว ถึงแม้ปากเขาจะบ่นก็ตาม แต่ตัวเขากลับเดินตรงไปทางบาร์ครัวแทบในทันที เสือยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตาเขามันกำลังจ้องมองมาทางฉัน 

     "ผัดผัก"


     "วันนี้ผมอยากกินผักอ่ะเฮีย ทำให้หน่อยดิ" เขาตั้งใจเน้นคำว่าผัก และก็รู้ได้ในทันทีไม่ได้โง่จนไม่รู้เรื่องอะไร ฉันรู้ความนัยที่เขาต้องการสื่อ

     ผักที่เขาอยากกินหน่ะ มันไม่ใช่อาหารหรอก เหอะ!


     "รักสุขภาพน่าดูเนอะ"  ฉันถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจมันเดือดพล่านไปหมด

     ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ ฉันจะลองเล่นด้วยก็ได้

     "อือ สนใจกินด้วยกันป่าว" เสือยังทำแบบเดิม เขาเน้นคำว่ากินเหมือนต้องการสื่ออะไรสักอย่าง เขายิ้ม แล้วก็ยิ้มจนเริ่มรำคาญตา คนที่ดูจะไม่รู้เรื่องอะไรคงหนีไม่พ้นพี่สิงห์ เพราะเขาพูดอย่างเห็นด้วยกับเสือ 

     "อยู่กินข้าวด้วยกันมั้ยผัก"

     "ไม่ดีกว่า ไม่หิว" ฉันตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ก่อนจะตัดสินใจว่าควรกลับได้แล้ว ข้อมูลที่ได้วันนี้มันมากพอแล้วหล่ะ

     "งั้นผักขอตัวกลับก่อนนะคะ"

     "อ่าวจะกลับแล้วหรอ" พี่สิงห์ถามทั้งที่มือกำลังวุ่นวนกับการล้างผัก "ให้พี่ลงไปส่งมั้ย"

     "ไม่ต้อง.." ฉันตอบอย่างเกรงใจ มาวุ่นวายเวลาส่วนตัวแล้วยังจะให้เขาไปส่งอีกหรอ ไม่เอาดีกว่า 

     "เดี๋ยวผมลงไปส่งเอง "เสียงพูดแทรกของเสือทำให้ฉันหันมองด้วยความตกใจ "จะลงไปซื้อของด้วย" เป็นอีกครั้งที่พี่สิงห์ทำแค่พยักหน้า ก่อนจะลงมือหั่นผักต่อไป

     ไม่...ไม่เด็ดขาด ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่ไว้ใจสักนิด ฉันคิดด้วยความกังวล 

     แต่มันก็ไม่ทันการณ์แล้วเมื่อร่างสูงเดินนำลิ่วไปทางประตู ฉันถอนหายใจอย่างจนหนทางก่อนจะเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตลอดทางเขาไม่ได้พูดอะไร ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่ในลิฟต์ด้วยกันก็ตาม ซึ่งมันก็ดีแล้วที่เขาไม่พูด แต่มันดันติดที่ฉันกลับรู้สึกอึดอัดเป็นบ้า

     ติ๊งงงงงงง..

     เมื่อเสียงประตูลิฟต์ดังฉันก็ไม่รีรอรีบจ้ำอ้าวออกมาอย่างเร่งรีบ แต่ก็ถูกมือหนาของคนที่เดินตามหลังคว้าหมับไว้ก่อน ฉันพอรู้ที่เขาลงมาส่งมันต้องมีอะไรสักอย่าง เขาบีบข้อมือจนแน่น ก่อนจะออกแรงลากให้ไปทางลานจอดรถที่ค่อนข้างลับตาคน

      "ปล่อยนะเสือ"

     ฉันบิดข้อมืออกจาการเกาะกุม แต่มันก็ไม่เป็นผล แถมเขายังเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือจนรู้สึกเจ็บระบมไปหมด เมื่อลากมาถึงที่หมายเขาก็เหวี่ยงร่างฉันจนกระแทกเข้ากับรถอย่างจัง 

     "อย่ายุ่งกับพี่สิงห์"

     ผลักกก.!

     ที่เขาเหวี่ยงถามว่าเจ็บมั้ย ตอบเลยว่าเจ็บมาก...

     "ทำไมฉันจะยุ่งกับเขาไม่ได้"เป็นผู้ชายที่สันดานแย่ที่สุดตั้งแต่พบมา ฉันคิดอย่างแค้นเคือง แต่ก็ยังพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อข่มความเจ็บปวดของตัวเอง จะให้ฉันทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขาหรอ ฝันไปเถอะ!

     "โง่ไม่หายแฮะ"เสียงค่อนแขวะของเขาดังขึ้น เจ้าตัวถอนใจเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "พี่สิงห์ไม่สนใจเธอหรอก"

     "งั้นหรอ" ใจจริงฉันไม่ได้ต้องการจะเข้ามาวุ่นวายอะไรกับพี่สิงห์สักนิดถ้าไม่ติดว่าต้องการข้อมูลบางอย่างล่ะก็ แต่ตอนนี้มันชักอยากเปลี่ยนใจแล้วสิ 

     ฉันไม่ชอบการกระทำของเขา ยิ่งเขาห้ามมันก็เหมือนยิ่งยุให้ฉันอยากทำมากขึ้น 

     นี่รึป่าวด้านมืดที่หลบซ่อนอยู่ในตัว

     "ฉันเตือนเธอแล้วนะ" เขาเปล่งเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมมองมาอย่างข่มขู่ ซึ่งมันก็ยิ่งช่วยปลุกสัญชาติญาณอยากเอาชนะมากขึ้นเข้าไปอีก ฉันดูออกว่าเขาไม่ชอบขี้หน้า เผลอๆอาจเข้าขั้นเกลียดเลยด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่จำเป็นที่เขาต้องทำกิริยาต่ำๆใส่แบบนี้

     "ฉันจำเป็นต้องฟังมั้ย" ฉันตั้งใจกวนเขา เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะกอดอกพิงรถด้วยท่าทางสบายๆ 

     "นายเป็นพ่อฉันหรอ"

     จบคำพูดก็ได้ยินเสียงหัวเราะกดต่ำในคอ เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่ว่าจะฟังกี่ทีก็รู้สึกขนลุกเกรียว สายตาที่จ้องมองมันไหววูบเล็กน้อยก่อนจะถูกปรับเปลี่ยนเป็นสายตาเจ้าเล่ห์แบบที่เขาชอบทำ 

     "ให้เป็นพ่อฉันไม่เป็น"
 
     "...."

     "แต่ถ้าให้เป็นผัว...ก็ไม่แน่" เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินจากไป และเป็นอีกครั้งที่ฉันทำได้แค่นึกคิดแค้น ก่อนที่สมองจะสลัดความรู้สึกทั้งหมดทิ้ง มุ่งหน้าไปที่รถเพื่อไปให้ไกลจากที่นี่


[อัพครบ 100%]








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10484 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 19:54
    งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆ555
    #10,484
    0
  2. #10464 faii1993 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 23:03
    คือสรุปนางเอกไปนอนกับใครก่อนจะความจำเสื่อม ละนางเอกร่านจริงหรอ อ่าานละก็ยังไม่เข้าใจ555
    #10,464
    0
  3. #10441 suga^//^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 12:31
    งงนิดหน่อยอ่า
    #10,441
    0
  4. #10382 ntn.9846 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:26
    เรื่องดู ซับซ้อนวุ่นวาย
    #10,382
    0
  5. #10317 Momokajang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 01:05
    สนุกมากนะ บางคนบอกทำไม ไม่อย่างนู้น อย่างนี้ถามให้เคลียไป แต่เห้ยย ลืมไปหรือเปล่า ถ้าเรื่องมันเคลีย มันเฉลยตั้งแต่ต้น จะสนุกไหมคะพวกคู๊ณณ
    มันน่าติดตามมาก พ็อตเรื่องไม่น่าเบื่อ ไม่ซ้ำซากดีค่ะ
    #10,317
    0
  6. #9410 aomihi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:39
    ไม่เมคเซ้นส์เลย งงมากความจำเสื่อมนะไม่ใช่โรคเอดส์ถึงต้องปิดเป็นความลับ
    #9,410
    0
  7. #7108 CelL'e❋Tz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:49
    งงอ่ะ ทำไมผักไม่ถามไปเลยว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมเสือถึงเกลียด ทำไมไม่บอกว่าความจำเสื่อม งง
    #7,108
    0
  8. #2940 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 09:06
    งงไปหมดดด 5555
    #2,940
    0
  9. #2918 T--dZ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 16:25
     อ่านไปก็งงไปอี้กกกก. 

    ปมอะไรก่อน

    คนอ่านก็งงตามผักกาดเลยค่า

    ดำเนินเรื่องได้ดี เกร๋มาก. ทำแบบนี้แล้วชวนติดตามดีค่ะ
    #2,918
    0
  10. #2856 suthida_ice (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    เสืออยากกินผัก แต่เราอยากกินเสือนะ ฮิ้ววววววว
    #2,856
    0
  11. #2139 nongyingpp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 02:02
    งงอ้าาาาา
    #2,139
    0
  12. #1910 JACKAPPLE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 03:18
    เรื่องมันงงๆ นะคะ
    #1,910
    0
  13. #1727 Wendy A. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 01:11
    งงจนอยากรู้
    #1,727
    0
  14. #1152 bornhaterzzz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 12:43
    งงจัง นี่มันอะไรหรอมมมมมม ปมนางเอกมันดูมีความลับเว่อร์
    #1,152
    0
  15. #538 somsomjirapapa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:57
    โอ้ยตายแล้วววววววอยากเป็นผัก5555
    #538
    0
  16. #502 Minrt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 18:56
    อยากรู้ว่า นางเอกเคยได้กับคนอื่นมั้ย หรือยังซิงอยู่
    #502
    0
  17. #480 Honeylemonjazz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 19:14
    ดุเดือดมากค่ะ ชอบๆๆๆ
    #480
    0
  18. #265 fairy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:41
    ถามเพื่อนๆแล้วมันไม่ตอบไง555
    #265
    0
  19. #5 Blue'peaceful (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 11:05
    รอๆๆๆๆ
    #5
    1
    • #5-1 smile_alive(จากตอนที่ 6)
      8 สิงหาคม 2559 / 17:53
      มาต่อแล้วจ้า <3
      #5-1
  20. #4 Blue'peaceful (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 21:54
    กินผัก555
    #4
    0
  21. #2 Poey Ja (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 17:11
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ
    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #2
    0