The secret scene

ตอนที่ 3 : โรมxพิท ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 พ.ย. 61

2


     [Rome]: พิท วันนี้ผมกลับดึก กินข้าวเย็นไปเลยนะ ไม่ต้องรอ

[Pit]: อืม วันนี้ผมก็กลับดึกๆเหมือนกัน

     พิทไปไหน

[Pit]: ผมนัดกับเพื่อนสมัยมหาลัยไว้น่ะ

[Pit]: คุณก็อย่าดื่มเยอะ เพลาๆลงบ้าง

 

     ผม...เป็นเกย์

     เป็นมาตั้งแต่ต้น ครอบครัวของผมเองก็รับรู้ ดังนั้นมันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะคบกับหนุ่มกล้ามล่ำๆสักคน

     แต่พิทไม่ใช่เกย์

     พวกเราแค่บังเอิญมาเจอกัน บังเอิญมามีความสัมพันธ์กันเท่านั้น ถึงแม้มันจะเลยเถิดมามากกว่าที่คิด เลยต้องมาตกอยู่ในสภาพอย่างที่เห็น แชร์ห้องด้วยกัน กินข้าวเย็นด้วยกัน(ถึงแม้จะไม่ทุกวันก็เถอะ) แต่ไม่มีใครพูดถึงความรู้สึกทางใจไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ไม่.. ทั้งผมและพิท พวกเรานิ่ง ใช้ทุกวันที่ผ่านไปเหมือนปกติ ไม่มีใครถามว่า ตกลงเราเป็นอะไรกันหรือ เราเรู้สึกยังไงต่อกัน

     “วันก่อนก็เจอคนโน้น วันนี้มาเจอคนนี้ กิ๊กเก่ามึงนี่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งจริงๆ กูคารวะ”

     เพราะวันนี้รุ่นพี่ปีสี่นัดเลี้ยงสาย ที่ทีแรกผมเข้าใจว่ามีแค่สายผมกับสายไอ้แนทซึ่งเป็นสายโคกันเท่านั้น แต่เมื่อผมมาถึงที่ร้าน บอกเล่าผมก็ต้องกุมขมับ

     พี่รหัสผมเล่นขนเพื่อนมาทั้งกลุ่ม พ่วงด้วยสายเพื่อนๆของพี่เขาอีกต่างหาก ดังนั้นโต๊ะยาวขนาดใหญ่สองโต๊ะจึงถูกจับจองจนแน่นเอียด แรกเริ่มผมก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไร แต่เมื่อรู้ว่าใครที่มานั่งข้างๆผมนี่สิ

     สอยเดือน

     ป่าว นั่นไม่ใช่ชื่อไอ้คนหน้าหล่อข้างๆ แต่เป็นฉายาที่คนแทบทั้งม.ใช้เรียกผม เนื่องจากเมื่อปีก่อนไอ้เดือนมหาลัยที่กำลังส่งยิ้มมุมปากให้ผมคอยตามเทียวตามขื่อผม คนก็เลยสนใจกันใหญ่

     “อย่างที่ผมเคยบอก ผมสนใจพี่จริงๆนะ” เดือนหล่อกระซิบชิดริมหูผมและนั่นทำให้ผมเบี่ยงหน้าออกห่างอีกฝ่าย ขยับตัวออกมานิดหน่อย

     “สายฟ้า” ผมเรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงหนัก

     “ครับๆ ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้ อย่าดุนักสิ”  สายฟ้ายอมถอยออกไป

     แล้วการเลี้ยงสายของผมก็ดำเนินไปตามปกติ แก้วน้ำสีสันสวยงามหลายใบเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้คุยกับสายฟ้าอีก มันเองก็ต้องคอยตอบคำถามรุ่นพี่เยอะแยะจนไม่มีเวลามาวุ่นวายกับผม สักพักหนึ่งเหมือนมันจะขี้เกียจคุยหรือยังไงก็ไม่รู้ถึงขอตัวทุกคนออกไปห้องน้ำ

 

----------------------------


     พิททำให้ผมกลายเป็นคนไม่มั่นใจ

     ไม่มั่นใจเลยว่าผมจะรั้งให้เขาอยู่กับผมได้อีกนานแค่ไหน ไม่รู้เลยว่าเขาอึดอัดที่ต้องอยู่กับผมหรือเปล่า เขาอาจจะมีความสุขกว่า ดูเหมาะกว่ากับการมีผู้หญิงสักคนอยู่ข้างกาย 

     เหมือนที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้

     ร่างสูงคุ้นตาในเสื้อยืดคอวีสีขาวกับกางเกงยีนส์ธรรมดาๆทำให้เขาดูดีกว่าทุกวัน เขานั่งอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่เยื้องจากโต๊ะผมไปประมาณสามโต๊ะ ข้างๆมีผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารักกำลังเอามือตบไหล่พิทเบาๆ

     ก็รู้... ว่าเพื่อนทั่วไปเขาก็ทำกันแบบนี้

     ก็เห็นอยู่ว่าพิทเองก็ดูหงุดหงิด ใช่ ถึงผมจะไม่รู้ว่าเขาหงุดหงิดเรื่องอะไร แต่คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันน้อยๆนั่นก็มากพอที่จะทำให้คนที่อยู่ด้วยกันมาพักใหญ่อย่างผมรู้ว่าพิทกำลังไม่พอใจ มากๆซะด้วย

     ...แต่ผมก็รู้สึกแย่อยู่ดี


     ครืด

[Pit]: คุณจะกลับเมื่อไหร่

     โทรศัพท์ที่ผมตั้งไว้บนโต๊ะสั่น หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา ผมมองข้อความที่เด้งขึ้นมาก็ชะงัก เบนสายตาขึ้นสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคนที่กำลังมองมา ในมืออีกฝ่ายยังถือโทรศัพท์ไว้อยู่เลย

     [Rome]: คงอีกสักพัก

     [Rome]: พี่ไม่เห็นบอกเลยว่านัดเพื่อนมาฉลองที่นี่

[Pit]: คุณก็ไม่เคยบอกผม

     นั่นสิ พวกเขาแทบไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวอื่นๆในชีวิตของกันและกันเลย...

                                                                                                                           [Pit]: กลับพร้อมผม  

[Pit]: เจอกันที่หลังร้าน เข้าใจไหมครับ

 

     ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงกับขวดเหล้าบนโต๊ะที่มีเยอะจนน่าตกใจ หลายคนเริ่มเลื้อยไปกับโต๊ะ บางคนลุกขึ้นร้องเพลง อืม ก็มีไอ้เหี้ยแนทที่นั่งร้องไห้ ผมเอานิ้วเขี่ยๆมันนิดหน่อยเป็นเชิงบอกว่าจะกลับแล้ว ก่อนจยกแก้วที่บรรจุน้ำสีสวยในมือดื่มจนหมด บอกลาคนอื่นๆก่อนจะเดินออกไปด้านหลังร้าน 

     ผมหยุดเดิน เพื่อหันไปสบตากับคนที่กำลังเดินมาตรงที่ผมยืนอยู่

     พิทหยุดอยู่ตรงหน้า ห่างจากผมไม่ถึงช่วงแขน

     เราสบตากันอยู่อย่างนั้น

     ผมไม่รู้ว่าพิทคิดอะไรอยู่ ระหว่างเรามีแต่ความเงียบ บรรยากาศน่าอึดอัด หรืออาจจะเป็นผมที่รู้สึกไปเอง เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุในใจตั้งแต่ตอนนั่งอยู่ในร้านแล้ว

     ผมแตะนิ้วโป้งลงไปข้างมุมปากหยักของพิท ทาบริมฝีปากของตัวเองทับลงไป

     ไม่อยากให้คิดอะไรทั้งนั้น ถ้านั่นไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับผม

     ทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพิทสักอย่าง ไม่มีสิทธ์หึง หวง หรือแม้แต่แสดงความเป็นเจ้าของ พยายามบอกตัวเองให้ทำตัวเป็นปกติ แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี

     เพราะอย่างนี้ถึงต้องแกล้งเมา

     คนอย่างผมมันขี้ขลาด




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น