[ BITCH ] ร้ายกลายรัก

ตอนที่ 10 : BITCH ร้ายกลายรัก เสือกินผัก8 หลอกหลอน อัพครบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    22 ต.ค. 59









[หลอกหลอน]

     น่าขยะแขยง ฉันนึกรังเกียจไอ้ความรู้สึกบ้าๆที่แล่นผ่านเข้ามา หลายวันมานี้ฉันเลือกจะปิดกั้นความคิดทุกอย่าง...

     แต่เมื่อมีโอกาสมันก็กลับเข้ามาเล่นงานฉันทุกครั้งไป

     "พอสักที" ฉันจิกทึ้งหัวอย่างหาทางระบาย หลายวันมานี้เรื่องที่เกิดขึ้นในผับกำลังตามหลอหลอนราวกับฝันร้ายที่ปลุกฉันยามค่ำคืน และไม่ว่าจะพยายามสลัดมันออกไปยังไง สุดท้ายก็ไม่สามารถเอามันออกไปจากหัวสมองได้เลย

     ฉันเบนสายตามองแสงรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่าน ป่านนี้แล้วหรอ...

     ฉันหยัดกายจากเตียงกว้าง สาวเท้าเนิบช้าไปทางระเบียง หลายคืนมานี้ฉันถูกปลุกจากการหลับใหลด้วยฝันร้ายซ้ำๆ มันคอยตอกย้ำภาพเดิมที่เกิดขึ้น และเมื่อตื่นผวาขึ้นมา มันก็เป็นเวลาเช้ามืดแบบนี้ทุกครั้งไป ไม่มีคืนไหนที่ได้หลับสนิท ไม่มีคืนไหนที่ผู้ชายคนนั้นจะไม่เข้ามาทำร้ายในความฝัน 

     เสือ...ไม่ว่านึกกี่ครั้งก็ยังรังเกียจ

     สองตาเหม่อมองรอบกาย ฉันห่อไหล่โอบกอดร่างสั่นสะท้านของตัวเองไว้ก่อนจะหันหลังกลับเข้ามาในห้อง สิ่งเดียวที่ทำได้คือสลัดมันออกจากสมองซะ..และมันควรจะเป็นแบบนั้น

     ฉันเดินเหม่อลอยปล่อยให้สองขาเรียวย่ำเดินเนิบช้าลงมาชั้นล่าง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลอยผ่านตามแรงลมจนเผลอเดินตาม และในห้องครัวก็ปรากฏร่างของใครบางคน 

    "ช่วงนี้แกตื่นเช้านะ"

     "ฉันนอนไม่ค่อยหลับ" เสียงทุ้มถามเรื่อยเปื่อย สองมือของคนตรงหน้ากำลังกำแก้วกาแฟ2ใบก่อนจะส่งมันมาให้เหมือนกับรู้ "ขอบใจ"

     "อยากระบายมันออกมามั้ย ฉันพร้อมรับฟังนะ" ร่างสูงพูดก่อนทรุดกายนั่งด้านข้าง มือหนาหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่านเงียบๆ 

     มันคงเป็นเรื่องปกติที่หมอนี่จะตื่นแต่เช้าตรู่ ด้วยภาระหน้าที่การงาน มันทำให้ผู้ชายคนนี้แทบไม่มีเวลาได้พักผ่อนเลยด้วยซ้ำ ฉันมักได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่เข้ามาในบ้านยามดึกสงัด และมันจะดังขึ้นอีกครั้งในทุกเช้าตรู่แบบนี้ 

     "แกอยากฟังหรอ" ฉันถามย้ำอีกครั้ง หลายวันมานี้ฉันมักโผล่มาที่นี่ในเวลาเดิมๆ และมันอาจทำให้เขาสงสัย ร่างสูงยังนั่งเงียบอย่างรอฟัง และฉันก็ทำได้เพียงถอนหายใจแรงๆ "ฉันเหนื่อยหว่ะมิน"

     "..."

     "มันเหนื่อยแล้ว แกรู้มั้ย...ทุกวันที่ไปเรียนฉันต้องเจอสายตาแปลกๆเต็มไปหมด ฉันสงสัยหว่ะมิน สงสัยว่าทำไมทุกคนต้องมองแบบนั้น ฉันเคยทำอะไรไว้" ยิ่งพูดก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ "และต่อให้พยายามถามตัวเองให้ตายก็ไม่เคยได้อะไรเลย " เสียงของฉันมันดังดูกระท่อนกระแท่นจนน่าแปลกใจ "ถะ..ถ้าอย่างน้อยฉันจำได้ ถึงจะแค่นิดเดียว"

     หลายครั้งที่เฝ้าหาคำตอบให้ตัวเอง...ฉันยังคงเฝ้าถามตัวเองในทุกวันที่ลืมตาตื่น ฉันเป็นใคร ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันเคยเป็นคนแบบไหน แล้วทำไมถึงมีคนเกลียดฉันเยอะขนาดนี้...

     มันเป็นคำถามบ้าๆที่ใครไม่เป็นแบบฉันคงไม่มีวันเข้าใจ ไม่มีวัน! 

     "แล้วยังไง" หลังจากที่เงียบฟังร่างสูงก็เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ตรงหน้า "ถ้าวันนึงเกิดจำได้ แล้วแกจะทำยังไง "

     "ฉะ ฉัน.." พอเขาถามฉันกลับตอบไม่ได้ซะงั้น 

     คงใช่..
     ฉันไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลยด้วยซ้ำ และเพราะฉันตอบไม่ได้ มินจึงถอนหายใจออกมา 

     "มันไม่จำเป็นสักนิด แกไม่จำเป็นต้องจำอะไรเลย"

     "แกจะเป็นคนแบบไหนก็ได้ผัก ทุกอย่างมันอยู่ที่แก" เขามองหน้าฉันส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างมากับความเงียบ

     "..."

     "แล้วถ้าวันหนึ่งสิ่งที่อยากรู้มันไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดล่ะ จะยังอยากจำมันอยู่มั้ย" ฉันกำลังคิดตาม คำถามมากมายกำลังผุดขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไม..ยิ่งเขาตอกย้ำในสิ่งที่ฉันอยากรู้แล้วไม่รู้ มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกแย่..มันแย่มากจริงๆ 

     "..." ฉันทำได้แค่นั่งทำหน้าโง่มองมิน อยากจะตอบออกไป แต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้

     "เชื่อฉัน!แบบนี้มันดีที่สุดแล้วผัก เพื่อตัวเองของแกเอง" เขาเน้นย้ำในคำตอบเดิมคือฉันไม่ควรรู้เรื่องของตัวเอง และมันเป็นเรื่องบ้าบอที่สุด ฉันได้แต่พร่ำถามว่าทำไม แม้แต่เรื่องของตัวเอง 

     ทำไมถึงไม่มีสิทธิ์จะรู้ ...มันเพราะอะไร 

     "แบบนี้มันดีแล้วงั้นหรอ แกมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนฉัน"

     "พวกแกจะปิดบังทำไมวะ ตัวก็ตัวฉัน ทุกอย่างมันก็เรื่องของฉัน " ฉันตะวาดลั่น จู่ๆก็รู้สึกเหมือนคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ มันเริ่มถี่มากขึ้นตั้งแต่วันที่ฉันเผลอทำร้ายเสือ และฉันก็ไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้แม้แต่กับเพื่อนของตัวเอง..

     ฉันกำลังรู้สึกโมโห โมโหที่ไม่เป็นดั่งใจ

     "รอแกใจเย็นเมื่อไหร่แล้วเราค่อยคุยกัน" เขาทำท่าจะเดินหนี มินคงดูออก เขาเบนสายตามองมาที่มือของฉันฉันที่มันกำแน่น ตัวสั่นเทิ้มอย่างคุมสติไม่อยู่ ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเลี่ยงหลบ
  
     "มิน!! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน" ฉันลุกขึ้นเดินตาม มันหงุดหงิดใจจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ยิ่งเขาเอาแต่เลี่ยงหนี มันก็ยิ่งปลุกอารมณ์ครุกรุ่นให้ปะทุ "มิน!!ฉันบอกให้กลับมาไง"

     เพล้งงงงงงง....!

     "..."

     "ฉะฉัน.." เสียงของตกกระแทกพื้นทำให้สติกลับมา ก่อนจะตกใจมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าตัวฉันเองเป็นคนเหวี่ยงแก้วกาแฟใส่ฝาผนัง มันแตกกระจายตามแรงอารมณ์ เหมือนปฏิกิริยาบางอย่างที่คุมไม่ได้ 

     ฉันทำอะไรลงไป..

     "..." 

     ไม่มีคำพูดใดๆระหว่างเรา ลำคอมันแห้งผากไปหมด ฉันเผลอใส่อารมรณ์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และมันก็ทำให้คนตรงหน้าหยุดชะงักไป ร่างสูงมองมาเงียบๆ สายตาของเขามันมีแววตัดพ้อก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย 

     "สิ่งที่ฉันกลัวมันกำลังจะกลับมา"

     "..."

     "เพราะมันเป็นแบบนี้ไงผัก แกถึงไม่มีสิทธิ์รู้ " มินพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไป มีแต่ฉันที่ยังนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ถึงแม้ม่านฟ้าจะวิ่งลงมาแต่ฉันกลับไม่ได้สนใจมันสักนิด ราวกับความรู้สึกมันหลุดหายไปแล้ว

     "ผักโอเคมั้ย" เสียงพูดดังลอดผ่านโสตประสาทเข้ามา ฉันหยุดชะงักปลายเท้าที่เดินเอื่อยลงเมื่อรับรู้ว่ามีคนพูดด้วย 

     "อือ"

     "อย่าคิดมาก มินมันก็แค่เป็นห่วงผักเท่านั้นเอง" มันก็เรื่องเดิมที่ยัยนี่พร่ำบอกตั้งแต่อยู่ที่บ้านแล้ว และฉันก็พยายามไม่เก็บมาใส่ใจ แต่ถ้าผู้หญิงคนนี้ยังคงพร่ำใส่หูไม่เลิกล่ะก็ 

     "อือ" ฉันตอบส่งเดชอย่างเบื่อหน่าย ม่านฟ้าพูดส่งยิ้มอ่อนมาให้ ฉันรู้ว่าเธอต้องการพูดปลอบใจก็เท่านั้น ซึ่งมันไม่จำเป็นเลย เรื่องที่เกิดเมื่อเช้าฉันรู้ว่าตัวเองผิด ฉันใส่อารมณ์มากเกินไปจริงๆ 


     "เอาหน่า เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง" ม่านฟ้าส่งยิ้มสดใสมาให้อีกหน ท่อนแขนเรียวเล็กพาดรอบลำคอฉันเหมือนต้องการปลอบโยน ท่าทางของเธอทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้น ตั้งแต่เมื่อเช้าที่ทะเลาะกับมินม่านฟ้าก็ลากฉันมาที่มหาลัยถึงแม้จะไม่มีเรียนตอนเช้าก็ตาม เราเดินกอดคอมาจนถึงหน้าคณะของยัยม่านฟ้า ก่อนที่เธอจะขอแยกตัวไป

     "ผัก" เสียงทุ้มดังจากด้านหลังทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีลูคอยู่ด้วยอีกคน ตลอดทางตั้งแต่อยู่ที่บ้านแล้วที่หมอนี่เอาแต่เงียบ เขาไม่พูดอะไร ซึ่งฉันก็เดาความคิดเขาไม่ได้ ฉันหันไปตามเสียงเรียกเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย "ขอคุยด้วยหน่อย"

     คงหนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆสินะ...

     ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ยอมเดินตามร่างสูงไป เขาพาฉันเดินเลี่ยงออกมาจนลับตาคน ไม่รอช้าร่างสูงก็เริ่มพูดขึ้น "แกควรไปขอโทษไอ้มินซะ"

     ให้ตาย! ถ้าจะเดาแม่นแบบนี้นะ... 
     ฉันแค่นหัวเราะอย่างนึกตลก ยังไม่คิดจะตอบอะไรออกไปทั้งนั้น

     "คราวนี้แกผิดนะผัก แกทำเกินไปจริงๆ" ลูคขยี้ผมอย่างหัวเสีย คิ้วเรียวขมวดอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าเขาจะหงุดหงิดมากด้วย 

     โอเค!...
     ฉันรู้ตัวว่าผิด ฉันทำเกินไปจริง แต่พวกเขาก็ผิดเหมือนกันไม่ใช่หรอ...

     ทุกคนมีความลับ พวกเขาปกปิดฉัน แล้วแบบนี้จะมาโทษกันอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง ไอ้คำพูดที่ว่าทุกอย่างมันก็เพื่อตัวฉันเอง มันไม่ดูมักง่ายไปหน่อยหรอ

     มันมีความจำเป็นอะไรที่พวกเขาจะต้องกีดกันฉันจากอดีต ฉันรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง แต่ไม่ว่าอดีตที่ผ่านมาจะเป็นยังไง มันก็เป็นเส้นทางที่ฉันเลือกแล้วไม่ใช่หรอ 

     ฉันไม่มีสิทธิ์คิด ไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องของตัวเองเลยรึไงกัน

     "อือ" ฉันทำเพียงครางรับถึงแม้ในใจจะมีข้อโต้แย้งเต็มไปหมด ตอบโต้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เงียบนั่นแหล่ะคงดีที่สุด ยังไงฉันมันก็ตัวคนเดียวอยู่แล้วหนิ "หมดเรื่องพูดแล้วใช่มั้ย"

     "เดี๋ยว" ฉันกำลังจะเดินหนีแต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเสียงลูคดังขัดอีกครั้ง "มีอีกเรื่อง"

     "..."

     "แกไปเจอพี่สิงห์มาใช่มั้ย" มันเป็นคำถามที่โคตรตรงไปตรงมาซะจนน่าตกใจ ถึงแม้จะอดแปลกไม่ใจได้ที่ลูคถามแบบนี้ แต่ฉันก็เลือกตอบไปตามตรง "ใช่ ทำไม?"

     "บ้าเอ้ย! ต่อไปแกห้ามไปยุ่งกับพี่เขาเข้าใจมั้ย" จู่ๆหมอนี่ก็สถบลั่นก่อนสาวเท้ายาวๆเข้ามาเขย่าไหล่ฉันจนระบมไปหมด... 

     "โอ๊ย มันเจ็บนะไอ้บ้า"

     "เออ!เจ็บก็ดี เจ็บแล้วก็หัดจำบ้าง" ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักร่างสูงออก ลูคเซถลาตามแรงผลัดเล็กน้อย ซึ่งฉันไม่สนว่าเขาจะเป็นยังไง ตอนนี้รู้แค่ว่ามันชาหนึบตรงที่เขากดแรงบีบลงมาราวกับมันช้ำระบมไปหมดแล้ว 

     "ลูคแกอย่าใช้อารมณ์ได้มั้ย"

     "แกมันโง่ แกมันโคตรโง่เลยผัก" ลูคยังชี้หน้าด่าไม่หยุด ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเกรี้ยวกราดใส่ ถ้าเขาจะโมโหเรื่องที่ติดต่อพี่สิงห์ล่ะก็...ฉันว่าเขาทำเกินไป

     "แล้วแกได้บอกเรื่องที่โดนรถชนไปรึยัง" ตอนที่กำลังจะตอบโต้ร่างสูงก็ตะคอกใส่อีกหน ฉันไม่เคยเห็นลูคในด้านนี้มาก่อน มันเป็นครั้งแรกที่เห็นเขาระเบิดใส่อารมณ์แบบนี้จนลึกๆในใจก็อดหวั่นกลัวไม่ได้ "ถามก็ตอบสิวะ"

     "บอกไปแล้ว" ฉันตะคอกกลับด้วยอารมณ์ครุกรุ่น แต่ยิ่งเขาได้ยินคำตอบร่างสูงก็ทวีคูณความหงุดหงิดมากขึ้น และดูเหมือนทุกอย่างมันจะดูแย่ลงกว่าเดิม 

     "เหี้ย! แล้วเรื่องที่ความจำเสื่อมหล่ะ แกบอกพี่เขาไปรึยัง"

     "..." ฉันเงียบ

     "ผัก!" 

     "ยะ ยัง..แค่คิดแต่ยังไม่ได้บอกเลย" ฉันตอบตะกุกตะกัก ถามตัวเองซ้ำๆว่าทำอะไรผิด แต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดเลยสักนิด ฉันก็แค่อยากรู้เรื่องของตัวเอง มันผิดตรงไหน แล้วผู้ชายคนนั้นก็ให้คำตอบทุกอย่างได้...มันไม่ดีงั้นหรอ

     "ห้ามบอกพี่เขาเด็ดขาดนะผัก ห้าม!" ท่าทางของลูคดูผ่อนคลายลงถึงแม้เขาจะกดเสียงต่ำอย่างบังคับก็ตาม 

     "ทำไม" แต่ยิ่งเขาห้าม ฉันก็ยิ่งสงสัย มันอดไม่ได้จริงๆที่จะรู้สึกแบบนี้ ไม่เข้าใจในสิ่งที่ทุกคนทำเลยสักนิด เหมือนกับพวกเขาต้องการปกป้องฉันจากอะไรสักอย่าง ซึ่งให้ตายก็ดูไม่ออกสักนิดว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

     อันตรายจากอะไร พี่สิงห์งั้นหรอ?

     "ห้ามก็คือห้าม แกจะให้พี่เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดนะผัก ถ้าแกมีปัญหาอะไรแกควรมาคุยกับฉันกับไอ้มินเท่านั้น ห้ามบอกใคร เข้าใจมั้ย" ฉันขมวดคิ้วหนักขึ้นกับสิ่งที่ได้ยิน ยิ่งเขาพูดย้ำ ฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจเหตุผล  

     "ยัยม่านก็ห้ามด้วยหรอ"

     "แกเชื่อฉันสักครั้งเถอะ... " ลูคนิ่งไปมันไม่มีคำตอบใดๆจากปากเขา  ร่างสูงถอนหายใจและเริ่มพูด และสิ่งที่เขากำลังพูดมันทำให้ฉันเงียบฟัง


     "รู้ว่าแกสงสัย รู้ว่าแกไม่พอใจฉันกับไอ้มินนักหรอก"  เขาพูดเสียงเนือง และฉันก็กำลังฟังมันอย่างตั้งใจ "แต่ขอร้องหล่ะ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเลย ถึงเวลาเมื่อไหร่ฉันจะเป็นคนบอกทุกอย่างเอง ตอนนี้แกก็แค่ไปขอโทษไอ้มินมันซะ ทำให้เพื่อนคนนี้สักครั้งได้มั้ย"


     "..." ราวกับเสียงหายไป ฉันกำลังรู้สึกมึนงงในสิ่งที่เขาพูด แต่ในคำพูดเหล่านั้นมันสามารถจับความรู้สึกบางอย่างได้ และถ้าไม่ได้คิดไปเองล่ะก็ ในคำพูดเหล่านั้นราวกับแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยที่สื่อมา 

     "แกไม่ได้ตัวคนเดียวนะผัก แกยังมีพวกฉัน"

     ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย เท่าที่จำความได้เขาไม่เคยขออะไรจากฉันเลยสักครั้ง และมันก็ทำให้ฉันจุกในอกขึ้นมา

     ลูคจากไปแล้วมีแต่ฉันที่ยืนเฉยอยู่แบบเดิม ราวกับร่างกายไม่ต้องการเคลื่อนไหว คำพูดของเขามันกำลังซาดซัดเข้ามาราวกับระลอกคลื่น ฉันปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งในความเงียบที่คืบคลานเข้ามา ก่อนจะเริ่มขยับกายก้าวเดินอย่างไร้จุดหมาย

     ปล่อยให้ขาก้าวไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้ที่ไป....

     พึ่บบบบ...

     "อ๊ะ อื้ออออ..." ตอนที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมาย จู่ๆก็มีแรงฉุดกระชากที่แขนจนฉันหวีดร้องออกมา แต่มันก็ช้าไปเมื่อมือหนาของใครบางคนรีบคว้าตะครุบปากฉันไว้ก่อนจะตวัดลำแขนรัดรอบเอวฉุดลากฉันออกมาจนถึงมุมอับระหว่างตึกที่ไร้ผู้คน 

     ฉันพยายามใช้กำลังทั้งหมดเพื่อให้ตัวเองหลุดจากวงแขนกว้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่มันก็ดูไร้ประโยชน์...ยิ่งฉันต่อต้าน มือที่รัดรอบเอวก็ออกแรงมากขึ้นจนเจ็บร้าว

"ไง" ถึงจะเป็นคำพูดแสนสั้นแต่กลับทำให้ร่างชาดิกไปทั้งกาย หัวใจเหมือนหยุดเต้นลงเมื่อเสียคุ้นเคยดังข้างหู

     ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก 

     ฉันได้แต่ภาวนาไม่ให้เป็นอย่างที่คิด ขอให้มันไม่เป็นอย่างนั้นด้วยเถิด!



[ต่อ]



     เสือ บรรยาย...

     "ไง" ถึงจะเป็นคำพูดแสนสั้นแต่กลับทำให้คนในอ้อมแขนแน่นิ่งไป ผมจงใจกดเสียงกระซิบข้างใบหู กลิ่นหอมอ่อนจากร่างบางกำลังโรยรินเข้ามาในโสตประสาททุกครั้งที่เจ้าหล่อนขยับตัวและพาลทำให้ผมหงุดหงิดที่ได้กลิ่นมัน ไอ้กลิ่นหอมน่ารังเกียจที่ไม่อยากจำแต่ก็กลับจำมันได้ไม่เคยลืม...

     "อื้ออ "

     "จะดิ้นอะไรนักหนา" ผมปัดความรู้สึกบัดซบทิ้งเมื่อคนในอาณัติไม่ยอมอยู่นิ่ง ยัยนี่ดิ้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนโดนเหล็กร้อนนาบ และมันทำให้ผมรำคาญขึ้นมาจนอยากบีบคอเธออีกสักรอบ 

     คิดว่าน่าพิศวาสนักรึไง สวยแค่รูปแต่ข้างในหน่ะมันโคตรเน่าเฟะ..
     ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องให้ทำ จ้างให้ก็ไม่คิดอยากสัมผัสมันเลยสักนิด

     "อยู่เฉยๆ" ผมกระชับมือที่ตะครุบปากเธอแน่น ถ้ายัยนี่ขาดใจตายมันซะตรงนี้ได้ก็คงดี ผมยิ้มเยาะกับความคิดที่คืบคลานเข้ามาในห้วงความคิดทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ แต่สุดท้ายก็เลือกข่มความรู้สึกไว้ในส่วนลึกสุดเมื่อคิดขึ้นได้ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะมีเรื่องโคตรสนุกเกิดขึ้น 

     และผู้ที่จะทำให้ผมเพลิดเพลินกับมันได้คงจะหนีไม่พ้นคนที่อยู่ในกรงเล็บนี้...


     "โอ๊ย!บ้าเอ้ยย" ผมสถบสุดเสียงเมื่อคนในอ้อมแขนกดจิกก่อนจะลากปลายเล็บไปตามท่อนแขน เธอครูดเล็บคมลงบนผิวผมจนแสบร้อนไปหมด ต้องยอมรับในความพยายามโง่เง่าอันน้อยนิดของเจ้าหล่อน แต่มันไม่ทำคนอย่างผมสะทกสะท้านอะไรนักหรอก 

    ก็แค่รู้สึกเจ็บ... แต่ยัยนี่ต่างหากที่ต้องเจ็บกว่า  

    "ชอบความรุนแรงนักใช่มั้ย ชอบมากเดี๋ยวจัดให้"

     ปึกกกกก...

     จบคำพูดผมก็เหวี่ยงร่างบางใส่กำแพงด้วยแรงทั้งหมดที่มี และมันก็ทำให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บได้ไม่มากก็น้อย เสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดหลุดจากปากบาง ยอมรับว่าที่ทำทั้งหมดมันเกิดจากความตั้งใจล้วนๆ ผมเกลียดจริงๆ เกลียดมันซะทุกอย่าง เกลียดไอ้ท่าทางหยิ่งผยองที่ยัยนี่ชอบทำ เกลียดความเข้มแข็งจอมปลอมของเธอที่ไม่ต่างจากหมาจนตรอก...

     "ปล่อยฉัน" ผมคว้าท้ายทอยคนตรงหน้าไว้ก่อนจะเพิ่มแรงกดจนใบหน้าของเธอบดเบียดกับเข้ากับกำแพงตามแรงอารมณ์ เสียงหวีดร้องดังขึ้นเป็นระยะๆ 

     "เจ็บว่างั้น? เจ็บแล้วทำไม"

     คิดทำเรื่องโง่แต่พอโดนบ้างเสือกร้องไม่ต่างจากหมา...

     "นายมันหน้าตัวเมีย ไอ้เลว ไอ้ชะ..โอ๊ย" แรงกระตุกรั้งตรงท้ายทอยทำเอาร่างบางหวีดร้องอีกหน ผมกดบีบมันก่อนจะกระแทกมือใส่เป็นครั้งสุดท้าย สะบัดมือออกอย่างต้องการเอาความสกปรกที่สัมผัสทิ้งไป สายตายังคงจดจ้องร่างบางที่หันมาแวดใส่อย่างเอาเรื่อง 

     "อย่ามาแตะตัวฉัน"

     "เหอะ" ไอ้นิสัยพยศบ้าบอจะกี่ครั้งก็ไม่เคยหลาบจำ...

     ผมแค่นหัวเราะนึกสมเพชท่าทางของคนตรงหน้าอย่างอดไม่ไหว ผักมองหน้าผมอย่างแค้นเคืองก่อนที่ร่างบางจะผละหนีไป และมันเป็นการกระทำที่โง่มาก เพราะไม่ว่าเธอจะพยายามหนีไปกี่ครั้ง ผมก็จะลากเธอกลับมาลงนรกแบบเดิมทุกครั้งไป 

     "ใครใช้ให้ไป"

     "อ๊ะ อย่ามาจับฉันนะ" เสียงขู่ฟ่อกับท่าทางสู้เอาเรื่องทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้น บอกตั้งแต่แรกแล้ถ้าไม่มีเรื่องเกิดขึ้นจ้างให้ผมก็ไม่ถ่อมาถึงที่นี่หรอก แต่ที่มันน่าตกใจเกินคาดคือเรื่องที่ดันเสือกได้ยินอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนหน้านี้ต่างหาก

     รถชน? 
     ความจำเสื่อม? 

     นี่มันเกินกว่าที่ผมคาดไว้เยอะ อ่า!เข้าใจแล้ว่าทำไมช่วงนี้ยัยนี่ถึงทำตัวแปลกไป

     ถ้าเป็นละครน้ำเน่าเธอก็คงเรียกคะแนนน่าสงสารจากผมได้มากอยู่ แต่นี่มันโลกแห่งความจริง และขอโทษที ที่นี่มันไม่ใช่ที่อยู่สำหรับพวกโลกสวยหรอก...

     สิ่งที่ยัยนี่เคยทำไว้ ยังไงมันก็ต้องชดใช้ 

     "ความจำเสื่อมหรอผัก" สิ่งที่ผมพูดสวนออกมาทำเอาร่างบางเบิกตากว้าง ดูเหมือนคนตรงหน้าจะตกใจในสิ่งที่ได้ยินไม่น้อย ผมเฝ้ามองใบหน้าขาวใสซีดเผือกลงจนไม่เห็นสีเลือด และไอ้ใบหน้าตื่นตระหนกแบบนี้แหล่ะที่ผมต้องการ 

     "อยากรู้อดีตของตัวเองมั้ย ฉันบอกเธอได้นะ" ผมยังคงไล่ต้อน รู้ดีว่ามาถูกจุดแล้ว  

     "...."
     ไม่มีคำตอบใดหลุดจากปากบาง ความเงียบที่เข้ามาและท่าทางราวกับเป็นใบ้ของเธอมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ แต่เรื่องที่รู้และเรื่องที่จะพูดในวันนี้มันหน่ะไม่ได้มีแค่นี้หรอกนะ....หึ! 

     "ว่าไงหล่ะ"

     "ไม่จำเป็น ฉันหาทางเองได้ไม่จำเป็นต้องพึ่งคนแบบนาย" เสียงเด็ดขาดของเธอดังขึ้น สายตาของเราสองคนต่างจ้องมองอย่างไม่ลดละ เด็ดขาดเป็นบ้า

     ถ้ามันไม่ได้เป็นแบบนี้...

     ถ้าเกิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่ผมเกลียด คงต้องบอกตามตรงว่าผักจัดเป็นคนที่น่าสนใจมาก ทุกการกระทำของเธอมันมีแรงดึงดูดบางอย่างจนไม่สามารถถอนสายตาได้ เธอมีชีวิตอยู่ท่ามกลางแรงเกลียดชังที่อยู่รอบกาย แกร่งและสู้กับทุกสิ่งที่เข้ามา...

     แต่มันก็เท่านั้น 
     เพราะสุดท้ายยังไง ความรู้สึกเกลียดที่ผมมีมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงสักนิด

     "แล้วถ้าเรื่องนี้หล่ะ" ไพ่ใบสุดท้ายที่ผมถือถูกเปิดออกเมื่อร่างบางทำท่าผละหนี และครั้งนี้ผมแน่ใจว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงคนนี้จะเผิกเฉยมันเด็ดขาด ไอ้เรื่องที่เคยทำทิ้งไว้ ต่อให้ความจำเสื่อมยังไงก็ไม่มีทางอยู่นิ่งได้หรอก

     "ไม่จริง" เสียงกระซิบเปล่งออกมาพร้อมกับทาทางที่ผงะ มันเบาหวิวจนน่าใจหายแต่ก็แค่วูบหนึ่งเท่านั้น ร่างบางตรงปรี่เข้ามาคว้าของที่อยู่ในมือผมไป  ผมปล่อยให้เธอค่อยๆซึมซับสิ่งเหล่านั้นไว้ในสมอง เฝ้ามองเงียบๆนานเกือบนาที 

     "นะ นายเอามันมาจากไหน"

     "...."

     "ฉันถามก็ตอบสิเสือ นายเอามันมาจากไหน!!" 

     แควกกกกก...!

     เสียงหวีดร้องดังขึ้นก่อนที่ร่างบางจะฉีกขยำภาพเหล่านั่นออกเป็นชิ้นๆ และสุดท้ายมันก็กลายเป็นเพียงเศษซากขยะไร้ค่าที่ลอยคว้างไปตามแรงลม

     "คนโง่มักตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด เธอเคยได้ยินคำนี้มั้ย" เสียงหัวเราะกดต่ำดังพร้อมกับสายตามุ่งร้ายที่จ้องไปยังร่างบาง คิดว่ามันจะมีแค่นี้รึไง คิดว่าทำแบบนี้แล้วเรื่องทุกอย่างมันจะจบลงง่ายๆงั้นหรอ โง่ล่ะ!! 

     "อยากฉีกอีกม่ะ ฉันมีอีกนะ" ผมยื่นรูปจำนวนมากให้คนตรงหน้า ถ้ายัยนี่อยากฉีกมันเป็นพันๆชิ้นก็ทำไปเลย 

     ถ้าคิดว่าทำแล้วมันจะลบล้างเรื่องโสมมที่เธอทำทิ้งไว้ได้ล่ะก็...เชิญ!

     "อยากตกใจกว่านี้มั้ย" ผมยังพร่ำอย่างรื่นรมย์ต่างจากผู้หญิงตรงหน้าที่ตัวสั่นเทิ้มเหมือนคุมสติไม่อยู่ เธอกำลังโกรธ และมันเป็นสิ่งที่ผมต้องการเห็นมากที่สุด โกรธให้มากๆ โกรธจนเหมือนคนบ้าอย่างคราวที่แล้วได้ยิ่งดี เพราะยิ่งเธอเป็นแบบนั้นผมก็ยิ่งสะใจ 

     "ถ้าพี่สิงห์.."

     "อย่าเอามันมาต่อรองกับฉัน!!" สุดท้ายคนตรงหน้าก็ทนไม่ไหว ผักหวีดร้องออกมาพร้อมกับดวงตาสั่นเครืออย่างกลั้นไม่อยู่ มันคงดูน่าสงสารกว่านี้ถ้าทุกสิ่งและทุกการ กระทำมันไม่ได้เกิดจากตัวของเธอเอง แต่ไม่เลย...เธอทำมัน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง และนี่มันก็เป็นตอนจบของทางที่เธอเลือก

     "อย่ามาใช้วิธีสกปรกแบบนี้นะเสือ"

     "เหอะ! วิธีสกปรกๆงั้นหรอ แล้วไอ้ภาพเฮงซวยพวกนี้มันไม่ใช่ของจริงรึไงวะ" ผมระบิดอารมณ์ออกมา ถ้าทุกอย่างมันไม่มีมูลผมก็คงไม่กล้าทำแบบนี้หรอก คิดจะทำเรื่องเลวๆหรืออยากทำร้ายใครมันก็เรื่องของยัยนี่ แต่มันต้องไม่ใช้คนในครอบครัวผมเป็นเครื่องมือทำเรื่องชั่วๆเด็ดขาด "ฉันไม่ใช่ควาย ไม่ได้โง่"

     "..."

     "พี่สิงห์จะต้องรู้เรื่องนี้ แล้วเธอก็ไสหัวไปให้พ้นครอบครัวฉันสักที" ผมมองร่างบางอย่างนึกรังเกียจ ไม่รู้จะเอาอะไรมาเปรียบเทียบกับความรู้สึกที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ได้เลย คำว่ารังเกียจมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

     "ยะ..อย่านะเสือ" เสียงโรยแรงดังขึ้นพร้อมกับมือบางที่เอื้อมมาคว้ามือผมไว้ และผมก็สะบัดมันออกในทันทีแทบไม่ต้องคิด 

     "อย่าบอกพี่สิงห์ ฉันขะ..ขอร้อง"

     "ไม่อยากให้พี่สิงห์รู้ ว่างั้น?" ผมเอียงคอมอง ไอ้ท่าทางตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำมันไม่ได้ทำให้ผมลดความสะใจลงได้สักนิด ตอนแรกก็ตั้งใจจะจบเรื่องทุกอย่างมันซะตรงนี้

     เรื่องทั้งหมดที่รู้มันมากพอที่จะทำให้ผมยอมถ่อมาถึงที่นี่ ถึงแม้จะรู้สึกสะใจที่ยัยนี่หักหน้านายาได้ แต่มันเสือกผิดประเด็นตรงที่ยัยนี่ดันมาบอกว่ารักพี่ชายผมแล้วเธอก็ไปเล่นชู้กับไอ้เหี้ยรหัส ทั้งที่เมื่อก่อนเธอแสดงออกแทบตายว่าอยากได้พี่สิงห์เป็นผัวจนตัวสั่น 

      ยัยนี่หน่ะ มันร้ายยิ่งกว่างูพิษซะอีก

     แต่ยิ่งได้เห็นยัยนี่จนมุมความรู้สึกบางอย่างก็ตีตื้นขึ้นมา การได้เห็นสิ่งผิดแผกออกไปจากท่าทางหยิ่งผยองของยัยนี่มันทำให้ผมหยุดความคิดเหล่านี้ไว้ไม่ได้ และผมก็ชักอยากสนุกกับความรู้สึกนี้แล้วสิ 

     "ฉันจะยังไม่บอกพี่สิงห์ตอนนี้ก็ได้ แต่ว่า...ของฟรีมันไม่มีในโลก กล้ารึปเปล่า.."

     "...."

     "นรกกับสวรรค์ตายแล้วอยากไปที่ไหน" ผมพูดดูท่าทีของผัก ร่างบางยังนิ่งเงียบอย่างรอฟัง "แต่สำหรับเธอคงเลือกไม่ได้หรอกนะ..หึ"

     "..." ผมตั้งใจยั่วอารมณ์เธอ และก็รู้ว่ามันต้องได้ผล ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางให้เลือกนอกจากรับข้อเสนอ 

     ผมเป็นคนดีมั้ยล่ะ หึ! 

     "ฉันมีทางให้เธอเลือกสองทาง" จะต่อลมหายใจของเธอต่อไปอีกหน่อยและเมื่อถึงเวลาที่หมดสนุกกับมันแล้ว 

     ผมจะเป็นคนลากยัยนี่ไปลงนรกด้วยมือของผมเอง..

      "ทางแรกก็ง่ายๆไม่อะไรมาก แค่ไปตายซะ ตายไปจากโลกนี้แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องชั่วๆของเธอไปบอกพี่สิงห์เด็ดขาด " คำพูดของผมมันทำให้เธอถึงกับผงะ 

     ข้อแม้ของผมมันก็ไม่ได้อะไรมากมาย ของง่ายๆ ไม่ว่าใครวันหนึ่งก็ต้องไปด้วยกันทั้งนั้น และดูเหมือนร่างบางจะไม่ตอบรับข้อเสนอผมเลยสักนิด

     แต่ไม่เป็นไร ผมยังมีทางลงนรกให้เธออีกทาง

     "หรือจะเลือกทางที่สอง เรื่องง่ายๆเหมือนเดิม หึ!เธอคงใช้มันจนชำนาญ" ร่างบางหรี่ตาลงไปเมื่อได้ยินสิ่งที่พูด และผมก็จงใจจะใช้คำนั้น อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าก็จะได้เห็นคนชักตายแล้ว


     "..." ยัยนี่ยังเงียบ

     "นอนกับฉันสิ แล้วทุกอย่างจะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะช่วยเหยียบมันไว้ให้มิด"

     "..." ร่างบางดูจะช็อคไปแล้ว

     "เป็นไงข้อเสนอง่ายมั้ย เธอได้ฉันได้ แฟร์ดี โครตแฮปปี้เลยหว่ะ" 

     และตอนนี้ผมก็ไม่สนว่าผักจะมีอาการแบบไหน จะเป็นจะตายมันก็เรื่องของยัยนี่ ผมมีทางเลือกให้แค่นี้ ยินดีด้วย ขอต้อนรับสู่นรกที่แท้จริง..

     เสือ จบบรรยาย....


[อัพครบ 100%]






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,514 ความคิดเห็น

  1. #10488 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:15
    อห.อิเสือออออออออโคตรแฟร์อ่ะ....ถถถน้องผัก
    #10,488
    0
  2. #10386 ntn.9846 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    แบบนี้ก็ได้เหรอ ทำไม ทุกึนต้องปิดบัง คนที่จำไม่ได้มันทรมานนะ ถึงจะบอกว่า จำไม่ได้ก็ดีแล้ว แต่คนรอบข้างมันจำได้ไง
    #10,386
    0
  3. #8732 meowwahh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 10:22
    โธ่เสือทำเป็นเกลียดเค้าจิงๆชอบเขาใช่ไหมล่ะ เดียวเป็นเสือร้องไห้นะเตง
    #8,732
    0
  4. #2974 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 01:12
    โธ่เสือที่แท้ก็แอบชอบบ
    #2,974
    0
  5. #2863 suthida_ice (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 23:22
    มีแววว่าเสือจะต้องดราม่า มากๆตอนจะจบ 555
    #2,863
    0
  6. #2657 แผลเป็น😝 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 21:07
    สู้ๆคะไรท์ ไม่ค่อยชอบเสือเท่าไหร่แต่หล่อให้อภัยคะ5555
    #2,657
    0
  7. #1886 fang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 03:07
    ภาพตัดต่อรึป่าวว
    #1,886
    0
  8. #1732 Wendy A. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 02:00
    อยากรู้มาก นางเอกทำไรให้พระเอกเกลียดขนาดนั่น
    #1,732
    0
  9. #1635 Ploykm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 08:49
    ผักกกกกกก
    #1,635
    0
  10. #1168 bornhaterzzz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:20
    นางเอกทำอะไรอะ มันรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอ แลดูพระเอกเกลียดนางเอกมาก คำพูดก็โคตรจะดูถูก เลวจัง แต่ชอบค่ะเสือหล่อเราให้อภัย55555555
    #1,168
    0
  11. #700 bigbiggirlinthebigbigworld (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 15:20
    อยากเห็นเสือร้องไห้จังเลยค่ะ5555555555
    #700
    0
  12. #542 somsomjirapapa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 08:53
    เสือระวังนะจะกลายเป็นเสือร้องไห้
    #542
    0
  13. #483 Honeylemonjazz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:07
    ที่สุดที่สุดเลย.... แล้วจะรักกันยังไงอ่ะ
    #483
    0
  14. #397 nongmiw2543 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:42
    เสือโคตรเลวเลย... สงสารผัก
    #397
    0
  15. #393 EstDesu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 20:41
    แก เจ็บว่ะ เริ่มไม่อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว แบบ... แต่งงี้ฆ่ากันเลยดีกว่า แงงงงๆ
    #393
    1
    • #393-1 smile_alive(จากตอนที่ 10)
      3 กันยายน 2559 / 20:52
      โธ่ๆอย่าเพิ่งทิ้งไรท์จิ มันก้ต้องดราม่ากันบ้าง555
      #393-1
  16. #270 fairy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:19
    สงสารผึกอยากให้นางจำได้เร็วๆวันนั้นนางต้องจะไปเฉลยความชั่วของอีใบไผ่ให้พี่สิงห์รู้แน่ๆ
    #270
    0
  17. #31 siri69 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 12:56
    เสือ...!!!!!!
    #31
    0
  18. #30 lazymee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 21:20
    โอ้โหหหห โอ้โหหหห เสือนี้แบบ... แต่เท่าที่ดู น้องผักก็ใช่ย่อยนาจาาา รอดูกันต่อไปปปปป
    #30
    0
  19. #29 แบคฮยอนน้อยย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 21:10
    โอ้ยยยยย มาต่อไวๆ กำลังมันส์เลย
    #29
    0
  20. #28 bylek96k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 20:40
    ต่อออออออออ
    #28
    0
  21. #27 bylek96k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 00:17
    อัพต่อออออ
    #27
    0
  22. #26 siri69 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:18
    ติดตามนะคะไรท์...สู้ๆ
    #26
    0
  23. #25 มิน มิน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 19:57
    เหมือนสนุกนะ แต่งงมาก พอกะผักเลย
    #25
    0
  24. #23 bylek96k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 00:02
    อัพพพพพพ
    #23
    1
    • #23-1 smile_alive(จากตอนที่ 10)
      20 สิงหาคม 2559 / 01:47
      งื้ออ วันนี้คงไม่ทัน ขอพุ่งนี้นะตัวเอง
      #23-1
  25. #22 bylek96k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 22:16
    จงอัพรั่วๆ
    #22
    0