[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 28 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก25 เสือทวงเมีย(2) อัพ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    11 ก.พ. 60



[เสือทวงเมีย 2]

     "ยิ้มใหญ่เลยนะมึง" ผมทำหูทวนลม มองสองข้างทางที่รถขับเคลื่อนมาด้วยหัวใจพองโต มันตื่นตาตื่นใจไปหมด แม้แต่พี่สิงห์เอง ก็ยังส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ที่เห็นผมลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุก 
     วันนี้ ไม่ว่ามองตรงไหนก็ดูสดใส ท้องฟ้าสีสดทำให้ผมเบิกบานอย่างที่ไม่เคยเป็น ปากคลี่ยิ้มกว้างในรอบหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา

     ยิ้ม แล้วก็ยิ้ม..
     ดูๆไป ก็คล้ายหมาดีใจเวลาได้เจอเจ้านายนั่นแหล่ะ

     "เดี๋ยวแวะร้านตรงหน้าแปปนะ" ความเร็วของรถชะลอลง ก่อนที่เฮียจะตบไฟเลี้ยวเพื่อจอดข้างทาง ดูชักช้าไม่ทันใจเลยแฮะ จะมาแวะอะไรตอนนี้

     "เร็วๆเลยเฮีย ผมรีบ" ปากเร่งพี่สิงห์ยิกๆ ถ้าไม่รีบจริง คงไม่แสดงอาการร้อนใจอย่างนี้หรอก ถึงตัวอยู่นี่ แต่ใจกลับลอยไปอยู่ที่ผักกาดแล้ว ช้าแค่วินาทีเดียว ก็เหมือนจะตายให้ได้ 

     "เออๆ!" ร่างสูงผลักหัวผม ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งเข้าไปในร้านค้า ผมพยายามองป้าย แต่ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ไม่เห็นชื่อร้านจริงๆ สักพักใหญ่เลย กว่าเฮียจะยอมถ่อออกมา พร้อมกับหอบช่อดอกไม้ช่อโตติดมือมาด้วย

   เดี๋ยว! ช่อดอกไม้? นั่นเฮียซื้อไปให้ใคร!

    ปัง
    "เอ้า! เอาไป" จะเอ่ยปากถามอยู่แล้ว แต่ต้องแปลกใจหนักเข้าไปอีก พอเข้ามาในรถ จู่ๆพี่สิงห์ก็ยื่นช่อดอกไม้มาให้ ผมไม่ยอมยื่นมือรับสักที มองแล้วมองอีก เอาจนพี่สิงห์เกาหัวแกรกๆ ก่อนที่เสียงเข้มจะตะวาดใส่ 
     "มานั่งทำหน้าโง่อีก เอาไปสิวะ"
     อะไรล่ะเนี่ย..
     "ของผมหรอ" มือชี้หน้าตัวเองอย่างงงวย
     "ไม่ใช่ของมึง" ผู้เป็นพี่กรอกตาขึ้นฟ้า ทำท่าเหมือนคนใกล้เป็นประสาทเต็มที สายตาดุดันตวัดมองหน้าผมด้วยความเหนื่อยหน่ายเต็มแก่ เมื่อยังเห็นว่าผมนั่งทำหน้าโง่ไม่เข้าใจจริงๆ เขาถึงจะยอมง้างปากเฉลย

     "ของผักกาดโว้ย ไอ้โง่" ผมสะดุ้งสุดตัว เมื่อโดนพี่สิงห์ด่าเจ็บแสบเข้าให้ อยากปฏิเสธนะ แต่ดันเป็นแบบนั้นจริงๆ ตอนนี้ผมเบลอมากอ่ะ 
     "..." ของผักกาดหรอกหรอ?
     "เอาไปให้เขา เชื่อกู" เฮียยัดเยียดมันใส่มือ จนในที่สุด ก็ต้องยอมรับไว้ ก่อนจะวางช่อดอกไม้ไว้บนตัก หูยังได้ยินประโยคสนทนาที่บอกเล่าเรื่อยๆ "ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาชอบดอกไม้ เมียมึงก็ชอบ โดยเฉพาะกุหลาบ มึงรู้อะไรบ้างเนี่ย"

    "เอ่อ..." หน้าชาเลย เจ็บมั้ยหล่ะ เมียตัวเองแท้ๆ ดันไม่รู้ว่าเขาชอบอะไร 

     "ดอกไฮเดรนเยียเนี่ย หมายถึงความจริงใจ ไม่เสแสร้ง แทนคำขอโทษไง" นิ้วเรียวชี้มาที่ดอกไม้สีสวยขนาดกระจุ๋มกระจิ๋ม มองแล้วดูน่ารักดีนะ พี่สิงห์เนี่ยรอบรู้จังเนอะ ต่างจากผมลิบลับ ไม่เห็นจะเข้าใจอะไรสักอย่าง คงจริงอย่างที่ผักเคยว่า ผมมันไม่อ่อนโยน ใครได้เป็นแฟนคงช้ำใจตาย  

     "แล้วกุหลาบสีชมพูกับสีขาวอ่ะ หมายถึงอะไร" ปากถามไปงั้น ไม่คิดว่ามันจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่หรอก 
     แต่พอได้ยินในคำตอบต่อมา ผมก็แทบไม่เชื่อหู ร่างกายเหมือนถูกซัดด้วยหมัดเข้าให้ ร้อนวูบไปทั้งตัว หัวใจของผม มาเวลานี้...กลับสั่นสะเทือนรุนแรง จนผิดแผกไปจากเดิม

     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก..
     ที่เป็นแบบนี้ นั่นก็เพราะ...
    "หมายถึง..ผมรักคุณ และจะรักตลอดไป"


[ต่อ]

     ที่เป็นแบบนี้ นั่นก็เพราะ...
    "หมายถึง..ผมรักคุณ และจะรักตลอดไป"
     
     "ฮะ..เฮีย" อากาศอบอ้าวจนหน้ามืด ผมร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก โดยเฉพาะใบหน้าเนี่ย เหมือนมีใครเอาน้ำร้อนมาลวก ไอ้อาการบ้าบอพวกเนี่ย ไม่ได้อยากเป็นต่อหน้าพี่สิงห์เลยนะ ไม่เลยซักนิด 

     ที่ผิดเพี้ยนอยู่เนี่ย มันก็เพราะเฮียนั่นแหล่ะ เอาอะไรมาพูด ว่าไปเรื่อย 
     ผมไม่ได้... 

     "ทำไม จะปฎิเสธว่าไม่ได้รักเขารึไง" ต้องหุบปาก เมื่อโดนดักคอซะก่อน ผมตกเป็นรอง เมื่อถูกสายตาแหลมคม จ้องเขม็งอย่างเอาเป็นเอาตาย ความรู้สึกของผม กำลังถูกพี่สิงห์ขุดคุ้ยไม่มีชิ้นดี จนต้องกลบเกลื่อน ทำเป็นสนใจอย่างอื่นแทน 
     "เสือเอ๊ย! แค่มึงจะเป็นจะตายเนี่ย ยังไม่รู้ตัวอีกหรอวะ" อีกฝ่ายย้อนถาม ด้วยเสียงนุ่มลึก
     "..." 
     "มึงลองถามใจดีๆ อย่าหลอกตัวเองเลยนะ" ชักเริ่มคิดตาม ไม่รู้ดิ! ไม่เคยชอบหรือรักใครมาก่อนเลยหว่ะ รู้แค่ว่า ทุกวินาทีตั้งแต่มีผักเข้ามา สายตาทั้งหมดของผม ก็ถูกผู้หญิงคนนั้นจับจองจนไม่เหลือเผื่อใคร ชีวิตที่เคยไร้ค่า มาบัดนี้กลับเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี 

     มันค่อยๆเปลี่ยน...
     ผมไม่ใช่คนหวาน ไม่ได้ดีเลิศเลอเหมือนอย่างใครเขา เป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ที่มีอะไรก็มักจะพูดออกไปตรงๆ แต่เอาเป็นว่า..ผมอยากอยู่กับผักกาด อยากเห็นเราเติบโตไปด้วยกัน จะอีกสิบปี ยี่สิบปี หรือยาวนานกว่านั้น ผมก็ยังอยากอยู่ข้างเธอ 
     อย่างเช่นเวลาตื่นนอน ก็อยากเจอหน้าผักเป็นคนแรก ให้ผักกาดด่า ยังดีกว่าต้องอยู่เงียบๆคนเดียวในห้อง 
      
     เมื่อก่อนคงต้องยอมรับว่าเกลียดยัยนั่นมาก แต่พอนานเข้า ความคิดด้านลบก็ค่อยๆหาย ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกดีจนหมด ผมรู้สึกดีกับผักจริงๆ ที่พูดมาทั้งหมดทั้งมวลเนี่ย มันเรียกว่ารักได้มั้ยหล่ะ

     เพราะถ้าใช่ ผมคง...

     "ลงไปได้ล่ะ รำคาญ" กำลังคิดเพลินๆ แต่แล้วรถกลับหยุดกระทันหัน พอมองออกไปนอกกระจก ก็ได้แต่ขมวดคิ้วยุ่ง เมื่อเห็นสถานที่แสนคุ้นตา

      ให้ตายเถอะ!..อยู่ใต้ปลายจมูกแค่นี้ แต่กลับไม่เคยเอะใจ
     "ถึงแล้วหรอ" สองมือง่วนปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนก้าวลงจากรถอย่างเร่งรีบ ไม่ลืมหยิบดอกไม้ช่อสวยติดมือมาด้วย
     "เออดิ" พอเฮียตอบ หัวใจของผมก็เริ่มทำงานหนักอีกครั้ง

     ไม่ชอบเลยหว่ะ..
     "มันที่ร้านหนิ" ยังถามต่อ ถึงแม้ข้างในจะกำเริบอีกแล้ว ไอ้อาการบ้าๆนี่ จะตื่นเต้นไรนักหนาวะ ไม่ได้มาจีบสาวนะ นี่มาง้อเมีย
     "ก็เออ" แทนที่สบายใจ ผมกลับเครียดหนักไปอีก เพราะเท่าที่รู้ ร้านของเฮียแม่งมีแต่ผู้ชาย แถมหน้าตาดีๆทั้งนั้น ฉิบหายแล้วสิ แล้วเมียผมหล่ะ จะถูกคนอื่นจีบมั้ย
  
     "แกเห็นนั่นมั้ย" ผมหยุดชะงักปลายเท้า เมื่อทอดมองเข้าไปยังในร้าน ตะวันที่เริ่มลับขอบฟ้า ทำให้เห็นแสงไฟจากภายในชัดเจน มองดูจากมุมนี้ เพื่อนพี่สิงห์กำลังช่วยกันเก็บร้านอยู่ แต่ผมไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น มัวแต่กวาดสายตา มองหาร่างบางของใครอีกคน คนที่นับคืนนับวัน เฝ้าฝันว่าจะได้เจอ ราวกับโชคชะตาเข้าข้าง เพราะใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็สะดุดเข้าอย่างจังกับคนริมสุด...

    อยู่ตรงนั้น
    หะ..เห็นแล้ว ผักกาดของผม

     "ผัก..ผัก.." วินาทีรอคอยสิ้นสุดลง ปากเรียกชื่อคนที่ทำใจเต้นโครมครามซ้ำๆ ส่วนร่างกายนะหรอ ทะยานอย่างไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง ถ้ารู้ว่าทางข้างหน้า จะมีผักรอคอยอยู่ใกล้แค่เอื้อม ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ต่อให้ทางลำบากแค่ไหน ผมก็ไม่หวั่นกลัวทั้งนั้น
     แค่ผัก...

    "เห็นมั้ยว่าเขากำลังยิ้ม"  
     กึก!
    "..." แต่แล้วขาที่กำลังก้าว กลับมีอันต้องชะลอลง เมื่อสองตาได้เห็น และหูได้ยิน ในประโยคที่ตอกย้ำความจริงเรื่องนึง เรื่องที่ว่า..
    "เชื่อกูยัง เขายังยิ้มได้ ถึงแม้จะไม่มีมึงแปลกเนอะ! ทั้งที่อยู่ใกล้แค่นี้ แต่กลับดูไกลเหลือเกิน นี่ผมควรทำอย่างไร ชักไม่มั่นใจในสิ่งที่ทำแล้วสิ ควรเข้าไปหา หรือควรปล่อยให้ผักมีความสุข...
 
      อยู่ในโลกที่ไม่มีผม!

    "ป่ะ" เสียงเร่งเร้า ทำให้ผมหน่วงอกที่สุด
     "ผม...ไม่อยากเข้าไปแล้วหว่ะ" มันเจ็บนะ ไม่ต่างจากใครเอามีดมาแทง ในระหว่างที่ผมจะเป็นจะตาย แต่อีกคนกลับมีความสุขดี พอรู้แค่นี้ ก็เจ็บเจียนตายแล้ว 

     ผมคงไม่มีความหมาย สำหรับผักกาดเลย

     "เปลี่ยนใจตอนนี้ทันมั้ย ผักอาจมีความสุข ถ้าไม่มะ.." ปากหาข้ออ้าง ที่จะทำให้ตัวเองบอบช้ำน้อยที่สุด
     "เพราะมึงหูเบาไง" แต่กลับมีคำแย้งสวนขึ้นมา
     "..." และคราวนี้ ผมยอมเงียบฟัง

     "รู้ตัวบ้างมั้ย นิสัยมึงอ่ะมันโคตรไม่มั่นคง ใครเป่าหูหน่อยแม่งก็เชื่อไปหมด แค่กูลองใจนิดเดียว มึงยังท้อเลย แบบนี้ต่อให้ง้อให้ตายเขาก็ไม่กลับไปหรอก ตราบใดที่มึงยังไม่เปลี่ยนนิสัยซักที" พี่สิงห์พูดยืดยาว เหมือนอยากสั่งสอน

      คงใช่! พี่สิงห์กำลังสอนผมจริงๆด้วย..

     "ไม่คิดถึงแล้วหรอ ไม่อยากให้ผักยกโทษรึไง" คงจริงที่ว่า ผมมันเป็นพวกหูเบา ไม่ว่าตอนนี้หรือเมื่อก่อน ใครเป่าหูนิดหน่อย ก็เอามาพาลเป็นบ้านเป็นหลัง หึงหวงไม่เข้าเรื่อง จนสุดท้ายผักกาดก็ทนไม่ไหว ถึงได้หนีไป 

     โทษใครไม่ได้ นอกจากโทษตัวเอง...  
     ไม่ใช่คนโง่ เข้าใจเจตนาของพี่สิงห์ดี เขาเองคงอยากช่วย แต่ก็อยากให้ผมสำนึกได้ 
      "อยากดิ" ผมตอบหนักแน่น ใครว่าไม่คิดถึง ทุกวันนี้หายใจเข้าออกยังเป็นผักกาดเลย ยิ่งเรื่องยกโทษยิ่งไม่ต้องพูด ผมอยากให้เธอให้อภัยผมจะตาย

      ปึก!
     "เออ! ก็แค่นั้น งั้นก็เข้าไป" คำตอบคงถูกใจเต็มเปา ร่างสูงตรงหน้ายิ้มแป้น เดินเข้ามาตบไหล่ผมดังป้าบ ก่อนเอามือดังหลังให้ผมเดิน

    แต่ เดี๋ยวก่อนสิวะ..
     "ดะ..เดี๋ยวก่อนเฮีย" ลิ้นแทบพันกัน รีบหมุนตัวหลบทันควันเมื่อใกล้ถึงหน้าร้าน
     "อะไรอีกวะ" คราวนี้พี่สิงห์คงหงุดหงิดแล้วจริงๆ ดูจากหน้าก็พอรู้
     "คะ..คือ" ให้ตายเถอะหว่ะ! 
     "ผม อึก..ดูดียัง" ถามเสียงอ่อย ตอนนี้ผมขาดความมั่นใจสุดๆ มือจับหน้าตาและเผ้าผมอย่างขอความเห็น 

     แม่งเอ๊ย! เหมือนเด็กจะไปจีบสาวเลยหว่ะ

     "หึ" ก่อนหน้านี้ที่ไม่สบาย สภาพผมมันทุเรศมากนะ ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน อยู่เหมือนผีตายซากไปวันๆ ออกมาได้นี่ก็ฝืนแรงสุดๆแล้ว ทั้งที่ความจริงสองขาแทบก้าวไม่ไหว พิษไข้ยังเล่นงาน แต่เพราะอยากเจอหน้าผักกาด ถึงได้ฝืนออกมา คิดว่าหลังจากง้อผักเสร็จ คงได้แอดมิทนอนโรงพยาบาลทันที


     "ตั้งแต่เกิดมา วันนี้มึงดูดีที่สุดแล้วเสือ" ใจอุ่นวาบ เมื่อมือที่ปกป้องมาตลอด กำลังลูบหัวผมแผ่วเบา มีไม่กี่คนหรอกที่ผมจะอ่อนข้อให้ หนึ่งในนั้นก็พี่สิงห์นี่แหล่ะ เป็นทั้งพี่ ทั้งพ่อและเพื่อนสำหรับผมเสมอ
     " แต่จะดีกว่า ถ้ามึงพกสิ่งนี้ไปด้วย" 
     "อะไร" ถามอย่างสงสัย เมื่อพี่สิงห์ยกยิ้มมุมปาก คำตอบที่ได้ฟัง ทำให้ตระหนักได้ว่า เจ้าสิ่งนี้ผมขาดมันไม่ได้จริงๆ นั่นก็เพราะ มันคือเหตุผลหลัก ที่ทำให้ผมยอมดั้นด้นมาถึงที่นี่...

     "คำว่าขอโทษไง" และการให้อภัย คือสิ่งที่ผมอยากได้จากผักมากที่สุด

เสือ จบบรรยาย...

   

     "เห้ออ" ตอนนี้ ฉันกำลังเร่งมือสุดขีดเพื่อเก็บร้าน ส่วนพวกที่เหลือนะหรอ ต่างติดปีกทะยอยบินหนีไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่เปลวนี่แหล่ะ ที่นั่งเล่นเกมส์อยู่ไม่ไกล ถึงปากเปราะ แต่เอาเข้าจริงๆหมอนี่กลับใจดีมาก ทำเป็นเล่นเกมส์ ที่จริงนั่งก็รอให้ฉันเก็บร้านเสร็จแค่นั้น

    "ฉันจะขึ้นข้างบนแล้วนะ" สักพักใหญ่เลย คนหน้ากวนประสาทถึงปิดปากหาวหวอดๆ พร้อมกับลุกบิดขี้เกียจ
    "เออๆ ขึ้นไปก่อนเลย" 
     ไปๆมาๆ ดันสนิทกับหมอนี่ที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหก ไม่รู้สิ! อยู่กับไอ้บ้านี่แล้วสบายใจดี ไม่ต้องคิดมาก แถมเปลวยังไม่มีท่าทีจะแทะเล็มฉัน ติดจะรำคาญซะด้วยซ้ำ

     กริ๊งงง...
     เปลวขึ้นไปแล้ว เหลือแต่ฉันที่ยังก้มๆเงยๆเก็บข้าวของต่อ ท่ามกลางความเงียบ จู่ๆเสียงกระดิ่งตรงบานประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น ซึ่งฉันมั่นใจแล้วนะ ว่าตัวเองเอาป้ายไปแขวนว่าปิดร้านแล้ว 

     ใครกัน...
     "ขอโทษนะคะ แต่ตอนนี้ร้านปิดแล้ว.." ปากพูดก็จริง แต่ไม่ได้หันไปมอง เห็นแค่ปลายเท้า ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน นิ่งอยู่กับที่นานพอควร จนชักเอะใจ ถึงได้หันกลับไปมองให้เต็มสองตา 
     "ร้านปิดละ.." 
     ย้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นฉันเองที่ต้องชะงักค้าง สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า เล่นเอาหัวใจที่เคยนิ่งสงบ กลับต้องปั่นป่วนขึ้นมาอีกรอบ

    ปั่นป่วนจนแทบบ้า นั่นก็เพราะ..
     "ผะ..ผัก" เสียงกระซิบเบาๆ พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้าหา มุ่งมาทางนี้ 

     ทีละนิด ทีละนิด
     
     "ผักกาด คือฉัน.." ถึงเป็นอย่างนั้น แต่สองขากลับก้าวถอยหนีอัตโนมัติ ได้แต่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่า พร้อมกับคำพูดที่ออกมาจากใจ

     "ขอโทษนะ เรารู้จักกันด้วยหรอ"
[ต่อ]


     "ผักกาด คือฉัน.." ถึงเป็นอย่างนั้น แต่สองขากลับก้าวถอยหนีอัตโนมัติ ได้แต่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่า พร้อมกับคำพูดที่ออกมาจากใจ

     "เรา...รู้จักกันด้วยหรอ"
     "ผัก" ถึงปากพูดเหมือนไม่แยแส แต่ภายในใจ กลับเดินสวนทางลิบลับ 
     อะไรๆกำลังดีขึ้นแท้ๆ หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของฉันมีแต่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มต้นใหม่ เตรียมพร้อมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า แต่มาตอนนี้ เหมือนถูกฉุดให้กลับมายังจุดเดิม ดำดิ่งลงสู่ก้นเหวอีกรอบ 

       หรือว่าชาตินี้ จะหนีจากไอ้ปีศาจตัวนี้ไม่ได้ จะมาฉุดรั้ง จะมาทำร้ายอีกนานแค่ไหน เจ็บพอแล้ว..

     "ผักกาด ฟังฉันก่อนได้มั้ย" ร่างสูงเดินตาม เมื่อฉันเลี่ยงหลบ
     "นายเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ไง ออกไปนะ" สมองหยุดสั่งการ ปิดหูปิดตาตัวเองจนหมด อารมณ์ที่เดือดพล่าน ทำให้ฉันชี้นิ้วไล่เหมือนหมูเหมือนหมา พอยังนิ่งอีก ฉันก็เป็นบ้า มือเงื้อมแจกันขึ้นบนหัวทำท่าจะขว้างใส่

      "ผะ..ผัก ใจเย็นๆ" ถ้าจะมาหลอก บอกเลยว่าฉันรู้ทันสันดานหมดแล้ว สีหน้าเจ็บปวดอย่างตอนนี้ มันใช้ไม่ได้ผล ก็แค่เรื่องเสแสร้ง ที่หมอนี่ตอแหลสร้างขึ้นมา ผู้ชายพันธุ์นี้ มันเจ็บปวดกับใครไม่เป็นหรอก เพราะเขาไม่มีหัวใจ ไม่เคยมี!!
      
      ใบหน้าหล่อเหลา ที่ครั้งนึงเคยหลงใหลนักหนา มาบัดนี้กลับดูซูบผอมผิดหูผิดตาไปมาก คนที่เคยดูดีตั้งแต่หัวจรดปายเท้า ดูเปลี่ยนไปราวคนละคน ขอบตาดำคล้ำอย่างคนอดหลับอดนอน กับร่างกายผ่ายผอมนี่อีก ถ้าไม่มองดีๆ คงไม่รู้ว่าเป็นเสือแน่ๆ

     ถึงอยากหลอกตัวเอง แต่ก็ต้องยอมรับ ว่านี่คือเขาจริงๆ..

     "นี่เสือไง สามีของเธอ" สามี ฉันไปมีสามีตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นจำได้ แม้แต่ช่วงเวลาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขายังหาเรื่องให้ฉันคลั่งไม่เลิก
      "ออกไป๊!!" สติใกล้ขาดเต็มทน 
      "พูดกันดีๆได้มั้ย อย่าเล่นแบบนี้สิผัก ไม่เอา" เสือหาหนทางประนีประนอม เขายกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แต่เป็นฉันที่คุมตัวเองไม่อยู่ เพราะทันทีที่เสือเริ่มขยับ สติมั่นคงก็พลันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ 

      เพล้งง!! เพล้งง!!
     "ออกไป๊ บอกให้ออกไป" อารมณ์หลากหลายตีมั่วไปหมด ทั้งโกรธทั้งเกลียด เจ็บแค้นจนจุกอก ไหนล่ะความเข้มแข็งที่มั่นใจนักหนา ถึงแม้วันนึงสถานการณ์แบบนี้จะต้องเกิด ฉันอาจมั่นคงพอ ไม่อ่อนแอง่ายๆ แล้วนี่อะไร ดันโวยวายไม่ต่างจากคนบ้า แสดงอารมณ์หลายหลากให้เสือรู้ทันอีกแล้ว


     "ฟังฉันก่อน" เจ็บใจมาก ฉันเตรียมหนี เมื่อมือขว้างทุกอย่างจนหมด จนไม่เหลืออะไรให้ขว้างอีกแล้ว เขาไม่ยอมสู้ แต่ปล่อยให้ฉันปาของใส่ลูกเดียว เอาจนแน่ใจว่าไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆนั่นแหล่ะ เขาถึงเริ่มประชิดตัว 

    "ดะ..เดี๋ยวสิผะ.." แต่ทันทีที่เสือตรงเข้ามาคว้าแขน ฉันก็เหวี่ยงอารมณ์ใส่หน้าเขาเต็มแรง

     เพี๊ยะ
     "อย่ามาโดนตัวฉัน" มันแรงมาก จนฉันที่เป็นคนทำ ยังเจ็บร้าวไปทั้งฝ่ามือ แต่เจ็บกาย ยังไม่เท่าเจ็บใจ เทียบค่าไม่ได้เลย 

     "อย่ามาจับ สกปรก เสนียด" 
      "ขะ..ขอโทษ" ถึงกับหน้าเสีย เขารีบชักมือกลับ ก้มหน้าก้มตามองพื้น ก่อนที่ปากหยักลึก จะละล่ำละลักคำพูดแสนซื่อ 

     "ฉะ..ฉันดีใจไปหน่อย ก็เลยเผลอตัว" คนดื้อด้านยังคงฉีกยิ้ม ถึงแม้สองตาจะแดงก่ำไปหมด มือสั่นเทา ดึงบางสิ่งที่ซุกซ่อนด้านหลังออกมา ก่อนที่เขาจะยื่นมันมายังเบื้องหน้า ที่ทำให้คนอย่างฉัน ถึงกับจุกแน่นในอก
     "ได้ยินว่าเธอชอบ ฉะ..ฉันเลยซื้อดอกไม้มาฝาก" ต้องรีบหันหลังหนี เมื่อทนดูต่อไปไม่ไหว "มะ..มันอาจเหี่ยวไปนิด แต่ก็อยากให้"

     ฉัน..อยากร้องไห้เพราะเสือจริงๆ 

[ต่อ]

     "ได้ยินว่าเธอชอบ ฉะ..ฉันเลยซื้อดอกไม้มาฝาก" ต้องรีบหันหลังหนี เมื่อทนดูต่อไปไม่ไหว "มะ..มันอาจเหี่ยวไปนิด แต่ก็อยากให้"
     ฉัน..อยากร้องไห้เพราะเสือจริงๆ 

    การรอคอยช่างดูสูญเปล่า ใบหน้าที่อาบความหวัง มาตอนนี้แลหม่นแสง เมื่อฉันไม่คิดตอบรับ ยังยืนหันหลังให้ ถึงแม้เสือจะยื่นดอกไม้ค้างอยู่ท่าเดิมนานมาก 

     นานจน...
      "ฉันจะวางไว้ตรงนี้นะ" เขาถอดใจแล้ว เสือพึมพำกับตัวเอง ได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่ไม่ไกล คิดว่าคงวางช่อดอกไม้ไว้โต๊ะข้างๆ และหลังจากนั้น ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะเดิม มีความเงียบงัน เป็นกำแพงขวางกั้นเราไว้

     "สบายดีรึเปล่า" เป็นเสืออีกครั้ง ที่เริ่มลงมือทะลายกำแพงนั่น
     "..." แต่เป็นฉันเอง ที่สร้างมันขึ้นมาใหม่เรื่อยๆ
     "อ่าา ไม่น่าถามโง่ๆเลยเนอะ" 
     "หมดเรื่องจะพูดแล้วใช่มั้ย " ฉันข่มใจจนเย็น หยุดใช้อารมณ์วู่วามอย่างเมื่อครู่ มันเหนื่อยแล้วเหมือนกัน ใช้กำลังไปก็รั้งแต่เจ็บ จริงอย่างที่พี่สิงห์พูด เราต่างคนต่างโตกันแล้ว ทำตัวงี่เง่าไปก็ไม่มีประโยชน์

     "ถ้าไม่มีอะไรงั้นฉันขอตะ.."
    "พอเธอไม่อยู่ ห้องมันเงียบมากเลย" ตอนที่ฉันกำลังเดิน เขากลับพูดแทรก
     กึก!
     คราวนี้ดันเป็นฉันเองที่เพี้ยน เพียงแค่เสือเริ่มระบาย ร่างกายก็ทรยศ มันไร้แรงต้านทาน ถึงบอกให้ขยับ แต่ขากลับไม่ยอมก้าว นี่ฉันรอคอยอะไรอยู่หรอ รอฟังคำแก้ตัว จากปากผู้ชายคนนี้อยู่รึไง

     "มันขาดๆเนอะ เวลาไม่ใครบ่นให้ฟัง เมื่อก่อนโคตรรำคาญ มาตอนนี้แม่งโคตรคิดถึงเลย
     "..." 
     "นี่ฉันกำลังพล่ามห่าไรอยู่ ให้ตายเถอะ"เหมือนคนบ้า เขาบ่นแล้วก็แค่นหัวเราะ สลับกับลมหายใจหนักหน่วง ถูกระบายฮึดฮัดครั้งแล้วครั้งเล่า

     "แปลกเนอะ! ทั้งที่เธอไม่อยู่ แต่ฉันกลับเห็นภาพเธอทุกวันเลย"
     "..."
     "คิดถึงวันเก่าๆ" ระหว่างที่ความเงียบครอบงำ ทันใดนั้น หัวใจเจ้ากรรมก็สั่นคลอนหวั่นไหว เมื่อหลังบอบบาง สัมผัสกับความอบอุ่น ชนิดที่ร้อนจนเหมือนไฟนาบ 
     เสือรู้จุดอ่อนจนได้ เขาใช้ช่องว่างตอนที่สับสน เคลื่อนตัวเข้ามาในระยะประชิด คิดผลักไสก็ไม่ทัน เพราะฉันดันเผลอ ปล่อยให้เขาเบียดแนบจนไม่มีช่องว่าง ก่อนที่ศรีษะได้รูป จะซบไหล่ฉันอย่างหมดแรง

     "คิดถึงห้องที่เคยมีเธอ" ต้องรีบจิกแขน หวังช่วยดึงสติ พร่ำเตือนตัวเองซ้ำๆ อย่าไปหลงเชื่อคำโกหกเด็ดขาด 

    "ฉันคิดถึงเธอ" 
     ก็แค่คำลวง...
     "ผิดไปแล้ว ขอโทษที่หึงไม่เข้าเรื่อง ขอโทษที่ทำร้าย ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ยกโทษให้ฉันเถอะ" คราวนี้เขาไม่กั๊ก เล่นโถมคลื่นคำพูดใส่ฉันไม่ยั้ง 
      "ไม่มีเธอไม่ได้หว่ะ กลับมาเถอะนะ" ไม่มีฉันไม่ได้ แต่ตอนทำไม่ยักจะคิด มาพูดตอนนี้มีประโยชน์รึไง สายเกินไปมั้ย
      "ฉะ.." 
     "กลับบ้านเรา กลับมาทำให้ห้องครึกครื้นเหมือนเดิม" คำพูดแต่ละคำ เหมือนหมัดหนักฮุกตรงกลางใจ เขารุกเร็ว ไม่เว้นช่องว่างให้ฉันได้โต้ตอบ "ช่วยกลับเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง คราวนี้สัญญา จะไม่ทำให้เธอผิดหวัง จะไม่ยอมปล่อยมืออีกแล้ว" 
     
     "อยากให้ฉันกลับไปหรอเสือ" หัวใจมันโง่มาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยเข็ดหลาบ อ่อนแอจนเขาเอาเปรียบนับครั้งไม่ถ้วน 
     หัดจำบ้างสิ!
     น้ำตาที่เสียไปแต่ละหยด ความรู้สึกที่ถูกเสือเหยียบย่ำ ลืมไปแล้วรึไง ภาพที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนึง ที่บอกให้รอแต่ก็ไม่กลับมา จำคำพูดเผ็ดร้อน ที่ด่าทอจนหน้าชาได้รึเปล่า 

     นึกสิผัก..แล้วก็หยุดใจอ่อนซะ
 
     "อยากให้ฉันกลับไปหรอเสือ งั้นก็ไปตายซะสิ ตายมะ..อุ๊บบ" 

[ต่อ]

      "อยากให้ฉันกลับไปหรอเสือ งั้นก็ไปตายซะสิ ตายมะ..อุ๊บบ" คำพูดต้องหยุด เมื่อมีบางอย่างจุกดันคอหอย
      อึก
      ผลัก!
     "..." คนที่ยืนซบเมื่อกี้ถูกฉันผลักหัวจนเซ เขาทำหน้าเลิ่กลักเหมือนมีคำถาม แต่ฉันไม่พร้อมจะตอบ เพราะถ้าขืนพูดตอนนี้ล่ะก็ มีหวัง...

     "อุ๊บบ" 
     บางสิ่งทำท่าจะพุ่งออกมาให้ได้ ไม่สนฟ้าอายดิน ฉันยกมือป้องปาก รีบสาวเท้าแบบไม่คิดชีวิต มุ่งตรงเข้าห้องน้ำลูกเดียว ถึงปุ๊บก็ถลาลงไปกอดชักโครก ก่อนจะโก่งคออาเจียนจนแสบลำคอ

     "แหวะ..อึก..อ๊วกก" นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดีอยู่แท้ๆ มาตอนนี้กลับอยากอ๊วกลูกเดียว ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน สิ่งที่อาเจียนออกมามีแต่น้ำขมปร่า จะว่าปวดหัวก็ไม่นะ ร่างกายปกติดี 
     แล้วทำไม?

     "ผักเป็นไร" น่าอายชะมัด สภาพยิ่งกว่าดูไม่ได้ น้ำหูน้ำตาไหลพราก ได้ยินเสียงปึงปังดังมาติดๆ เป็นเสือนั่นเอง คนตัวสูงดูตกใจไม่น้อย เขาลนลาน แต่ก็มีสติมากพอ ตรงเข้ามารวบผมที่ปรกหน้าปรกตา ก่อนจะลูบหลังให้เมื่อฉันยังอาเจียนไม่เลิก 

    "เกิดอะไรขึ้น ไม่สบายหรอ" ปากคอสั่นถึงกับหมดแรง ฉันส่ายหัวก่อนจะฟุบหน้าอาเจียนต่อ อย่าถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเองยังไม่รู้คำตอบเลย  

      รู้แค่ว่าคลื่นไส้ อยากอ๊วก แล้วก็อ๊วกเรื่อยๆ..

     "ผักไหวมั้ย" เล่นหมดไส้หมดพุง พอเสือขยับเข้าใกล้อาการแปลกๆก็มีมาอีก ฉันคลื่นไส้หนัก จนต้องรีบก้มหน้าอีกรอบ กลิ่นตัวเสือวันนี้ต่างไปจากเดิม ไม่น่าอภิรมย์ เหม็นสาบเป็นบ้า
      เหม็นอ่ะ เหม็นมากๆด้วย... 

     "อย่าเข้ามานะ ฉันเหม็นกลิ่นนาย" คราวนี้ชักเริ่มมั่นใจ ว่าตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันอยากอ๊วก มันกำลังยืนหน้าสลอนอยู่นี่นี่เอง


เสือ บรรยาย..

     "ตัวฉันเหม็นหรอ" ผมประหม่า ยกไม้ยกมือดมกลิ่นตัวเอง เสียเซลฟ์พอควร เมื่อผักทำท่ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
     "ก็ไม่เหม็นหนิหน่า" ก่อนออกมาผมอาบน้ำแล้วนะ ใครจะกล้าเจอในสภาพทุเรศกัน พยายามทำตัวให้เป็นคนที่สุด ก็อยากดูดีในสายตาผัก ไม่ได้ให้เธอมาว่าซะหน้าเสีย

     "บอกว่าอย่าเข้ามาไง" คนตัวเล็กหันมาแวด เมื่อผมบุ่มบ่ามเข้าหาหวังจะช่วยลูบหลัง มือบางรีบปิดจมูก ก่อนทำหน้าพะอืดพะอมใส่ 
 
      "ใส่น้ำหอมไรมาเนี่ย เหม็น อุ๊กก..."

     "ไม่ได้ใส่เลย" ผมรีบปฏิเสธ เดินหลบไปยืนตัวลีบตรงมุมห้อง ตอนออกคอนโดผมเร่งจะตาย พี่สิงห์ยังรำคาญ แล้วจะเอาเวลาไหนไปใส่น้ำหอม จมูกผักดีเกินไปรึเปล่า นี่ยังไม่ได้กลิ่นเลย

     "ตัวฉันเหม็นหรอ เมื่อก่อนเธอบอกว่าชอบหนิ" ปากบ่นอุบอิบ

     "ใครชอบ อย่ามามั่ว" ต้องก้มหัวหลบ เมื่อสบู่ล้างมือที่อยู่ใกล้เจ้าหล่อน กำลังปลิวมาทางผมจนโดนฝาผนัง 

      โหดฉิบ! ทำไมวันนี้ผักดุจังวะ จากที่คิดว่าคงง้อง่ายๆ กลับกลายเป็นยากจนเริ่มท้อ ยัยนี่ไม่เว้นช่องว่างให้แทรกเข้าไป กำแพงของผักสูงลิ่ว ยิ่งผมทำลายผักก็สร้างมันขึ้นใหม่เรื่อยๆ

     อือ เป็นแบบนั้นจริงๆ
     ผมก็คนนะ มีหัวจิตหัวใจเหมือนกัน สิ่งที่อยากบอกก็พูดไปหมดแล้ว ทั้งชีวิตไม่เคยง้องอนใคร เธอเป็นคนแรก และเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมหน้าเสียเมื่อถูกปฎิเสธ หน้าอกชาหนึบ ผมหันขอความช่วยเหลือจากผู้ชายอีกคนที่ยืนพิงกำแพง แต่อีกฝ่ายกลับทำแค่พยักหน้าให้ ก่อนเดินเลี่ยงไปสูบบุหรี่ข้างนอก
     อ่าว คราวนี้พี่สิงห์ไม่ช่วยหว่ะ..

      คิดแล้วก็แปลกใจ ก่อนหน้านี้ผักยังดูแข็งแรงอยู่เลย มีแรงอาละวาดแบบสบาย ก่อนผมเข้ามาก็ยังยิ้มได้ แต่พอเดินเข้าใกล้หน่อย แม่คุณเล่นอ๊วกแตกซะงั้น อารมณ์ก็แปรปรวนขึ้นๆลงๆยากคาดเดา หรือยัยนี่ประจำเดือนไม่มา ทำตัวอย่างกับคน..

      คะ..คน..

     "นี่เธอ.." ใจมันสั่น ร่างกายเย็นวาบตั้งแต่หัวลามไปถึงปลายเท้า สองมือกำแน่น เมื่อความคิดทั้งหมด ถูกกลั่นกรองจนออกมาเป็นสิ่งนี้ หรือว่าผักจะ...

     "ท้องหรอ" 
    "คิดว่าตัวเองมีน้ำยารึไงเสือ" เล่นตอกชนิดไม่ไว้หน้า ไม่เปิดโอกาสให้ผมมโนเลย 

     "คิดว่ามีอยู่นะ น่าจะแรงด้วย" มันมีโอกาสเป็นไปได้สูงพอควรที่จะเกิดเรื่องแบบนั้น เพราะทุกครั้งที่มีอะไรกันผมไม่เคยป้องกัน ปล่อยในตลอดด้วยสิ ไม่แน่ใจว่าผักกินยาคุมบ้างมั้ย 

     แต่เอาจริงๆนะ! 
     ผมอยากให้ผักท้องหวะ ดูสิ้นคิดดีเนอะ อยากรวบหัวรวบหางเขาขึ้นมา ท้องแล้วจะได้หนีไปไหนไม่ได้ ติดแหง็กแห้งตายอยู่กับผมนี่แหล่ะ

      สะใจดี..
      "ฉัน ไม่ ได้ ท้อง" คงไปสะกิดโดนต่อมโมโห เพราะร่างบางที่ทำท่าหมดแรง มาตอนนี้กลับสั่นเทิ้มเกินควบคุม
     "แต่เธออ๊วก"
     "คนอ๊วกมันต้องท้องทุกคนเลยรึไง" ผักเถียงฉอดๆ ผมหน้าถอดสี เมื่อร่างบางเริ่มหยิบข้าวของที่อยู่ใกล้มือ ขว้างปาจนปลิวว่อนห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง เจ็บมั้ยก็เจ็บ แต่ก็ยอมก้มหน้ารับกรรม   

      อยากทำไรทำไปเลย หน้าด้านซะอย่าง...

      "แต่ฉันไม่เคยป้องกัน" คนเจ้าอารมณ์มีสะอึก ทันทีที่ผมโพล่งออกไปบ้าง
    
     "แล้วถ้าท้องหล่ะ จะทำยังไง" ผักคงเริ่มคิดตาม

      "อึก.." ก็รู้สึกผิดนะ ที่พูดให้ผักคิดมาก แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ อนาคตมันไม่แน่นอน คิดเนิ่นๆตั้งแต่วันนี้ ดีกว่ารู้ตัวเมื่อสาย
      "ถ้าท้อง.." แต่ถ้าท้องจริง ก็เตรียมเฮดิ อารมณ์เราสองคนสวนทางลิบลับ คนนึงนั่งเครียดจิตตก แต่อีกคนกลับดีใจจนเนื้อเต้น

     "ไม่มีเด็ดขาด" แต่แล้วความฝันกลับดับวูบ ด้วยน้ำมือของคนใจดำตรงหน้า "ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องผิดพลาดมาทำลายชีวิตหรอก ไม่มีทาง"

     "ผะ..ผัก" แข้งขาทำท่าหมดแรงลงดื้อๆ ใจผมชาหนึบมากกว่าครั้งไหน พูดแรงขนาดนี้ตบหน้าเลยมั้ย
     "..." อย่าบอกนะ ว่ายัยนี่
    "นี่เธอ คิดจะทำแท้งหรอ"


[ต่อ]

     "ผะ..ผัก" แข้งขาทำท่าหมดแรงลงดื้อๆ ใจผมชาหนึบมากกว่าครั้งไหน พูดแรงขนาดนี้ตบหน้าเลยมั้ย
      "..." อย่าบอกนะ ว่ายัยนี่
      "นี่เธอ คิดจะทำแท้งหรอ"

     "อย่าเอาสันดานหมาๆไปป้ายให้คนอื่นสิ" เจ็บอย่างจัง เมื่อผักแข็งข้อกลับ คำพูดแต่ละคำ เหมือนฝ่าเท้าที่เหยียบย่ำให้จมดิน 
     "แล้วถ้าทำจะทำไม หนักหัวหมาไหนไม่ทราบ" สายตาหยิ่งผยอง จ้องมองผมราวเศษขยะ รู้ว่าผักกำลังไม่พอใจ ยัยนี่พูดทุกอย่างที่ทำให้ผมเจ็บ ถึงรู้แบบนั้นแต่กลับทนเฉยไม่ได้ 
     นี่มันใช่เรื่องเล่นหรอวะ ใครสั่งใครสอนให้เอาเรื่องคอขาดบาดตายมาเล่น คนทั้งคน ใจคอแม่งจะฆ่าจะแกงได้หรอ

     "นั่นมันลูกฉันนะโว้ย" ผมขึ้นเสียง อารมณ์ติดลบลงเรื่อยๆ

     "ไม่ใช่ลูกนาย อยู่ในท้องฉัน ก็ต้องเป็นลูกฉัน" เอาแล้วสิ พูดกันเริ่มไม่รู้เรื่อง ผักแม่งพาลไปทั่ว ร่างบางเต้นเร่า ดุเหมือนจงอางหวงไข่ ท้องรึเปล่ายังไม่รู้ แต่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจน 

     หวงมาก แถมดุมากด้วย แม่ง!
     
     "แล้วถ้าท้องจริงมันน้ำเชื้อใคร ของหมาตัวไหน ถ้าไม่ใช่ไอ้เหี้ยที่ยืนหัวโด่ตัวเนี่ย" อารมณ์กดดันสั่งสมมานาน ในที่สุดก็ปะทุจนได้ ผมทนเผิกเฉยไม่ไหว พูดกันดีๆไม่รอดงั้นก็ตายไปข้าง เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ เอะอะลองดีลูกเดียว ถ้าคิดจะเอาเรื่องสำคัญมาเล่นสงครามประสาท งั้นเชิญไปเล่นที่อื่นเถอะ ผมไม่ใช่เพื่อนเล่น
    
     "อย่าคิดทำเรื่องบ้าๆ ไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่" ผักหยุด เมื่อผมเอาจริง มาที่นี่เพื่อง้อเขา แต่ตอนนี้กลับขู่ไปซะแล้ว ให้ตายเถอะ! คงพูดดีกับยัยนี่เกินสามวิไม่ได้จริงๆวะ 

     "..." สายตาตัดพ้อแลดูสับสนวุ่นวาย คิดว่าผักคงนึกสาปแช่งให้ผมตายวันตายคืนอยู่แน่ 

     แต่ขอโทษที ผมมันบาปหนา คงตายยากหน่อย 

     ลมหายใจดังสะท้อนทั่วห้อง ก้องกังวาน ย้ำเตือนความเงียบที่ครอบงำ ผักไม่พูดผมไม่พูด ต่างจ้องหน้ากันลูกเดียว ระหว่างเราสองคน มันมีหลายเรื่องที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ และอีกหลายเรื่อง ที่ชาตินี้ทั้งชาติ ก็คงไม่มีคำตอบ 

      รู้ว่าเรื่องที่เถียงมันโคตรไร้สาระ มั่นใจมั้ยก็ยัง เห็นผักอ๊วกหน่อยก็คิดไปไกล แต่เพราะคนมันแคร์เปล่าวะ ดูเหมือนการง้อคราวนี้จะยากกว่าทุกที อ่อนให้ก็แล้ว แข็งกร้าวก็แล้ว ผักกาดยังไม่มีท่าทางจะใจอ่อนเลย ผมอยากได้เมียคืน รูปแบบไหนก็ยอม ท้องไม่ท้องก็อีกเรื่อง ใครตราหน้าว่าเห็นแก่ตัวก็ช่าง ต่อให้ต้องเอาโซ่มาล่ามผมก็จะทำ 

   ต้องลากยัยนี่กลับบ้านให้ได้...
    "ทำไม ถ้าท้องจริงจะรับผิดชอบงั้นหรอ" ไม่นานนัก น้ำเสียงเยาะเย้ยก็มาพร้อมกับสายตาถากถาง ที่ผมเข้าใจว่าผักคิดยังไง ในสายตายัยนี่ ผมคงดูเลวมากสินะ 

    "น้ำหน้าอย่างนายเนี่ยนะ" น้ำหน้าอย่างผม มันเป็นพ่อคนไม่ได้หรอวะ
    "เออ น้ำหน้างี้แหล่ะ" พูดเองยังตกใจ ผมย้ำแน่นหนัก มากพอที่จะทำให้คนตัวเล็กเบิกตากว้าง แต่ก็พริบตาเดียว เพราะไม่นานเกินรอ เธอก็ตั้งป้อมขึ้นใหม่ ที่คราวนี้เล่นหนาจนฝ่าเข้าไปได้ยาก 

     "ฉันไม่ได้ท้อง" บอกว่าไม่ท้องยังพอรู้เรื่อง
     "..."
    "หรือต่อให้ท้อง เขาก็ไม่ใช่ลูกนาย" ไอ้ที่เหลือเนี่ย จะพูดมาเพื่อ? 
     ทำไมต้องทำให้น้ำนิ่งมันขุ่นมัวด้วย บทพระเอกแสนดีคงไม่ได้มีให้ผมใช่มั้ย ดูเหมือนงานนี้ จะมีคนอยากตายซะแล้วสิ หึ!

[อัพ 100%]
1 คอมเม้นท์เท่ากับล้านกำลังใจนะจ๊ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10403 ntn.9846 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:19
    หนักใจแทน พี่สิงห์ ไปรับมันมาทำม๊ายยยย พูดดีๆ ได้ไม่กี่นาที มันเอาอีกแล้วว
    #10,403
    0
  2. #9221 อิหิ่น (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    อืเสือ..สุดท้ายก้อไม่รอด

    ...ตบะแตก ดีแตก สงสารที่สิงห์วะ5555
    #9,221
    0
  3. #8877 Liny_Tiny (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:38
    พี่สิงห์น่ารัก ผักน่ากลัวววว 555
    #8,877
    0
  4. #5638 winner_winner (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 19:55
    รออยุ่น่ะ!
    #5,638
    0
  5. #5635 Minrt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 19:46
    นางท้องชั้นเชื่อ เพราะนางไม่เคย แรงแบบนี้ (ยกเว้นตอนความจำยังไม่เสื่อมอะนะ)
    #5,635
    0
  6. #5625 AOMAAMpsn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 19:36
    ผักขอเเรงกว่านี้
    #5,625
    0
  7. #5615 -PIA-D (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 14:34
    ผักโหดไป สงสัยจะเป็นอารมคนท้องล่ะมั้ง เฮียยยโปรดเข้าใจด้วย 55
    #5,615
    0
  8. วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:55
    พอแล้วๆผักกาด นางจะงี่เง่าแล้วน้าาาา
    #5,614
    0
  9. #5613 mira345 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:17
    จับฟัดลากขึ้นเตียงเฮือกกกก...ฮ้อกแฮ้กๆๆ.......บลาๆๆๆ5555ตามนี้
    #5,613
    0
  10. #5612 sereensereen (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 10:50
    นี่มาง้อใช่มั้ย 5555
    #5,612
    0
  11. #5611 Thaiyou (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 10:08
    สะใจเสือมาก
    #5,611
    0
  12. #5610 Honeylemonjazz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 09:18
    นั้นไง จนได้น่ะอิเสือ
    #5,610
    0
  13. #5609 กิ้งก่า เปลี่ยนสี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 09:15
    โถ่ๆ ง้อยังไม่ถึงนาที กลับมาทะเลาะกับอีกแล้ว อารมณ์เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าความเร็วแสง 55555
    #5,609
    0
  14. #5608 AwatchadaSriphet (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 08:58
    ง้อยังไม่สำเร็จมีเรื่องอีกล่ะ
    #5,608
    0
  15. #5607 Oh. . .Club~Yo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 08:47
    อิเสือเอ้ย เป็นแมวสักวันไม่ได้หรอ ตีกันตลอดดด
    #5,607
    0
  16. #5606 Om4799 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 07:32
    ใจเย็นเสียย มาง้อเมียนะเธอ
    #5,606
    0
  17. #5605 อ้อ 'ยศ. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 07:26
    ไม่เอานะเสืออ
    #5,605
    0
  18. #5604 ใต้ร่มเงา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 07:08
    ดีไปได้ครึ่งตอน กับมาเลวอีกละ= =
    #5,604
    0
  19. #5603 kwankhow213 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 05:19
    เสือค่ะจัยเย็นลูกมาง้อเมียม่ายช่ายหรอ มาชวนเขาทะเลาะชะงั้น 55555++++
    #5,603
    0
  20. #5602 Phimraput Ulek (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 02:27
    55555+ตีกันตลอดดดด
    #5,602
    0
  21. #5601 nunie_pwt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:32
    เสือจะกล้าหือกับผักจริงๆเหรอ มาง้อเค้าไม่ใช่รึไง55555
    #5,601
    0
  22. #5600 Naeiiz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:31
    5555 แต่ผักก่ไปทำให้เสืออารมณ์ขึ้นนะ จะท้องงงไมมมเนี่ยย
    #5,600
    0
  23. #5599 PHICHAYTH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:16
    เดี๋ยวๆๆๆ คนที่ตายเนี่ย??? คนเขียนใช่มั้ยเสือ??? 555555
    #5,599
    0
  24. #5598 Pvl6ic (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:12
    พี่เสืออารมณ์ร้อนจริงๆ ยังเบาได้ไม่กี่ประโยคงี้กลับมาร้อนใส่ผักอีกแล้้ว 5555 นี่มาง้อจริงป่าวเนี่ยเสือ
    #5,598
    0
  25. #5597 SopapornPogpoon (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 00:25
    พี่เสือสายโหด จายยยเยนนนน 555
    #5,597
    0