[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 30 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก27 ผู้ชายของเธอ อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    9 ม.ค. 60




[ผู้ชายของเธอ]


   "กำลังเล่าเรื่องของมึงกับคนชื่อกี้ไง" 
     กึก
   "จำได้ป่ะ" ถึงจะนิ่งมาก แต่เพราะความรู้สึกไว เลยจับช่วงที่ลมหายใจของเสือสะดุดได้ ฉันยอมหันหน้าไปมอง พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

   "..."แค่พูดก็พอ ไม่ขออะไรมาก แต่เขากลับใช้ความเงียบมาเป็นคำตอบ 
 
    ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง จะไม่ให้งี่เง่าคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งถ้าแคร์เท่าไหร่ สิ่งที่แสดงก็ยิ่งทวีคูณความรุนแรงเท่านั้น อาจผิดเอง ที่เป็นคนทิฐิสูง เวลารักใครก็รักแบบไม่เผื่อใจ เจ็บขึ้นมา ถึงได้จะเป็นจะตายอย่างที่ทุกคนเห็น แต่แทนที่เข็ดหลาบแล้วหยุดซะ กลับกลายเป็นโง่กว่าเก่า...

     อยากรู้เรื่องคนชื่อกี้จนแทบบ้า แฟนเก่าจากโลกไหนก็ช่างเถอะ สนแค่เพียงเขายังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่มั้ย 

     เพราะถ้ายังรัก แล้วมาฉุดรั้งกันทำไม

     "แฟนเก่ามึงคนนั้นอ่ะ" สักพักเลย กว่าโอเชี่ยนจะพูดอีกรอบ
     "ยัยนั่นไม่ใช่แฟน" เขาโต้ตอบทันควัน ต่างฝ่ายต่างเชือดเฉือน ไม่มีท่าทีลังเลหรือคิดหน้าคิดหลังสักนิด

     หมับ!
     คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่แบบฉันถึงกับต้องบีบมือ แต่พอรู้สึกเจ็บก็รู้ว่าคือความจริง ราวกับรอคอยมาแสนนาน หัวใจที่ปวดหน่วงมาตอนนี้ดันสั่นแบบไร้จังหวะ เพียงแค่คำพูดหลักลอยนิดหน่อยจากเสือ กลับช่วยปัดเป่าเอาความทุกข์ใจออกไปจนหมด

    ไม่ใช่แฟนงั้นหรอ โล่งอกจนบอกไม่ถูก..

     "แต่มึงไม่ยอมคบใครก็เพราะผู้หญิงคนนั้นหนิ กูรู้นะ" พอทำท่าจะไปด้วยดี ก็มีอันสะดุด เพราะเมื่อเสือปฏิเสธ โอเชี่ยนก็หาเรื่องใหม่มาอีก 
     "..." เป็นอีกครั้ง ที่หัวใจทำงานหนัก เมื่อกี้ยังดีใจ มาตอนนี้สลดวูบ เป็นความจริงหรอ เพราะผู้หญิงคนนั้น เขาถึงไม่ยอมคบกับใคร ถ้าจริงอย่างที่โอพูด..งั้นก็แปลว่า เธอคงมีความสำคัญมากสินะ 

     มะ..ไม่ไหว กลับมาเจ็บแบบเดิมจนได้

     "กูมะ.." เสืออ้าปากค้าน แต่ไม่ทัน
     "ฝังใจก็ไม่แปลกหรอก กี้สวยจะตาย เป็นใครก็คงลืมอดีตไม่ลง" โอเชี่ยนพูดยิ้มๆ พร้อมกับคำพูดชวนให้คิดตาม

      "ไม่เกี่ยวกับยัยนั่น" ต่างจากเสือที่ตาวาววับ พอดูออกนะ ภายใต้ใบหน้าเกร็งเครียด เสือคงอยากเข้าไปตะบันหน้าน้องโอใจแทบขาด แต่เขาเลือกนิ่ง นั่นยิ่งทำให้ฉันเข้าใจผิดไปใหญ่  

     ที่ไม่สู้ เพราะมันคือความจริงสินะ!

     "อะห่ะ!เอาที่มึงว่า" ย่ำแย่จนต้องเบือนหน้าหนี สรุปอันไหนจริงไม่จริง สับสนจนปวดหัว อยากเชื่อเสือนะ แต่เขาไม่ทำอะไรให้ฉันเชื่อได้เลย นอกจากนั่งอ้ำอึ้ง ถึงพูดก็เคลียร์ไม่ชัด เอาจนฉันคิดมากอีกครั้ง 

     "แต่ก็ระวังหน่อย ถ่านไฟเก่ามันน่ากลัว สปาร์คง่าย โดยเฉพาะ...กับมึง" จากที่แย่อยู่แล้ว มาตอนนี้ดันแย่ลงไปอีก เสียงที่ลากยาว กับรอยยิ้มมุมปากของคนตรงหน้า เหมือนน้ำมันชั้นดีที่ราดบนกองเพลิง ลุกฮือและโหมทำลายล้าง จนทุกอย่างพังพินาศ 

     แยบยล ราบคาบและไร้ที่ติ
 
     "มึงนี่ดีเนอะ ห่วงกูจัง!" คนอื่นเป็นไงไม่รู้ แต่เป็นฉันเองที่โดนผลพวงเข้าอย่างจัง ใบหน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆ คำพูดระหว่างคนสองคน ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความระแคะระคาย ไม่พอใจหนักเข้า ก็เลยเลือกขยับตัวออกห่างเสือ แต่คนด้านข้างดันไวกว่า รีบยึดข้อมือฉันเอาไว้

     หมับ!
     เป็นเสืออีกแล้ว ที่ไม่ยอมให้หนี

     ปากกระจับเม้มเข้าหากัน ตามองปลายเท้าด้วยความปั่นป่วน อยากชักมือออกนะ แต่เหมือนมีอะไรมาดลใจ ที่ทำให้ฉันยังนั่งนิ่งอยู่ โอเชี่ยนคงมองไม่เห็น เขาถึงไม่รู้ว่าฉันกับเสือเรากำลังจับมือกัน ส่งผ่านความรู้สึก ที่มีแค่ฉันกับเขาที่รับรู้


     "พี่ผักหล่ะ ไม่คิดอยากมีแฟนบ้างหรอ" ซึมซับความอบอุ่นได้ไม่นาน ประโยคคำถามที่ไม่คาดฝันก็อุบัติขึ้น และคราวนี้ กลับกลายเป็นฉันที่โดนเล่นงานบ้าง

     "ห่ะ เอ่อ.." ไปไม่ถูก ลอบกลืนน้ำลายเหนียวฝืดลงคออย่างยากลำบาก ตาเริ่มลอกแลกเพราะถูกกดดันจากผู้ชายรอบข้าง แถมที่มือก็ถูกบีบแรงขึ้นจนเจ็บ 
      "คือพี่กับสะ.."
     "แต่ไม่มีก็ดีแล้วหล่ะ เดี๋ยวโอจีบไม่ได้" ตั้งใจจะพูดอย่างที่คิด แต่อีกฝ่ายไม่เคยอยากฟัง เพราะทันทีที่เสียงหลุด เขาก็เล่นเบรคกันจนหน้าแทบทิ่ม
     สองตาเบิกกว้าง ไม่คาดคิดว่าน้องโอจะกล้าสารภาพกันแบบโต้งๆ ได้ยินเหมือนเสียงหักข้อนิ้วดังกรอบแกรบ ก่อนที่โต๊ะทั้งโต๊ะจะเขยื้อนไปเองด้วยความแรง

     โคร้มมม...
     ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าเสียงดังสนั่นมันมาจากไหน ถ้าไม่ใช่..

     "โทษที พอดีตีนลั่น"


[ต่อ]

      "โทษที พอดีตีนลั่น" เสียงพูดคุยที่เคยดังมาตอนนี้กลับเงียบฉี่ เราสามคนตกเป็นเป้าสายตาของคนรอบข้างโดยปริยาย เนื่องจากโต๊ะที่เรานั่งอยู่ ถูกผู้ชายใจร้อนใช้เท้าถีบจนลากไปไกล แต่ดูเหมือนอีกคนยังอยากยั่วไม่เลิก
      
     "ของกูก็ทำท่าจะลั่นเหมือนกัน" สงครามประสาททำท่าลุกลามใหญ่โต ถ้าต่างฝ่ายต่างลั่นดูท่าจะยุ่ง แต่เรื่องร้ายๆไม่ได้เกิดอย่างที่คิด เหมือนแค่พูดแหย่อารมณ์กันเท่านั้น 

     ครืดด...
     "หึ" โอเชี่ยนหัวเราะครึ้มในลำคอ ก่อนที่เจ้าตัวจะลากโต๊ะกลับมาที่เดิม ทำหน้าทำตาที่มองยังไงมันก็หาเรื่องกวนประสาทชัดๆ แม้แต่ตัวฉันเอง เห็นแล้วยังรู้สึกตะหงิดๆ ไม่ต้องนึกถึงเสือ คงเป็นหนักกว่าแน่

      "เอ่อ.." คนที่ลำบากใจที่สุดคงไม่แพ้ฉัน พอคิดไม่ออกว่าจะหยุดพวกเขายังไง เลยจำเป็นต้องยกมือเรียกพี่สิงห์ที่ยืนมองอยู่ไกลๆให้มา ทำทีเป็นสั่งโน้นสั่งนี่เพิ่ม ทั้งที่จริงแค่อยากให้พวกเขาใจเย็นลงกว่านี้เท่านั้น

      แต่ดูไร้ประโยชน์ เพราะความอึดอัดยังคงดำเนินต่อไปไม่จบ..
 
      ไม่นานเมนูที่สั่งก็ถูกวางบนโต๊ะ ช่วงเวลาสั้นๆที่พี่สิงห์มองหน้าฉันเหมือนอยากพูด แต่แล้วเขาก็เดินจากไป ปล่อยให้ฉันนั่งมองด้วยความสงสัย

      "แล้วพี่ผักหล่ะ ชอบผู้ชายแบบไหนหรอ" พอไม่มีใครเข้ามาขัดจังหวะ น้องโอก็เริ่มหาเรื่องใส่หัวให้คนอื่น เขาไม่แยแส สายตากัดกินของเสือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม้แต่น้อย

     "พี่..."
     "หวังว่าคงไม่ได้ชอบแบบไอ้เสือหรอกมั้ง" เป็นอีกครั้งที่ถาม แต่กลับไม่ยอมฟังคำตอบ เหมือนพูดไปงั้น หาเรื่องให้คนเสียอารมณ์เล่นๆ และมันก็เป็นอย่างที่เขาต้องการ เพราะฉันชักไม่สบอารมณ์มากขึ้นเรื่อยๆ 

     ที่ทำอยู่ต้องการอะไร หาเรื่องปั่นประสาทว่างั้น?

     "คิคิ ทำหน้าเครียดใหญ่ โอล้อเล่นหน่า อย่าคิดมาก" เขาบอกล้อเล่น แต่ฉันไม่นึกสนุกด้วย หน้าเหมือนเพื่อนรึไง ถึงได้เล่นไม่เลิก

     "แล้วนี่มึงหายไปไหนหลายวัน ไม่ยอมไปเรียน"พอกวนฉันเสร็จ เขาก็หันไปพูดกับเสือต่อ ในใจนี่ด่าเป็นชุด แต่ความจริงกลับนั่งเฉย ทำแค่เหลือบมองปลายนิ้วที่สอดประสานกับคนด้านข้าง ก่อนที่คนมือใหญ่จะกระชับให้แนบยิ่งขึ้น
    
     "ไม่สบาย" ถ้าไม่สัมผัสเองคงไม่เชื่อ เพราะมือของเสือร้อนมากจริงๆ แม้แต่ผิวทีโดนกันนิดเดียวยังร้อนผ่าวเลย มันทำให้ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าเขาไม่สบาย
     "หือ จริงหรอ?" คงไม่ได้คิดไปเองล่ะ น้องโอจงใจกวนประสาทจริงๆ

     "มึงจะเอายังไงห๊ะ" ฉันนี่สะดุ้ง เมื่อเสือสติหลุดก่อนแผดลั่นร้าน ความอดทนของเขาดูจะน้อยลงไปทุกที
     "เปล๊าา!!" ต้องรีบห้ามปราม เมื่อคนรอบข้างพากันเงียบอีกรอบ แม้แต่พี่สิงห์กับคีตะ ก็กำลังเพ่งเล็งมาทางนี้ 

     "มึงขาดบ่อย เป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะเรียนจบ" โอเชี่ยนเปิดประเด็นเรื่องใหม่ ที่คราวนี้ดูมีสาระมากกว่าเรื่องแรก เพราะตัวฉันเอง ก็เป็นห่วงเสือในเรื่องนี้อยู่
     "ก็กูบอกว่าไม่สะ.."
     "เคยคิดถึงอนาคตบ้างป่ะเนี่ย" แต่พอฟังดีๆ มันไม่ใช่แค่เพื่อนตักเตือนเพื่อนแล้ว แต่เหมือนอยากเอาเรื่องแย่ๆมาแฉให้ฟังมากกว่า นี่ฉันคิดมากไปเอง หรือว่าสิ่งที่รู้สึกมันเป็นแบบนั้น
     "..." 
     "กูก็ไม่รู้จะช่วยยังไง อาจารย์เขาไล่มึงไปดรอปแล้ว" ฉันใจหาย เมื่อเห็นแววตาของเสือไหววูบ พอรู้นะว่าเสือมีปัญหาเรื่องเรียน แต่บางเรื่องอ่ะ ไม่จำเป็นต้องมาพูดบั่นทอนกำลังใจคนฟังก็ได้มั้ง 
    
     "..." ไม่มีการตอบโต้ คิดว่าเสือคงรู้สึกแย่ ที่ฉันดันมารู้เรื่องเละเทะของเขานี่แหล่ะ

     "เรียนไม่เก่งแล้วยังขี้เกียจอีก ไม่ไหวๆ" ยิ่งพูดยิ่งรุนแรงเกินทน ราวกับจงใจเอาปมด้อยมาล้อเลียน ใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุมอก นี่เขาพูดดูถูกเกินไปรึเปล่า แม้แต่คนฟังอย่างฉันยังรับไม่ได้ 

      "..." ชักจะเกินไปแล้วจริงๆ

      "ทำตัวให้ดูมีอนาคตหน่อยเสือ แบบนี้ผู้หญิงคนไหนจะเอา นี่กูเป็นห่วงนะ กลัวใครได้เป็นเมียมึงเขาจะลำบาก" ถึงกับต้องหยุดมองโลกในแง่ดี ขบฟันแน่น แถมร่างกายก็เริ่มสั่นเทิ้มแบบไม่มีเหตุผล และเพิ่มความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ 

      "..." เสือคงจับความรู้สึกทัน ร่างสูงหันมามอง เมื่อมือของเขาถูกบีบจนแดงเถือก

   ฉันหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างที่ไม่เคยเป็น รู้ว่าอ่อนไหวต่อเรื่องนี้ แต่ก็ไม่อยากให้เขายอมแพ้ อยากให้ลุกขึ้นสู้ พูดอะไรก็ได้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีตัวเอง ทำตัวให้สมกับเสือคนที่ฉันรู้จักหน่อย ไม่ใช่ก้มหน้ายอมแพ้ต่อโชคชะตา

      กรอด..
     "ใครจะไปอยากอยู่กับคนหลักลอย ไม่แปลกเลยที่ไม่มีใครเอา เรียนก็เรียนไม่จบอีก เนอะพี่ผัก" ไม่ต่างจากใครมาย่ำที่อก แคร์ใจคนอื่นเป็นพิเศษ เลยมักเข้าใจหัวอกของความเจ็บปวด ฉันรู้ว่ามันเจ็บเจียนตายแค่ไหน โดยเฉพาะกับคำดูถูกถากถาง  

       "..."หูเก็บรายละเอียดทุกเม็ด ฟังคำเจ็บแสบที่สาดเสียเทเสียครั้งแล้วครั้งเล่า หมอนี่จะดูถูกใครก็ได้ แค่ต้องไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่!!

    "แย่นะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวัง.." 
    พอกันที!

     ซ่าาา...
     "พอยัง" เพียงเสี้ยววินาทีที่มือไปก่อนความคิด ฉันลุกพรวดพราด มือยังกำแก้วไม่ปล่อยถึงแม้จะไม่มีน้ำเหลือสักหยด สองตาจ้องเขม็งไปยังคนฝั่งตรงข้ามที่เปียกตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างกินเลือดกินเนื้อ 

     ทุกคนดูจะอึ้ง แม้แต่ฉันเองก็ยังตกใจ ภายในร้านเงียบฉี่ สายตาเกินยี่สิบคู่หันมาทางนี้กันอย่างพร้อมเพรียง 

     "ผัก" แต่แทนที่ฉันจะสงบสติอารมณ์ได้เมื่อเสือเรียก กับไปเพิ่มฉนวนความขุ่นเคืองให้มากขึ้น ฉันกลายเป็นหมาบ้า บ้าเกินควบคุม ก็เพราะผู้ชายที่นั่งนิ่งทำหน้าปัญญาอ่อนใส่นี่ไง 
   
    "พูดจบแล้วใช่มั้ย ถ้าพูดจบแล้วก็หุบปากไปซะ อย่ามาว่าแฟนพี่เสียๆหายๆแบบนี้ ไม่ชอบ" 


[ต่อ]

     "ผัก" แต่แทนที่ฉันจะสงบสติอารมณ์ได้เมื่อเสือเรียก กับไปเพิ่มฉนวนความขุ่นเคืองให้มากขึ้น ฉันกลายเป็นหมาบ้า บ้าเกินควบคุม ก็เพราะผู้ชายที่นั่งนิ่งทำหน้าปัญญาอ่อนใส่นี่ไง 
   
    "พูดจบแล้วใช่มั้ย ถ้าพูดจบแล้วก็หุบปากไปซะ อย่ามาว่าแฟนพี่เสียๆหายๆแบบนี้ ไม่ชอบ" 

     "แฟน" ใบหน้าเปียกน้ำเบิกตาโพลง เขาถามทวนซ้ำเหมือนไม่อยากเชื่อ แต่ช่างสิ! จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของเขา มันไม่เกี่ยวกับฉัน

     "ใช่แฟน หูไม่หนวกหนิ" ตกใจคำพูดตัวเอง แต่ก็ฝืนต่อไปไม่ได้ ความขุ่นหมองทำให้ฉันหน้ามืดตามัว ผลักดันเอาความโกรธแค้นออกมาจนหมด ระบายอารมณ์ด้วยคำพูดสั้นห้วน และใบหน้าเหวี่ยงจิกที่ใครเห็นก็เป็นต้องหลบตา

    ต้องหาคำตอบจากที่ไหน ดูบ้าบิ่นดีเนอะ! ออกตัวปกป้องผู้ชายก่อน ดูไม่รักตัวเองบ้างเลย เขาเคยใจร้ายสารพัดดันไม่คิด  มีเพียงความรู้สึกเดียวเท่านั้น คือไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง จะด้วยคำพูดหรือร่างกาย ฉันก็ไม่อยากให้ใครมาทำให้เสือบอบช้ำ

    เหมือนที่เคยพูดไว้ ทั้งชีวิตมันยกให้เขาไปตั้งนานแล้ว และตอนนี้มันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสุดกำลัง ทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะตายกันไปข้าง ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังมาทำร้ายเสือ

     เพราะฉันไม่ยอม!

     "ไม่รู้ว่าโอจะมาพูดเรื่องพวกนี้ให้ฟังทำไม แต่ต่อให้พูดให้ตาย พี่ก็ไม่สน" ไม่มีลดละ นอกจากจะเพิ่มความดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันยืนเผชิญหน้า สู้ยิบตากับผู้ชายอย่างไม่กลัวเกรง ต่อให้ร่างกายมีเรี่ยวแรงน้อยกว่า แต่ฉันก็ยังจะสู้

      "..." แม้แต่คนที่ฉันกางแขนปกป้อง ก็ดูจะช็อคไม่ต่างกัน นิสัยเดิมหวนคืนจนได้ ใบหน้าเชิดหยิ่ง สายตาที่มองน้องโอดูว่างเปล่า เสียงที่ใช้ก็ดูห่างเหินมากขึ้น ก่อนจะเรียบเรียงคำพูด ผ่านสมองที่ไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี

     "พี่กับเสือเราสองคนคบกัน แล้วก็คบมานานแล้วด้วย เสือเป็นคนยังไง ไม่มีใครรู้ดีเท่าพี่ ไอ้ความหวังดีจอมปลอมเนี่ย เก็บไปใช้กับคนที่บ้านเถอะนะ" นิสัยส่วนตัว หรือแม้แต่สันดานฉันก็รู้ เสือชอบไม่ชอบอะไร เป็นคนแบบไหน ฉันรู้ละเอียดยิบยิ่งกว่าเรื่องของตัวเองอีก ถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นั่นก็เพราะรู้ว่าสิ่งที่โอเชี่ยนพูดมันไม่จริง

     คิดจะมาปั่นหัวด้วยเรื่องไร้สาระนะหรอ ตลกล่ะ!

     "ผัก" 
     "ฉันยังพูดไม่จบ" สะบัดมือทิ้งเมื่อเขาดึงแขนห้าม ใครจะมองว่าร้ายก็ช่าง

     "อ้อ! แล้วถ้าจะมายุแยงให้พี่กับเสือแตกคอ บอกเลยต้องผิดหวัง" ทุกคนพากันเงียบ ต่างจากฉันที่ฟาดงวงฟาดงาด่าฉอดๆ ไม่เปิดโอกาสให้โอได้พูด เหมือนที่เขาทำกับฉันไง

     อย่างเรื่องเรียนก็เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องมาพูดให้ฟังหรอก เขาจะเก่งไม่เก่ง จะเรียนดีไม่ดี มันเอามาวัดค่าความเป็นคนได้มั้ย ขนาดน้องโอที่ภายนอกมองว่าดูดีนักหนา ยังมีนิสัยแย่ๆ ที่ใครเห็นเป็นต้องส่ายหน้าหนี

     "..." ถึงความจำเสื่อม แต่ก็ดูออกว่าคนไหนมีเจตนาบริสุทธิ์ ไอ้คำพูดแอ๊บใสใส่ยาพิษเนี่ย หยุดเถอะ!

     "แล้วเรื่องแฟนเก่าอ่ะ มันก็แค่อดีตป่ะ พี่แยกแยะเป็น ไม่ใช่เด็กๆแล้ว จะจริงหรือไม่จริง พี่ก็เชื่อใจเสือคนเดียว อย่ามาสร้างความร้าวฉานที่นี่" ส่วนเรื่องของคนชื่อกี้ ยอมรับว่ากระทบจิตใจมาก ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ แต่ถ้าเกิดต้องเจ็บขึ้นมา ขอเจ็บด้วยน้ำมือของเสือ ดีกว่าต้องมาเจ็บเพราะคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้อง 

     เป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่โอเค!
 
     "แล้วมาบอกว่าคนแบบเสือไม่น่าคบ พี่ว่าคนแบบโอต่างหากที่คบไม่ได้" ไม่ทันสังเกต ในช่วงจะเป็นจะตาย ช่วงเวลาที่ฉันหยัดยืนและทวงศักดิ์ศรีให้ใครคนนึงอย่างบ้าคลั่ง กลับมีอีกคนนั่งยิ้มแก้มปริ ต่างจากฉันที่แสดงอาการไม่พอใจอย่างชัดเจน
   
      "ไม่โง่นะ พี่ดูออกว่าโอคิดยังไง แต่ต่อให้ไม่มีเสือ มันก็ไม่มีทางที่พี่จะชอบคนแบบโอหรอก ชัดเจนพอมั้ย" พอพูดอารมณ์ก็ขึ้นไปอีก

     "..."ที่ผ่านมา พยายามเต็มที่เพื่อรักษาน้ำใจเขา เพราะมองว่าเป็นเพื่อนสนิทของเสือ เลยไว้วางใจเป็นพิเศษ แต่วันนี้ คงต้องมองโลกในมุมใหม่สักที 

     "หยุดนิสัยชอบดูถูกคนอื่นเถอะ มันทุเรศจริงๆ นี่พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ" ฉันกล่าวทิ้งท้าย จนผู้ชายที่พูดไฟแลบ มาตอนนี้นั่งเป็นใบ้ ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดสุดใจ แต่ขอโทษที! ที่ทำไปคงไร้ประโยชน์ ไม่มีคะแนนสงสารจะให้หรอก

     หมับ
     "ไปเถอะ" ก่อนจะหันไปคว้าข้อมือคนข้างๆ พร้อมกับก้าวออกจากร้านอย่างมั่นคง... 

     ช่างหัวน้องโอ!

[ต่อ]

เสือ บรรยาย..

     "รถอยู่ไหน" มันคือคำพูดแรกหลังจากที่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน เมื่อคนตัวเล็กจัดการลากผมผ่านสายตาเกินยี่สิบคู่ออกมาจากร้าน มือนุ่มนิ่มยังกำข้อมือของผมไม่ปล่อย เดินทำหน้าเชิดดุจนางพญาอย่างมาดมั่น

     "..." ผมไม่ตอบ แค่ชี้นิ้วให้มอง ตาสวยหวานเหลือบตามไปทางนั้น ก่อนที่ผักกาดจะออกแรงลากให้ผมเดินตามอีกรอบ ความวุ่นวายรอบกายดูไม่เข้าหัว ผมออกจะเบลอๆกับเรื่องเมื่อกี้ คำพูดและภาพยังติดตา พอลองตบหน้าตัวเองเบาๆ ก็รู้ว่ามันคือความจริงไม่ใช่ฝัน

   นี่เรื่องจริงหรอวะ..

     ผมพยายามเต็มที่ ทำหน้าเครียดให้เหมาะสมกับสถานการณ์ แต่ดูเหมือนจะยากเหลือเกิน เมื่อริมฝีปากฉีกยิ้มไม่หุบ และทำท่าจะแหกกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งผักกาดมีท่าทีร้อนรนจนเห็นได้ชัด ผมก็อุ่นวาบไปทั่วทั้งใจ 

     ตอนแรกก็แอบลังเลนะ ว่าเธออยากจะไปด้วยมั้ย แต่พอเห็นผักกาดยืนกอดอกรอ ผมเลยรีบติดสปีดไปเปิดประตูให้ด่วนจี๋ ก่อนที่ร่างบางจะกระแทกตัวลงเบาะแรงๆ

     "ออกรถ" พอนั่งปุ๊บ ผักกาดก็ออกปากบังคับปั๊บ โทนน้ำเสียงที่ใช้ฟังดูปกปิดความหงุดหงิดเอาไว้ไม่มิด ไม่ต้องถามถึงผมเลย มันกระดี๊กระด๊า หยุดฉีกยิ้มก็ไม่ได้ เอาจนหน้าหงิกงอหันมามองนั่นแหล่ะ ผมถึงได้ยอมหุบฟัน

     "เอ่อ จะไป.." ไม่กล้าถามต่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอมาคุ ใบหน้าสวยใสบิ่นหนีมองข้างทาง บรรยากาศในรถแลดูอึดอัด ผมตัดสินใจขับไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้ทิศ นั่งซึบซับและทบทวนเหตุการณ์เมื่อกี้อีกรอบด้วยใจชุ่มชื่น ก่อนจะมีคนเอ่ยทำลายความเงียบ

     "ใครใช้ให้โผล่หัวมา" แต่พอได้ยิน ความยินดีก็แลดูหาย ความเงียบสิ้นสุด พร้อมกับลมหายใจที่ถูกพราก เสียงห้วนแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เล่นซะผมหน้าชาวาบ 
     
     ผักกาดยอมหันมาแล้ว แต่ใจผมกลับรู้สึกไม่เข้าท่า เหมือนว่าเรื่องราวต่างๆ กำลังดำเนินไปในทางที่แย่กว่าเก่า

     "นายนี่มัน หน้าด้านดีเนอะ" คำพูดตอนนี้ ต่างจากตอนในร้านลิบลับ ไม่มีภาพลักษณ์ก่อนหน้าเจือปน นอกจากผู้หญิงคนนึง ที่เปลี่ยนเป้าหมายและหันมาเล่นงานผมแทน

[ต่อ]

 "นายนี่มัน หน้าด้านดีเนอะ" คำพูดตอนนี้ ต่างจากตอนในร้านลิบลับ ไม่มีภาพลักษณ์ก่อนหน้าเจือปน นอกจากผู้หญิงคนนึง ที่เปลี่ยนเป้าหมายและหันมาเล่นงานผมแทน

    "ฉันเกลียดนาย ได้ยินมั้ยเสือ!! โคตรเกลียด" หน้าของผักดูจริงจัง มากกว่าพูดเล่น 

     "ผักกาด..." มือไม้หมดแรง ด้วยคำพูดเพียงคำเดียว อยู่ดีๆก็โดนบอกว่าเกลียดเฉย เหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าให้ สายตาของผักดุดันพอๆกับสิ่งที่แสดง เธอคงไม่รู้ตัว ว่าไอ้ที่ทำอยู่เนี่ย มันเหมือนยัยผู้หญิงจอมหยิ่งคนเก่าเลย คนที่เกลียดผมยิ่งกว่าอะไร ถึงขั้นชาตินี้คงญาติดีกันไม่ได้

      ไอ้ห่าโอ หาเรื่องให้กูล่ะ!
     "รู้.." ผมตอบเสียงละห้อย ก่อนตัดสินใจหักพวงมาลัยจอดข้างทาง  ตัวมันเบาหวิวไร้น้ำหนัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้หัวใจยังเพิ่งพองลม มาตอนนี้กลับแฟบเหี่ยวเฉา

      อย่างตอนอยู่ที่ร้าน ผมไม่ได้หงอหรืออยากนิ่งดูดาย แต่ไอ้ห่าโอแม่งฉลาดเกิน งัดเอาเรื่องที่เป็นจุดอ่อนของผมมาเล่นงาน แล้วใครมันจะไปเถียงออกวะ เมื่อสิ่งที่มันพูดทุกคำ คือปมเงื่อนตายที่ติดภายในใจผมมาตลอด 

      อย่าเรื่องของผักอีก ผมรู้ว่ามันรักยัยนี่มานานหลายปี และเป็นผมที่เลวเอง ปากบอกเกลียดจนมันตายใจ แต่ที่ไหนได้ ดันไปแย่งคนที่มันชอบแบบหน้าตาเฉย ไม่โกรธนี่สิแปลก 
     เพราะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ผมถึงได้ปิดปากเงียบมาตลอด กลืนไม่เข้าคายไม่ออก พูดไปแม่งก็กระทบความสัมพันธ์เปล่าๆ พยายามหาวิธีประนีประนอมเพื่อลดความบอบช้ำทั้งสองฝ่าย จนสุดท้ายเราก็เดินมาถึงทางตันนี่ไง..

   "รู้ว่ากะ.. "
   "ทำไมถึงไม่สู้" หวังจะเคลียร์ปัญหาให้จบ หลายเรื่องเหลือเกินที่ยังไม่ได้สะสาง ไหนจะเรื่องที่ผมไม่สบายแล้วหายไปหลายวัน กับเรื่องล่าสุดที่เพื่อนเหี้ยๆมันสร้างทิ้งไว้ แต่ดูเหมือนผักกับผม เราจะเข้าใจไม่ตรงกันนะ

     ความคิดที่กระเจิงหยุดลง เมื่อเสียงสั้นห้วนดังขึ้น

     "ปากมีทำไมไม่ปกป้องตัวเอง พูดสิ เถียงสิ ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แบบนี้" จากที่ตั้งใจจะแย้ง กลับต้องเงียบฟัง ได้แต่นั่งอึ้ง มองคนตัวเล็กกระฟึดกระฟัดอยู่คนเดียว 

     "ทีกับฉันนายยังไม่ยอมแพ้ แล้วกับคนอื่นทำไมถึงปล่อยให้เขาดูถูกสารพัด ฮึก..เพราะอะไร" ด่าอยู่ดีๆ แต่แล้วโทนเสียงก็เปลี่ยนไป
     "ผะ..ผัก" อยู่ไม่สุก ตกใจกับสิ่งที่เห็น

     "ชอบมากหรอ เวลาเห็นฉันจะเป็นจะตายเพราะนายเนี่ย สะใจมากใช่มั้ย" หน่วงหน้าอก ได้แต่นั่งมึนมองปากบางตัดพ้อ ผมกำลังโดนเล่นงาน ด้วยน้ำมือของผู้หญิงใบหน้าจิ้มลิ้ม โลกทั้งใบถล่ม เมื่อสองตาที่เคยมองผมอย่างชิงชัง มาตอนนี้กลับมีน้ำใสๆเอ่อคลอไปหมด ก่อนที่มันจะทะลัก ไหลอาบลงตักหยดแล้วหยดเล่า

     แหมะ!
     ใครก็ได้มาหยุดที ไม่ชอบให้ผักเป็นแบบนี้

     "ไม่ชอบ ไม่ชอบจริงๆ ฮึก.." อยากเข้าไปปลอบ อยากพูดให้เธอคลายความเศร้า ทำอะไรก็ได้ที่ดีกว่านี้ มากกว่านั่งบื้อไม่ไหวติง มองใบหน้างามที่พร่ำแต่คำว่าไม่ชอบวนซ้ำไปมา 

      นี่ผักร้องไห้เพราะผมงั้นหรอ?

     "หมอนั่นว่าให้นาย หมอนั่นดูถูกนายสารพัด แล้วฉันก็ทนฟังไม่ได้ ฮือ..." โคตรโง่ฉิบหาย เพิ่งมาเข้าใจสิ่งที่เธอทำก็วันนี้..

      จะมีผู้หญิงสักกี่คนวะ ที่กล้ากางแขนเพื่อปกป้องผู้ชาย ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้อีกฝ่ายได้ แถมไอ้ผู้ชายคนนั้น ก็ดีแต่ทำเรื่องแย่ๆให้เธอเสียใจสารพัด  เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กคนนึง ที่เอะอะแม่งก็ชอบร้องร้องไห้โยเย เป็นแค่ผู้หญิงบอบบาง ที่มักอวดดีทำตัวเก่งไม่เข้าเรื่อง เป็นแค่คนปากหนัก ที่มักพูดอย่างและทำอีกอย่างอยู่เสมอ เธอก็เป็นแค่นั้น...

     "นายมันห่วย เขาว่าแล้วยะ.." เป็นแค่ผู้หญิงคนเดียว ที่ผมตัดสินใจเลือกแล้ว คนดีๆไม่ได้เจอกันง่ายๆ ใครจะยอมปล่อยให้โง่

     "คบกันมั้ย"

เสือ จบบรรยาย....


[ต่อ]

 
      เพราะยกโลกทั้งใบมาใส่ในอก ทำทีเป็นแกร่งก่อนจะแบกปัญหาทุกอย่างเอาไว้บนบ่า แต่พอเดินมาถึงจุดนึงที่ความอดนถึงทางตัน จุดที่ไม่สามารถทำตัวเข้มแข็งได้อีก  ฉันก็หยุดสายธารแห่งแรงอารมณ์ไม่ได้เลย 

     "นายมันห่วย เขาว่าแล้วยะ.." คำแล้วคำเล่าที่ปากตัดพ้อ กี่ครั้งกี่หนที่ต้องร้องไห้ให้กับผู้ชายบ้าๆ
 
     อย่างตอนนี้ก็เช่นกัน ทั้งที่ตั้งใจจะเหยียบให้มิด ปิดบังไม่ให้เสือรู้ว่าฉันแกล้งทำเป็นเข้มแข็งก็เพื่อเขา ฉาบใบหน้าจนดูเย่อหยิ่ง ซ่อนเร้นตัวตนที่แท้จริงภายในท่าทีแข็งกร้าว อาจดูแรงในสายตาคนอื่น ทั้งที่จริงแล้ว สองขามันสั่นจนยืนไม่มั่นตั้งแต่ในร้าน ทุกคนย่อมมีความกลัวเป็นของตัวเอง ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน แต่วิธีที่แสดง มันอาจดูต่างไปจากคนอื่นเท่านั้น

     ถึงกลัว แต่ฉันก็ไม่เคยท้อถอย...
     แต่ที่แย่ในตอนนี้ คือเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันอยู่ต่อหน้าเสือ ความในใจจะทะลักราวกับสายน้ำ ไร้แบบแผน อยากควบคุมทิศทางก็ไม่ทัน สุดท้ายก็ไปไม่รอด ได้แต่นั่งร้องไห้เป็นบ้านเป็นหลังต่อหน้าผู้ชายโง่ๆคนนึง ที่ดีแต่นั่งเงียบจนฉันน้อยใจ 

    น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าอาบหน้า เกิดมาไม่เคยเจอใครที่ใจร้ายเท่าเสือ ฉันก็เป็นผู้หญิงคนนึง โกรธแต่ก็อยากได้คำปลอบ ความใส่ใจเล็กๆน้อยๆก็ได้ แต่
คงคาดหวังเกินตัว เพราะแค่คำพูดสั้นๆยังหาไม่เจอ  คิดจะให้คนแบบเสือเห็นอกเห็นใจนะหรอ ตายแล้วเกิดใหม่สิบชาติยังดูเข้าท่ากว่า

      ไหนใครบอกน้ำเซาะทุกวันหินมันยังกร่อน คำนี้คงเอามาใช้กับเสือไม่ได้ผล เพราะต่อให้ร้องน้ำตาเป็นสายเลือด ความรู้สึกของฉันก็ส่งไปไม่ถึงอย่างเคย 
      ในตอนที่ความน้อยใจแล่นมาถึงขีดสุด ช่วงเวลาที่ฉันตัดสินใจจะเปิดประตูรถหนี แต่แล้วคนที่เงียบตลอดรอดฝั่งก็แทรกขึ้น

    "คบกันมั้ย"
     หมับ
     "อ๊ะ.." นอกจากคำพูดชวนหัวใจวาย เขาก็แสดงนิสัยดั้งเดิมออกมาจนได้ เสือคงลืมนึกไปว่าฉันโกรธเขา แล้วก็โกรธมากด้วย เพราะทันทีที่เขาเองพูดจบ หมอนี่ก็ไม่สนฟ้าอายดิน ยกตัวฉันลอยวืดจากเบาะไปไว้บนตัก ทำเหมือนตัวฉันเบาราวปุยนุ่น ทั้งที่น้ำหนักก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ดูจะเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเสือซะเหลือเกิน 

     ฟอด! ฟอด!
      "อ๊ะ"
     "แม่ง! เธอน่าฟัดหว่ะ รู้ตัวบ้างป่ะ" มึนได้แปบเดียว เสือก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา ลำแขนกำยำรีบโอบรัดรอบเอวกลัวฉันหนี ก่อนที่แก้มทั้งสองข้างจะถูกความนุ่มนิ่มกดทับ เบียดแนบปลายจมูกโด่งลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ายทีขวาที เล่นพรากลมหายใจของฉันทั้งที่น้ำตายังนองหน้า ได้แต่นั่งเอ๋อ เอาจนเขาหนำใจนั่นแหล่ะ ฉันถึงจะดึงสติกลับมาได้

      "อ๊ะ ปล่อยฉะ.." 
      "คบกันเถอะผัก นี่จริงจังนะ"  เหมือนทับของร้อน ฉันรีบเด้งตัว ยกมือทั้งสองตะปบปิดแก้ม มันยังอุ่นๆอยู่เลย แต่เขาดันไวกว่า เพราะทันทีที่ฉันจะลุก คนหน้าด้านรีบล็อคเอวให้อยู่ในลักษณะเดิม นั่นคือนั่งบนตักเขา ทั้งที่เรากำลังจอดรถอยู่ข้างทาง ท่ามกลางสายตาคนที่เดินผ่านไปมา 

     ไอ้คนหน้าด้าน!...
     "อยากมีเหมือนคนอื่นแล้ว เอาแบบที่เขาทำกันอ่ะ ไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกัน มีปัญหาเราก็คอยปรึกษากัน" เสือดูจะลืมยางอาย หรืออาจไม่เคยมีมาตั้งแต่แรก ใบหน้าคมสันคลอเคลียตามแนวกระดูกสันหลัง เล่นเอาร้อนวูบในทั้งตัว ตอบไม่ถูกว่ามันมีอาการเพราะอะไร เพราะการกระทำแสนเย้ายวนหวั่นไหว หรือเพราะคำพูดชวนให้เคลิบเคลิ้มกันแน่

     "แบบนั้นเรียกว่าอะไร ใช่แฟนเปล่าวะ ถ้าใช่ งั้นเราก็คบกันแบบนั้นแหล่ะ" ยิ่งเขาพูด ฉันก็ยิ่งคิดว่าตัวเองกำลังฝัน 
     "ไม่อยากอยู่แบบหลบๆซ่อนๆแล้วหว่ะ ขี้เกียจตามหึง คบกันแล้ว จะได้ไม่มีหมาตัวไหนมายุ่ง รำคาญ" นอกจากคำพูด แม้แต่สีหน้าก็ดูจะเอาแต่ใจสุดๆ

     "นี่นาย.." ฉันถลึงตาใส่ พออ่อนให้หน่อย เขาก็เป็นแบบนี้ทุกที เสือคงลืมไปแล้วจริงๆ ว่าฉันยังเคืองไม่หาย ตั้งแต่เรื่องขืนใจเพราะเข้าใจผิดเพราะน้องโอ เรื่องที่เขาทำโทษด้วยการขโมยจูบมาราธอนตอนที่อยู่ในห้องน้ำ เรื่องที่หมอนี่เอาหน้าเห่ยๆหายไปตั้งห้าวัน แล้วอยู่ดีๆก็โผล่หัวกลับมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไปมุดตายอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้ ไหนจะเรื่องใหม่ล่าสุดอีก อย่างเรื่องผู้หญิงที่ชื่อกี้

       ยังไม่คิดจะเคลียร์ แล้วมาขอคบเนี่ยนะ!! ให้ตายเถอะ เชื่อเสือเลย

     "ค่อยๆคิดก็ได้ นี่ไม่ได้เร่ง แต่เดี๋ยวไม่ทันมีลูกไว้ใช้งาน" อยากจะหันไปตบปาก ปากบอกค่อยๆคิด แต่หน้าตานี่เร่งยิกๆ 
     "เป็นแฟนกัน ถ้าจะโกรธค่อยว่าทีหลัง ตอนนี้รีบตอบตกลงก่อน" 
     "..." 
     "ที่เงียบนี่คือโอเคใช่ป่ะ งั้นตกลงตามนี้.." พอเห็นฉันยังเงียบ เขาก็รวบรัดตัดสินใจแทนเสร็จสรรพ 
     
     เสือมันจะรู้ตัวบ้างรึเปล่า ว่าตัวเองได้ก่อพายุลูกโตเข้าซะแล้ว 
      "หึ" ลูกใหญ่ ที่พร้อมจะหอบเอาคนหน้าด้านปลิวออกจากรถ 

      ชักกรุ่นแล้วสิ! โดนเฉพาะอารมณ์เนี่ย ไม่ได้ขยับไปไหน ยังคงนั่งกอดอกบนตักของเสือแบบเดิม แต่เพิ่มมาคือใจที่ร้อนเป็นไฟ เนื่องจากคำพูดหมาๆที่ไม่เข้าหู
     เป็นแฟนกันนะ หึ! 
    เป็นแฟนกัน งั้นหรอ? 
     เขาเพิ่งมาขอคบ ทั้งที่ฉันคิดไปไกลจนออกนอกโลกแล้วเนี่ยนะ บ้าเอ๊ย!

     "แล้วที่อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แล้วไอ้ที่นอนด้วยกันทุกคืน มันไม่เรียกว่าคบใช่มั้ย!!" ขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีท่าทีจะลด ฉันย้อนเสียงสูง ตวัดตาขวางไม่ต่างจากคนบ้า
     "เห้ย" เสือคงรู้ตัวแล้ว ว่าได้สะกิดต่อมโมโหเข้าให้ เขาย่นคอหลบ แต่เป็นฉันที่กระแทกมือกับพนักพิงกักตัวเขาไว้ อยากให้อยู่ใกล้มากใช่มั้ย งั้นก็ได้....

     ปึก!
     "อยู่ด้วยกันทุกวัน ตัวติดกันเกือบ24ชม. สำหรับนายมันยังไม่ใช่แฟนอีกหรอ ที่ผ่านมา นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรห๊ะ เพื่อนแก้เหงาหรือว่าคู่ขา" เสียงกระซิบลอดตามไรฟัน ฉันเข่นเคี้ยวจนเจ็บกราม หน้าแตกสิแบบนี้ แตกยับไม่มีชิ้นดี ใครจะดีใจก็ช่าง แต่ไม่ใช่กับฉันแน่นอน 
     ใครจะไปยิ้มออก เขาเพิ่งขอคบทั้งที่รู้จักทุกซอกทุกมุม จนไม่มีมุมไหนที่ไม่รู้ เพิ่งมาขอคบ ทั้งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวร่วมกันอย่างโชกโชน เพิ่งมาขอคบ ทั้งที่ฉันหลงคิดว่าเราเป็นแฟนกัน ตั้งวันแรกที่เขาขอร้องอ้อนวอนให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่คอนโดเนี่ยนะ

     แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร นอนด้วยกัน อยู่ด้วยกันทุกวัน นั่นเรียกว่าช่วงทดลองงานหรอ ตลกล่ะ!
     "ไม่ใช่" เสือส่ายหัวค้าน
     "ไอ้ตอแหล จะเอาอะไรมาอ้างอีก พูดไปก็ฟังไม่ขึ้น"
     "อย่าเพิ่งเหวี่ยง คิดบ้าไรเนี่ย ไม่ใช่แบบบนั้น เข้าใจผิดใหญ่แล้ว" พอเห็นฉันไม่ยอม เขาก็ยกภูเขาทั้งลูกมาอ้าง 

      "เข้าใจผิดยังไง" เพราะเห็นคิ้วเข้มขมวดเป็นปม กับน้ำเสียงที่ดูเป็นการเป็นงานกว่าเก่า ต่างจากผู้ชายบ้าอำนาจคนเมื่อกี้ ฉันถึงยอมอ่อนให้ เพราะลึกๆก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกัน

      "เออ ก็รู้ว่าอยู่ด้วยกัน แต่ฉันไม่เคยขอเธอคบเลยนะโว้ย อยู่แบบค้างๆคาๆมันมีความสุขรึไงวะ นี่ก็ขอคบอย่างเป็นทางการไง ใครถามจะได้ยืดอกตอบอย่างภูมิใจว่าเป็นแฟนเสือ" เสือตบอกดังป้าบ ก่อนจะฉีกยิ้มด้วยใบหน้ามาดมั่น ต่างจากฉันที่อ้าปากค้าง 
       ให้ตายเถอะพระเจ้า เชื่อล่ะ! ไอ้บ้านี่เป็นคนผิดที่ไม่หัดสำนึกจริงๆ นอกจากจะหลงตัวเองขั้นสุดแล้ว เขายังหน้าด้านหน้าทนเกินมนุษย์ทั่วไป

     "ใครมันอยากเป็นแฟนนายย่ะ" แทบจะกรี๊ดคารถ ไม่อยากจะคิดภาพเลย ขนาดยังไม่เป็นแฟน เขายังริบรอนอิสระภาพไปหมด ถ้าเกิดเป็นแฟนขึ้นมาจริงๆ ฉันไม่ถูกขังกรงอยู่แต่ในห้องหรอกหรอ

     "ก็เธอไง ไม่ใช่เธอก็ไม่เอา นี่ไม่ได้บังคับนะ แต่ต้องคบ" สะอึกอย่างจัง ถ้าต้องเปรียบเทียบ ขอเปรียบเสือเป็นหลุมได้มั้ย จะโทษใครดี เซ่อซ่าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ตกลงไปในหลุมถึงได้รู้สึก นี่มันหลุมนรกชัดๆ เคยเห็นแต่ผู้หญิงไล่จับผู้ชาย เพิ่งเคยเห็นผู้ชายไล่จับผู้หญิงก็วันนี้

     "แล้วยัยนั่นหล่ะ คนที่ชื่อกี้เป็นใคร เธอใช่แฟนเก่านายมั้ย" เมื่อพูดมาถึงเรื่องนี้ ดวงตาก็หรี่แสงลง รีบเข้าเรื่องทันที เมื่อความค้างคายังไม่ได้รับการคลี่คลาย 

     อย่าฝันว่าจะได้คบเลย ตราบใดที่ยังไม่เคลียร์เรื่องยั่ยนี่

     "เธอคิดว่าไง หล่อระดับนี้" เพราะเชื่อในสิ่งที่เสือพูดในร้าน ถึงได้สบายใจในระดับหนึ่ง แต่พอมาได้ยินคำพูด ณ ตอนนี้ ฉันก็แทบจะผลักคนผีทะเลให้พ้นตัว

     "เหอะ แฟนเก่าจริงๆสินะ..." วันนี้มันเป็นอะไรไป เสือพูดนิดหน่อยก็คิดใหญ่โต กลายเป็นคนงี่เง่าโดยปริยาย เมื่อกี้ยังด่าแว้ดๆ มาตอนนี้กลับนั่งเซื่องซึม ปากขมุบขมิบ กระบอกตาก็เริ่มร้อนผ่าว ต้องหยิกหน้าอกเสือเพื่อระบายความหน่วง สักพักใหญ่เลย จนคนขี้แกล้งถึงกับหัวเราะ

     "ล้อเล่น" กี่หนแล้วที่โดนหลอก แม้แต่ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาก็ยังเอามาเล่นได้ ตั้งใจจะตบให้หายแค้น แต่เขาก็คว้ามือได้ก่อน 
     "เอ๊ะ!"
     "จะเชื่อฉันหรือจะเชื่อคำพูดไอ้โอก็ตามใจ แต่พูดได้คำเดียว ว่ายัยนั่นไม่ใช่แฟน ไม่เคยคิดจะเป็นด้วย แค่เคยคุยเมื่อนานมาแล้ว แต่ไปกันไม่รอด"

     "ละ..แล้วตอนนี้หล่ะ ยังแอบคุยกันอยู่มั้ย" เสียงตะกุกตะกักเพราะไม่มั่นใจ ฉันช้อนตามอง เมื่ออ้อมกอดกระชับมากขึ้น ไหนหล่ะความคิดจะฮึดสู้ พอเสือใช้น้ำเสียงระรื่นหูเข้าหน่อย ก็ดันใจง่าย ปล่อยให้เขาล้ำพื้นที่จนย่ำแย่

     ป๊อก!
     "ติ๊งต๊องนะ จะแอบเอาเวลาไปคุยกับหมาตัวไหนวะ แค่วิ่งตามเธอต้อยๆก็เหนื่อยแล้ว" เสือคงรำคาญเต็มแก่ที่ถูกถามเซ้าซี้ เขาเขกหัวฉันด้วยความหมั่นเขี้ยว ทั้งที่อายุเราห่างกันเป็นรอบ แต่ช่างเถอะ เรื่องนี้ยังไม่สำคัญเท่าเรื่องที่คาอยู่ในหัว

    "มะ.."
     "แล้วอย่ามาน้อยใจไม่เข้าเรื่อง ที่หายหน้าไปหลายๆวัน ฉันไม่สบายเถอะ ไม่สบายตั้งนานแล้ว" เสือรู้ทัน เขารีบดัก เมื่อฉันตั้งใจจะถามเรื่องที่เขาหาย ร่างสูงยังแสดงให้ดูอีก ว่าเขาไม่สบายจริงๆ ด้วยการดึงมือของฉันไปแนบที่แก้ม ก่อนจะตีหน้ามุ่ยไม่พอใจกับคำพูดสุดท้าย

    "ป่วยใกล้ตาย เมียแม่งไม่รัก" ไม่วายประชด แต่ตัวของเสือมันร้อนมากตามที่บอก นี่เขาไม่คิดดูแลตัวเองเลยรึไง หายไปตั้งหลายวัน ทำไมถึงได้ปล่อยให้ทรุดโทรมแบบนี้ 

     "ว่าไง จะคบไม่คบ" ขนแขนตั้งชัน กำลังจะเอ็ดสักหน่อย แต่แล้วเสียงทุ้มก็กระซิบข้างใบหู ก่อนที่ปากอุ่นจะขบเม้มตรงลำคอเบาๆ

     "อื้อ..." พูดอีกเรื่องก็ไปโผล่อีกเรื่อง ไม่ปล่อยให้ฉันซักถามหรือเป็นห่วง คนเอาแต่ใจก็วกกลับเข้าสู่เรื่องเดิม แถมมือรุ่มร่ามก็ทำฉันปั่นป่วนไม่หยุด เมื่อเขาปัดป่ายปลายนิ้วไปตามหน้าท้อง ก่อนลากยาวจนมาหยุดที่โคนขาอ่อน

     "ฉะ..ฉัน.." ขอเวลาไตร่ตรองหน่อย แต่ดูเหมือนมันจะช้าไปสำหรับคนอย่างเสือ
     "คบเถอะ จะได้ไม่เป็นภาระชาวบ้าน" แย่เลยสิ! เล่นใช้วิธีสกปรกแบบนี้ ใครมันจะอดทนไหว นอกจากคำตอบเดียวที่หลุดจากปาก นั่นคือ...


[อัพครบ 100%]
อย่าลืม 1คอมเม้นท์ เท่ากับล้านกำลังใจนะจ๊ะ 

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10405 ntn.9846 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 00:02
    มามุกนี้ก็ตาย สิ
    #10,405
    0
  2. #10313 BYJ2011 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 13:03
    คือน่ารักมาก555555
    #10,313
    0
  3. #9223 อิหิ่น (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:42
    งานดีมากพี่ผัก..จัดน้องโอซะหายหื่นร้อน👏🏻👏🏻👏🏻

    เป็นงัยละอิเสือ...ต่องให้เมียเสือออกโรง

    ดีแต่เก่งกะเมีย
    #9,223
    0
  4. #8688 panatdapataporn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 18:36
    อิเสือ ฮึฮึ
    #เป็นกำลังใจให้ผักนะ
    #8,688
    0
  5. #7260 Ticha Hongbo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 16:23
    เอ๋ เริ่มจะมุ้งมิ้งไหมเนี้ยะ
    #7,260
    0
  6. #7109 Nok (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:54
    ผักกาดอายุมากกว่าเสือเป็นรอบเลยเหรอ งงหนักมากกก ตอนที่เสือดีดหน้าผากนางอ่ะ แล้วบอกอายุห่างกันเป็นรอบเลย ไรท์ตอบด้วยยยย หรือเราเข้าใจอะไรผิดป่าว
    #7,109
    1
    • #7109-1 smile_alive(จากตอนที่ 30)
      7 มกราคม 2560 / 21:09
      จ้า ผักกาดเป็นรุ่นพี่เสือจ้า อายุห่างเป็นรอบที่เค้าอยากสื่อ คือหมายถึงห่างกันเป็นรอบปีค่าา ไม่ได้แก่กว่าขนาดนั้น
      #7109-1
  7. #6984 Seedaaa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:33
    แบบนี้ก็ได้หรอเสือ
    #6,984
    0
  8. #6913 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 11:42
    ปล.เมื่อไหร่ความจำผักจะกลับมาซะทีน้า
    #6,913
    0
  9. #6912 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 11:42
    กี๊สสสสส
    #6,912
    0
  10. #6911 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 11:42
    อ้าวคบแล้ว
    #6,911
    0
  11. #6896 Parkesyrup (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 00:42
    ขนาดนี้แล้ว ไม่คบจะได้หรอผักกกก
    #6,896
    0
  12. #6887 thejittakorn23 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:16
    กริ้ววววววววว ฟินนนน
    #6,887
    0
  13. #6766 TIAN-KHAI (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:44
    อิเสือ555555
    #6,766
    0
  14. #6756 Leeway__ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:12
    ผักด่าเสือได้เจ็บแสบมากก
    #6,756
    0
  15. #6755 pimon9172 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:38
    อย่าไปแทรกกลางเลยโอ คู่นี้มันน่ากลัวทั้งคู่นะ
    #6,755
    0
  16. #6754 suthida_ice (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:32
    ถ้าผักไม่เอาเราเอาเอง ฮืออออ น่ารัก
    #6,754
    0
  17. #6747 hasbodee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:00
    ต่อน้าา
    #6,747
    0
  18. #6746 ป้ามีเฮ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 15:38
    ตัดเข้าโคมไฟเป็นอันว่าคบ 5555
    #6,746
    0
  19. #6745 Bsiri1999 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:39
    คบเถอะะะะะ
    #6,745
    0
  20. #6744 AwatchadaSriphet (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:35
    คบเถอะจะได้ไม่เดือดร้อนชาวบ้าน55555
    #6,744
    0
  21. #6743 XXII (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:02
    คบบบบบบบ
    #6,743
    0
  22. #6742 kliew81133 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:53
    หว๋าาาาา น่ารักกกก
    #6,742
    0
  23. #6741 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:18
    คบๆเหอะผัก>< เสือมันน่าบาก เอ๊ยย..น่ารักออก -็นะเอะอะๆนัวเนียๆวงในตลอด555
    #6,741
    0
  24. #6740 Noofah Lunlabay (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:07
    เปิดเทเลพอต ไปตอนหน้าเลยได้ไหม #อิเสือน่ารักกก
    #6,740
    0
  25. #6739 peal2546 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:34
    คบเลยคบเลยคบเล้ยย #ทีมเสือ
    #6,739
    0