[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 29 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก26 มือที่สาม อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59




[มือที่สาม]


สิงห์ บรรยาย...

     "มึงแน่ใจนะ จะปล่อยไว้แบบนั้นอ่ะ" คนนั่งข้างๆเอ่ยขึ้น ขณะอัดควันสีเท้าหม่นเข้าปอด ถึงหูจะฟังแต่มือกลับกระชับอ้อมแขนที่กอดตัวเอง ตาของผมเหม่อมองแสงสีส้มตรงปลายบุหรี่ พร้อมกับลมหายใจที่ถอนออกมาเฮือกใหญ่
    "อือ เรื่องของผัวเมีย เรามันคนนอก" ไอ้รามเหลียวมองแวบนึง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปมองในร้าน ที่ตอนนี้มีเสียงโครมครามดังมาเป็นพักๆ
     "แต่กูว่ามึงเข้าไปห้ามหน่อยมั้ย กูใจคอไม่ดีเลยหว่ะ" อย่าว่าแต่มันใจคอไม่ดีเลย ผมเห็นท่าไม่ดีมาตั้งแต่แรกแล้ว ถึงได้เลี่ยงออกมาหลบอยู่ห่างๆนี่ไง กลัวโดนลูกหลงเข้า คู่ห่าไรวะ พูดกันดีๆไม่ได้ เอะอะใช้แต่อารมณ์ ทะเลาะกันที ข้าวของแม่งพังยับ หญิงแรงชายแรงทั้งคู่

     ปึ้งงงง 
     เพล้งง
     "สิงห์ มึงเข้าไปเถอะ กูกลัวร้านพัง" อย่างตอนนี้ ทั้งคู่ย้ายไปทะเลาะกันในห้องน้ำโน้น ก่อนหน้านี้ เมียไอ้เสือเล่นอาละวาดใหญ่ ขว้างของแบบไม่คิดเลย ผมไม่เข้าไปช่วยก็จริง แต่ยืนหลบมุมดูห่างๆ เห็นผักหยิบอะไรไปเรื่อย ซึ่งแต่ละชิ้นที่หยิบเนี่ย ราคาแม่งหลายร้อยอยู่ นอกจากจะทะเลาะเสียงดังแล้ว ยังสร้างภาระในการซ่อมร้านเพิ่มอีก 
     "จิ๊" ตอนแรกนึกว่าจะคุยดีๆ ที่ไหนได้ 
     พังยับ...

     เท่าที่สังเกต ดูเหมือนผักจะโวยก่อนเพื่อน ผมก็พอเข้าใจเข้ารู้สึกเธอนะ ผักกาดคงคับแค้นใจมาก โดนไอ้เสือทำมาเยอะ แค่คำพูดดีๆเพียงไม่กี่ประโยคคงไม่เพียงพอ แต่ที่ผมใจอ่อนยอมพามันมา ก็เพราะอยากให้เสือมีความพยายามมากกว่านี้ 

     ผักไม่มีทางยกโทษ อันนี้ผมรู้แก่ใจ...
     ท่าทางจะเป็นจะตายของน้อง ทำให้ผมตัดสินใจครั้งใหญ่ ถ้ามันอยากได้เมียคืน มันก็ต้องหัดเรียนรู้ด้วยตัวเอง ความรักก็เหมือนแก้วน้ำ พอร้าวไปแล้ว มันไม่มีทางกลับจะมาเป็นเหมือนเดิมหรอก ผมอาจไม่ใช่พี่ที่ดี แต่ก็มีวิธีสอนน้องในแบบของตัวเอง

     แต่ดูเหมือนงานนี้ ไอ้เสือจะทำเละนะ...

     เพล้งงง
     ผมยอมแพ้ต่อเสียงเรียกร้อง หอบสังขารมาจนถึงหน้าห้องน้ำ มือเตรียมบิดประตู พลางหันไปมองคนรอบข้างที่ยืนกดดัน ทั้งไอ้ราม ไอ้เปลว ไหนจะคนอื่นๆที่เกาะราวบันไดนั่นอีก แต่แล้วกลับต้องตกใจ เมื่อจู่ๆมันถูกกระชากจากคนด้านใน  

     ปึ้งง
    "กลับมานี่นะผัก มาคุยให้รู้เรื่อง" เสียงโวยวายของไอ้เสือดังตามมา ในขณะที่ตัวคนเล็กวิ่งชนผมน้ำตาอาบหน้า เป็นใครจะไม่ตกใจวะ นี่ผมให้มันมาเคลียร์กันดีๆ ไม่ได้ต้องการให้เรื่องแย่ลง

     "ผักกก...โธ่เว้ย" ผมก้าวถอยหลังสองสามก้าว ตาหันมองไปทางผักกาด ที่วิ่งไหวๆขึ้นไปด้านบน เรื่องดูชุลหุกวุ่นวาย กันย์กับคีตะรีบตามไปติดๆ ส่วนที่เหลือ ต่างหันมามองไอ้ตัวต้นเหตุเป็นตาเดียว

     ไอ้เสือ!!

     "เกิดไรขึ้นวะ" ไอ้เปลวยิงคำถาม ที่ตรงกับความคิดของผมจังๆ
     "..." มันไม่ตอบ แต่แสดงท่าทางลุกลนอย่างโจ่งแจ้ง
     "เสือมึงทำไรผักอีกเนี่ย" ไอ้รามเป็นฝ่ายถามบ้าง 

     อย่างที่รู้ ตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ผักกาดกำลังหนีไอ้เสือ เพราะความสงสารบวกกับเห็นใจ ผมเลยจ้างให้ผักทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ แลกกับที่อยู่อาศัยฟรี มีเงินค่าจ้างให้อีกเล็กน้อยพอที่ผักจะดูแลตัวเองได้
     ไม่น่าเชื่อเลย ว่าผักจะเป็นเด็กดีมาก ทุกคนที่นี่รักใคร่เธอ ไม่ต่างจากน้องสาวแท้ๆคนนึง แม้แต่ผมเองยังนึกเอ็นดู
     ถึงหน้าตาจะดูอ้อนแอ้น แต่แท้จริงแล้วผักกลับเป็นคนขยันเอามากๆ สู้งาน ไม่อิดออด ทำงานคุ้มซะยิ่งกว่าค่าจ้างอีก นิสัยก็ร่าเริงเข้ากับคนง่าย โดยเฉพาะไอ้รามเนี่ย แม่งเอ็นดูผักอย่างกว่าอะไรดี ไม่แปลกใจเลย ที่ไอ้เสือมันจะชอบผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา
     ผมเริ่มเข้าใจมันล่ะ..

     "ถามว่ามึงทำอะไรน้องกู" ไอ้เหี้ยรามของขึ้นแล้ว มันเดินเข้าไปทำท่าจะต่อยไอ้เสือ แต่กลับถูกผมล็อคคอไว้

    "ผมไม่ได้ทำไรเลย แค่เข้าไปคุยดีๆ ผักแม่งโวยใหญ่" มันบอกไม่ได้ทำไร แต่เสื้อผ้ากับขาดรุ่งริ่ง ไหนจะปากบวมเปล่งจนเจ่อนั่นอีก อืมม..!  
     "เอาดีๆ" เป็นผมเอง ที่เป็นฝ่ายถาม นิสัยน้องผมย่อมรู้ คิดจะโกหกคนที่เลี้ยงมันมากับมือเนี่ยนะ ตลกล่ะ!
     "ผมแค่.."
     "แค่อะไร..." เสียงพูดดังอย่างพร้อมเพรียง
     "แค่ อึก.." จะอ้ำอึ้งทำซาก นี่ผมลุ้นยิ่งกว่าตอนซื้อหวยอีก

[ต่อ]


     "ผมแค่.."
     "แค่อะไร..." เสียงพูดดังอย่างพร้อมเพรียง
     "แค่ อึก.." จะอ้ำอึ้งทำซาก นี่ผมลุ้นยิ่งกว่าตอนซื้อหวยอีก
     "..."
     "แค่..โอ๊ย ลงโทษนิดหน่อย ผัวเมียที่ไหนเขาก็ทำกันเปล่าวะ" พอพวกผมรุมหัวกดดันมันก็สติแตก หลุดปากบอกเรื่องสารเลวออกมาจนหมด ฟังแล้วถึงกับส่ายหัวอย่างอ่อนอก สันดานเดิมแก้ไม่หายจริงๆ 
      คิดว่าพอเข้าใจนะ ไอ้คำว่าลงโทษแบบผัวเมียเนี่ย ไอ้เสือคงเป็นบ้าแบบเดิม หลังจากนั้นก็ไปหาเรื่องปล้ำเขาอีกแน่ๆ ไม่งั้นผักกาดคงไม่วิ่งหนีแบบนั้นหรอก 
      กูเพลีย!..

     ผลักก
     "ไอ้เสือ ไอ้เหี้ย" สถานการณ์แย่ลงเรื่อยๆ เกือบห้ามไม่ทัน เมื่อไอ้รามเดือดดาลขึ้นมา มันผลักอกน้องผมเต็มแรง ตั้งท่าเงื้อมหมัดขึ้นต่อย ดีที่ผมกับเปลวคว้าเอวไว้ได้ ก่อนจะลากถูมันออกมา พร้อมกับปากที่ตะโกนด่าไอ้เสือไม่หยุด 

     "กูให้มึงมาง้อ ไม่ใช่ให้มาก่อเรื่องเพิ่ม ไอ้ห่า!!"
     "ไอ้รามใจเย็นๆ" ไอ้เปลวเอ่ยปาก ทุกทีเห็นกวนตีนชาวบ้านไปเรื่อย มาวันนี้กลับใจเย็นได้ไง
     "เย็นห่าไร มันจะปล้ำน้องสาวกูนะ" จี้โดนจุดเต็มเปา พวกผมมีสะอึก มือที่ห้ามปรามมาตอนนี้ดันปล่อยอย่างว่าง่าย ผมรักน้องนะ แต่บางทีไอ้นี่แม่งก็วอนหาเรื่อง เอาเลือดชั่วออกบ้างคงดี
  
     "ผักไปเป็นน้องเฮียตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วปล้ำเมียตัวเองมันผิดตรงไหน" ผิดแล้วยังไม่สำนึก ไอ้เสือมันเสียนิสัยเกินแก้ คุมอารมณ์ตัวเองไม่เคยได้ ชักหวั่นใจแล้วสิ เรื่องแค่นี้ยังทำพัง นับประสาอะไรกับเรื่องอื่น ใครจะทนมันไหว

     "เอ๊ะ ไอ้นี่วอนตีนซะแล้ว" นิสัยยั่วโมโหเก่งไม่รู้ว่าไปได้จากใครมา ไอ้รามนี่ก็ขึ้นตลอด ร่างสูงเหวี่ยงขาเตรียมถีบ แต่ก็เป็นไอ้เปลวอีกนั่นแหล่ะ ที่ไปดึงขามันไว้ ส่วนผมได้แต่ยืนกุมหัว โคตรปวดเลยหว่ะ นี่พวกเรากำลังทะเลาะอะไรกันอยู่
     "รามใจเย็นๆ" สงสารก็แต่ไอ้เปลว ต้องมาเป็นคนกลาง ห้ามหมาสองตัวที่จ้องกัดกัน

     "เฮียมาโทษผมฝ่ายเดียวได้ไง หัดไปโทษยัยนั่นบ้าง พูดมาได้ไงว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกผม ใครมันจะทนได้วะ" พอไอ้เสือเปิดประเด็น ทั้งผม ไอ้รามและไอ้เปลวต่างหน้าเหวอกันหมด แทบไม่เชื่อหู แต่พอเรียบเรียงคำพูดดีๆ ก็ต้องแหกปากร้องลั่น
     "ห๊าาา" 
     "เหี้ยสิงห์..กูจะเป็นลม" แข้งขาผมอ่อนพอๆกับราม เรื่องมันดูยุ่งเหยิงไปใหญ่ ปมเก่ายังแก้ไม่ได้ เรื่องใหม่ก็โผล่มาอีกแล้ว จะอะไรนักหนาวะไอ้คู่นี้

     "นี่ผักกาด..ท้องหรอ" เป็นผมที่ประคองสติได้ ส่วนคนอื่นหรอ นอกจากจะยืนบื้อเป็นเสาหลักแล้ว ยังดูจิตหลุดกันไปหมด พวกเราทุกคนรักผักไม่ต่างจากน้อง พอได้ยินเรื่องไม่คาดฝัน บอกตามตรงว่ารับไม่ไหว  
     ไอ้เสือเนี่ยนะจะเป็นพ่อคน คิดภาพไม่ออก 

     "มะ..ไม่ค่อยชัวร์ แต่คิดว่าใช่" เสือทำเสียงเครียด ก่อนที่เจ้าตัวจะขยี้หัวจนยุ่ง
     "เขาอาจไม่ท้องก็ได้ มึงก็พูดซะ ช่วงนี้ผักยิ่งเครียดๆอยู่" แต่ถ้าท้องจริง บอกเลยว่าเรื่องใหญ่มากอนาคตคนทั้งคน ต้องมาดับเพียงเพราะความมักง่ายกับความประมาทเนี่ยนะ นี่ผมชักโกรธแทนผักแล้วหว่ะ 
     มันไม่หัดป้องกันเลยรึไง หรือว่าพลาด หรือว่าตั้งใจ..นี่เครียดแทน!

     "ไม่อ่ะ ผมว่าท้องชัวร์" สีหน้ากรุ่มกริ่มดูมั่นใจสุดๆ พวกผมหันมามองหน้ากันก่อนจะขมวดคิ้ว ไอ้เสือดูเชื่อมั่นไปรึเปล่า นี่มันคิดห่าไรอยู่ในหัวอีกล่ะ 

     "เฮียเอาเมียผมไปตรวจทีดิ ผักแม่งไม่ให้เข้าใกล้เลยหว่ะ บ่นเหม็น" ผมพยักหน้าส่งๆ ใจคอเริ่มไม่สู้ดี ไอ้รามนี่ชัดเลย ร่างสูงแตะเก้าอี้ดังโครม ก่อนจะเดินหนีขึ้นไปข้างบน เหลือแค่ผมกับเปลวที่อยู่เป็นเพื่อนไอ้เสือ

     "เฮียราม...ไม่ได้ชอบผักใช่มั้ย" สักพักใหญ่เลย ที่เสียงพึมพำทำเอาใจหล่นวูบ ผมหันไปมองหน้าไอ้เปลวอย่างรู้กันดี เรื่องนี้..มีไม่กี่คนหรอกที่ดูออก 
     "งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่" ผมรู้ว่ามันกังวล แต่ยังกลบเกลื่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

     "จะไหวหรอ หน้ามึงซีดๆนะ" เป็นผมเอง ที่เอ่ยปากขัดคอ 
     "ไหวดิ ต้องไหว" บทจะดื้อด้านแม่งก็ดื้อสุดๆ ปากบอกไหว แต่หน้างี้ไปแล้ว มันคงฝืนตัวเองไม่ใช่น้อย กว่าจะพาตัวเองมาหาผักได้ ไอ้เสือมันไม่สบาย ก่อนจะมาผมให้มันกินยาแล้วนะ แต่ดูเหมือนอาการจะไม่บรรเทาเลย กลับทรุดหนักไปอีก
    
     "จะให้ไปส่งมั้ย" ตอนแรกก็โกรธนะที่มันบุ่มบ่าม แต่ตอนนี้เป็นห่วงมากกว่า ทีอยู่ต่อหน้าคนอื่นเสือกทำกร่าง แต่พอไม่มีใคร ความเข้มแข็งทั้งหมดของก็พังครืด

     เสือแม่งโคตรอ่อนแอ จะทำตัวเข้มแข็งปกปิดใครวะ...

     "ไม่ต้อง เดี๋ยวเรียกแท๊กซี่เอง" ผมเดินมาส่งที่หน้าประตู เมื่อเสือยืนยันหนักหนาว่าจะกลับเอง 
     "ตามใจ กลับดีๆ" เตรียมปล่อยมือที่คล้องคอมันไว้ แต่พอพ้นสายตาของไอ้เปลว ผู้เป็นน้องก็คว้าแขนผมแทน

     หมับ
     "เดี๋ยวเฮีย"
     "..."
     "ฝากเอานี่ไปให้ผักด้วย ไม่ต้องบอกนะว่าผมให้" คำพูดอ่อนแรง กับสิ่งของที่มันควักออกมาทำให้ผมพูดไม่ออก ตามองเจ้าสิ่งนั้น สลับกับใบหน้าซีดเซียวของเสือ 

     "ยัยนั่นไม่มีเงินใช้หรอก เฮียเอาไปให้ผักนะ" 
     "..." เงินจำนวนไม่น้อย ถูกยัดใส่มือผม 
     "ผมขอโทษนะเฮีย ที่ทำทุกอย่างพังอีกแล้ว" ผมไม่ตอบเมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิด 

     ใครว่าไอ้เสือมันไม่มีเหตุผล ใครว่ามันไม่มีความรับผิดชอบ ใครว่ามันคิดไม่ได้วะ วันนี้ผมได้รู้แล้ว ว่าต่อให้มันจะทำตัวแย่แค่ไหน ไอ้บ้านี่แม่งก็เป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นตลอด ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่ยอมรับ ขับไล่ไสส่งเหมือนหมูเหมือนหมาก็เถอะ 

     "ช่วยพายัยนั่นไปซื้อโทรศัพท์ด้วย เครื่องเก่าทำพังไปล่ะ อย่าลืมเอาเบอร์ใหม่มาให้ผมด้วยนะ" ไอ้เสือทำหน้าอมยิ้ม
     "แผนสูง" ใจผมอ่อนยวบ บอกไม่ถูกเลย ทั้งเอ็นดูทั้งสงสาร เพราะนิสัยที่ไม่ละเอียดอ่อน จนบางครั้งก็ดูแข็งกระด้างไป ถ้าหัดปรับตัวและอ่อนลงมากกว่านี้ ผมว่ายังไงผักกาดก็คงยกโทษให้แน่ๆ 

     "ไม่พอก็บอก ผักอยากได้อะไรเฮียก็เอาเงินนี่จ่ายไปเลย ค่าจ้างผักเดี๋ยวผมจ่ายเอง เฮียไม่ต้อง" ถ้าผักได้รู้เรื่องพวกนี้มันจะดีแค่ไหนวะ ปิดทองหลังพระเพื่อใคร..ต่อหน้าเขาทำตัวแสนเลว แต่พอลับหลังกลับเปลี่ยนราวคนละคน
     ไม่เข้าใจความคิดมันจริงๆ..

     "ทุ่มทุนสร้างนะเสือ" ผมเอ่ยปากล้อ
     "ทุ่มดิ ก็จะสร้างครอบครัวกับคนนี้" ยืนตัวแข็งเพราะอึ้งสุดๆ ไม่คิดว่าเสือจะมีมุมจริงจังกับเขาด้วย เรื่องประหลาดระดับโลก 
     "เออ อีกเรื่อง"
     "..." มันเรียกผมไว้ ตอนที่กำลังจะกลับเข้าไปในร้าน
     "บอกผักด้วยอย่าใส่กระโปรงสั้นมาก ร้านนี้ผู้ชายมันเยอะ...ผมหวง"

[ต่อ]

5วันต่อมา 

     เขาหลอกฉัน!
     เคยมีคนกล่าวไว้ คำพูดคือเครื่องมือฆ่าคนที่ดีที่สุด มาวันนี้ฉันรู้ซึ้งแก่ใจแล้ว มันเป็นไปตามนั้น ฉันเสียใจและทนทุกข์กับการรอคอยไม่จบไม่สิ้น

     ไหนล่ะ คนที่บอกจะมาหา 
     คนที่ทำท่าจะเป็นจะตาย ตามง้องอนฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่มาวันนี้กลับไม่เห็นแม้เงา

     เสือไม่มาที่นี่อีกเลย นับจากวันนั้น...
     คิดเหตุผลที่ดีกว่านี้ไม่ออก นอกจากเขาไม่แยแสแล้วจริงๆ หลังจากวันนั้น พี่สิงห์ก็ซื้อแผงทดสอบการตั้งครรภ์มาให้ ตอนแรกฉันอายมาก ไม่คิดว่าเสือจะกล้าเอาเรื่องส่วนตัวของเราไปพูดใครฟัง แต่เมื่อทุกคนไม่ซ้ำเติม ฉันก็มีกำลังใจขึ้นมา และเมื่อกลั้นใจตรวจ ผลที่ปรากฏทำเอาหัวใจมีอาการแปลกๆ

     มันหน่วง และบีบคั้นจนชาหนึบ

     ไม่ได้คาดหวังจะเป็นแม่คน ฉันหวาดกลัวคำนี้มากเกินกว่านั้น ตลอดชีวิตไม่เคยได้ความรักที่อบอุ่น ไม่มีครอบครัวที่สมบูรณ์อย่างใครเขา ต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ปากกัดตีนถีบเพียงลำพัง ถ้าท้องขึ้นมา แม้แต่ภาพฉันยังนึกไม่ออกเลย จะเป็นแม่ที่ดีของลูกได้มั้ย คำว่าครอบครัวมันต้องเริ่มจากจุดไหน เป็นแม่เขาต้องทำตัวยังไง ฉันคิดมากเรื่องนี้จริงๆ 

      แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้น มันเป็นเพียงความฝัน เพราะหลังจากนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องคิดมากอีก สาเหตุนั่นก็เพราะ...

     ฉันไม่ได้ท้อง

     มีใครยินดีกับฉันรึเปล่า ดูตลกเนอะ! ทั้งที่ควรดีใจแทบตาย แต่ปากกลับยิ้มไม่ออก ยิ่งมองเห็นสายตาที่ลุ้นระทึกของแต่ละคน ฉันก็อยากหนีหายไปจากจุดนั้น อธิบายความรู้สึกแรกไม่ถูก มันโล่งอกแต่ก็รู้สึกใจหายในเวลาเดียวกัน มันโหวงและว้าเหว่  เพราะเมื่อผลออกมา นั่นก็หมายความว่า ระหว่างฉันกับเสือ เราสองคนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆอีก
     มันจบแล้ว...

     "ห้าวันแล้วนะ" เสียงทุ้มจากคนข้างๆทำให้ฉันหยุดความคิดที่เตลิด มือวางแก้วกาแฟลวกๆพร้อมกับหันไปมอง 

     "ทำไมไอ้เสือยังไม่มาอีกวะ" คงไม่แปลกหรอก เสืออาจรู้เรื่องที่ฉันไม่ได้ท้องแล้วก็ได้ ไม่มีความจำเป็นที่ต้องตามง้อแล้วหนิ ฉันไม่ใช่คนสำคัญสำหรับเขา 
     "..." คิดเองก็น้อยใจ ทุกคำผ่านเข้าหูแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเงียบไม่พูดไม่จา จนคนด้านข้างหันมาสะกิด นั่นแหล่ะฉันถึงจะหลุดปาก
     "ไม่รู้สิ" ตอบส่งๆ ทำทีหยิบโน้นหยิบนี่ไปเรื่อย

     เจอคำถามแบบนี้ทุกวัน บอกเลยว่าอึดอัดมาก! ไอ้ความค้างคาเนี่ย จะให้ไปถามใครดี ห้าวันเต็มๆ ที่หัวใจทำงานไม่สอดคล้องกับสมอง 
     ถึงปากผลักไสบอกให้ไปให้ไกลๆ แต่สองตากลับจ้องบานประตูอยู่ทุกวัน คนแล้วคนเล่าที่เดินเข้ามา ก็ยังไม่เห็นวี่แววของคนที่เฝ้าหา 

     เขาไม่อยากมา หรือเป็นอะไร 
     ไม่สบาย หรือเพราะเหตุผลอื่นกันแน่...

    นี่ไงนิสัยผู้หญิง งี่เง่าไม่มีเหตุผล พอเขาไม่มาก็ชะเง้อ แต่พอเจอดันปั้นปึ่งใส่ เหวี่ยงวีนสารพัด ทำตัวไร้สติจนเป็นภาระชาวบ้าน ถึงแม้พี่สิงห์จะไม่ว่าอะไรเรื่องที่ฉันทำข้าวของพัง แต่ลึกๆยังมีความเป็นคน ฉันสำนึกผิดกับเรื่องที่เกิด ยิ่งพี่เขาใจดี พาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่มันก็ยิ่งจุก ฉันทำให้ผู้มีพระคุณ ต้องมารับเคราะห์เดือดร้อนจนได้

    "หรือมันจะมีคนอื่นไปแล้ว" 
     "อ๊ะ.." มือไม้อ่อนกระทันหัน เกือบทำแก้วหลุดมือ ดีที่คว้าไว้ทัน 
     อีกฝ่ายพูดอะไร ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก รู้แค่ว่า ตอนนี้เจ็บและจุกมาก ราวกับโดนใครมาทุบตรงกลางหน้าผาก
     
     จะ..เจ็บ.. 
     "ขะ..ขอตัวก่อนนะ" เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว 

[ต่อ]

     จะ..เจ็บ.. 
     "ขะ..ขอตัวก่อนนะ" เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว 
     "เห้ย ขะ..ขอโทษ" พอเดาออกมั้ยว่าใครเป็นคนพูด จะมีสักกี่คนที่ปากไปก่อนสมอง ถ้าไม่ใช่ไอ้ผู้ชายปากเปราะคนนี้...นายเปลว! 

     "ไม่เป็นไร ไม่ได้คิดมากหรอก" ฉันตอบอย่างขอไปที มือคว้าขนมปังทาแยมที่เปลวทำทิ้งไว้ให้ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเตรียมออกไปข้างนอก 
     "ฉันไปเรียนก่อนนะ" ขืนอยู่ที่นี่นานๆหัวใจคงช้ำในตาย โดนเปลวมันเหยียบทุกวัน คนพูดไม่คิด แต่คนฟังมันเจ็บ สร้างแผลเหวอะหวะสำหรับฉันได้ไม่น้อย 
     เจ็บซ้ำวนไปสิ!  

     "จะไปเลยหรอ นี่ยังเช้าอยู่เลย มีเรียนเที่ยงไม่ใช่รึไง นี่เพิ่ง9โมง" หมอนี่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดสั่วๆเมื่อกี้
      พูดถึงเรื่องเรียน ฉันกลับไปเรียนได้2อาทิตย์แล้ว โชคดีที่บางวิชาอาจารย์ไม่ค่อยเช็คชื่อ จะมาปวดหัวก็ตรงรายงานนี่แหล่ะ แถมต้องตามเพื่อนให้ทันอีก 

     "อือ" อย่างหมอนี่ เขาเป็นรุ่นพี่หนึ่งปี เรียนที่เดียวกับฉันนั่นแหล่ะ แต่คนละคณะ ส่วนกันย์กับคีตะ สองคนนั้นอายุเท่าฉัน แต่เรียนคนละมหาลัยกัน ส่วนพวกที่เหลือ พี่ราม พี่ฟรานและพี่สิงห์พวกนั้นอายุเท่ากันหมด เท่าที่รู้ ที่พวกเขามาสนิทกันได้ ก็เพราะความชื่นชอบในศิลปะการสัก

     "ผักจะไปเรียนแล้วหรอ" เสียงร่าเริงจากคนที่ลงบันไดทำให้ฉันหยุดปลายเท้า หันไปมองพอเป็นพิธี ก่อนจะยกมือไหว้   
     "ค่ะ ผักไปก่อนนะ" มันติดนิสัยไปแล้ว ไปไหนมาไหนฉันจะไหว้พี่ๆตลอด ไม่อยากให้ใครตราหน้าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน ถึงไม่มีบุพการีอบรม ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องเป็นเด็กก้าวร้าวหนิ

     "ไปพร้อมพี่มั้ย จะออกไปทำธุระพอดี" พี่รามเสนอตัว ก่อนโยนกุญแจรถส่งไปให้พี่ฟราน 
     "ไม่เป็นไร ผักเกรงใจ" เป็นใครจะไม่เกรงใจบ้าง ฉันติดรถเขาไปเรียนมาหลายวันแล้ว เกรงใจจะตายชัก จะออกไปเรียนเมื่อไหร่เป็นอันต้องเจอพี่รามตลอด ตอนแรกก็แอบคิดนะว่าเขาตั้งใจรึเปล่า 
     แต่คง...ไม่มั้ง!

     "ส่งกระเป๋ามา" มือใหญ่ของพี่ฟรานตรงเข้ามาแย่งกระเป๋า ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินนำลิ่วไปยังรถ ไม่ถามความเห็นสักคำว่าอยากไปด้วยมั้ย นิสัยเผด็จการพอๆกับเสือเลย ผู้ชายคนนี้เป็นอีกคนที่แปลก เขาชอบทำหน้าเหวี่ยงใส่จนฉันขยาด แถมพูดน้อยจนนับคำได้

     "เร็ว!" พอโดนเร่งเร้าเลยจำเป็นต้องเดินตาม โดยมีคนตัวใหญ่อีกคนเดินขนาบข้าง
     "ไอ้เปลวมันพูดอะไรไม่เข้าหูอีกอ่ะ" พี่รามคงดูออก เขาถามในระหว่างไปที่รถ ก่อนมืออุ่นจะวางแหมะบนหัวอย่างที่ชอบทำ
     "เปล่า" 
     "อย่าคิดมาก มันก็พูดไปเรื่อย" จะไม่ให้คิดมากได้ไง ประโยคเมื่อกี้ยังดังก้องอยู่ในหัว เรื่องในอดีตเป็นบทเรียนชั้นดี ผู้ชายคนนั้นทำกับฉันไว้เยอะจริงๆ ใช้นิ้วมือนิ้วเท้ารวมกันยังนับไม่หมด ถึงปากบอกไม่คิด แต่ลึกๆกลับจินตนาการณ์แต่เรื่องเลวร้าย 

     'หรือมันจะมีคนอื่นไปแล้ว' ไม่ได้กังวลไปเอง แต่มันมีลางสังหรณ์จริงๆ ภายในอกร้อนรนชอบกล คลับคล้ายคลับคลา ว่าอีกไม่นานต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีกแน่ๆ


เสือ บรรยาย...

     ร่างกำยำที่มีหยดน้ำเกาะพราวเดินออกจากห้องน้ำ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันกาย มืออีกข้างเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ตรงโต๊ะรับแขกขึ้นมา ไล่สายตาลวกๆเพื่อดูเวลา แล้วก็วางเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมไว้ยังที่เดิม

     15:45...
     "เย็นแล้วหรอเนี่ย" ริมฝีปากได้รูปบ่นพึมพำ แต่ตัวกลับรีบไปที่ห้องเพื่อสวมเสื้อผ้า 

     ห้าวันแล้วที่ผมนอนซมอยู่กับห้อง เป็นห้าวันเต็มๆที่ได้แต่มองปฏิทิน ถ้าพี่สิงห์ไม่รั้งไว้ จ้างให้ผมก็ไม่อยู่ คราวนี้ป่วยหนักจริงหว่ะ เกือบได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรงพยาบาลแล้ว แต่เพราะความดื้อด้านไม่ฟังใคร ถึงได้กลับมานอนตายอยู่ที่ห้องแทน ยังดีที่วันนี้อาการค่อยยังชั่ว ต่างจากเมื่อหลายวันก่อน แค่คิดขยับตัวยังทำไม่ได้ 

     นึกแล้วก็สมเพชตัวเองฉิบหาย จะตายห่าอยู่ล่ะ เมียยังไม่เหลียวแล 

     "แม่ง" หงุดหงิดใจ นี่ผมมีค่าบ้างป่ะ ถ้าขาดผมไปสักคนเธอจะอยู่ได้มั้ย หรือจะกระดี๊กระด๊าหนักกว่าเก่า หาผัวใหม่เลยงี้ 

     คิดแล้วแม่งอยากพาล...

     "โธ่เว้ย" เป็นบ้าแล้วไง หึงแม้แต่ความคิดในหัว ต้องทำไงวะผักถึงจะใจอ่อน เรียกร้องความสนใจดูใช้ไม่ได้ผล ขนาดหายหน้าไปตั้งหลายวันยัยนั่นยังไม่แคร์ 

     ถึงอยู่ไกลแต่ผมตามข่าวเมียอยู่ตลอด รู้หมดอ่ะว่าผักเป็นยังไง เรื่องที่ไม่ได้ท้องก็รู้แล้ว พี่สิงห์เป็นคนโทรมารายงาน แต่ที่ไม่ได้ไปหาเพราะไม่สบายจริงๆ แอบกังวลว่าคนตัวเล็กจะคิดมากรึเปล่า เดี๋ยวจะหาว่าชิ่งอีก ยัยนั่นยิ่งชอบมองผมในแง่ร้ายอยู่ 

    คิดแล้วก็ต้องเร่งกลัดกระดุม จะเป็นจะตายวันนี้ต้องเจอผักกาดให้ได้ คิดถึงแทบบ้า เฝ้านึกถึงริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ได้สัมผัสครั้งล่าสุด ความอ่อนนุ่มยังตราตรึงตรงปลายลิ้น

     หวานมาก เมียใครวะแม่งหวานไปทั้งตัว 

     "มันน่านัก" อยู่กับผักผมคิดเรื่องดีๆไม่ได้เลย สมองมีแต่เรื่องอกุศล เธอมีดีตรงไหน ทำไมถึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้น โดนยัยนั่นวางบอมม์เข้าแล้วไง 

     แย่เลยแบบนี้...

     ครืดด ครืดด
      เสียงโทรศัพท์นอกห้องแผดลั่นไปทั่ว ว่าจะไม่รับแต่ก็รำคาญ ผมสถบในลำคอ ยอมผละมือที่รูดซิบกางเกงอยู่ ก่อนจะเดินไปทั้งสภาพแบบนั้น มองเบอร์ที่โชว์ตรงหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมกดรับโดยดี

     [วะ..]
     [เสือมึงอยู่ไหน] ยังไม่ทันได้พูด ปลายสายก็ยิงคำถามมาก่อน ร้อยวันพันปีเฮียแกไม่เห็นอยากรู้ วันนี้คิดไงถึงถามวะ
     [อยู่คอนโด กำลังจะไปร้าน แล้วผะ..]
     [งั้นรีบมาเลย ด่วนๆ] ว่าจะถามเรื่องผักซักหน่อย แต่อีกฝ่ายกลับไม่รอฟัง พี่สิงห์ดูร้อนใจเกินไปรึเปล่า เกิดเรื่องไรอีก
     [มีอะไร] 
     [เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เมียมึง..] มาถึงตรงนี้ ใจผมก็ร้อนขึ้นมาทันควัน พูดยังไม่ทันขาดคำ หนังตาข้างขวาก็กระตุก ราวกับเป็นลางบอกเหตุ  

     ผัก..ผักเป็นอะไร??

     [ผักทำไม] เผลอตะคอกใส่โทรศัพท์ ถ้ากระโจนเข้าไปได้คงทำนานแล้ว
     [เมียมึงกับเพื่อนมึง] เสียงร้อนรนที่ตามมา ทำให้ผมหน้าเหวอไปสักพัก เดี๋ยวนะ..
     [เพื่อน] ผมทวนซ้ำ พี่สิงห์พูดห่าไรเนี่ย ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เพื่อนคนไหนวะ ผมมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คน นอกซะจาก..

    [เออ เพื่อนรักมึงอ่ะ] แล้วไอ้คำว่าเพื่อนรักนี่แหล่ะ ที่ทำให้หน้าของผมเริ่มชาขึ้นเรื่อยๆ  
     [...] ชามาก ชาจนกระดิกไม่ได้ ราวกับโดนฟ้าผ่า เมื่อพี่สิงห์เอ่ยชื่อให้ฟัง
     [ไอ้คนที่ชื่อโอเชี่ยนไง ไอ้เหี้ยที่ทำมึงบ้านแตกอ่ะ มันอยู่กับผักที่ร้านตอนนี้] ความกลัวจับไปถึงขั้วหัวใจ ตัวผมสั่นเทิ้มจนทำโทรศัพท์หลุดมือ 

     ที่ผ่านมา ผมเฝ้าภาวนาให้ทุกอย่างราบรื่น เคยคิดว่ามันเป็นแค่ฝันร้าย พอตื่นขึ้นทุกอย่างก็จะผ่านไปด้วยดี แต่เปล่าเลย มันก็แค่เรื่องหลอกเด็ก โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายมากกว่านั้น..

     [เสือ มึงได้ยินที่กูพูดมั้ย เสือ..] จะเอาชนะคนที่ดีกว่าได้ยังไง แม้แต่คำพูดมันยังฉลาดมากกว่าผม ยังไม่ได้เริ่ม ก็เห็นเค้าลางคำว่าแพ้ลอยมาแล้ว

     นี่ผม..กำลังโดนเพื่อนสนิทแทงข้างหลังอยู่ใช่มั้ย 

[ต่อ]


    "เอ่อ.." อยากจะลุกหนีให้รู้แล้วรู้รอด อึดอัดกับตาหยีๆนี่เหลือเกิน นานเกือบ10นาทีที่เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้า พร้อมกับริมฝีปากสีเรื่อที่อมยิ้มนิดๆ ทำท่าจะพูดหลายครั้งแต่ก็กลับไม่พูด

     นี่มันวันโลกแตกรึไง...
      ก่อนหน้านี้ฉันไปเรียนตามปกติ พี่รามกับพี่ฟรานขับรถไปส่งที่มหาลัยเมื่อตอนเช้า หลังจากนั้นพวกเขาก็ขอตัวแยกไปทำธุระ มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันเข้าเรียน นั่งฟังบรรยายจนจบ เรียนเสร็จก็เตรียมตัวออกมารอรถเมล์เพื่อกลับมาที่ร้านอย่างทุกที 

     ทว่า ช่วงเวลาที่ยืนรอรถนี่แหล่ะ ที่ทำให้ฉันได้พบกับเรื่องบังเอิญ..
  
     "พี่ผักรู้จักร้านนี้ด้วยหรอครับ" เสียงเจื้อแจ้วคนฝั่งตรงข้ามทำให้ฉันพยักหน้า ก่อนจะก้มตัวดูดน้ำในแก้วเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

     "อือ"
     จะเรียกว่าโชคดีหรือความซวยนำพา ฉันไปเจอน้องโอพอดิบพอดี เจอในสภาพที่ถอยไม่ได้ จะเดินหนีก็ดูไม่ทันการณ์ เพราะอีกฝ่ายเล่นไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ค้านเลย เขาวกรถมาดักข้างหน้า ซักถามเรื่องที่โทรหาไม่ติด ยิงคำพูดมาเป็นชุดๆ แถมตั้งท่าเบะปากร้องไห้ เมื่อฉันปฏิเสธความหวังดี ไม่ยอมให้เขาขับรถไปส่งที่บ้าน เอาจนคนรอบข้างหันมองด้วยสายตาตำหนิ นั่นจึงจำเป็นต้องกลั้นใจให้เขาพามาส่งที่นี่ไง

     พามาที่นี่ คงดีกว่าไปที่บ้าน อยู่กันสองต่อสอง มันดูไม่ปลอดภัย...

      เหมือนอีกฝ่ายจะคุ้นชิน หรืออาจเคยมาที่นี่แล้วก็ได้ คงไม่แปลกหรอกมั้ง ก็เขาเป็นเพื่อนสนิทกับเสือหนิ แถมยังรู้จักมักคุ้นกับพี่สิงห์อีกด้วย เพราะตอนเดินเข้ามา ผู้ชายคนนี้ก็ยกมือไหว้ทักทายพี่แกอย่างเป็นกันเอง
 
     "อื้อ พี่ทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่หน่ะ" ฉันตอบตามความจริง 
     "ออ..." ครางรับเสร็จบทสนทนาก็สิ้นสุด ต่างคนต่างมองนกมองไม้ไปเรื่อย
    
     ตอนนี้ในร้านมีลูกค้าเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นก็รวมฉันกับโอเข้าไปด้วย ที่เป็นแบบนั้น เพราะวันนี้ถือเป็นวันหยุดของฉัน พวกเราต่างผลัดเวรกันเฝ้าร้าน อย่างวันนี้เป็นหน้าที่ของพี่สิงห์กับคีตะ ส่วนพวกที่เหลือ ต่างก็หายหัวไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วไง 

     "ดูสนิทสนมกันดีเนอะ" น้องโอชวนคุย

     "เอ่อ..ก็สนิทในระดับนึง" ถ้าคนอื่นอยู่ อาจมีใครสักคนเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ แต่เพราะคนที่อยู่ตรงเค้าเตอร์เป็นพี่สิงห์กับคีตะ สองคนนี้มีนิสัยไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่แล้ว

     พี่สิงห์รู้สาเหตุที่ฉันทะเลาะกับเสือ รู้แม้กระทั่งตัวต้นเหตุคือใคร แต่จะให้ทำท่าไม่สบอารมณ์ บุ่มบ่ามใส่น้องโอก็ดูไม่ใช่เรื่อง เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว คงไม่ใจร้อนหรอก

     "แล้วตกลงเรื่องไปดูหนังว่าไง ช่วงนี้มีหนังเข้าใหม่เรื่องนึง.." แต่คนที่ต้องมารับเคราะห์กลับกลายเป็นฉัน ต้องมานั่งถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า เอาจนน้องโอเริ่มพูดเข้าเรื่อง ฉันจึงรีบเอ่ยปาก

     "พี่เปลี่ยนใจแล้วหล่ะ" ขัดทันทีเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะสานสัมพันธ์ คงไม่จำเป็นที่ต้องไปดูหนังด้วยเหตุผลบ้าๆอีกแล้ว 
     "เปลี่ยนใจหรอ พี่ไม่อยากรู้เรื่องไอ้เสือแล้วรึไง" ร่างสูงตีหน้ายุ่ง
     "เปล่า" เว้นระยะหายใจไปนิด จึงเริ่มพูดต่อ "แค่คิดได้ว่า ถ้าอยากรู้เรื่องของเสือ พี่ควรไปถามเจ้าตัวเองดีกว่า ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเขาหรอก ขอโทษนะที่รบกวน" 

     จริงอย่างทุกคนว่า ฉันอาจคิดผิดไปจริงๆ หวังรู้ทางลัด คิดอะไรโง่ๆ เอาจนเรื่องบานปลาย ต้องมามีปากเสียงกับเสือ ทั้งที่เรื่องของเรื่อง มันเกิดจากความอยากรู้อยากเห็นเพียงนิดเดียว แต่กลับจุดชนวนจนเรื่องใหญ่โตย่ำแย่

     "ดูเหมือนพี่จะสนใจเรื่องของมันจัง แอบอิจฉาเลยนะเนี่ย" เขาพูดทีเล่นมีจริง แต่สีหน้ากับน้ำเสียงดันสวนทาง มันมีมากกว่านั้น แอบแฝงไปด้วยความอิจฉาและความเกลียดชังฉาบเคลือบอยู่


     "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" เลือกตอบเป็นกลาง ไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องผิดใจ ดูออกว่าน้องโอคิดกับฉันแบบไหน แต่คงเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ยังทะเลาะกับเสือ ก็รู้จุดยืนของตัวเองดี 
     หรือต่อให้ไม่มีเสือ ฉันก็ไม่คิดจะชอบเขา

     "แน่ใจหรอว่าจะไปถามเอง มันเกลียดขี้หน้าพี่จะตายชัก แล้วนี่ไอ้เสือเพิ่งมาพูดจาแปลกๆให้ฟังด้วย" 
      โอเชี่ยนฉลาดที่จะใช้คำพูดทำให้คนเจ็บปวดด้วยใบหน้าใสซื่อ ก่อนที่คนร่าเริงเป็นนิจจะขมวดคิ้วยุ่ง แถมพูดจาชวนให้ฉันเกิดความสงสัย

     เสือพูดจาแปลกๆ อะไร?

     "เอ่อ.." จู่ๆคนฝั่งตรงข้ามก็เบิกตากว้าง รีบยกมือตะครุบปาก 
     "อะไร" นั่นยิ่งทำให้ฉันสงสัยเข้าไปอีก
     "พูดดีมั้ยเนี่ย" เขาทำหน้าลังเลชั่งใจ พอฉันเงียบกดดัน โอเลยจำเป็นต้องจำใจบอก 
     "..."
     "ห้ามโกรธโอนะ โอแค่กลัวว่าพี่จะหลงคารมมัน" สีหน้าดูจริงจังขึ้นมา
     "..." แต่ก็ไม่วายหย่อนระเบิดลูกโตให้ฉันอีกลูก 

   หลงคารมเสืองั้นหรอ หมายความว่าไง

     "พี่รู้ใช่มั้ยว่าเสือแม่งโคตรเจ้าชู้" 
     "..." ฉันนิ่งฟังเมื่อคนตรงหน้าเข้าเรื่อง รู้ดีเลยหล่ะ เคยเจอความกะล่อนของเสือกับตัวมาแล้ว 
     "ข่วงก่อนผมทะเลาะกับมันก็เพราะเรื่องนี้แหล่ะ" 
     "..." 
     "มันบอกผมว่าอยากได้พี่อ่ะ" ใบหน้าร้อนวูบ ฉันสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นถี่และรัวจนน่าเกลียด ตื่นเต้นมั้ยก็ไม่ ราวกับมันลุ้นระทึกกับแต่ละคำที่หลุดจากปาก 

      อยากเข้าข้างตัวเองสักครั้ง ฉันคิดไปไกลกับคำนี้ได้รึเปล่า ไอ้คำว่าอยากได้เนี่ย 
     กำลังนึกเพลินๆแต่แล้วกลับต้องฝันค้าง เมื่อน้องโอปลุกฉันจากภวังค์ พากลับเข้าสู่โลกแห่งความจริง

      "อยากได้ อยากเอา...แต่ไม่อยากผูกมัด นี่ฟังแล้วโกรธแทนเลย " ความจริงอันแสนโหดร้าย ที่ทำให้ฉันถึงกับล้มทั้งยืน

[ต่อ]



     กำลังนึกเพลินๆแต่แล้วกลับต้องฝันค้าง เมื่อน้องโอปลุกฉันจากภวังค์ พากลับเข้าสู่โลกแห่งความจริง
      "อยากได้ อยากเอา...แต่ไม่อยากผูกมัด นี่ฟังแล้วโกรธแทนเลย " ความจริงอันแสนโหดร้าย ที่ทำให้ฉันถึงกับล้มทั้งยืน

      "เป็นผู้ชายที่แย่มากเนอะ พูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงเนี่ย" เขาทำหน้าโมโหแทน ต่างกับฉันที่นิ่งเป็นหิน "เสือนิสัยเสีย แม้แต่คนที่เกลียดแม่งยังคิดเรื่องเหี้ยๆได้อยู่"

     "..." รอบที่สองแล้ว ไอ้คำว่าเสือเกลียดฉัน หลุดจากปากผู้ชายตรงหน้า ราวกับเขาอยากตอกย้ำ ให้รู้ว่าหมอนั่นจงเกลียดจงชังมากแค่ไหน คำพูดยังผ่านเข้าหู เพียงแต่ปากไร้ซึ่งเสียงหลุดรอด นอกจากตากลมโตที่หม่นแสงลงเรื่อยๆ

      ไม่ได้งี่เง่าจนแยกแยะไม่เป็น ถึงแม้ตอนนี้จะเชื่อคำพูดไปแล้วครึ่งนึง ยังพยายามมองโลกในแง่ดี แต่มันก็ยากเต็มทน

      "นี่ยังมีหน้ามาบอกว่ากำลังคบกับพี่อีก อยากจะต่อยมันมาก" ยิ่งฟังยิ่งเหลือเชื่อ คนอย่างเสือนะหรอ จะกล้าพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคนให้ใครฟัง แถมคนที่บอกดันเป็นน้องโอ ดูแทบเป็นไปไม่ได้

     "อึก.." น้ำท่วมปาก ได้แต่นั่งอ้ำอึ้ง เมื่อเขาใช้สายตาคาดคั้นจับพิรุธ 
     ที่ผ่านมา คิดเสมอว่าที่เสือไม่ยอมบอกใครคงเพราะอาย อายที่ต้องมาผูกชีวิตกับผู้หญิงอย่างฉัน คิดว่าเขาแค่อยากรับผิดชอบแต่ไม่อยากให้ใครรู้

     เพราะย้ำเตือนตัวเองแบบนั้นเสมอ เลยได้แต่น้อยใจกับเหตุการณ์มาตลอด เสียใจคนเดียวอยู่หลายครั้ง แอบร้องไห้เงียบๆเพราะคิดว่าเสือไม่อยากจริงจังด้วย จะไม่ให้มองโลกในแง่ร้ายได้ไง ก็หมอนนั่นเล่นไม่เคยเอ่ยปากขอคบฉันเลย เป็นใครก็คงคิดมากไม่ต่างกัน 

     แล้วยิ่งโอมาพูด ฉันก็ยิ่งคิดตาม สิ่งที่เสือทำ มันโคตรสมเหตุสมผลกับเรื่องที่ได้ยิน
     แต่ช่างเถอะ คิดไปพาลแต่จะแย่...

     "ห่วงความรู้สึกพี่ผักจัง" นี่ขนาดห่วงนะ เล่นพูดไม่เกรงใจ

     แอบเอะใจ แต่ตอนนี้ฉันควรอยู่กับปัจจุบันมากกว่า รีบเคลียร์ปัญหาตรงหน้าให้ชัดเจนก่อน เรื่องอื่นค่อยว่า ตัดสินใจบอกเรื่องทั้งหมดให้โอเชี่ยนรู้มันจะเข้าท่ามั้ย ไม่อยากให้เขาคาดหวังอีกแล้ว ตัดไฟเสียแต่เนิ่นๆ ดีกว่าปล่อยลุกลามสายเกินแก้
     "โอ คือว่า.."
      "แต่ผมไม่เชื่อหรอก" ความตั้งใจส่งไปไม่ถึง เมื่อน้องโอไม่ยอมฟัง 

     "ไอ้เสือมันบ้า พี่ผักออกจะสวยเลือกได้ คงไม่ตาบอดหันไปคว้าคนพรรค์นั้นมาเป็นแฟนหรอก เนอะ!" เอาอีกแล้ว อยู่ๆดีหัวใจก็เดือดพล่าน ร้อนรุ่มเหมือนใครเอาน้ำร้อนมาสาด และทำท่าจะเพิ่มอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ

     "พี่ผักเป็นไรรึเปล่า ทำไมเงียบอ่า" ไม่พอใจ ไม่โอเคกับคำพูดเมื่อกี้เลย คำว่า 'คงไม่ตาบอดหันไปคว้าคนพรรค์นั้น' มันสะกิดหัวใจเข้าอย่างจัง 
    
    "พี่ผักครับ"
    "อะไร" 
    "อะ..เอ่อ เป็นไรไป เห็นใจลอยๆ" ฉันชักสีหน้าจนดูออก หมอนี่กล้าพูดว่าร้ายเสือแบบหน้าตาเฉยได้ยังไง เขาเป็นเพื่อนสนิทของเสือไม่ใช่หรอ ตั้งแต่ตอนแรกแล้วนะ ที่เอาแต่พูดสาดเสียเทเสียเสือตลอด 

     ไม่ชอบ ไม่ชอบมากๆ...

     "เปล่า" เสียงของฉันสั้นห้วนกว่าเก่า 
     ติดลบกับคนตรงหน้าขั้นสุด ถึงจะไม่พอใจเรื่องที่ได้รู้ แต่ก็ไม่อยากให้ใครว่าเสือแบบเสียๆหายๆ เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้าตัวอย่างไม่มีเหตุผล โอเชี่ยนคงดูออก เพราะเขาหน้าเสียไปเลย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องพูดกระทันหัน

     "ช่วงนี้ไอ้เสือไม่ไปเรียนเลย ไอ้เราก็เป็นห่วง นี่นึกว่าไม่สบาย ว่าจะไปเยี่ยมสักหน่อย แต่ที่ไหนได้ แม่ง! เสือกเจอมันอยู่กับผู้หญิงซะงั้น" เชื้อไฟครั้งใหม่ถูกโหมซ้ำซ้อน และคราวนี้ดูจะได้ผลกว่าครั้งแรก เพราะฉันถึงกับหูตั้ง

     "ผู้หญิง" ท้วนซ้ำเสียงแผ่ว ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง นายนั่นไม่ยอมมาหา เพราะมัวแต่เอาเวลาไปขลุกกับผู้หญิงคนอื่นสินะ เหอะ! 

     "อื้อ เมื่อวันก่อนแล้ว" อีกฝ่ายครางรับ พลางใช้หลอดเขี่ยนน้ำแข็งในแก้วไปมา "ไม่แน่ใจว่าใคร แต่หน้าคล้ายแฟนเก่ามันเลย ว่าจะเข้าไปทักแต่ไม่กล้า มันยิ่งชอบหาเรื่องด่าผมอยู่"

      "..." เรื่องแรกว่าเจ็บแล้ว มาเรื่องนี้ดันเจ็บยิ่งกว่า แทบขาดใจ เมื่อได้ยินคำว่าแฟนเก่า

     "แล้วนี่ผมมาบ่นเรื่องไอ้เสือให้พี่ฟังทำไมเนี่ย ฮ่าๆ" แยกแยะไม่ถูก อันไหนจริงอันไหนหลอก สับสนปนเปไปหมด ไหนพวกพี่ๆบอกว่าเสือไม่เคยมีแฟนไง แล้วที่ได้ยินตอนนี้..

     "เสือ คะ..เคยมีแฟนด้วยหรอ" ไม่คิดถือโทษ ถ้าเสือจะเคยมีแฟนคงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่คงเสียความรู้สึกมากกว่า ถ้าคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจ พากันรวมหัวหลอกลวงฉัน 
 
     "โอ๊ย! ระดับไอ้เสือไม่เคยมีก็บ้าแล้ว มันเคยมีแฟนนะ แถมยังรักมากด้วย..ชื่อกี้" 
     "กี้" ปวดตรงหน้าอกเหมือนมีใครมาบีบ มันก็แค่อดีต แต่พอได้ยินชื่อกลับนิ่งไม่ได้ เพราะเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว คำว่ายังรักมากเลยเป็นมีดชั้นดี ทิ่มแทงหัวใจจนพังยับเยิน

      คิดว่าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เหตุผลที่เขาไม่เคยขอคบ สาหตุที่เสือไม่เคยหลุดปากบอกว่าชอบสักครั้ง ที่เขาชอบโมโหด่าทอ หรือแม้แต่ทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งหมดมันเป็นเพราะภายในหัวใจของเสือ มันไม่เคยมีฉันมาตั้งแต่แรก 
      
     ไม่เคยมีตัวตน ทั้งในอดีตหรือปัจจุบัน เสือมีคนในใจ ขะ..เขารักคนอื่น   
  
     "เอ๊ะ! รู้สึกจะมีเฟสบุ๊คอยู่ อยากเห็นหน้าป่ะ เดี๋ยวโอเปิดหะ.."
     
     พะ..พอแล้ว! ใจมันพัง เกินกว่าจะแบกรับความจริง ฉันไม่แคร์ว่าน้องโอจะคิดยังไง ลุกพรวดเพราะอยากหนี แต่กลับต้องกระแทกตัวลงเก้าอี้ เมื่อมีมือปริศนากดตรงหัวไหล่ให้ฉันนั่งแบบเดิม

      หมับ 
     "คุยอะไรกัน กูขอเสือกด้วยคนดิ" เสียงเย็นเยียบอันแสนคุ้นเคยดังตรงข้างหู มันมีอิทธิพลมหาศาล มากพอที่จะทำให้ร่างกายแน่นิ่งราวโดนสาป พอตัดสินใจหันไป ฉันก็ต้องเม้มปากด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย 

     "ตายยากนะครับเพื่อนรัก พูดปุ๊บแม่งมาปั๊บ" เสียงโอติดจะประชด

      "อือ กูตายยาก" เขาเองก็ตอกกลับรุนแรงไม่แพ้กัน กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์จากร่างกายอบอวลจนฉันต้องเบือนหน้าหนี จดจำได้แม้กระทั่งกลิ่นทั้งที่ไม่อยากจำ ไม่คาดคิดว่าจะเจอกันที่นี่ ในสถานการณ์ชวนอึดอัดใจเช่นนี้ 

     เป็นเขานั่นเองที่มา...เสือ!!

      "นี่กูคุยกันสนุกเลย กำลังเล่าเรื่องของมึงให้พี่ผักฟังอยู่พอดี" ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างยิ้ม แต่บรรยากาศรอบตัวมันแปรเปลี่ยน อึมครึมมืดมัว เหมือนอีกไม่ช้านาน จะมีพายุลูกใหญ่เกิดขึ้นอีกระลอก 

      "หืม?" ร่างสูงชะลูดยังมองโอเชี่ยนไม่วางตา ขยับตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนหย่อนกายลงนั่งข้างๆ ใกล้ชิดกับฉัน จนสัมผัสได้ถึงความร้อนภายใต้จากผิวหนัง

      "กูก็เล่าเรื่อยเปื่อยหน่ะ" ใบหน้าโอเชี่ยนฉีกยิ้มสดใส แต่สิ่งที่พูดสวนทางลิบลับ ถึงปากยังยิ้ม แต่ภายใต้ดวงตาดันไม่เป็นเช่นนั้น ไม่อยากคิดไปเอง แต่มันแลดูมุ่งร้ายจนน่ากลัว

     "กำลังเล่าเรื่องของมึงกับคนชื่อกี้ไง" 
     กึก
      "จำได้ป่ะ" ถึงจะนิ่งมาก แต่เพราะความรู้สึกไว เลยจับช่วงที่ลมหายใจของเสือสะดุดได้ ฉันยอมหันไปมองหน้าเสือ พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

[อัพครับ 100%]
1 คอมเม้นท์เท่ากับล้านกำลังใจนะจ๊ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10404 ntn.9846 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:40
    เพื่อน จริงๆ ใช่มั้ย ใส่ไฟ ชิบ
    #10,404
    1
  2. #9222 อิหิ่น (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:11
    แน่ใจว่าเพื่อนรัก

    เชี่ย เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด

    เสือแกฉลาด เอาคืนเนียนๆๆ
    #9,222
    0
  3. #8741 meowwahh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 17:01
    ถึงจะเมนกีฮยอนก็เกลียดนางได้นะ
    #8,741
    0
  4. #6752 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:04
    รออออค่ะรอออ
    #6,752
    0
  5. #6751 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:04
    มาต่อไวๆนะคพ
    #6,751
    0
  6. #6750 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:04
    รออออค่ะ
    #6,750
    0
  7. #6749 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:04
    มาต่อไวๆนะคะ
    #6,749
    0
  8. #6748 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:03
    รอออออออออออออ
    #6,748
    0
  9. #6322 suthida_ice (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:40
    โอเชี่ยยยยยยยย อิผี  ขึ้นเลยๆ// ชื่อโอเชี่ยนไม่เหมาะกะหรอก
    #6,322
    0
  10. #6259 อ้อ 'ยศ. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:45
    โอเชี่ยยย(น). กูเกลียด-ว้ะะ!!!!!
    #6,259
    0
  11. #6254 dreamptk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 18:46
    โอแม่งเ-*ย
    #6,254
    0
  12. #6243 thejittakorn23 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 11:39
    ดิ้นมาก อยากกระทืบโอ555
    #6,243
    0
  13. #6231 Cheeryblue (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:57
    โอเชี่ยนนี่เป็นเพื่อนที่เลวมาก ใส่ไฟเพื่อน ไม่แมนว่ะ
    #6,231
    0
  14. #6212 Honeylemonjazz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 03:35
    ผักเชื่อใจเสืออยู่ไหมน๊าาาา
    #6,212
    0
  15. #6208 nut_si_na (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 02:14
    โอเสี้ยมได้เทพมาก เสือสู้ๆ ฉันรักเทอ
    #6,208
    0
  16. #6205 BeeMalik (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 01:29
    อีขี้เสี้ยมมมมม
    #6,205
    0
  17. #6204 BeeMalik (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 01:29
    อีโอเชี่ยนนนนน ปากมอมเหมือนอีเสือมาก แต่คนละแบบ
    #6,204
    0
  18. #6198 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 00:49
    ประเด็นแรก คือผักชิวๆ แต่ประเด็นแฟนเก่าอะ ผักต้องถามเสือเอง อย่าฟังอิโอมาก ปล. เสือ แกอย่ายอมนะเฟ้ย เคลียร์ด่วนนนน!
    #6,198
    0
  19. #6196 imoo parichat (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 00:30
    เอาให้ตายย อิโอ
    #6,196
    0
  20. #6195 imoo parichat (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 00:27
    -โอ
    #6,195
    0
  21. #6181 my_1011 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 23:35
    ไอเชี่ย!! โอ๊ะ! โทดที พอดีขี้เกียจเรียกเต็ม มันยาวไป แบบนี้แหละ เหมาะกว่าเน้อะ ^^
    #6,181
    0
  22. #6166 SparklingSweet (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 23:06
    อยากแนะนำให้ผักชงกาแฟรสเด็ดๆมาเสิร์ฟโอเชี่ยนสักแก้ว หมั่นไส้มากจ้าาาา
    #6,166
    0
  23. #6160 ssploy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:57
    โอเชี่ยนแบบบบบ
    #6,160
    0
  24. #6151 ดาค่ะ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:45
    โอ มีสิทธิ์จีบและทำทุกทางเพื่อให้ได้ผัก เพราะ2คนนั่นไม่ได้บอกนี่ว่ามีแฟนหรือเป็นแฟนกัน เสือบอกอยากฟันแต่โออยากได้มาเป็นแฟนก็ต้องเสี่ยง (จะเอาเสือหรือจะเอาผัก)
    #6,151
    0
  25. #6124 ป้ามีเฮ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 22:17
    เสือลองจับหูผักดิ...ยังอยู่ไหม 55555
    กว่าจะมาได้ หูผักโดนเป่าปลิวไปข้างละ 5555 มาแล้วก็เคลียร์จ๊ะ
    #6,124
    0