[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 5 : ตอนที่4 ความลับที่อยู่ข้างบน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มิ.ย. 54

 
4
ความลับที่อยู่ข้างบน!
“อ๊าก! นี่นายทาให้มันเบาๆหน่อยได้ไหม!”
จงฮยอนร้องลั่นห้องพักของเขาเมื่อจองชินใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลที่มุมปากให้
“โห่พี่ผมทาให้เบาที่สุดแล้วนะพี่ อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลยครับ!”
“พอๆไม่ต้องทาและ เพราะยัยปาร์คโซจินนั่นคนเดียว!”
เขาหยิบกระจกบานเล็กๆขึ้นมาส่อง ให้ตาย!!ตอนนี้นอกจากพลาสเตอร์บนหัวแล้วยังมีรอยบวมช้ำจากการโดนผู้หญิงบ้าพลังคนหนึ่งต่อยเพิ่มขึ้นมาบนหน้าเขาอีก
“จริงๆแล้วพี่โซจินเขาออกจะเป็นคนใจดีนะครับเพราะพี่ไปปากเสียใส่เขาก่อนมากกว่า”
จองชินพูดอย่างรู้นิสัยพี่ชายของตัวเองดี
“เฮ้ย! นายเป็นน้องฉันนะ อย่ามาพูดอะไรเข้าข้างศัตรูของพี่ชายแบบนี้สิ!”
“ผมก็แค่พูดความจริง...”
จองชินพูดเสียงพึมพำเบาๆกับตัวเอง
“ฉันจะนอนแล้วกลับไปห้องนายเลยไป”
จงฮยอนใช้เท้ายันหลังจองชินเบาๆเป็นการไล่ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงของตัวเอง
“โห่ พี่ที่ดีที่ไหนเขาใช้เท้าไล่น้องตัวเองบ้างพี่!”
“ฉันนี่ไง ไปนอนได้แล้ว!”
“เฮ้อ....ราตรีสวัสดิ์ครับพี่”
จองชินออกไปหลังจากนั้นไม่นาน แต่คนที่ไล่ให้เขาไปนอนกลับกำลังพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่เขาหลับตาลง.....ภาพใบหน้าของหญิงสาวสวยหวานผู้มีลอนผมสีน้ำตาล และมีแรงดุดช้างสารตกมัน!! กำลังเงื้อหมัดต่อยเขาเหมือนเมื่อตอนกลางวันจะผุดเข้ามาในหัวชายหนุ่มตลอด เขาต้องช็อกเพราะโดนผู้หญิงบ้าพลังต่อยมากแน่ๆถึงได้หลอนจนลบภาพพวกนั้นออกจากหัวไม่ได้ขนาดนี้ จงฮยอนขยี้หัวตัวเองแรงๆเพื่อไล่ภาพของโซจินออกไปจากหัวก่อนจำใช้หมอนปิดหน้าตัวเองไว้ราวกับมันจะช่วยเขาได้
“ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้นะยัยนางมารร้าย!!!”  
 
“ขอโทษครับ ห้องกิจการนักเรียนอยู่ไหนเหรอครับ”
เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและผิวขาวละเอียดดังขึ้น...เขาคือลีจงฮยอน
“คุณคงเป็นนักเรียนใหม่สินะค่ะถึงไม่รู้จักห้องทะเบียน เดี๋ยวฉันจะพาไปเองค่ะ”
เสียงหวานใสของเจสสิก้าตอบอย่างมีน้ำใจ ก่อนที่ภาพสวนหย่อมที่ทั้งคู่ยืนอยู่ด้วยกันจะค่อยๆเลือนหายไป กลายเป็นภาพของห้องที่มือสนิทแต่รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดห้องหนึ่ง เจสสิก้ายืนอยู่ที่กลางห้องนั้นเพียงผู้เดียว ดวงตาคู่งามของเธอแดงกล่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา จู่ๆความรู้สึกเย็นวาบก็เกิดขึ้นบริเวณกลางหลังของหญิงสาวก่อนที่มันจะค่อยๆกลายเป็นความเจ็บปวดแสนสาหัส วัตถุบางอย่างปักอยู่ที่กลางหลังของเธอ เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างน่าเวทนาพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยลมหายใจที่รวยรินแทบเท้าใครบางคน.....เขาทำแบบนี้กับเธอทำไม!
 
โซจินสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก บนใบหน้าของหญิงสาวมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เมื่อกี้เธอฝันร้ายงั้นเหรอ? เธอรู้สึกราวกับเป็นเจสสิก้าในฝันสะเอง ความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อกี้มันชัดเจนมากสะจนโซจินต้องคลำบริเวณหลังของตัวเองดูว่าเธอไม่ได้โดนแทงจริงๆ ถ้าทางเธอจะคิดมากเรื่องเมื่อเช้ามากเกินไปถึงได้เก็บเอามาฝันเป็นตุเป็นตะแบบนี้.....โซจินล้มตัวลงบนเตียงนอนของตัวเองอีกครั้งโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีร่างเรือนรางราวกับกลุ่มหมอกของใครบางคนกำลังโอบกอดตัวเธอเอาไว้.......
“อ่าให้ตายเถอะขอบตาฉันดำเป็นหมีแพนด้าเลยอะ”
โซจินที่กำลังส่องกระจกอยู่บ่นออกมาเมื่อเห็นรอยคล้ำบริเวณใต้ตาของตัวเอง เพราะฝันร้ายเมื่อคืนนี้แท้ๆถึงทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืนแถมยังรู้สึกเย็นวาบแปลกๆอีกต่างหาก
“เธอไปทำอะไรมาหะตาถึงได้คล้ำแบบนี้นะ”
อึนจองถามในขณะที่ตายังคงจดจ้องอยู่ที่นิตยสารแฟชั่น
“ฝันร้าย!!”
“ฝันร้ายแบบไหนกันที่ทำให้เพื่อนฉันกลัวจนนอนไม่หลับนะหะ”
“ฉันฝันว่าพี่เจสสิก้าถูกฆ่า!!”
อึนจองตกใจจนหน้าซีดเผือด...แต่เธอก็รีบซ่อนใบหน้านั้นไว้อย่างรวดเร็วแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“มันก็แค่ฝันละนะ”
“แต่ฝันมันชัดเจนมากเลยนะ ฉันรู้สึกอย่างกับเป็นพี่เจสสิก้าเองงั้นแหละเจ็บจนบอกไม่ถูก”
“ย๊า!! ปาร์คโซจินฝันก็คือฝันไม่เห็นเธอจะต้องเก็บมาคิดเลย!”
อึนจองตะโกนเสียงดังเหมือนกำลังโกรธกับสิ่งที่โซจินพูด โซจินไม่เข้าใจเพื่อนของเธอเอาสะเลยว่าทำไมจะต้องโกรธกันด้วยมันก็เป็นแค่เรื่องเล่าเกี่ยวกับฝันของเธอเมื่อคืน.....เมื่อเห็นอึนจองไม่ชอบนักที่จะเห็นเธอพูดเรื่องนี้เธอจึงเลือกที่จะหุบปากเอาไว้ดีกว่า.....ทั้งๆที่ในใจหญิงสาวกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างทำให้เธอคาใจ.....บางอย่างที่ทำให้เธอเชื่อว่าฝันเมื่อคืนคือเรื่องจริง!
 
“พี่จงฮยอน”
“....”
“อืม..”
“เฮ้ย!! นี่แกทำอะไรเนี้ย”
จงฮยอนร้องลั่นก่อนจะใช้นิ้วผลักหน้าผากจองชินแรงๆเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาจนเกือบจะติดหน้าของเขา
“พี่ไปทำอะไรมาเนี้ยเมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง”
จองชินถามเมื่อเห็นขอบตาดำคล้ำของพี่ชาย ก็เมื่อคืนจงฮยอนเป็นคนไล่เขาไปนอนก่อนแต่ตัวเองดันนอนไม่หลับเนี้ยนะ ฟังๆดูแล้วมันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่เลย....
“นั่นไงสาเหตุ”
จงฮยอนพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเล่นเอาจองชินถึงกับงงแต่ก็ต้องงงมากขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าสาเหตุในการนอนไม่หลับของจงฮยอนคือ......โซจิน
“หวัดดี”
โซจินขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อจู่ๆจงฮยอนก็เดินเข้ามาทักเธอสะอย่างนั้นสำหรับคนที่เจอหน้ากันเป็นต้องจิกกัดกันตลอดอย่างพวกเขามันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย
“วันนี้หมอนี่จะมาไม้ไหนอีก”
“เมื่อคืนเธอนอนหลับสบายดีมั้ย”
จงฮยอนถามพร้อมกับยิ้มอย่าง....กวนประสาทแบบสุดๆ!
“หะ...อะไรของนายจู่ๆก็ถามแบบนี้”
“ฉันจะบอกว่าเพราะเธอ!! ทำให้เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับยัยผู้หญิงบ้าพลัง!!”
โซจินฟังแล้วถึงกับฉุนกึก อะไรกันจู่ๆหมอนี่ก็มาบอกว่าเธอเป็นสาเหตุให้เขานอนไม่หลับเนี้ยนะ!! แบบนี้มันจงใจหาเรื่องกันชัดๆ
“ลีจงฮยอนฉันว่านายควรจะไปเช็คประสาทหน่อยแล้วมั้งว่ามันยังทำงานปกติอยู่รึเปล่าถ้าคราวหน้านายท้องอืดขี้ไม่ออกนายจะบอกว่าฉันเป็นสาเหตุทำให้นายลำไส้เน่าด้วยรึเปล่า!!”
“แต่จะว่าไปขอบตาพี่โซจินคล้ำมากเลยนะ”
จองชินผู้ชั่งสังเกตพูดขึ้น เล่นเอาโซจินที่กังวลกับเรื่องนี้มาตั้งแต่เช้าต้องใช้มือปิดบังรอยคล้ำพวกนั้นเอาไว้
“บังเอิญมากเลยนะครับพวกพี่ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าพร้อมกันเลย....พี่จงฮยอน”
จองชินหันไปจ้องหน้าพี่ชายตัวเองอย่างจับผิด ก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดัง
“พี่ไล่ผมไปนอนแล้วหนีออกไปทำอะไรกับพี่โซจินมาใช่ไหม!!”
หัวคิ้วจงฮยอนถึงกับกระตุกเมื่อได้ยินคำพูดของจองชินก่อนที่เขาจะใช้ฝ่ามือพิฆาตตบหัวน้องชายตัวเองจนหน้าคว่ำ
“เจ้าหมอนี่แกคิดอะไรอยู่เนี่ย!”
“ก็มันชวนให้คิดไหมละครับ...”
จองชินพูดพลางใช้มือลูบหัวที่ถูกตบป้อยๆ
“ขอโทษนะจองชิน อย่างฉันไม่มีทางไปสุงสิงกับหมอนี่หรอก”
พอโซจินพูดจบจงฮยอนก็หัวเราะออกมาดังๆก่อนจะยิ้มเยาะให้หญิงสาว
“เธอไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่าอยากสุงสิงกับผู้หญิงบ้าพลังแบบเธอรึเปล่า!”
“นาย!”
โซจินเหวี่ยงหมัดใส่หน้าเขา แต่คราวนี้จงฮยอนกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้
“ทำไมเธอถึงชอบใช้กำลังตัดสินปัญหามากกว่าใช้สมองนักนะ”
“คนอย่างนายใช้สมองไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!!”
“อั๊ก!”
โซจินเตะเข้าที่เป้าชายหนุ่มเต็มแรง เธอยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าเขาลงไปนอนกองกับพื้นเพราะความจุก
“ธะ...เธอ..ฝากไว้ก่อนเถอะ!!”
จงฮยอนแทบจะพูดออกมาไม่เป็นคำ ในขณะที่โซจินยักไหล่ให้เขาอย่างท้าทาย...นี่เขาจะต้องโดนยัยผู้หญิงคนนี้ทำร้ายร่างกายอีกกี่รอบกันเนี่ย!!
 
“ให้ตายๆ!! เจอกับไอ้บ้านั่นทีไรมีเรื่องซวยทุกทีสิน่า”
โซจินบ่นไม่หยุด ในขระที่สองมือของหญิงสาวกำลังหอบตะกร้าอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่มันแสนจะหนักสำหรับหญิงสาวร่างบอบบางอย่างเธอ หลังจากเดินหนีจงฮยอนออกมาได้เธอก็ดันมาเจอเข้ากับอาจารย์ชีวอนแล้วเขาก็ดันใช้เธอให้มาเอาอุปกรณ์วิทยาศาสตร์พวกนี้ โซจินต้องยกมันจากชั้นสามซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารวิทยาศาสตร์เพื่อเอาไปให้อาจารย์ชีวอนที่ห้องเรียนซึ่งอยู่ไกลจากอาคารวิทยาศาสตร์แห่งนี้เกือบกิโล!!
“อาจารย์ช่างใช้งานได้ทารุณกรรมผู้หญิงบอบบางอย่าฉันจริงๆ!”
ในระหว่างที่กำลังบ่นอุบอิบ โทษนู่นโทษนี่ไปตลอดทางโซจินก็ต้องหยุดชงักฝีเท้าของตัวเองเอาไว้ เมื่อจู่ๆก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นสาปสางเหมือนอะไรเน่าตายที่ลอยมาเตะจมูก เธอจำกลิ่นแบบนี้ได้ดีกลิ่นสาปชวนอาเจียนเหมือนอย่างที่เธอเห็นเจสสิก้าในห้องเรียนวันนั้น! หัวใจของหญิงสาวเต้นเร็วด้วยความรู้สึก....กลัว เธอจำความเจ็บปวดตอนนั้นได้ดี ความรู้สึกเย็นวาบที่กลางหลัง..และความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ตามมา แต่ถึงแบบนั้นโซจินก็อดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไม่ได้ หญิงสาวตัดสินใจวางตะกร้าอุปกรณ์วิทศาสตร์ลงก่อนที่จะเดินตามหาที่มาของกลิ่นเหม็นสาปชวนอาเจียนนั้น
“บางทีมันอาจจะเป็นแค่ซากหนูตายที่ไม่มีใครเอาไปทิ้งก็ได้.....อาจจะบางทีนะน่ะ”
อาคารวิทยาศาสตร์ในตอนนี้เงียบสนิทราวกับไม่มีใครอยู่ทั้งๆที่เป็นเวลาที่น่าจะมีเด็กนักเรียนพลุกพล่าน....เงียบสะจนโซจินได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะของตัวเอง มันยิ่งสร้างบรรยากาศชวนขนลุกให้หญิงสาวเข้าไปใหญ่ กลิ่นเหม็นนั้นยิ่งส่งกลิ่นรุนแรงหนักว่าเก่าเมื่อเธอมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องชีววิทยา หญิงสาวค่อยๆเปิดประตูไม้เก่าๆเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเปิดประตูสร้างความตื่นตระหนกให้เธอไม่น้อย ทั้งๆที่เพิ่งเคยเข้ามาในห้องนี้เป็นครั้งแรกแต่หญิงสาวกลับรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาดราวกับเธอเคยเห็นมันมาแล้วครั้งหนึ่ง.... ห้องชีววิทยาเป็นห้องที่ถูกทาด้วยสีขาวหม่น รอบๆห้องถูกจัดวางด้วยชั้นวางของที่มีโหลแก้วที่ข้างในบรรจุสัตว์ดองเอาไว้มากมาย
“บางทีกลิ่นเหม็นสาบอาจจะมาจากพวกนี้ก็ได้ เธอนี่คิดมากไปจริงๆเลยโซจิน”
เมื่อหมดข้อสงสัยหญิงสาวจึงตัดสินใจจะเดินกลับออกไป
“ครืด....ครืด.....”
เสียงบางอย่างดังขึ้นเหนือตัวเธอ โซจินมองขึ้นไปบนเพดานความรู้สึกเย็นวาบที่ทำให้ขนตั้งชันเกิดขึ้นพร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้า โซจินไล่มองไปตามแผ่นฝ้าแต่ละแผ่นอย่างสงสัยถึงที่มาของเสียงนั้น จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับแผ่นฝ้าแผ่นหนึ่งที่สีดูขาวและใหม่ในขณะที่แผ่นอื่นๆกลับดูขาวหม่นหมองเพราะกาลเวลาที่ผ่านมานานเหมือนกับมันเพิ่งถูกเปิดออกและมีใครสักคนใช้สีทาเพื่อปิดบังรอยเปิดมันไว้อย่างลวกๆ…..ความรู้สึกสงสัยเกิดขึ้นในใจของเธอ
“ครืด.....”
เสียงดังคล้ายกับมีคนกำลังลากอะไรบางอย่างอยู่บนเพดานดังขึ้นอีกครั้ง แต่ใครมันจะไปทำแบบนั้นได้กันละ ...นอกเสียจากว่ามันจะไม่ใช่คน!! หญิงสาวรู้สึกถึงขนตามตัวที่พร้อมใจกันลุกตั้งชันและผิวหนังที่เย็นเฉียบของตัวเองทันทีที่เกิดความคิดแบบนั้นขึ้นในหัว เธอสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไปจากหัวก่อนที่มันจะทำให้เธอราดสะก่อน ถ้ามัวแต่กลัวแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรซ่อนอยู่ข้างบน! คิดได้แบบนั้นโซจินก็จัดการลากเก้าอี้ไม้เก่าๆตัวหนึ่งมาวางไว้ใต้แผ่นฝ้าแผ่นนั้นและปีนขึ้นไปบนนั้น เธอใช้มือทั้งสองข้างลองดันมันดูปรากฏว่ามันไม่ได้ถูกตอกตะปูหรือใช้อะไรยึดเอาไว้เลย เหมือนแค่เพียงถูกเอามาวางปิดช่องว่างของเพดานไว้เท่านั้น มันจึงสามารถเคลื่อนได้แม้ใช้แรงผลักเพียงเล็กน้อย
“ครืด....”
เสียงบาดแก้วหูดังขึ้นเมื่อโซจินเลื่อนแผ่นฝ้านั้นออกจากที่เดิม หญิงสาวพยามเขย่งเท้าขึ้นไปดูว่าข้างบนนั้นมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ข้างบนนั้นมืดสนิทจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรสักอย่างเธอเห็นเพียงเงารางๆของ ห่อพลาสติกสีดำสนิมสี่ห่อในความมืด โซจินพยามเอื้อมมือไปคว้าถุงพลาสติดที่อยู่ใกล้มือที่สุด....อีกแค่นิดเดียว....ปลายนิ้วของเธอกำลังจะสัมผัสมันได้อยู่แล้ว...
“นั่นเธอกำลังทำอะไรนะ!!”
เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้น โซจินสะดุ้งจนสุดตัวมันทำให้เก้าอี้ไม้เก่าๆที่ไม่ค่อยจะสมบูรณ์อยู่แล้วโยกไปมา เธอเผลอปล่อยแผ่นฝ้าแผ่นนั้นลงมาปิดที่เดิม ก่อนที่จะไม่สามารถทรงตัวบนเก้าอี้ตัวนั้นต่อไปได้ ร่างของเธอค่อยๆร่วงลงสู่พื้นเย็นเฉียบด้านล่างพร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน.....เขาเป็นใครกัน?

************************
ใครกันที่จู่ๆก็โผล่มา!
แล้วสิ่งที่อยู่ใต้เพดานคืออะไร!
ติดตามได้ในตอนหน้าค่ะ^_^


ฟิคเรื่องนี้อัพทุกเย็นวันศุกร์ค่ะ รับรองว่าไม่หายแน่นอนจนกว่าจะจบถ้าจำนวนวิวยังขึ้นอยู่  ^_^
เม้นสักนิดชีวิตแจ่มใสนะทุกคน เม้นๆๆๆๆๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #267 jyh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 21:33
    ชินตลกอะ พวกพี่ไปทำไรกันมา แหมชินไม่เร็วขนาดนั้นหรอก

    โซจินมีซิกเซ้น ฮิฮิ

    น่ากลัวอ่าาาา



    อยากรู้ว่าใครจัง
    #267
    0
  2. #261 Fai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2555 / 11:06
    ตื่นเต้นๆ
    #261
    0
  3. #79 KyuhyunWife (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 00:00

    ถึงจะน่ากลัวแต่ก็สนุก

    #79
    0
  4. #78 N++ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 19:27
    จะน่ากลัวไปแล้วอ่า แต่ก็น่าติดตามคร้า
    #78
    0
  5. #77 vanilla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 22:37
    เง้อ....ใครมาขัดจังหวะเนี่ย
    #77
    0
  6. #76 Nui (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 00:53
    สนุกดีค่ะ ชอบแนวนี้จัง แต่อยากให้ระวังเรื่องตัวสะกดนิดนึงนะค่ะ ไม่ว่ากันนะคะไรท์เตอร์



    แล้วเพิ่งสังเกต ชื่อเรื่องอ่ะค่ะ high school ไม่มี t นะคะ ยังไงก็ติดตามต่อไปค่ะ
    #76
    0
  7. #75 nanays (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 21:54
    เริ่มน่ากลัวแล้วสิ
    #75
    0
  8. #74 boiceploy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 20:16
    ใครอ่ะๆๆๆๆๆ
    #74
    0
  9. #73 girlyzaza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2554 / 20:47
     อ๊ากลุ้นนะ !!  สนุกอ่ะ ><
    #73
    0
  10. #72 bbpond (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 22:04
    โอ้ ตื่นเต้นมากๆเลย กลัวก็กลัว อยากอ่านก็อยากอ่าน
    เป็นกำลังใจให้นะไรเตอร์ ^ ^
    #72
    0
  11. #71 Lalla (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:44
    ตื่นเต้นนๆๆๆ
    #71
    0
  12. #70 NaM_SouhE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 23:03

    ทำเอาค้างอีกแหละ แย่จัง! ถึงจะบอกว่ามาอัพทุกวันศุกร์ก็เถอะ แต่เราก็เข้ามาทุกวันอยู่ดี ขอบคุณนะค่ะที่ทำมาให้อ่าน เอาใจช่วย สู้ๆๆ

    #70
    0