[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 37 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก34 ห่าง อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    2 มี.ค. 60






[ห่าง]

    “ผะ..ปากเตรีมเอ็ด กะว่าจะตักเตือนให้เข็ดหลาบ แต่เสียงผมกลับต้องขาดห้วง เมื่อปลายเท้าย่างก้าวเข้ามาข้างใน ตาเบิกค้างทันที เมื่อกวาดมองไปรอบๆห้อง

    “โอ้โหววว…” หลุดอุทานเสียงหลง เมื่อเห็นในห้องมีแต่แสงเปลวเทียนสลัว มองไปทางไหนก็มีเทียนขนาดกระจุ๋มกระจิ๋มประดับประดาตามจุดต่างๆเต็มไปหมด แถมยังส่งกลิ่นหอมลอยฟุ้ง ยิ่งขับให้บรรยากาศโดยรอบดูโรแมนติคมากเข้าไปอีก


    นี่นะหรอเซอร์ไพร์สจากผัก มันแทบไม่อยากจะเชื่อ..


   “กลับมาแล้วหรอ” ไม่มีจริงๆ ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ผักกาดจะไม่สวยในสายตาผม หัวใจสูบฉีดรุนแรง เหมือนเด็กวัยรุ่นเพิ่งหัดมีความรัก ผมเขินหนัก เขินเมียตัวเองเมื่อได้เห็น

     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

     สะ..สวย หาสิ่งใดมาเทียบความงาม ต่อให้เอานางฟ้านางสวรรค์มาวัดก็คงสู้เมียผมไม่ได้ ร่างอ้อนแอ้นเผยตัวจากหลังผ้าม่าน ส่งยิ้มบาดใจชาย ก่อนพาร่างระหงเดินนวยนาดประดุจนางพญามาทางนี้

    นี่เมียผมจริงๆหรอ...


     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

     "เธอสวยจัง" เท่าที่คบกันมา ผักกาดไม่ใช่ผู้หญิงชอบแต่งตัวโป๊ แต่มาวันนี้เธอคิดอะไรอยู่ ถึงได้กล้าใส่ชุดรัดรูปสีเพลิงแดงสดแนบลู่นวลเนื้อ แสงไฟนวลสลัวขับผิวขาวให้ดูสว่างจ้าจนแทบเรืองแสง พอมองต่ำลงถึงกับกลืนน้ำลายลำบาก สรีระสมบูรณ์แบบกับส่วนเว้าส่วนโค้งไร้ที่ติ ไหนจะหน้าอกหน้าใจล้นทะลักคู่นั้น มันเบียดชิดชูชันล่อหน้าล่อตา ผ่านตัวเสื้อคอปาดที่คว้าลึกจนเห็นร่องนม


     "อึก" อื้อหือ..! นี่มันงานชิ้นเอกชัดๆ ตัวเล็กนิดเดียวแต่นมใหญ่เป็นบ้า ให้ตายเถอะหว่ะ!นี่จะไม่ทน

     ชอบมั้ยอะไรๆก็ดูตื่นตา แม้แต่เสียงพูดยังโคตรเซ็กซี่กว่าทุกวัน ตัวผมร้อนผะผ่าว เมื่อถูกใบหน้าหนาวซึ้งจับจ้องในระยะประชั้นชิด

     ชอบ ชอบมาก ถามทำไม ทั้งที่ตัวเองคงรู้คำตอบอยู่แล้ว งานนี้ต้องเรียกว่าบิ๊กเซอร์ไพรส์เลยต่างหาก ทำผมตาค้างได้นี่ถือว่าสุดยอด

      รู้งี้รีบกลับมาตั้งนานแล้ว ไม่มานั่งคิดเล็กคิดน้อยอย่างก่อนหน้านี้หรอก


      “มะ..มีของจะให้เพิ่งนึกขึ้นได้ เสียงผมแหบสั่นเพราะความประหม่า ลมหายใจพาลสะดุดเนื่องจากมันเกร็ง อาจเป็นเพราะท่าทางด้วยมั้ง ก็ผักเล่นวางตัวตลอด ดูเชิดและถือตัวอยู่ในที ชุดที่ใส่ก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว พอมายืนเคียงข้างกัน ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองดูด้อยค่ามาก เหมือนไอ้กระจอกที่อาจเอื้อมเด็ดดอกฟ้าก็ไม่ปาน

     พึ่บ!

     จำได้ว่าเธอชอบผักกาดคงคาดไม่ถึง คงไม่คิดว่าข้างหลังมือผมมันแอบซ่อนดอกไม้เอาไว้ วูบนึงที่ร่างบางชะงัก เธอยืนอึ้ง หลุบมองช่อกุหลาบที่ถูกยื่นมาตรงเบื้องหน้า     

     คิดไว้ไม่มีผิด ยัยนี่ตกใจจริงๆด้วยแห่ะ!

       “…” เหมือนคราวนั้นไม่ผิดเพี้ยน ตอนที่ผมให้กุหลาบกับเธอตอนครั้งแรก มาคราวนี้ก็เช่นกัน ผักกาดยังยืนค้างท่าเดิม ตาคู่หวานเหม่อมองกลีบสีสวย แต่ผิดคาดอยู่อย่างเดียว คือปากที่คิดไว้ซะดิบดีกลับไร้รอยยิ้มอย่างที่วาดฝัน

     พึ่บ

    ขอบใจมาก แต่ฉันหิวแล้ว

   คำตอบไร้เยื่อใย สอดคล้องกับร่างบางที่เคลื่อนตัวไปทางโต๊ะทานข้าว ถึงเธอจะรับดอกไม้ไว้ แต่มันไม่ได้มีท่าทีดีใจอกดีใจเลยสักนิด เรียวปากเม้มเป็นเส้นตรงนั่น ทำเอาผิวหน้าของผมชาวาบไม่ต่างจากถูกตบ

      เจ็บหว่ะ!

[ต่อ]


    “ขอบใจมาก แต่ฉันหิวแล้ว”

   คำตอบไร้เยื่อใย สอดคล้องกับร่างบางที่เคลื่อนตัวไปทางโต๊ะทานข้าว ถึงเธอจะรับดอกไม้ไว้ แต่มันไม่ได้มีท่าทีดีใจอกดีใจเลยสักนิด เรียวปากเม้มเป็นเส้นตรงนั่น ทำเอาผิวหน้าของผมชาวาบไม่ต่างจากถูกตบ

      เจ็บหว่ะ!

     ผักไม่ดีใจเลยหรอทำไมหล่ะ?


     ฉันทำให้นายโดยเฉพาะเลยนะผมหน้าเจื่อนตอนที่ผักเปลี่ยนเรื่องพูด เธอโยนดอกไม้ไว้ตรงโต๊ะรับแขกแล้วกลับมาวุ่นวนอยู่ที่โต๊ะทานข้าวต่อ

     เจ็บแปลบ เมื่อผักเฉยเมย

     นี่ทำเองทั้งหมดเลยหรอสลัดความน้อยใจออกหมด ผักคงไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก เธอคงหิวมั้ง ผมเองที่ผิด อยากให้ไม่ดูล่ำเวลาด้วย ก็แค่ดอกไม้เหี่ยวๆ ปล่อยๆมันไปเถอะ!

     อือ ช่างมัน..


    อยากลองทำดู มีแต่ของโปรดของนายทั้งนั้น หลงลืมเรื่องเมื่อกี้ปริบทิ้งแค่เห็นอาหารที่ถูกจัดวางบนโต๊ะ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า มันน่าตื่นตาตื่ใจยิ่งกว่าเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก อาหารสีสวยมากมายถูกวางเรียงบนโต๊ะหลากหลายเมนู ดูๆแล้วก็มีแต่ของโปรดของผมทั้งนั้น ถึงรู้ว่าผักทำกับข้าวไม่ได้เรื่องเลย แต่ผมก็อดตื้นตันใจไม่ได้

    เห้ยนี่มันโคตรเซอร์ไพร์สซับซ้อน เมียอุตส่าห์ตั้งใจทำกับข้าวให้หรอเนี่ย

    “ต้มจืดอร่อยมั้ยเสียงหวานถาม ระหว่างตักข้าวให้

    “อื้อหือ สุดยอดด

     ถ้าชอบก็กินเยอะๆ มีผัดเปรี้ยวหวานด้วยนะ หรือจะกินผัดผักมัวแต่น้อยใจไม่เข้าเรื่อง ผักไม่สนใจดอกไม้แค่นี้อย่าไปคิดมาก เธอแคร์ด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆก็บุญหัวแค่ไหน ถ้าผักไม่รักจริง จ้างให้คงไม่ลงทุนจัดห้องแถมแต่งตัวสวยอยู่รอแกหรอก


      อร่อยหว่ะผักกล้าพูดเต็มปากเต็มคำแบบไม่อาย ผมโคตรมีความสุขที่สุดตั้งแต่ได้เกิดมา เธอส่งยิ้มอ่อนทีไร ใจผมนี่ละลาย  

    อย่างที่บอกว่าอร่อยเนี่ย ผมพูดความจริงนะ ผักกาดใส่อะไรลงไปในข้าว ทำไมมันถึงถูกปากถูกใจจนหยุดกินไม่ได้ ผมเคี้ยวแก้มตุ่ย ตักโน้นตักนี่เข้าปากจนแก้มแทบแตก

    อมข้าวเป็นเด็กๆไปได้เสียงหัวเราะคิกคักดังตามมา ตามด้วยปลายนิ้วอุ่นที่เอื้อมมาเช็ดมุมปากให้อย่างอ่อนโยน

    “วันหลังทำให้กินบ่อยๆนะมัวแต่ก้มหน้า ไม่ทันเห็นสายตาเจ็บปวดของอีกฝ่ายที่ทอดมอง

    ไหนบอกว่าหิว ทำไมเธอไม่กินด้วยกันอ่ะ” เออหว่ะ! ไหนเมื่อกี้บอกว่าหิวไง แล้วตอนนี้มานั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ได้ ข้าวปลาก็ไม่ยอมตัก


    ไม่เป็นไร นายกินก่อนเถอะ ฉันหายหิวแล้ว เธอตอบปัดๆ หลบเลี่ยงโดยการชวนผมคุยไปเรื่อย วันนี้เมียมาแปลกแต่โคตรน่ารัก แถมยังเป็นผู้ฟังที่ดีมาก ไม่ออกปากแย้งตลอดช่วงเวลาที่ผมนั่งเล่า นอกจากริมฝีปากที่ส่งยิ้มมาให้เป็นครั้งคราว กับสายตาคู่งามที่บางทีก็แอบหม่นแสงลงอย่างไม่มีเหตุผล

     นี่ไม่อยากคิดมากหรอกนะ แต่ผมว่าผักเอาใจมากจนเกินไป บางช่วงสีหน้ากับสายตามันดูสวนทาง อาจใช้การกระทำที่อ่อนโยนเหมือนอย่างเคย แต่ภายในตาคู่นั้นมันกลับว่างเปล่า

   ว่างเปล่าเหลือเกิน!

     เออหวะ! นี่ผมมีลางสังหรณ์ตั้งเราคุยโทรศัพท์กันแล้ว แม้แต่น้ำเสียงที่ใช้ยังดูห่างเหิน หรือที่ผักอารมณ์แปรปรวนขึ้นๆลงๆผิดปกติ มันอาจเป็นเพราะ..

     เธอท้อง!!

     เสือ

     ห๊ะ ห๊ะ!” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อผักร้องเรียก คนฝั่งตรงข้ามเว้นระยะหายใจไปนิดก่อนจะพูดต่อ

     “เราสองคนเป็นแฟนกันใช่มั้ยตอนที่เรียกผมหยุดเลยนะ แอบตกใจพอควรนึกว่าผักมีเรื่องอะไรจะสารภาพ แต่พอได้ยินคำถามยิ่งมึนไปอีก มาถามว่าเราสองคนเป็นแฟนกันรึเปล่า หลับนอนด้วยกันจนขั้นนี้ จริงๆมันข้ามคำว่าแฟนไปตั้งนานแล้ว

    "เป็นแฟนดิ” แถวบ้านผมเรียกผัวเมีย นี่ไม่ใช่แฟนอ่ะ

    งั้นขอถามอีกรอบ…” 

     "..." ร่างน้อยนั่งเงียบไปนาน เธอสูดลมหายใจแรงๆหลายรอบพร้อมกับเริ่มต้นถาม

   นายยังมีความลับกับฉันอีกมั้ย มีเรื่องไหนอีกที่ไม่ได้พูด


เสือ จบบรรยาย..   

[ต่อ]


     “งั้นขอถามอีกรอบ…” กว่าแต่ละประโยคจะหลุดออกมาได้ หัวใจของฉันก็ทำงานหนักจนปวดระบม 

     “นายยังมีความลับกับฉันอีกมั้ย มันเจ็บหนึบทุกครั้งที่มองหน้าคนฝั่งตรงข้าม ฟังเสียงพูดคุยอย่างเป็นกันเอง รับรู้ในความสัมพันธ์ก้าวกระโดดที่เขาย้ำ นอกเหนือจากนั้น ฉันก็ทำได้แค่นั่ง


    นั่งนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาตกใน

   “ยังมีเรื่องไหนที่ยังไม่ได้พูด” ” ตั้งแต่ขากลับจากไปซื้อของ ฉันปล่อยตัวเองนั่งคิดทบทวนและร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส มันเหนื่อยแถมยังอ่อนแอ แม้แต่แรงเดินยังแทบไม่มี นึกตัดพ้อต่อว่าในโชคชะตา และสิ่งสุดท้ายที่ขาดไม่ได้ คือนึกต่อว่าตัวเองที่ไม่รู้จักจำ


    ก็มีนะรอจนวินาทีสุดท้าย นั่งมองหน้าเขาผ่านดวงตาคู่นี้ บันทึกภาพความทรงจำที่อยู่เบื้องหน้า ความทรงจำที่ไม่คาดฝันว่าชีวิตนี้เราสองคนจะมาถึงจุดสูงสุดร่วมกันได้ พับเก็บไว้ในส่วนลึกสุด


      “อะ..อะไรหัวใจดวงนี้ยังคงเต้นด้วยพลังอันล้นเปรี่ยม

      ยังคงเชื่อมั่น เชื่อในตัวของเสือไม่เสื่อมคลาย เชื่อว่าเขาจะก้าวพ้นความกลัวนี้ไปได้ เราจะมีวันพรุ่งนี้เหมือนอย่างที่เคยวาดฝัน ฉันอยากให้เขาสารภาพ พูดเรื่องที่ปกปิดออกมาให้หมดซะ

      ไม่เป็นอะไรจริงๆ จะเจ็บจะปวดให้ตายก็ขอให้บอก


     ชีวิตเดินมาถึงทางแยก มันมีสองทางให้เราเลือกเดิน ทางแรกก็แค่เสือพูด แล้วสัญญาว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นแบบเดิม กับทางที่สองที่ยากกว่า เขาไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ได้ ปกปิดเรื่องนั้นต่อไปซะ แล้วระหว่างเราก็ตัวใครตัวมัน

      ฉันรักเธอ แต่แล้วก็ได้รู้ ว่าทางข้างหน้ามันไม่มีให้เดินมาตั้งแต่แรก เรายังเหมือนเดิม ชอบหลอกตัวเองอยู่ในวังวน ปกปิดความลับซึ่งกันและกันมากไป ทั้งที่สองหัวใจมันต่างรักกันแทบตายไม่ใช่หรือ

     ทำไมหล่ะเสือ ทำไม

     แหมะ

     ระ..รัก เสียงสั่นไปเองเมื่อน้ำหยดนึงหยดลงบนตัก ตามด้วยม่านหมอกจำนวนมากมาย ที่ไหลพรั่งพรูลงมาราวกับเขื่อนแตก ร่วงรินไม่ขาดสาย จนภาพใบหน้าของเสือพร่าเลือนเต็มที


     ระ..ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรไปทั้งที่รักแล้วทุกข์ ทำไมทุกคนถึงยังอยากจะรัก

     ปะ..เปล่าไม่มีอะไร ฉันแค่เคืองนัยน์ตา ใส่คอนแทคเลนส์นานไปหน่อย คงรักไปแล้วสินะ รักมากจนคิดว่าถ้าผู้ชายคนนี้ยอมพูดความจริงแล้วเอ่ยปากขอโทษ  ฉันจะยอมวางทิฐิทุกอย่าง สละทิ้งความโกรธแค้นแล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเขา ให้อภัยในความผิดพลาดที่เคยได้ก่อ

    เรื่องสารเลวทุกอย่างที่เสือได้ทำ


     ยัยเบ๊อะเอ๊ย ไม่ต้องแต่งมากเธอก็สวยอยู่แล้วแต่เปล่าเลย เสือไม่เปิดรับโอกาสที่ฉันมอบให้ เขาขลาดกลัวเกินไป เกินกว่าที่เราจะใช้ชีวิตร่วมกันได้

      คำว่ารักมันคืออะไร คำนี้ใครกันที่บัญญัติความหมายขึ้นมา สำหรับฉันคำว่ารักอาจหมายถึง ผู้ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขถึงแม้ในวันที่ทุกข์เจียนตาย  รักและเชื่อใจ ยืนอยู่บนพื้นฐานความจริงของคำว่าไม่หลอกลวง

     แบบนั้นสิ!ถึงจะเรียกว่าความรักที่แท้จริง ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้  ไม่ใช่อย่างที่เขากำลังทำ..


     เสือ ฉะ..ฉัน จำได้แล้วเขายังมีความสุขกับอาหารมื้อสุดท้าย ยังมีความสุขอยู่บนความทุกข์ระทมของฉันหน้าตาเฉย 

     “…”น้ำตาที่แห้งไปแล้วรอบนึง มาตอนนี้เริ่มไหลอีกครั้ง ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าที่ฉันจะสามารถกลั่นกรองเอาคำพูดออกมาได้ 

     กลั่นแทบตายกว่าแต่ละคำจะหลุด

    จะ..จำเรื่องในอดีต ฮึก..ได้หมดแล้ว” รอยยิ้มมีอันสูญสลาย เมื่อเสียงช้อนส้อมหลุดร่วงจากมือ

     เคร้งงงงงง

     ผัก เป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้ายว่าปลายทางของเรามาถึงทางตัน


[ต่อ]

      เคร้งงงงงง

     “ผัก” เป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้ายว่าปลายทางของเรามาถึงทางตัน ไม่มีโอกาสครั้งที่สาม สี่หรือห้า มันไม่มีให้เขาอีกแล้ว


    “ฮึก ทำไมหล่ะเสือ ทำไมถึงไม่ยอมพูดสักทีร่างอ่อนล้าสะอื้นตัวโยน ใบหน้าที่ถูกฉาบด้วยรอยยิ้มกับเครื่องสำอางชั้นดี มาบัดนี้ถูกปลดเปลื้องจนเห็นเนื้อแท้

     เห็นไปถึงความอ่อนแอภายใน


    ธะ..เธอล้อฉันเล่นใช่มั้ยผัก!” เสือเข้ามาหาแต่ฉันลุกหนี สีหน้าของเสือซีดเผือดมาก มีอาการลนลานจนถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยเรื่องเซอร์ไพร์สที่ฉันมอบให้ นี่แหล่ะเหตุผลแท้จริงที่อยากให้รู้ อยากให้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นได้กลับมาแล้ว

     เธอกลับมา พร้อมกับความจริงอันน่าปวดใจ

     โคร้มมมม

     เพล้งงงงง

    ตอบมาสิเสือ ฉันถามว่าทำไม มันสนุกนักหรอ เวลาเห็นฉันเป็นอีโง่ แผดเสียงคับห้อง ทุกอย่างพังแล้วพังอีก จากคนที่เคยมีสติ ตอนนี้กำลังกลายร่างเป็นใครอีกคน

     เพล้งงงงงง

     “ทำไม ทำไม ฮึกทำไม!!”

     ฟะ..ฟังฉันอธิบายก่อนมือคู่เรียวปัดถ้วยชามอาหารบนโต๊ะลงพื้นจนเกลี้ยง เสียงของหล่นตกแตกดังลั่น พื้นเปรอะเปื้อนด้วยเศษอาหารและซากชิ้นของส่วนความสวยงามที่พังยับไม่มีชิ้นดี

    ฟังฉันก่อนนะผัก ฉันจะอธิบายเหตุผลทุกอย่างให้เธอฟะ..

    ไม่ฟัง จะให้ฟังอะไรอีก มันมีเรื่องไหนอีกที่ต้องฟัง!!เรายืนประชันหน้าคนละฝั่งโต๊ะ จ้องกันด้วยอารมณ์ที่มันสวนทาง ผู้ชายคนนี้ตกใจและอาจรู้สึกผิด ต่างจากฉันที่ทั้งจุกทั้งแค้น จนอยากหนีหายไปจากที่นี่ซะ


      มาบอกให้หยุดรอฟังงั้นหรอ ฉันรอฟังคำขอโทษมานานเกินพอ เนิ่นนานมาหลายเดือนแต่เสือก็มองข้าม แล้วตอนนี้จะมาพล่ามอะไรอีก ให้ฟังเรื่องสารเลวที่เขาอุบเงียบเอาไว้งั้นหรอ โดยที่ความจำของฉันมันกลับมาแล้วเนี่ยนะ

     ตอนแรกให้โอกาสดันไม่รับ ตอนนี้มาดันมาอ้อนวอนคงไม่จำเป็น


   แกกับรหัสมันก็เลวไม่ต่างกันเลย ไม่ต่างกันสักนิด คนที่เกลียดกันแทบตาย เห็นหน้าแต่ละทีก็แทบจะฆ่าจะฟัน ภาพชายหญิงที่ยืนทะเลาะในความทรงจำ มาตอนนี้มันเด่นจนชัดเจน ลมหายใจที่คลุ้งกลิ่นเหล้า รอยคราบเลือดที่อาบทั่วใบหน้า หรือแม้แต่สถานที่ที่เกิดเรื่องฉันก็ยังจำได้

    จะ..จะไปไหน อย่าไปแต่ที่น่าเลวร้ายกว่านั้น คือไอ้ชั่วที่ว่านั่น ตอนนี้ดันกลายมาเป็นคนรักของฉันซะนี่

     หมับ

     อย่ามาเตะตัวฉัน!!!!ไอ้รหัสที่ว่าเลว ยังเทียบความโสมมของเสือไม่ติดฝุ่น ถึงหมอนั่นจะเลวจริง แต่ก็ชั่วไม่ได้ครึ่งนึงที่เสือด้วยซ้ำ ต่างจากไอ้ผู้ชายใจทรามคนนี้ ที่คิดหาผลประโยชน์จากความทรงจำที่หายไปของฉัน


    “ฉันไม่ให้เธอไป ไม่ไปนะผัก ยะ..อย่าไปร่างหนาพุ่งเข้าใส่ ในตอนที่ฉันตัดสินใจถอยหนี เสือขัดขวางด้วยการใช้ท่อนแขนโอบรัด เนื้อตัวสั่นเทาตะกองกอดฉันไว้ ดวงตาของเขามีสีแดงก่ำ ภาพเสือที่สิ้นไร้ไม้ตอกถึงขั้นลงทุนคุกเข่าอ้อนวอน บีบคั้นหัวใจจนอยากร่ำไห้ ฉันกัดปากกลั้นสะอื้นสุดกำลัง ก่อนเลือกตัดใจเด็ดขาด เมื่อคิดว่าตนเองให้โอกาสมามากเกินพอ

     พอเถอะ พอสักที!!

      ผลัก !

      โคร้มมม

     “อย่ามาโดนตัวฉัน!!ไมรู้หรอกมว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ผลักผู้ชายตัวใหญ่กว่าจนล้มก้นกระแทก เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังตามมา เมื่อเสือใช้แขนข้างที่เคยเข้าเฝือกรองรับน้ำหนักตัว มือเขาปัดใส่จานชามที่แตกเกลื่อน จนเลือดสีแดงไหลอาบเต็มท่อนแขน

    ฟังก่อนเถอะนะ ฉะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอจริงๆ มันไม่ได้ตั้งใจ เสือไม่สนสภาพตัวเอง  พยายามพยุงตัวเพื่อมาหาฉัน

     “ไม่!!” เจ็บกว่านี้มีอีกไหม เจ็บเท่าไหร่ถึงเพียงพอหรอ ทำไมสวรรค์ถึงได้ชอบกลั่นแกล้ง หาเรื่องให้คนต้องทุกข์ทรมาน อยากให้ฉันมองข้ามและให้อภัย แล้วกลับมารักผู้ชายคนนี้ ให้มารักคนที่โกหก ทั้งที่ความจริง เขาคือคนที่เคยคิดข่มขืนกันงั้นหรอ

     น่าขำสิ้นดี

[ต่อ]


      เจ็บกว่านี้มีอีกไหม เจ็บเท่าไหร่ถึงเพียงพอหรอ ทำไมสวรรค์ถึงได้ชอบกลั่นแกล้ง หาเรื่องให้คนต้องทุกข์ทรมาน อยากให้ฉันมองข้ามและให้อภัย แล้วกลับมารักผู้ชายคนนี้ ให้มารักคนที่โกหก ทั้งที่ความจริงเขาคือคนที่เคยคิดข่มขืนกันงั้นหรอ

     น่าขำสิ้นดี…

     “ผะ..ผักฉันเข้าใจเหตุผลแล้วหล่ะ เหตุผลที่ลูคกับมินเกลียดขี้หน้าเสือ พยายามกีดกันไม่ให้ฉันเข้าใกล้เขา ที่เพื่อนทำแบบนี้ นั่นก็เพราะพวกเขารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิด ฉันเคยเล่าให้พวกเขาฟัง แต่มันดันพลาดตรงตัวฉันนั่นแหล่ะ ที่ดันความจำเสื่อมจนโง่ หน้ามืดตามัวไปหลงรักไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้เข้า เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขามันก็ยิ่งย้ำ ย้ำและเตือนถึงเหตุการณ์เก่าๆที่เราเผชิญ         

 

     จุดเริ่มต้นของความเกลียดชัง

     “พอได้แล้วเสือ แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจอีกหรอเสียงวันนั้นยังดังก้อง ภาพข้าวของกับรอยเลือดที่อาบทั่วหน้า แผลเป็นที่ฉันฝากฝังไว้ให้ พอๆกับเนื้อตัวที่ถูกเขาปู้ยี้ปู้ยำจนหมดสภาพ ถึงเสือจะทำไม่สำเร็จเพราะฉันใช้แจกันฟาดหัวจนสลบ แต่หลังหนีออกมาได้ ฉันก็แทบบากหน้าไปพบใครต่อใครไม่ไม่ติด

     มันน่าขำสิ้นดี ชอบพี่สิงห์..แถมหาเรื่องไปอ่อยเขาถึงในห้อง ไม่เจอยังไม่ว่า..แต่ดันโชคร้ายกว่า โดนผู้เป็นน้องลากเข้าห้องหวังจะปล้ำเสียสะบักสะบอม รู้แก่ใจมาโดยตลอดว่าเขาเกลียดฉัน หาเรื่องกีดกันเสมอเมื่อเข้าใกล้พี่สิงห์ เสือเป็นคนหวงพี่มาก แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะใช้วิธีหมาๆกับผู้หญิงที่อ่อนแอกว่าได้ลงคอ

 

     บ้าเอ๊ย!

    หลังจากเรื่องสารเลวคืนนั้น เสือก็มาอ้างว่าเขาเมามาก ไม่สำนึกผิดยังไม่พอ แถมยังไม่คิดจะพูดคำขอโทษแม้แต่คำเดียว ความสัมพันธ์ติดลบของเรายิ่งแย่ลง เจอหน้าทีไรเป็นต้องหลบ แต่แทนที่ฉันควรเป็นฝ่ายเขาเกลียดซะมากกว่า กลับกลายเป็นเสือที่แสดงอาการขยะแขยงย่างเห็นได้ชัด พูดจาไม่เคยดี พูดแต่ละทีก็มีแต่คำว่าร้ายให้เจ็บช้ำน้ำใจ


      “พะ..พอสักทีถึงเขาไม่ป่าวประกาศความเลวไปทั่ว แค่แอบเฝ้ามองอยู่ห่างๆทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้พี่สิงห์ แต่นั่นกลับเป็นจุดผิดพลาดอย่างมหันต์ ดั่งเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เมื่อฉันความจำเสื่อมแล้วเขาถือไพ่เหนือกว่า ใช้โอกาสตอนที่ฉันจำความไม่ได้ กลับเข้ามาเล่นงานกันอีกรอบ และคราวนี้คงต้องปรบมือให้ เสือทำสำเร็จ เขาทำลายและได้สิ่งที่ต้องการไปหมดทุกอย่าง ได้ตั้งแต่ร่างกายยันไปถึงหัวใจ

     ได้ไปหมด ทั้งที่มันไม่ควรจะได้


     ถ้าให้พูดตามจริง มันโกรธมากนะตอนที่ได้รู้ เจ็บจุกจนแน่นอก อยากร้องก็ร้องไม่ออก ได้แต่คิดปลอบใจอย่างปลงตก...

     ให้ทำไงได้ ก็ในเมื่อคนมันรักไปแล้ว รักมากจนเกินถอนตัว อาจดูงี่เง่าในตอนแรกๆ แต่ฉันก็มีสมองมากพอที่จะแยกแยะได้ว่าเรื่องไหนควรไม่ควร แต่มาตอนนี้ ฉันไม่ได้โกรธเรื่องที่เสือเคยคิดข่มขืนหรอกนะ แต่มันกลับโกรธเรื่องที่เขาไม่ยอมพูดต่างหาก

 

    เสือไม่พูด!!... 

    เข้าใจอารมณ์ฉันมั้ย คือเราอยู่ด้วยกันทุกวัน เห็นหน้าวันละหลายๆรอบ ถึงเมื่อก่อนมันเกลียดแทบตาย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น หมอนี่ต้องกลัวอะไร กลัวฉันจะรับไม่ได้ แล้วหาเรื่องโวยวายจนบอกเลิกเขางั้นหรอ เพราะถ้าเสือคิดแบบนั้น นั่นก็แปลว่าเสือโคตรดูถูกความรักของฉัน


     “ฉันรักเธอนะผัก ที่ทำลงไปก็เพราะฉันรัก..

    “เก็บคำแก้ตัวไปซะตาขวางหันมอง นี่นายยังไม่รู้ตัวอีกหรอว่าฉันโกรธเรื่องไหน กี่ครั้งแล้วถาม ถามทุกครั้งว่านายมีอะไรจะพูดมั้ย

    แค่อ้าปากพูด เสือยังไม่รู้เลยว่าฉันโกรธเรื่องไหน เขาไม่เข้าใจความรู้สึกหรือว่าเพราะมองข้ามกันแน่

     “ก็กลัว กลัวเธอรับเรื่องนี้ไม่ได้ กลัวเธอจะทิ้งฉันไป” 

     “งั้นนายก็โคตรเห็นแก่ตัว คิดว่ากลัวคนเดียวหรอเสือ คิดว่าคนอื่นเขาไม่กลัวรึไง เราอยู่ด้วยกันทุกวัน เวลาเห็นหน้านายไม่รู้สึกผิดบ้างหรอ" ฉันพร้อมจะยกโทษให้เสมอ ขอแค่เสือพูด แต่เขาก็เงียบ

     “ผัก ผัก..!!

     “ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่อยากฟังต้องฝืนใจแข็ง เดินหนีไปทางประตูด้วยสองขาที่หนักอึ้ง เสียงของฉันเริ่มขาดห้วง เมื่อก้อนสะอื้นจุกดันขึ้นคอ 

     “ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วต้องโกหก งั้นเราจะอยู่ไปทำไม"

     “หมะ..หมายความว่าไง..” มันมืดแปดด้าน สับสนกับทางที่เลือก หันไปทางไหนก็ไม่มีแม้แต่ทางออก ฉันปวดหัวและก็เหนื่อยมากๆ แค่อยากให้เวลาหัวใจได้พักผ่อนบ้าง เราสองคนควรหยุดพักกันก่อนมั้ย ก่อนที่อะไรๆจะสาย 

     "ฉันอยากอยู่คนเดียว แค่อยากคิดอะไรเงียบๆ ตะ..ต่างคนต่างอยู่เถอะเสือ เราลองห่างกันสักพักเถอะนะ"

    

[ต่อ]


     "ฉันอยากอยู่คนเดียว แค่อยากคิดอะไรเงียบๆ ตะ..ต่างคนต่างอยู่เถอะเสือ เราลองห่างกันสักพักเถอะนะ"

     “ไม่..ร่างสูงตะเกียกตะกายเข้ามา แต่ฉันก้มรีบถอยหลัง ทั้งสองหูยังได้ยินประโยคเดิมๆ วนแต่คำพูดที่ชวนปวดใจ


     “บอกให้ห่าง บอกให้ไปตายยังง่ายกว่าอีก ทำไมฉันต้องทำวะ ในเมื่อห่างไปเธอก็คิดจะทิ้งอยู่ดี…”

      “เพราะแบบนี้ไง..ฉันพอเข้าใจความคิดของเสือแล้ว นายไม่เคยมองกันในแง่ดีเลย ไม่ว่าตอนนี้หรือเมื่อก่อน เพราะถ้านายเชื่อใจกันบ้างล่ะก็ นายคงยอมบอกเรื่องที่ปิดบังไปตั้งนานแล้ว


    “โอ๊ย! ไม่ใช่นะผัก อย่าพาลไปเรื่อยดิ ปัดโธ่เว้ย! ฉันคะ..

     “พอแล้วเสือเจ็บตัว แล้วเขาก็เสียเลือดมาก เดินแต่ละทียังเซ เรี่ยวแรงไม่มีแต่ก็ยังกระเสือกระสนจะมา แต่ยิ่งเขาเข้าหา ระยะห่างของเราก็ยิ่งเพิ่มแบบทวีคูณ

     “นั่นเธอจะไปไหน ฉันไม่ให้ไป..เสียงร้องเรียกไร้ความหมาย เมื่อฉันไม่ฟัง เสือตะโกนสุดเสียง บาดลึกและกรีดแทงจนหลอกหลอนหู 

     “อย่าไปนะผัก กลับมาหาฉัน ผัก ผัก!!..


      ปังงงง

      “ฮึก..บานประตูปิด ประจวบพอดีกับเสียงร้องที่ปล่อยโฮ ขาเรียวรีบพาตัวเองวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต เพราะกลัวว่าอยู่นานๆแล้วฉันจะใจอ่อนขึ้นมาอีก อธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันทั้งเหนื่อยและก็น้อยใจ แค่อยากจะพัก อยากหลบไปทบทวน ขอเวลาไปถามหัวใจสักระยะว่าฉันเองรักเสือมากพอจะให้อภัยได้มั้ย 

     เพราะถ้าคำตอบคือรัก แล้วทำไมมันถึงเหนื่อยนัก ..

     แต่ในระหว่างที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว ฉันจะต้องจบ จะกลับเคลียร์ปัญหาที่ตนเองเป็นคนก่อทุกอย่างให้เสร็จสิ้น ยังหยุดไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่ได้ลากตัวการที่แท้จริง ที่ทำให้ชีวิตมันต้องพบกับความเลวร้าย ไปลงนรกอย่างที่สมควรจะเป็น


    ทำกรรมอะไรกันไว้ ก็ต้องได้รับผลกรรมไปนั้น

     ม่านฟ้า

[อัพครบ 100%]

เขาแยกกันอยู่อ่ะแกร เง้อ! จริงๆคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีนะ คือถ้าเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่ก็แยกๆกันบ้าง กลับไปถามใจกลับไปทบทวน แล้วจบตอนนี่คืออะไร ม่านฟ้านางคือตัวร้ายรึเปล่า จะใช่เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมั้ย เอ้า!รอลุ้น

1คอมเม้นท์ เท่ากับล้านกำลังใจนะจ๊ะ









  




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10412 ntn.9846 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 01:32
    ม่านฟ้า ไม่ใช่คนดี แน่ๆ
    #10,412
    0
  2. #10312 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:28
    ปูเสื่อรอออออออ~
    #10,312
    0
  3. #10311 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:28
    คิดถึงไรท์~
    #10,311
    0
  4. #10310 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:27
    คิดถึงเสืออออออ!!!
    #10,310
    0
  5. #10309 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:27
    คิดถึงผักกาดดดดดดด!!!!
    #10,309
    0
  6. #10308 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:27
    ไรท์ใจร้ายหายไปนานนนน~
    #10,308
    0
  7. #10307 Abyun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:26
    คิดถึงใจจะขาดอยู่รอนรอน~
    #10,307
    0
  8. #10180 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:40
    โอ้ยยยยสะใจ สมน้ำหน้าอีเสือ
    #10,180
    0
  9. #10137 Kungbbc (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:31
    เสือไม่ได้แค่คิดปล้ำผักแต่ลงมือไปแล้วต่างหากและผักก้อให้อภัยเพราะรักเขานิ ถ้าผักจำได้ทุกอย่างต้องจำคำพูดตัวเองสิ!
    #10,137
    0
  10. #10105 Min_lovefic (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 20:45
    ม่านฟ้า นางคือ ผู้ร้ายที่แท้จริง มันต้องบรรเทิงเเน่เลย
    #10,105
    0
  11. #10082 Melatonin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 11:25
    โอ้ยยยย ม่านฟ้าเกี่ยวไรอีกเนี่ยยยย จะเป็นบ้า บ้าตายยยย
    #10,082
    0
  12. #10081 thejittakorn23 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 21:50
    งานนี้ต้องมีโหมโรง
    เอ้า มโหรี !!
    #10,081
    0
  13. #10080 pinkywinkys (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:24
    ฮือหน่วงงงงงงงง
    #10,080
    0
  14. #10079 Miw Kwanchanok (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 15:44
    หน่วงงงงเง้อออม่านฟ้ารึเธอจะเป็นคนขับรถชนผักกาดเอ๊ะละทำทำไมอ่ะสงสารอิ-็สงสารฮืออออ#ทีมเสือตำเหมอ
    #10,079
    0
  15. #10078 aookas (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 15:16
    รีบมาน่ะะะะะะ
    #10,078
    0
  16. #10077 peyanit (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 12:46
    รอๆ ม้านฟ้าแกมันร้าย
    #10,077
    0
  17. #10076 SaovaneeMada (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 06:23
    ลุ้นๆๆแกนางม่านฟ้าตบมันเลย
    #10,076
    0
  18. #10075 chexxy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:49
    จัดอีม่านฟ้าจอมทรยศให้แหลกละเอียดเลยลูกสาวแม่ #ทีมผักกาด แอบสงสารเสียหนักมาก งือๆ
    #10,075
    0
  19. #10074 ป้า TIP (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 22:16
    แฉมัน กระชากหน้ากากมันออกมา
    #10,074
    0
  20. #10073 เจ้โหด (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 21:17
    อิม่านฟ้าเพื่อนรักหักดหลี่ยมโหด

    อินี้ต้องเป็นคนขับรถชน..ผัก

    อินี่ต้องแอบรักใครแน่..หรือเป็นสิงห์

    เพราะตะคอกผักตอนจับโน๊ตบุ๊ค

    เลว..เอาให้กะอัก....จัดเต็มเบอร์ใหญ่

    เอาให้สมเกียรติผัก..

    รอชมอยู่นะ
    #10,073
    0
  21. #10072 alonemupfin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:51
    ยังไงต่อออออออ รีบมานะ พลีสส
    #10,072
    0
  22. #10071 niceday777 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:49
    ม่านฟ้า เพื่อนตัวร้าย ไปจัดการเลยผัก
    #10,071
    0
  23. #10070 CREAM KUNG (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:06
    ม่านฟ้านี่คัยแล้วง้ะ??
    #10,070
    0
  24. #10068 ป้า TIP (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 12:03
    คอยอิเสือ
    #10,068
    0
  25. #10064 JittinanManeewan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    แงงงง ร้อวไห้
    #10,064
    0