[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 9 : ตอนที่8 ตามติดชีวิตนายเย็นชา!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ค. 54

  

 8

ตามติดชีวิตนายเย็นชา!

 15.30 น.

“วันนี้พอแค่นี้แล้วกันครับ”

ชีวอนพูดพร้อมกับปิดหนังสือชีวะวิทยาที่กางอยู่บนโต๊ะลง ทันทีที่อาจารย์หนุ่มสุดหล่อเดินพ้นประตูห้องไปเสียงดังกระหึ่มก็เกิดขึ้นในห้องเรียนเล็กๆ เวลาหลังเลิกเรียนสำหรับเรานักเรียนม.ปลายมันช่างหอมหวาน แต่สำหรับปร์าคโซจินที่กำลังใช้กระเป๋านักเรียนปิดบังใบหน้าของตัวเองพร้อมกับค่อยๆย่องออกจากห้องตามชายหนุ่มคนหนึ่งไปนั้นมันคือช่วงเวลาแห่งการตามล่าความจริง!........... แต่ความจริงของเธอมันช่างอยู่ลึกซะเหลือเกิน เพราะขนาดเธอตามจงฮยอนไปซะทุกที่ไม่ว่าจะเป็นห้องเรียน โรงอาหาร บ้านของเขา หรือแม้แต่ดักซุ่มอยู่หน้าห้องน้ำชายเธอก็ทำไปหมดแล้ว! แต่ก็ยังไม่เห็นว่าจงฮยอนจะทำอะไรที่มันน่าสงสัยว่าเขาจะเกี่ยวข้องอะไรกับการตายของเจสสิก้าซักอย่าง กิจวัตรประจำวันของชายหนุ่มวนเวียนอยู่ที่เดิมเหมือนวงกลม ตื่นเช้าก็ไปโรงเรียน เลิกเรียนก็ไปซ้อมยูโดแล้วก็กลับบ้าน ทำซ้ำๆอยู่แบบนี้จนขนาดโซจินที่แค่ตามดูเฉยๆยังเบื่อแทนเลย! เธอตัดสินใจด้วยหัวใจอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่บวกกับความเบื่อและเซ็งของตัวเองแล้วว่าถ้าวันนี้เขายังไม่ทำอะไรที่น่าสงสัยหรือผิดสังเกตวันนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายของการสะกดรอยตามลีจงฮยอนคนนี้ซักที!

 

18.00น.

“ลีจงฮยอนกำลังเดินออกจากชมรมยูโดและมุ่งตรงกับบ้านของเขา เป็นแบบนี้อีกแล้ว! หมอนี่ไม่คิดจะทำอะไรที่มันสร้างสรรค์หรือแปลกใหม่กว่านี้เลยรึไงนะ!

โซจินบ่นในใจในขณะที่กำลังเดินตามจงฮยอนไปเงียบๆ แต่จู่ๆชายหนุ่มก็หยุดเดินมันทำให้โซจินที่กำลังเดินตามเขาอยู่ต้องหยุดเดินไปด้วย หญิงสาวรีบวิ่งไปหลบหลังเสาต้นหนึ่งหัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความกลัว

“หรือว่าเขาจะรู้ตัวแล้วนะ”

จงฮยอนหันกลับมาก่อนจะเดินตรงมาหา........เด็กหญิงคนหนึ่ง

“เป็นอะไรไปนะ ร้องไห้ทำไม”

เขาทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อย ใบหน้าบอบบางของเธอแดงกล่ำและมีหยดน้ำตาเพราะการร้องไห้

“ลูกโป่งของหนู”

เธอชี้ไปที่ลูกโป่งสีฟ้าสดใสซึ่งลอยขึ้นไปติดอยู่บนต้นไม้สูงต้นหนึ่ง

“โห สูงมากเลยนะนั่นเดี๋ยวพี่ซื้อให้ใหม่ดีกว่ามั้ง”

จงฮยอนที่แหงนหน้ามองลูกโป่งสีฟ้าใบนั้นและพบว่ามันดันติดอยู่ที่ยอดสูงลิบของต้นไม้ต้นนั้นถึงกับถอนใจออกมา

“ไม่เอา ลูกโป่งใบนั้นคุณแม่ซื้อให้หนู”

“ก็ให้คุณแม่ซื้อให้ใหม่ก็ได้นิ”

เด็กหญิงเริ่มทำหน้าเหยเกเหมือนกำลังจะร้องไห้อีกรอบเมื่อเขาพูดออกไปแบบนั้น

“ย๊า! อย่าร้องสิเด็กดีเขาไม่ร้องไห้โยเยหรอกนะ”

“ลุกโป่งของหนู...”

“เฮ้อ...เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอาลงมาให้ก็ได้”

“จริงเหรอค่ะ!!

ดวงตาเล็กๆที่เปื้อนรอยน้ำตากำลังฉายแววสดใสขึ้นมา....เขาแพ้สายตาแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วด้วยสิ

“จริงสิ สัญญาเลย”

จงฮยอนพูดก่อนจะถอดรองเท้านักเรียนกับถุงเท้าของตัวเองออกแล้วปามันไปรวมกันไว้อีกทางเขาจะสามารถปีนต้นไม้ได้ดีกว่าท่าหากไม่มีของพวกนี้

“ต้นไม้ต้นนี่มันลื่นชะมัด!

เขาคิดในขณะที่พยามปีนขึ้นไปบนยอดสูงลิบของต้นไม้ต้นนี้ และในที่สุดลูกโป่งสีฟ้าสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมเขายื่นมืออกไปคว้ามัน แต่ในขณะที่ปลายนิ้วของชายหนุ่มยื่นออกไปแตะสำผัสกับเชือกของลูกโปร่ง เท้าของเขามันดันไปเหยียบโดนตะไคร้น้ำที่จับตัวกันแน่นอยู่บนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ความลื่นของมันทำให้ชายหนุ่มร่วงลงมาจากต้นไม้สูง! มันเกือบทำให้โซจินที่แอบมองเขาอยู่เกือบหัวใจหยุดเต้นเพราะถ้าจงฮยอนตกลงมาจากต้นไม้สูงขนาดนั้น.....ศพไม่สวยแน่ แต่เพราะความไวและสติที่มั่นคงของชายหนุ่มทำให้เขาสามารถใช้มือข้างหนึ่งคว้ากิ่งไม้ใกล้ๆตัวไว้ได้พอดี เขาจะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเด็กหญิงตัวน้อยได้ยังไงกัน จงฮยอนโหนตัวเองให้กลับไปอยู่บนกิ่งไม้ได้อีกครั้ง มันทำให่ไหล่ของชายหนุ่มล้าไปหมด เพราะต้องใช้แรงมาก ท่าทางการโชว์เท่ต่อหน้าเด็กน้อยแบบนี้จะไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่แฮะ

“นี่คราวหน้าอย่าเผลอปล่อยมันหลุดมืออีกละ”

จงฮยอนยื่นลูกโป่งใบนั้นให้กับเด็กหญิง เด็กน้อยยิ้มอย่างร่าเริง.....แต่รอยยิ้มสดใสของเธอมันก็อยู่ได้นานไม่ถึงสิบนาทีเมื่อจู่ๆเสียงประหลาดๆก็ออกมาจากลูกโป่งใบนั้น

ฟี่!!!!

ลูกโป่งสีฟ้าสดใสค่อยๆแฟบลงเรื่อยๆจนมันร่วงลงมากองบนพื้น

“เฮ้ย!! ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้ละ!

จงฮยอนถึงกับอ้าปากค้าง ท่าทางตอนที่ปีนลงมาจากต้นไม้ลูกโป่งจะไปเกี่ยวอะไรซักอย่างเข้าก็เลยเป็นแบบนี้

“พี่ชายผิดสัญญากับหนู!!...แง...แงๆๆ”

เด็กหญิงเริ่มต้นการร้องไห้อีกครั้งแถมคราวนี้ยังใช้กำปั้นเล็กๆของเธอทุบจงฮยอนอีกต่างหาก แล้วนี่เขาจะลงทุนปีนขึ้นไปบนต้นไม้เพื่ออะไรกันละ

“คำตอบคือเพื่อลูกโป่งรั่วหนึ่งใบกับการโดนมองว่าเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กไงละลีจงฮยอน!

เขาตอบคำถามของตัวเองในใจเสร็จสรรพ

 

โซจินถึงกับยิ้มออกมา

“ท่าทางนายจะทำดีไม่ขึ้นเอาสะเลยนะ”

 หญิงสาวคิด จงฮยอนที่ปกติชอบทำหน้าเย็นชาใส่ทุกคนตอนนี้กำลังทำหน้าเก้ๆกังๆอย่างไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งกำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟังต้องไม่มีคนเชื่อแน่ๆ

“ขอโทษจริงๆนะค่ะที่ลูกสาวฉันทำให้คุณลำบาก”

หลังจากนั้นไม่นานแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งไปเข้าห้องน้ำกลับมาและเห็นว่าลูกสาวของเธอกำลังทุบตีและกำลังจะทึ้งหนัวหัวชายหนุ่มหน้าตาดีที่ไม่มีท่าทางจะตอบโต้ลูกสาวตัวเองเลยแม้แต่น้อยก็รีบขอโทษจงฮยอนเป็นการใหญ่ ตอนแรกโซจินนึกว่าเขาจะตอกกลับด้วยถ้อยคำเย็นชาสุดจี๊ดซะแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับตอบไปแค่ว่า

“ไม่เป็นไรครับ”

แถมเขายังส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่นไปให้อีกต่างหาก หรือว่าหมอนี่จะทำตัวแย่ๆแค่กับเธอคนเดียวนะ! เพราะเอาแต่กร่นด่าจงฮยอนในใจพอหันกลับไปมองอีกทีจงฮยอนก็ไม่รู้ว่าเดินหายไปไหนสะแล้ว หญิงสาวรีบวิ่งไปตามทางเท้าเปลี่ยวๆในยามเย็นพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาจงฮยอนแต่ก็ไม่เห็นจะมีวี่แววของชายหนุ่มเลยซักนิด

“เขาหายไปไหนแล้วละเนี้ย!

“อ๊าก!!

โซจินร้องลั่นเมื่อจู่ๆเธอก็ดันวิ่งไปชนเข้ากับใครบางคน เขาตัวใหญ่มากซะจนทำให้คนชนอย่างเธอล้มลงไปแทนที่จะเป็นคนถูกชนอย่างเขา

“ขอโทษค่ะ.....เฮือก!

หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างเมื่อพบว่าคนที่เธอชนตัวใหญ่อย่างกับช้างน้ำ+ควายทะเลย! แล้วเขายังมีผิวดำปิ๊ดปี้และเม็ดสิวที่เขรอะอยู่บนใบหน้า นี่ถ้าเจอกันตอนกลางคืนเธอคงจะตกใจจนฉี่ราด!

“ขอโทษแค่นี้มันจะพอเหรอน้องสาว”

หมอนั่นยิ้มกุ้มกริ่ม รอยยิ้มนั้นมันทำให้โซจิน....ขนลุก! ด้านหลังของเขายังมีชายหนุ่มรูปร่างผอมกระหร่องผิวซูบซีดกับผู้ชายร่างใหญ่หพลุงพลุ้ยที่เจาะหูซะจนพลุน

“ฉันไม่ได้ตั้งจะ.....”

โซจินยังไม่ทันพูดจบประโยคเจ้าหน้าเขรอะสิวก็ตรงเข้ามาฉุดแขนเธอเอาไว้

“ไปสนุกกับพี่ไหมน้องสาวแล้วเดี๋ยวพวกพี่จะยกโทษให้”

เขาพูดพลางหันไปหัวเราะคิกคักกับพวกลูกน้องข้างหลัง หญิงสาวพยามสะบัดข้อมือตัวเองออกแต่เพราะฝ่ามือใหญ่ยักษ์ของหมอนั่นทำให้ยิ่งสะบัดเท่าไหร่แขนของเธอเองกลับยิ่งเจ็บและมีรอยแดงช้ำเกิดขึ้นแทน

“ปล่อยฉันนะ!

“เจอกระต่ายน้อยน่ารักน่าขย้ำแบบนี้ใครมันจะปล่อยไปง่ายๆล่ะ!!

ผู้ชายคนนั้นหัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นใบหน้าหวาดกลัวของเธอ แต่พอโซจินได้ยินคำว่าน่าขย้ำออกมากจากปากเขาแขนขาของเธอมันก็ทำงานเองโดยอัตโนมัติ

“อย่ามาพูดจาหยาบคายกับฉันนะ!! ย๊าก!

โซจินเตะเข้าเป้านายสิวเขรอะเต็มแรง หมอนนั่นจุกจนตัวงอ

“เฮ้ย! จับยัยนี่ไว้!

นายสิวเขรอะพูดทั้งๆที่ยังจุกจนหน้าเขียว หลังจากนั้นลิ่วล้อของหมอนั่นก็ตรงเข้ามาล็อคแขนขาของโซจินเอาไว้ เธอดินจนสุดแรงเกิดแต่เพราะมือใหญ่มหึมาของหมอนั่นล็อคแขนเธอเอาไว้แน่นจนมันเกิดรอยแดง ทำให้ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุดซักที ก่อนที่มันจะต่อยท้องเธอเต็มแรงไอ้บ้าพวกนี้มันยังนึกว่าเธอเป็นผู้หญิงอยู่อีกรึเปล่า! ก่อนจะลากร่างไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวเพราะเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏข้างทาง เธอแทบจะไม่มีแรงพยุงตัวเองให้ยืนเพราะความจุกจากการโดนต่อยเมื่อกี้ แถมตอนนี้ก็เย็นมากแล้วไม่มีใครผ่านมาซักคน

“ทีนี้เธอจะทำยังไงละปร์าคโซจิน ใครก็ได้โผล่มาช่วยฉันซักคนเถอะนะ!!!

หญิงสาวคิดท่าทางความซวยมันกำลังเล่นงานเธออีกแล้วสินะ!

 

 



“น้ำเปล่า ขนมปัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ปลากระป๋อง ผักกาดดอง แล้วก็ขนมปัง ทั้งหมดหนึ่งพันวอนค่ะ”

พนักงานร้านมินิมร์าทยื่นถุงพลาสติกมาให้จงฮยอน แต่กลับไร้ซึ่งการตอบสนองจากชายหนุ่ม

“....”

“คุณค่ะ”

พนักงานเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมตอบซักที เขาเอาแต่มองผ่านประตูกระจกใสของร้านออกไปข้างนอกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“คะ....ครับ..เท่าไหร่นะครับ”

“1000วอนค่ะ”

เขายื่นเงินให้เธอก่อนจะออกมาจากร้าน หายไปไหนแล้วนะทั้งๆที่ยัยผู้หญิงบ้าพลังคนนั้นตามเขามาตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้วแท้ๆแต่ตอนนี้เธอดันหายตัวไปซะแล้ว เขารู้มาตั้งแต่ต้นว่าโซจินแอบสะกดรอนตามตัวเองมาแต่ที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพราะอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเขาถึงได้สะกดรอยตามมาแบบนี้ บางทีเธออาจจะเลิกล้มความตั้งใจที่จะสะกดรอยตามเขาก็เลยกลับบ้านไปแล้วก็ได้ เขาควรจะดีใจใช่ไหมที่ตัววุ่นวายหายไป แต่สิ่งที่เขาทำกลับเป็นการเดินเข้าไปในร้านมินิมร์าทเพื่อรอให้โซจินตามเขามาทัน แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะเดินวนไปวนมาในร้านมินิมร์าทเป็นสิบเที่ยวก็ไม่เห็นมีวี่แววว่าโซจินจะตามมาซักที

“นี่เธอ เห็นเมื่อกี้หรือเปล่าเด็กผู้หญิงคนนั้นน่าสงสารจังเลยเนอะ”

“นั่นสิไม่รู้ว่าจะโดนอันธพาลพวกนั้นลากไปทำอะไร”

“นั่นสิ ฉันละสงสารจังแต่ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง”

เสียงคุยซุบซิบของหญิงวัยกลางคนสองคนลอยมาเข้าหูจงฮยอนเหมือนตั้งใจ

“หรือว่าจะเป็นยัยนั่น”  

พอความคิดแบบนั้นผุดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกร้อนรุ่ม สับสน มันปนเปกันในใจจนชายหนุ่มแยกมันไม่ออกก็เกิดขึ้นภายในใจ หรือว่าเขาจะเป็นห่วงยัยปร์าคโซจินคนนั้นกันนะ!

ตุ๊บ!!

ถุงพลาสติกที่เพิ่งหิ้วออกมาจากร้านมินิมร์าทเมื่อกี้ถูกทิ้งอยู่บนพื้น พร้อมๆกับจงฮยอนที่รีบวิ่งออกไปอย่างร้อนรน

“หวังว่าคงไม่ใช่เธอจริงๆหรอกนะ”

 




“พวกแกจะทำอะไรฉัน!!

โซจินตะโกนถาม ตามตัวของเธอมีแต่รอยฟกช้ำและแผลเลือดออกซิบๆเพราะโดนใบหญ้าและก้อนกรวดบนพื้นบาด

“ไม่เห็นต้องถามนี่น้องสาว สาวน้อยน่ารักกับชายหนุ่มสุดหล่อมันจะมีเรื่องอะไรนอกจาก....โอ๊ย!!

“ไอ้พวกทุเรศ!!

หญิงสาวปาก้อนกรวดที่อยู่แถวนั้นใส่นายสิวเขรอะสุดแรงเกิด

“ฤทธิ์มากนักนะ!

มันฝาดฝ่ามือหนาๆของตัวเองลงบนใบหน้าขาวๆของหญิงสาว โซจินรู้สึกเหมือนใบหน้าของตัวเองชาไปหมดแถมตรงบริเวณมุมปากยังมีเลือดไหลออกมาอีก หยดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาของหญิงสาวทำไมโชคชะตาต้องกลั่นแกล้งเธอแบบนี้ด้วย พวกมันยิ้มอย่างพอใจในท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาวสำหรับโซจินตอนนี้รอยยิ้มของมันก็ไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังจ้องจะทำลายชีวิตของเธอ! มันตรงเข้ามากระชากเสื้อนักเรียนของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ใต้นั้น มันถึงกับทำตาโตแล้วทำท่าเหมือนจะกระโจนเข้ามาหาโซจิน หญิงสาวหลับตาแน่นนี่ชีวิตของเธอกำลังจะโดนทำลายแบบนี้ใช่ไหม…..ถ้าจะเป็นแบบนี้จริงๆเธอขอไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปเลยจะดีกว่า

“ขอโทษนะค่ะพี่เจสสิก้าฉันคงตามหาคนที่ฆ่าพี่ไม่ได้อีกแล้ว....”

พลัก!!

เสียงของหมัดหนักๆของใครบางคนดังขึ้น เมื่อมันกระทบเข้ากับใบหน้าของนายสิวเขรอะโซจินค่อยๆลืมตาขึ้นมองและพบว่าคนที่กำลังจับนายสิวเขรอะทุ่มลงพื้นและใช้เท้าขยี้หน้าอกหมอนั่น ก่อนจะหันไปรัวหมัดใส่ลิ่วล้อทั้งสองของหมอนั่นคือ.............จงฮยอน

“อัก!!!

“อ๊าก!!!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสาย โซจินมองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงชายหนุ่มเพียงคนเดียวกลับกำลังจัดการกับผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าเขาหลายเท่าถึงสามคน! ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีอันธพาลทั้งสามก็ลงไปนอนกองรวมกันบนพื้นด้วยสภาพที่เรียกได้ว่า.....สะบักสะบอมแบบสุดๆ

“นี่คือโทษฐานที่พวกแกทำร้ายผู้หญิงคนนี้!!

จงฮยอนตะโกนก่อนจะใช้ปลายเท้าเตะเสยคางนายสิวเขรอะ หมอนั่นเจ็บจนร้องลั่น ถ้าโซจินไม่ได้ตาฝาดหรือคิดไปเองลีจงฮยอนตรงหน้าเธอกำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเพราะพวกนี้ทำร้ายเธอ.......ใช่ไหม

“นะ....นาย...นี่นายจะทำอะไรนะ!

โซจินร้องลั่นเมื่อจู่ๆตัวเธอก็ลอยสูงขึ้นจากพื้นและพบว่าที่มันเป็นแบบนั้นเพราะจงฮยอนกำลังอุ้มเธออยู่

“แล้วจะให้ฉันปล่อยให้เธอเดินเองในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ”

จริงๆแล้วเขาก็แค่พูดไปแบบนั้น.....ที่จริงก็แค่อยากอุ้มเธอไว้แบบนี้ก็เท่านั้น....

 

 


“นี่เหรอบ้านเธอ”

จงฮยอนพูดเมื่อเขาอุ้มโซจินจนมาหยุดอยู่หน้าบ้านสีขาวหลังเล็กๆซึ่งแตกต่างจากบ้านหลังอื่นตรงที่บ้านหลังนี้มีหลังคาสีชมพูสดใสสะดุดตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเป็นที่สุด

“อะ...อืม”

โซจินตอบตะกุกตะกัก ใบหน้าของหญิงสาวกลายเป็นสีแดงเพราะความเขินอาย ก็จงฮยอนเล่นอุ้มเธอมาตลอดทางจนถึงบ้านแบบนี้จะไม่ให้อายยังไงไหว! จงฮยอนค่อยๆปล่อยหญิงสาวลงก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวอ่อนที่เขาใช้สวมทับชุดนักเรียนออก และยื่นมันให้กับโซจิน

“เสื้อเธอขาดใช้มันคลุมตัวไว้สิ”

เขาพูดก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นเงียบๆ แต่ในตอนนั้นเสียงเบาหวิวที่แทบจะฟังไม่ออกว่าพูดอะไรจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านด้านหลังเขาก็ดังขึ้น

“ขอบใจนะ....สำหรับวันนี้”

จงฮยอนหันมายิ้มแบบเก็กๆก่อนจะยักคิ้วให้เธอเหมือนไม่สนใจคำขอบคุณของเธอนัก แต่มันก็นับได้ว่าเป็นรอยยิ้มแรกที่โซจินได้รับจากเขาเพราะปกติมันมักจะเป็นการแยกเขี้ยวใส่กันมากกว่า โซจินใช้แจ็กเก็ตที่เพิ่งได้มาคลุมทับร่างกายส่วนที่เปลือยเปล่าจนเผยให้เห็นอะไรต่อมิอะไรเพราะเสื้อที่ขาดวิ่น ความจริงนอกจากท่าทางเย็นชาและปากอันร้ายกาจที่เขาชอบทำบ่อยๆในตัวของชายหนุ่มคนนี้ก็ยังมีความอบอุ่นและความเป็นสุภาพบุรุษซ่อนเอาไว้ด้วยสินะ....

“นายก็เป็นคนดีเหมือนกันนะลีจงฮยอน”

โซจินพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนที่คำพูดทิ้งท้ายของจงฮยอนมันจะลอยมาเข้าหูเธอ

“ฉันว่าเธอควรไปลดน้ำหนักได้แล้วนะ.....ผู้หญิงอะไรตัวหนักชะมัด”

“คำพูดเมื่อกี้ฉันขอคืน!!

โซจินตะโกนออกมาก่อนจะเดินกระทืบเท้าเข้าบ้านไป นี่เขาจะปล่อยให้เธอชื่นชมเขานานซักห้านาทีไม่ได้เลยใช่ไหม!!!

*****************************************
ตอนนี้เป็นยังไงกันมั่งค่ะทุกคน ใครคิดถึงเจสสิก้าอีกไม่นานชีจะกลับมาแล้วค่ะ5555+
ปล.สาเหตุที่ไรเตอร์อัพได้แค่อาทิตย์ละตอนเนื่องมากจาก..........พิมพ์ไม่ทันนั่นเอง5555+ 


เนื่องจากวันนี้ไรเตอร์หยุดอยู่บ้านก็เลยมาอัพฟิคกันตอนเที่ยงแทนที่จะเป็นเย็นๆแบบปกติค่ะ
จริงๆแล้วเรากะว่าจะอัพตั้งแต่แปดโมงแล้วแหละแต่สภาพอินเตอร์เน็ทมันไม่เอื้อ =_=
พักนี้ไม่รู้เป็นไรเล่นได้สามนาทีหลุกซะครึ่งชม.!! แม่เจ้าโว๊ย จะไปอัพที่โรงเรียนก็กะไรอยู่
เน็ทมันช้าจนเต่าคลานแซงY^Y

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นล่วงหน้าค่ะ อิอิ ส่วนใครที่เป็นนักอ่าเงาก็ปรากฎตัวกันนิดหนึ่งเถอะตัวเองเราอยากเห็นว่าพวกเธอมีตัวตนนะ อิอิ

แล้วเจอกันศุกร์หน้าค่ะ!!^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #292 ฉันคือ'พรีมาดอนน่า' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 12:26
    โอ๊ยยยยย..... บอกได้คำเดียวเลยว่า "ฟินนนนนนนนนนน"
    #292
    0
  2. #291 LEE jonghyun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 12:32
    เยี่ยม.... ครับ คัมซานีดา
    #291
    0
  3. #271 jyh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 22:12
    ฮิฮิ

    จงฮยอนเเมนมาก น่ารักจัง

    เขินเเทน จงฮยอนเก็บลูกโป่งเพราะโซจิน

    มองอยู่หรออ ฮ่าๆๆๆๆๆ



    #271
    0
  4. #110 KyuhyunWife (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 00:26
    จะมีใครในเรื่องที่ปากตรงกับใจบ้างมั้ยเนี่ย
    #110
    0
  5. #109 N++ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 20:33
    น่ารักอ๊า!!!! ปากไม่ตรงกะใจกันซะเจงๆ
    #109
    0
  6. #108 bbpond (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 23:05
    จงฮยอนอย่างเท่ห์อะ >//<
    มีฉากน่ารักเผยออกมาให้ได้เห็นกันบ้างแล้ว
    หลังจากที่ปล่อยให้สยองขวัญมาตั้งนาน
    ปล. ไรเตอร์สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ ^ ^
    #108
    0
  7. #107 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2554 / 21:52
    หนุกๆๆๆๆๆๆๆมากมายอ่ะ...รีบๆๆๆๆแต่งนะ เค้าจะเปนกำลังจัยให้
    #107
    0
  8. #106 loverkyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 20:15
    ชอบๆ อัพต่อไปน้า
    #106
    0
  9. #105 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 14:39
    รุปที่ใช้แสดงสวยมากค๊า #

    ...... แต่รุปจองชิน ไม่หล่อเรยค่ะ วันหลังเอาหล่อน๊า

    แร้วจะเข้ามาดูใหม่น๊า ^^ ......
    #105
    0
  10. #104 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 14:37

    สนุกม๊ากกกกกก ! ค๊า !

    #104
    0
  11. #103 Lalla (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 21:59
    สนุกมากมาย จงฮยอนเท่ห์มากค่ะขอบอก ชอบๆๆ
    #103
    0