คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

387

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


387

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ธ.ค. 59 / 15:53 น.
นิยาย [OS JUNSEOB] Special Day

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ธ.ค. 59 / 15:53


หิมะแรกมาเยือนแล้ว...


...พร้อมกับการหายไปของใครคนหนึ่ง





เสียงแชทที่เคยดังอยู่ตลอด เสียงเรียกเข้าที่เป็นเพลงโปรดที่ตั้งไว้ให้สำหรับคนเดียวคนนั้น ไม่ดังให้ได้ยินมานานแค่ไหน...


...โทรไปก็ไม่ค่อยรับ แชทไปก็ไม่ค่อยตอบ


เกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา...


คิดแล้วก็ฟุ้งซ่าน จนต้องคว้าโทรศัพท์กดโทรออกไปหาปลายทางที่ทำให้จิตใจไม่สงบ


...ถ้านายเป็นแบบนี้ แล้วฉันจะทำงานได้ยังไง...





'ว่าไง...' เสียงปลายสายตอบรับหลังจากปล่อยให้คนต้นสายรอเสียงสัญญาณเนิ่นนานจนเกือบถอดใจตัดสายทิ้ง


"...เอ้อ...นาย...เป็นยังไงบ้าง" ถามไปแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองแรงๆ มันคือคำถามโง่ๆจากปากคนที่ไม่ทันตั้งตัวว่าการโทรออกครั้งนี้จะเป็นการโทรออกที่ได้รับการตอบรับ หลังจากกระหน่ำโทรไปร่วมสัปดาห์แต่ไม่เคยได้พูดสายกัน


'ฮ่าๆๆๆ นี่นายโทรมาทั้งสัปดาห์เพื่อจะถามแค่นี้เองหรอ...' เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจจากปลายสายทำให้คนฟังรู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมาเฉยๆด้วยความอับอาย


"ก็...ไม่ใช่หรอก... ว่าแต่นายน่ะหายไปไหนเลย ฉันโทรไปทุกวัน ไม่เคยรับสาย... ติดหญิงหรือไง" หลังจากตั้งตัวได้แล้วก็ได้โอกาสยิงคำถามใส่บ้าง โทษฐานที่ทำให้เขากระวนกระวายมาหลายวัน ใช้ได้ที่ไหน...


'ช่วงนี้วุ่นๆน่ะ แทบไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย...' เสียงไม่อนาทรร้อนใจจากปลายทางทำให้คนฟังรู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาอีกรอบ... ดีนะ ตอบง่ายๆ ไม่แคร์เลยสิว่าคนทางนี้จะรู้สึกยังไงที่อยู่ๆก็หายเงียบไป จนเขาต้องมานั่งคิดว่านี่เราผิดใจอะไรกันหรือเปล่า


"... ยุ่งขนาดนั้นเลยหรอ ถึงขนาดไม่มีเวลาแม้แต่จะรับโทรศัพท์สักสาย" เผลอสะบัดแง่งอนใส่อย่างไม่ตั้งใจ


'ฮ่าๆ นายเป็นอะไรของนาย น้อยใจฉันหรอ'


"...ก็เปล่า แค่สงสัยว่าทำไมนายหายไป..." ปกติมันก็มีบ้างที่คนปลายทางจะหายเงียบไปเฉยๆ แต่ก็ไม่นานขนาดนี้ เขาโทรไปก็ยังรับสายเขาเสมอ ไม่ปล่อยทิ้งให้ใครต้องมานั่งคิดมาก


'มีเรื่องต้องทำน่ะ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้นายกังวล...' เสียงตอบรับยังติดกลั้วหัวเราะ ตลกอะไรขนาดนั้นเลยหรือไง


"...ก็ไม่ได้กังวลอะไรขนาดนั้น..."


'...'


"...แต่อย่าเงียบหายไปแบบนี้อีกนะ..."






ผ่านวันเกิดเขามาสองวันแล้ว ไม่มีแม้แต่ข้อความอวยพรจากคนที่เงียบไปอีกรอบ...


อารมณ์ไม่ดีเล็กน้อยถึงปานกลาง วันนี้เลยนัดแก๊งเพื่อนว่าจะออกไปแฮงค์เอ้าท์กันหน่อย ในเมื่อคนที่เคยบอกให้เพลาๆเรืองเมาลงบ้าง ทำตัวเงียบหายไปแบบนี้ เขาก็คงไม่ต้องทำตามที่เคยขอกันไว้แล้วล่ะมั้ง


เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น... ป่านนี้แล้ว ใครกันนะที่มาหา


เดินไปหน้าอินเตอร์คอม ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง


...ในเมื่อคนที่อยู่ในความคิดเมื่อครู่ กำลังยืนส่งยิ้มสดใสมาให้จากกล้องหน้าห้องของเขา....


"หนาวชะมัดเลยแฮะ" แขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินเข้าห้องมาพร้อมรอยยิ้มหวานอย่างเอาใจ พลางปัดเศษหิมะออกจากตัวอย่างรวดเร็ว


"...นาย...มาได้ยังไง" กว่าจะเค้นคำถามออกมาได้ ก็เมื่อตอนที่ร่างของแขกคนสำคัญเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว


"ฉันติดรถเพื่อนมาลงแถวนี้ แล้วก็เดินมาจนถึงห้องนายนี่แหละ" ส่งยิ้มสดใสใส่ตาเขาจนสายตาเขาพร่าพราย ก่อนจะตบโซฟาข้างๆตัว เป็นเชิงบอกให้เขานั่งลงตรงนี้สักที


"...นายกำลังจะออกไปข้างนอกหรอ แต่งตัวซะหล่อเชียว ฮ่าๆ" เสียงสดใสที่ได้ยินครั้งล่าสุดผ่านโทรศัพท์เมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้ดังก้องอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ


"ฉันขอเวลานายแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ พอดีมีของมาให้น่ะ" พูดจบก็หันไปเปิดถุงกระดาษใบใหญ่ข้างๆตัว ก่อนจะหยิบของชิ้นหนึ่งออกมายื่นให้เขา


"...ผ้าพันคอหรอ..." เขารับผ้าพันคอสีสวยจากคนตรงหน้ามาถืออย่างงงๆ มองสำรวจผ้าพันคอที่ถักทอขึ้นอย่างไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ มีรอยตรงนั้น เบี้ยวตรงนี้ อย่างไม่เข้าใจ


"...ใช่...ผ้าพันคอ..."


"..."


"...ที่ฉันถักให้นาย"


"..."


"...ยังไม่ค่อยสวยหรอก พอดีเพิ่งเริ่มถักน่ะ เดือนนี้อากาศหนาวมากเนอะนายว่าไหม เลยคิดว่าอยากถักผ้าพันคอให้นายไว้ใช้สักผืน ก็เลยไปลงเรียนคอร์สถักผ้าพันคอมาน่ะ ก่อนหน้านี้เลยไม่มีเวลารับโทรศัพท์หรือคุยกับใครสักเท่าไหร่ เพราะกลัวจะไม่ทันวันสำคัญวันนี้" คนหัดถักผ้าพันคอพูดยาวไปเรื่อย เป็นอาการที่เขารู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังเขินและทำตัวไม่ถูกอย่างหนัก


รอยยิ้มที่หายไปจากใบหน้าของเขาหลายวัน เริ่มเดินทางกลับมาหาเขาแล้ว... สาเหตุที่หายเงียบไป เหตุผลเพราะผ้าพันคอที่เขาได้เป็นเจ้าของผืนนี้นี่เองสินะ


"...วันสำคัญงั้นหรอ?...แต่วันเกิดฉันมันเลยมาแล้วนะ เมื่อสองวันก่อน..." คนตรงหน้าส่ายศีรษะไปมา ยิ้มอย่างเหนือกว่า ก่อนเอื้อนเอ่ยประโยคถัดไป



"วันนี้ก็เป็นวันสำคัญของ'เราสองคน'เหมือนกันนะ"



Fin


-----------------------------------------------------------------------------------------


เป็นฟิคเฉพาะกิจที่แต่งขึ้นจากแอคทวิต @weeklyficbeast ค่ะ หัวข้อของสัปดาห์แรกคือฤดูหนาว ซึ่งเข้ากับช่วงวันเกิดพี่ยงพอดีเลย 55555 ก็เลยได้ฟิคเรื่องนี้ออกมา จะพยายามแต่งฟิคสั้นๆแบบนี้ให้ได้ตามหัวข้อทุกสัปดาห์นะคะ จะตามอ่านจากที่นี่หรือจากแอคทวิตก็ได้ค่ะ ไม่ได้ค่าโฆษณาอะไรหรอกค่ะ แต่อยากให้ไปแสดงพลังแม่ยกจุนซอบกันเยอะๆ 55555555

พบกันใหม่เรื่องหน้านะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Smile_Eeyore

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:08
    มีของขวัญให้กันด้วยยยยย เขินนนน
    #5
    0
  2. #4 dsjdkh
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:52
    เราจุนซอบตลอดกาลตามๆๆๆๆ ซอบเล่นหายซ่ะจนจะจ้างนักสืบตามละตอนนั้น 555. ช่วงซอบหายอิโจ๊กลั่นลาจนเราหมั่นไส้อะ
    #4
    0
  3. #3 haeseobsuk
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 08:06
    ก็ยุ่งมากจริงอ่ะเนอะ ถักผ้าพันคอต้องใช้สมาธิ



    ส่วนอีกคนก็เป็นห่วง คิดถึงเขาหล่ะสิ



    เลยวันเกิดไปแล้ว แต่ก็ให้ในวันของเราแทน น่ารักจัง >//<
    #3
    0
  4. #2 ๋ํJYJY
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 21:41
    อุต่ะ ><

    เราสองคนนนน

    พูดได้ไม่อายเลยยยย โยซอบก็...



    ขอบคุณที่แต่งคู่นี้นะคะ ^^

    สุขสันต์วันจุนซอบค่ะ
    #2
    0
  5. #1 boombim
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 17:31
    ถึงตัวจะหายไปแต่ใจนี่ไม่ได้หายไปด้วยนะจ๊ะ แอบไปทำของขวัญสำหรับวันของเรา อร๊ายย หวานไปค่ะ
    #1
    0