[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 3 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก1 โลกที่บิดเบี้ยว อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    20 ต.ค. 59

   







[โลกที่บิดเบี้ยว]


      "แกมาช้า" ทันทีที่ร่างของใครบางคนโผล่พ้นขอบมุมตึกของคณะ เสียงทุ้มแหบติดหงุดหงิดก็ดังแทรกขึ้นในทันที 

     ไม่แปลกที่เจ้าของเสียงจะหงุดหงิดมากมายขนาดนี้ เป็นฉันเองก็คงหงุดหงิดไม่ต่างกัน เผลอๆอาจไม่มานั่งรอให้รากงอกแบบนี้ด้วยซ้ำ ฉันเสยผมขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ชอบทำประจำ 

     "โทษที เมื่อคืนนอนดึก"

     "มัวแต่ทำเรื่องไร้สาระ ชีวิตแกมีแก่นสารบ้างม่ะ" ชายหนุ่มเจ้าของเสียงทุ้มกล่าวอีกครั้งอย่างนึกตำหนิ ถ้าไม่ติดว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เป็นเพื่อนเขาล่ะก็ เขาคงไม่านั่งแหกขี้ตารอเอาจนป่านนี้หรอก"พูดแล้วก็หัดทำหน่อย จะได้ไม่มาเดือดร้อนคนอื่น"

     "อ่ะฮะ จะไปได้ยัง" ฉันตัดบททันทีอย่างนึกรำคาญ ถ้าต้องมาทนฟังหมอนี่เทศน์ล่ะก็ ขอไปนั่งฟังอาจารย์บรรยายยังจะดีกว่า น่าเบื่อ..ชะมัด "แล้วเรื่องที่ให้วานไปทำ..."

ตัดต่อสร้าง Bloggif


     "ไอ้นี่นะหรอ" ร่างสูงพูดขึ้นพลางยื่นสิ่งของบางอย่างมาให้ และฉันก็รีบคว้ามันมาทันทีด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเปิดซองเอกสารที่ข้างในบรรจุของสำคัญบางอย่างไว้ ไล่สายตามองไปยังหลักฐานชิ้นสำคัญทีละใบอย่างใจเย็น ก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างนึกพอใจกับหลักฐานที่หามา 

     "ขอบใจมาก"

     "แกจะทำมันจริงๆหรอผัก" ฉันละสายตาจากของตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนกำลังยืนขมวดคิ้วหน้าไม่รับบุญ "ฉันว่าแกอย่าทำมันเลยดีกว่า ปล่อยให้.."

     "ไม่"ฉันสวนทันควัน 

     จะบอกให้หยุดมันงั้นหรอ มันไม่ง่ายไปหน่อยรึไง ในเมื่อเดินมาไกลขนาดนี้แล้ว จะถอยกลับก็คงทำไม่ได้ และมันมีทางเดียว คือต้องเดินไปข้างหน้า ต้องเดินต่อไปเท่านั้น 

     "แกกลัวหรอลูค"

     ฉันคว้ามือหนาของคนตรงหน้าก่อนจะบีบมันเบาๆ หมอนี่จัดว่าเป็นคนดูดีนะ เขาหล่อมากจริงๆ ใบหน้าคมสันเนื่องจากเจ้าตัวเป็นลูกเสี้ยวอเมริกา-เกาหลี ร่างกายที่สมส่วนและส่วนสูงที่ใครเห็นก็ต้องหันมอง แต่มันติดว่าตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลามันกำลังหม่นแสงลงเหมือนกำลังมีเรื่องให้คิดมาก และมันคงเป็นเรื่องของใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่เรื่องของฉันเอง 

    "ฉันถอยไม่ได้แล้วลูค แกก็รู้"

     "เออรู้ แต่วิธีนี้แกคิดบ้างมั้ยว่าจะมีกี่คนที่ซวย" เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด"มันเป็นเรื่องของคนอื่น แกไม่ควรเข้าไปยุ่ง"

     "แต่คนอื่นที่แกพูดถึง มันคือคนที่ฉันรักนะลูค" คำว่า'คนที่ฉันรัก'ทำเอาลูคหยุดค้าง  

     แล้วมันผิดตรงไหนที่ฉันจะทำเพื่อคนๆนั้น ต่อให้สิ่งที่ทำมันอาจส่งผลให้คนอื่นเจ็บปวดแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่สน 

     ขอแค่เขาเท่านั้น...แค่เขา 

     "แกจะให้ทำยังไง พวกนั้นมันทำตัวเอง ฉันก็แค่ช่วยส่งกรรมให้พวกมันเร็วขึ้นเท่านั้น" 

     "แต่มันไม่ได้รักมึงไงผัก" เสียงตะวาดดังลั่นทำเอาหยุดชะงัก เหมือนร่างกายมันด้านชาไปแล้วด้วยคำพูดเคลือบยาพิษที่คนตรงหน้าพ่นมันออกมา กรีดแทงเข้าไปในใจ...เจ็บจนอยากตายไปจากโลกนี้  

     คำว่าเขาไม่ได้รัก ไม่ว่าฟังกี่ที ก็ยังรับมันไม่ได้

     "แล้วไง"ฉันถอนหายใจ ต่อให้รู้ว่าเจ็บ ต่อให้รู้ว่าเกมส์ครั้งนี้อาจพ่ายแพ้ แต่ฉันก็ปล่อยมันไปไม่ได้ สิ่งที่กำลังจะทำมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ฉันไม่ผิด พวกมันต่างหากที่ผิด"เราหยุดพูดเรื่องนี้เถอะ มันสายแล้ว"

     "แกก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่อยากพูดแล้วหว่ะ" ลูคส่ายหน้าอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินฉับๆไปข้างหน้า 

     ฉันรู้ว่าเขาหวังดี ต่อให้คนเกือบทั้งโลกจะทอดทิ้ง แต่มันไม่ใช่กับลูคแน่นอน เขาเป็นเพื่อนของฉัน เราสนิทกันมาก ในกลุ่มที่อยู่ด้วยกันมีทั้งหมดสี่คน มีฉัน ลูค ยัยม่านฟ้าและไอ้หมอมิน พวกเขาคือเพื่อนแท้ ในขณะที่คนเกือบครึ่งค่อนมหาลัยคือศัตรู และฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ยึดคติมีเพื่อนน้อย แต่มีคุณภาพ แค่นั้นพอ 

     บนสนทนาเมื่อกี้ของเราหยุดลง เมื่อร่างสูงเดินนำหน้าไปไกล คงมีแต่ฉัน ที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะรีบสลัดเรื่องบ้าบออกจากหัว แล้วรีบมุ่งหน้าตามลูคไปติดๆ เพราะถ้าขืนชักช้ากว่านี้ ฉันคงได้เข้าเรียนสายแน่นอน


     บอกก่อนเลยฉันไม่ใช่คนดีอะไร ก็เหมือนกับคนทั่วๆไป มีด้านดีและเลวบ้างปนกันอยู่ในตัว แต่ในสายตาคนอื่นมันจะค่อนไปทางคำว่าเลวมากว่า เขาลือกันให้แซดว่าฉันชอบแย่งแฟนชาวบ้าน ซึ่งขอปฏิเสธว่ามันไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด ยัยพวกนั้นล่ามโซ่คนของตัวเองไม่แน่นพอ จนไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นต่างหาก  


     ส่วนเรื่องที่ว่าฉันชอบมั่ว ชอบเที่ยวเจ้าแม่ปาร์ตี้ แถมคว้าเพื่อนตัวเองจับทำผัว นั่นยิ่งไม่ใช่เรื่องจริงเข้าไปใหญ่ คิดแล้วก็ขำกับข่าวลือโรคจิตพวกนี้ ยิ่งโดนใส่สีตีไข่ บวกกับภาพลักษณ์ของฉันที่มันดูแรงอยู่แล้ว เลยยิ่งส่งเสริมข่าวลือด้านเสียๆให้ลุกกระพือเข้าไปอีก 

     'ยัยนี่มันร่าน''สำส่อน''ดาวใจแตก' อ่า! คำพวกนี้นะหรอ..ชินแล้วหล่ะ 

     ฉันไม่เคยสนใจใครและไม่คิดจะสนด้วย ฉันเลือกที่จะอยู่ในโลกที่บิวเบี้ยวแบบนี้มานานแล้ว และมันก็ไม่ทำให้ฉันสะทกสะท้านเลยสักนิด ห้ามไม่ให้คนทั้งโลกเกลียดเรา มันเป็นเรื่องที่มีแต่พระเจ้าที่ทำได้ ซึ่งฉันจะไม่ตามแก้ข่าวบ้าบอพวกนี้เด็ดขาด ...

     มันไร้สาระ

     "ผักกลับไปก่อนเลยะนะ ม่านจะไปซื้อของ" เสียงพูดของคนด้านข้างทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด"ผักจะเอาอะไรมั้ย"

     "ไม่อ่ะ งั้นเราไปก่อนนะ" ฉันโบกมือให้ยัยม่านฟ้าแม่นางฟ้าน้อยประจำคณะ ก่อนจะเดินมุ่งตรงไปทางลานจอดรถ ซึ่งตลอดข้างทางแน่นอนว่ามีคนมอง และฉันไม่แคร์ สิ่งที่คนส่วนมากพูดถึงหนีคงไม่พ้น 

     ยัยนี่ทำไมดูหยิ่งจัง?!

     ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนตุ๊กตาปั้นติดจะหยิ่งผยอง ฉันดูหยิ่งทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ มันเข้าหาคนไม่เก่งต่างหาก ฉันได้แต่ยิ้มสมเพชให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนควานหากุญแจรถในกระเป๋า 

     หลายปีที่ผ่านมาฉันอาศัยอยู่ที่บ้านกับเพื่อนๆ ซึ่งมันเป็นมรดกชิ้นเดียวที่แม่เหลือทิ้งไว้ให้ ก่อนที่ท่านจะชิงฆ่าตัวตายตั้งแต่ฉันยังเด็ก ส่วนผู้เป็นพ่อ มันแทบไม่เหลือความทรงจำ ฉันไม่เจอหน้าเขามาหลายปีแล้ว มีแต่เงินเท่านั้นที่เขาส่งเสียให้ทุกเดือน ครั้งสุดท้ายที่เห็น ก็เกือบสิบปีได้แล้ว เนิ่นนานจนดูเลือนลาง..



     ครืดดด ครืดด

     [ว่าไง] ฉันกรอกเสียงเนืองเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มันปลุกฉันออกจากห้วงความคิดอันขื่นขม สายตาเลื่อนลอยเหม่อมองดูรถที่ติดยาวเหยียดจนน่ารำคาญ และดูเหมือนปลายสายจะดูออกว่าฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

     [ผักแกอยู่ไหนว่ะ]

     [อยู่บนรถ มีธุระนิดหน่อย] จู่ๆอารมณ์ขุ่นมัวก็พลันดีขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังมีเรื่องสนุกให้ทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ก่อนก้มมองภาพถ่ายมากกมายที่กองข้างเบาะคนขับ 

     [มีไรหรอมิน]

     [คือว่า...ตรู๊ดดดด] ปลายสายดูเหมือนจะมีเรื่องพูด แต่แล้วจู่ๆสายมันก็ตัดไปดื้อๆ ซึ่งพอโทรกลับไป มันก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายซะแล้ว  

     [มิน..แกได้ยินมั้ย ] ฉันพูดอยู่สองสามครั้งก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงเบาะอย่างไม่แยแส

     ใช้ไม่นานรถคันโตก็มาถึงหน้าคอนโดแห่งหนึ่งย่านกลางกรุง หลังจากจอดรถเสร็จฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์โทรหาใครบางคน คนที่ฉันกำลังจะนำของสำคัญไปให้เขา 

     และเพราะรักคือการแย่งชิง มันจึงจำเป็นที่ต้องกำจัดขวากหนามในชีวิตออกไปให้หมด

     [ฮัลโหล] ฉันไม่สนศีลธรรมอะไรทั้งนั้น รออยู่สักพักเขาก็รับสาย เพียงแค่คำพูดสั้นๆแต่กลับมีอิทธิพลมหาศาล ที่ทำให้ฉันเยิ้มยิ้มออกมา 

     [พี่สิงห์คะ นี่ผักเอง]

     [อ่อ..ผักนี่เอง เปลี่ยนเบอร์ใหม่อีกแล้วหรอ] ปลายสายหัวเราะเล็กน้อย และเรื่องที่เขาพูดมันดันเป็นความจริงซะงั้น...

     ก็อย่างที่พี่สิงห์พูด ฉันเปลี่ยนเบอ์บ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนแฟนซะอีก  ก็เพราะไอ้ข่าวลือบ้าบอว่าฉันชอบแย่งแฟนชาวบ้านนั่นแหล่ะ มันเป็นต้นเหตุหลักๆที่ทำให้ฉันต้องเปลี่ยนเบอร์บ่อยๆ เมื่อยัยผู้หญิงโรคจิตทพวกนั้น ต่างกระหน่ำโทรมาด่าทอ ก่อกวนชีวิตกันเป็นว่าเล่น 

     [ไม่ตลกค่ะ ผักโดนก่อนกวนจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว]

     [แล้วมีอะไรรึป่าว] เขาเปลี่ยนเรื่องพูดก่อนถามด้วยความสงสัย และเพราะสิ่งที่ถาม มันทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเรื่องที่ต้องสะสาง ถึงได้ลงทุนถ่อมาถึงที่นี่ไง [มีค่ะ เรื่องใหญ่ด้วย]

     [...]

     [ผักอยู่หน้าคอนโดพี่สิงห์แล้ว อีกห้านาทีรอเปิดประตูด้วยนะคะ] ปลายสายเงียบไป ฉันเลยพูดแทรกอย่างไม่ใส่ใจ ต่อให้เขาไม่อยากเจอ หรือต่อให้อยากจะไล่กันก็คงทำไม่ได้แล้วหล่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญ และมันเป็นเรื่องใหญ่มากๆด้วย

     [อือ] เสียงครางตอบในลำคอถือเป็นคำอนุญาตก่อนตัดสายไป มือบางกำลังวุ่นวนกับการรวบรวมหลักฐานทุกอย่างไว้ในซอง ก่อนลงจากรถ ฉันส่งกระจกมองตัวเองอีกครั้งด้วยหัวใจเต้นระรัว สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดอย่างทำใจ ก่อนจะผลักบานประตูและก้าวเดินออกไปอย่างมาดมั่น

      ตื่นเต้นเป็นบ้า   

      'ผักแกทำในสิ่งที่ถูกแล้ว มันถูกต้องแล้ว' ฉันปลอบใจตัวเองอีกครั้ง

     ก่อนที่ร่างบางจะเดินไปถึงประตูคอนโดอย่างที่คาดไว้ ทุกอย่างที่ควรราบรื่นดั่งใจหวังมันก็ดันผิดพลาดไปหมด ในเสี้ยววินาทีที่มีรถบางคันแล่นเข้ามาด้วยความเร็ว มันจะพุ่งตรงมาทางฉันราวกับจงใจ 

     กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ร่างกายบอบบางก็ออกอาการชาหนึบไปทั้งตัว หัวสมองของฉันหมุนคว้างเบลอหนัก ภาพตรงหน้าเลือนลางเคลื่อนไหวเชื่องช้า ก่อนที่โลกและทุกอย่างจะค่อยๆมืดดับ พร้อมกับหูที่ได้ยินเสียงแรงประทะดังสนั่น

     โคร้มม.!!!!

[อัพครบ 100%]







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10506 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:11
    เดี๋ยวดิ.....
    #10,506
    0
  2. #10481 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 19:38
    รถชน???
    #10,481
    0
  3. #10451 Light soyer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 15:32
    คำผิดเพียบ
    ว่ะ = วะ
    เลขหมาย = หมายเลข
    เนื้อเรื่องสนุกดีแต่เจอแบบนี้ก็สะดุด
    #10,451
    0
  4. #10379 ntn.9846 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 22:35
    ห๊ะ อ้าว
    #10,379
    0
  5. #9098 MM-WN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    เหมือนมีความรู้สึกว่าผักรู้ความลับอะไรสักอย่างของใบไผ่ ใบไผ่เลยขับรถชนผักรึเปล่า
    #9,098
    0
  6. #2849 suthida_ice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    ผักโดนรถชนหรอ  เสือทำรึเปล่า เสือทำ ผญ. ลงคอจิงๆหรอ ฮรืออออออออออ
    #2,849
    0
  7. #1908 JACKAPPLE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 02:52
    อนุญาต>>ไม่มี สระอินะคะ
    ตอนที่ผักโทรไปหาพี่สิงห์ แล้วผักบอกว่า "พี่สิงห์ค่ะ...." ควรจะเขียนว่า "พี่สิงห์คะ...." มากกว่านะคะ #คะกับค่ะแตกต่างกันเน้อออ
    #ขอโทษที่ทำให้โกรธนะคะ
    #1,908
    1
    • #1908-1 smile_alive(จากตอนที่ 3)
      20 ตุลาคม 2559 / 03:02
      เค้าไม่โกรธหรอกจ้า เขียนผิดเยอะจริงๆแหล่ะ ตามแก้ไม่หมด ขอบคุณนะคะที่บอก <3
      #1908-1
  8. #535 somsomjirapapa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:14
    โหโคตรลุ้น
    #535
    0
  9. #476 Honeylemonjazz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 17:24
    น่าติดตามค่ะ
    #476
    0
  10. #398 แรพบิท (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:55
    เรื่องชวนติดตามมากกก
    #398
    0
  11. #262 fairy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 21:20
    เอาแล้ว เสืออ้อที่ขับชนหรือบ่ใช้เดามากมายย
    #262
    0