[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 4 : ตอนที่3 การหายตัวไป และการปรากฏตัวของใครอีกคน....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 มิ.ย. 54

 
3
การหายตัวไป และการปรากฏตัวของใครอีกคน
“ฮัด....ฮัด...ชิ้ว!!”
“อะนี่ทิชชู่”
อึนจองส่งกระดาษทิชชู่แผ่นเล็กๆให้โซจิน เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเธอจามไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
“ไปทำอะไรมาหะถึงได้จามหนักขนาดนี้”
“ตะ....ตากฝนมานิดหน่อย!!”
โซจินตอบคำถามด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนที่น่าสงสัยเป็นที่สุด
“แน่ใจนะ?”
“แน่สิ เธอไม่เชื่อฉันรึไง!”
“ก็แล้วทำไมต้องทำท่าทางแบบนั้นด้วยเล่า! ทำอย่างกับมีเรื่องปิดบังกันงั้นแหละ”
โซจินถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เรื่องเมื่อวานไหลเข้ามาในหัวเธอช้าๆ ถึงพวกเธอสองคนจะเป็นเพื่อนกันมานานและไม่เคยปิดบังอะไรกันมาก่อน แต่สำหรับโซจินขอเรื่องนี้เอาไว้เรื่องหนึ่งแล้วกัน ก็ใครมันจะกล้าไปเล่าละว่าเธอเสียจูบแลกให้ผู้ชายที่เพิ่งเจอกันไม่ถึง20นาทีเพราะอุบัติเหตุงี่เง่าที่ป้ายรถเมล์ แล้วก็เพราะหมอนั่นที่ทำให้โซจินต้องตากฝนจนเป็นหวัดแบบนี้!!
“นี่เธอได้ยินข่าวนั้นรึยัง”
“ขาวที่ว่าเจสสิก้าหายตัวไปหลังงานวันเกิดตัวเองนะเหรอ...รู้แล้วละ”
เสียงคุยของนักเรียนหญิงสองคนที่เดินผ่านไปลอยมาเข้าหูโซจินโดยบังเอิญ เธอรีบหันกลับไปมองด้วยความสงสัยทันที
“อะไรนะพี่เจสสิก้าหายตัวไป?”
ข่าวนี้สร้างความตกใจให้โซจินไม่น้อยเพราะจากที่ได้ยินมาเมื่อกี้เจสสิก้ายังหายตัวไปหลังงานวันเกิดของตัวเองอีกต่างหากถ้าจำไม่ผิดเธอจำได้ว่ารุ่นพี่คนนี้เกิดวันเดียวกับเธอนี่นา งั้นเหตุการณ์ก็คงเกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาถ้าวันนี้เป็นวันจันทร์เจสสิก้าก็หายตัวไปแล้ว3วัน.....น่าแปลกที่โซจินรู้สึกคาใจกับข่าวที่เพิ่งได้ยินมานี้อย่างประหลาด รุ่นพี่สาวคนนี้หายไปไหนกันนะ........
 
 “ข่าวที่ว่าพี่เจสสิก้าหายตัวไปนะจริงรึเปล่า”
“ก็จริงนะสิ เขาว่าอาจารย์ชีวอนนะถึงกับซึมไปเลยก็อย่างว่าแฟนหายไปทั้งคน”
ดูท่าข่าวการหายตัวไปของเจสสิก้าเป็นข่าวที่มีคนพูดถึงมากที่สุดในโรงเรียนมัธยมปลายคยองซานตอนนี้เลยก็ว่าได้ เพราะไม่ว่าโซจินจะเดินไปทางไหนก็มักจะเห็นกลุ่มนักเรียนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ตลอด...
ปึง! เสียงกองหนังสือถูกวางกระแทกโต๊ะดังขึ้นทำให้เสียงพูดคุยซุบซิบที่ดังอยู่เงียบลง
ในคราบเรียนแรกของวันนี้เป็นวิชาวิทยาศาสตร์ที่ครูผู้สอนคืออาจารย์ชีวอนอาจารย์ที่ทุกคนในโรงเรียนต่างรู้ดีว่าเขาเป็นครูที่หน้าตาดีที่สุดในโรงเรียน แถมยังเป็นคนใจดีและมักจะมีรอยยิ้มแสนอบอุ่นปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มผู้นี้เสมอ แต่ในวันนี้สิ่งที่ปรากฏอยู่บนใยหน้าของชายหนุ่มแทนรอยยิ้มกลับเป็นริ้วรอยแห่งความตึงเครียดแทน ท่าทางข่าวที่ว่าเขากำลังเครียดมากกับการหายตัวไปของแฟนสาวจะเป็นความจริง โซจินมองหน้าอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนแล้วก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ
“วันนี้ครูเพื่อนใหม่มาแนะนำให้ทุกคนรู้จัก”
เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้งในกลุ่มนักเรียน
“เขาเพิ่งย้ายมาจากปูซานเพราะฉะนั้นครูหวังว่าพวกเราทุกคนจะดูแลเขาเป็นอย่างดี เข้ามาสิ ลีจงฮยอน
พอชีวอนพูดจบ ชายหนุ่มผมสีดำสนิทคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางนิ่งๆ โดยไม่ประหม่าต่อสายตานับสิบคู่ที่มองเขาอยู่เลยสักนิด ก่อนจะมายืนข้างๆชีวอน
“สวัสดีครับผม..ลีจงฮยอน”
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเล่นเอาเด็กนักเรียนที่ตอนแรกส่งเสียงคุยกันอยู่ถึงกับเงียบกริบ โดยเฉพาะนักเรียนหญิงบางคนที่จ้องเขาตาค้าง เพราะผู้ชายคนที่ยืนอยู่หน้าห้องเรียนเขาหล่อมากนะสิ!! ใบหน้าหล่อหวานที่ผู้หญิงคนไหนเห็นก็ต้องละลาย ผมสีดำสนิทที่ถูกซอยสั้นมาอย่างดี ผิวที่ขาวใสจนผู้หญิงบางคนยังต้องอาย ไม่ว่าอะไรที่อยู่บนตัวผู้ชายคนนี้มันช่างเข้ากันดีสะเหลือเกิน ถ้าหากไม่มีพลาสเตอร์แผ่นเล็กๆอยู่บนหน้าผากของเขาความหล่อของผู้ชายคนนี้คงทำให้เด็กนักเรียนบางคนหัวใจวายตายกันเลยทีเดียว แต่คนที่นั่งอ้าปากค้างจนขากรรไกรแถบค้างก็คือโซจินไม่ใช่เพราะความหล่อเหลาหรือความขาวโอโม่ของผู้ชายคนนี้....แต่เป็นเพราะไอ้ลีจงฮยอนคนนี้....มันคือผู้ชายปากเสียที่ถูกเธอใช้โทรศัพท์พิฆาตปาหัวมันจนแตกนะสิ!!!
“อ๊ายยย อยากจะสลายร่างหายไปจริงๆเลยแกผู้ชายอะไรหล่อลากขนาดนี้!” >>>>นักเรียนหญิง
“ก็หน้าตาบ้านๆ ก่อนประสบอุบัติเหตุโดนรถซาเล้งชนฉันหล่อกว่านี้อีกนะบอกให้”>>>>นักเรียนชาย
“กรี๊ด! ในที่สุดฉันก็เจอผู้ชายที่หล่อกว่าอาจารย์ชีวอนแล้วฮ้า อินังชะนีหน้าไหนก็ห้ามแย่งเค้านะ”>>>>กระเทยจ๊ะ
นั่นคือสิ่งที่จงฮยอนพอจะฟังใจความของเสียงพูดคุยในห้องที่ดังกระหึ่มหลังจากเขากล่าวแนะนำตัวจบได้ ก็แค่เขาหล่อแค่นี้ก็ตื่นเต้นมากขนาดนั้นเลยรึไง จงฮยอนยิ้มออกมาในแบบที่เขาคิดว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดแต่เพราะดวงตาที่แข็งกร้าวเหมือนไร้ความรู้สึกของเขา ทำให้รอยยิ้มนั้นมันออกมาดูเยือกเย็นมากกว่าจะอบอุ่นอย่างที่เขาตั้งใจจะให้มันเป็น
“เพราะอย่างงี้แหละลีจงฮยอนนายถึงไม่ค่อยมีเพื่อนกับเขานะ”
ชายหนุ่มต่อว่าตัวเองในใจ ก่อนที่จะสังเกตเห็นนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งอ้าปากค้างจ้องหน้าเขาด้วยความตกใจ! หญิงสาวผู้มีผมลอนสีน้ำตาลอ่อนและใบหน้าสวยหวานได้รูป ยัยบ้าที่ปาโทรศัพท์ใส่หัวเขา!! จงฮยอนมองเธออย่างท้าทายก่อนจะจงใจใช้มือลูบพลาสเตอร์บนหัวให้เธอเห็น ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะตกใจจนหน้าซีด ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่ดูชั่วร้ายแบบสุดๆออกมาแต่ไม่นานเขาต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อพบว่าดวงตาของหญิงสาวไม่ได้จดจ้องมาที่เขาอย่างที่คิด....แต่เธอกำลังมองความว่างเปล่าด้านหลังเขาต่างหาก….
โซจินกำลังจ้องหน้าจงฮยอนด้วยดวงตาที่แสดงออกชัดเจนว่าถ้าเขาเผลอเมื่อไหร่เธอจะวิ่งไปกระทืบที่หน้าห้องทันที!! หมอนี่!มันจะกวนกันมากไปแล้วนะ หญิงสาวกำลังจะพ่นไฟออกมาอยู่แล้วแต่สิ่งที่หยุดเธอไว้คือกลิ่นแปลกๆที่จู่ๆก็ลอยมาตามลม กลิ่นสาปที่ชวนอะเจียรนี่มันมาจากไหนกัน โซจินต้องย่นจมูกเพราะกลิ่นที่เริ่มชัดเจนและแรงขึ้นทุกทีแต่คนอื่นๆในห้องกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“จมูกพวกนี้มันด้านหมดแล้วรึไงนะ!”
โซจินพยามๆมองหาที่มาของกลิ่นสาปนั่นแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอทั้งที่กลิ่นแรงแบบนี้มันน่าจะอยู่แถวๆนี้นี่นา แต่สิ่งที่สายตาของเธอประทะเข้าอย่างจังกลับเป็นบางอย่างที่ยืนอยู่ด้านหลังของจงฮยอน.......
หญิงสาวผิวขาวซีดจนเหมือนไม่มีสีเลือด กำลังยืนเกาะขอบประตูด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรงชุดนักเรียนที่สวมอยู่มีแต่รอยขาดและคราบเลือดเกรอะกรังเต็มไปหมด ผมสีบอล์นยุ่งเหยิงของเธอปิดบังใบหน้าเอาไว้หมดจนโซจินมองไม่ออกว่าหญิงสาวผู้นั้นคือใครกันแน่ ดูเหมือนเธอจะต้องการเข้ามาในห้องแต่ทันทีที่ปล่อยมือออกจากขอบประตูที่เกาะอยู่ร่างของหญิงสาวก็อ่อนยวบ และร่วงลงมากองกับพื้นราวกับว่าเธอผู้นี้ไร้ซึ่งกระดูก! หญิงสาวค่อยๆหันมาช้าๆ.........และจ้องมาที่โซจินราวกับรู้ว่าหญิงสาวก็กำลังจ้องมองเธออยู่เช่นกัน ทันทีที่ทั้งคู่สบตากันกลิ่นสาปรุนแรงก็ทวีกลิ่นเหม็นมากขึ้นไปอีกจนโซจินรู้สึกอยากปิดปากตัวเองแล้ววิ่งออกไปอาเจียนข้างนอก ไปให้พ้นๆกลิ่นน่าสะอิดสเอียรนี่เสียที แต่กลับทำไม่ได้ แขนขาของหญิงสาวมันหนักอึ้งไปหมดเหมือนมีอะไรมาทับไว้ เธอสะดุ้งจนสุดตัว! เมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกเย็นวาบที่กลางหลังก่อนจะตามมาด้วยความเจ็บปวดมากมายราวกับกำลังโดนอะไรสักอย่างแทงเข้าอย่างจังโซจินเจ็บมากจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆแต่เธอกลับทำไม่ได้แม้แต่กระพริบตา!!
“เพราะมัน!!”
เสียงตะคอกของใครบางคนดังก้องอยู่ในหัวของหญิงสาว มือที่มองไม่เห็นของใครบางคนกำลังกระชากศรีษะของโซจินให้มองไปที่หน้าของเรียน
“มัน! ทำให้ฉันเป็นแบบนี้! ”
ใครกัน ใครกันที่เธอต้องมอง มันที่เสียงปริศนานั้นพูดถึงเป็นใคร....ที่หน้าห้องเรียนก็มีเพียงอาจารย์ชีวอนกับ......ลีจงฮยอน...ลีจงฮยอนงั้นเหรอ!!! โซจินเจ็บจนแทบคิดอะไรไม่ออกหญิงสาวได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างทรมารแสนสาหัสดังอยู่ในหัว ก่อนที่ลมวูบหนึ่งจะพัดไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่หน้าห้องมันทำให้เส้นผมที่ปิดอยู่บนใบหน้าของเธอปลิวออกไปทำให้โซจินเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเต็มสองตา........รุ่นพี่เจสสิก้า
"ปาร์คโซจิน!!"
เสียงของอาจารย์ชีวอนทำให้หญิงสาวละสายตาจากใบหน้าขาวซีดของเจสสิก้าชั่วขณะ....เธอกลับมาขยับตัวได้เหมือนเดิมแล้ว..ความเจ็บปวดเหมือนถูกแทงในตอนแรกก็หายไปด้วย
"คะ...ค่ะ อาจารย์"
"เธอ...."
อาจารย์ชีวอนยังพูดไม่ทันจบประโยคโซจินก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวคละคลุ้งที่ปลายจมูก และของเหลวอุ่นๆที่ไหลออกมาจากโพรงจมูก หญิงสาวให้มือเช็ดมันออกและพบว่ามันคือ...
"เลือด..."
"เธอเลือดกำเดาไหลมาตั้งนานแล้ว อาจารย์เรียกเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมตอบ"
เขาเรียกเธองั้นเหรอ..แต่ทำไมโซจินกลับรู้สึกเหมือนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงตะคอกของรุ่นพี่เจสสิก้าในหัวเลยละ
"อาจารย์ว่าเธอไปห้องพยาบาลก่อนดีกว่ามั้ย"
อาจารย์ชีวอนถามด้วยความหวังดีเมื่อเห็นว่าเลือดกำลังไหลออกมาจากจมูกของหญิงสาวไม่หยุด และใบหน้าของเธอก็กำลังซีดเซียวลงเรื่อยๆ โซจินหันกลับไปมองที่ประตูห้องอีกครั้งที่ๆเจสสิก้าเคยอยู่เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา....แต่ตอนนี้เธอหายไปแล้ว.....
"ว่าไงปาร์คโซจิน เธอจะไปห้องพยาบาลรึเปล่า"
"อะ....อ้อ..ค่ะ"
เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก เพราะสมองกำลังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เจสสิก้าหายไปไหนในเวลาแค่ไม่กี่วินาทีที่เธอหันไปคุยกับชีวอน หรือภาพที่เห็นจะเป็นแค่เพียงภาพลวงตา...........ภาพลวงตาที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากมายได้งั้นเหรอ
12.00น.
“หะ!! นี่พี่กำลังจะบอกฉันว่าพี่เห็นรุ่นพี่เจสสิก้าเนี่ยนะ!”
มินอาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจจนปิดไม่มิด หลังจากฟังโซจินเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอในคาบเรียนแรกจบ
“มันจะเป็นไปได้ยังไง พี่พูดยังกับพี่เจสสิก้าเขาเป็นผีงั้นแหละ!”
“ผีงั้นเหรอ...”
โซจินทวนคำพูดของมินอาเบาๆ
“พี่อย่าบอกนะว่าพี่คิดว่าพี่เจสสิก้าเป็นผีนะ!”
โซจินอยากจะตอบกลับไปจริงๆว่าเธอก็ไม่ได้อยากจะคิดแบบนั้นนักหรอก แต่อะไรจะมาอธิบายเหตุการณ์ที่เธอเจอได้ดีกว่าคำว่า.....โดนผีหลอกล่ะ
“แต่ฉันมั่นใจนะว่าฉันไม่ได้ตาฝาด!!”
แถมยังรู้สึกเจ็บมากด้วยอีกต่างหาก
“แล้วถ้าพี่ไม่ได้ตาฝาด แล้วมีเหตุผลอะไรที่ผีพี่เจสสิก้าที่พี่พูดถึงจะต้องมายืนจ้องนักเรียนใหม่อย่างอีตาลีจงฮยอนนั่นอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อด้วยล่ะ!”
จริงอย่างที่มินอาพูด ถึงโซจินจะมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดแต่ทำไมเจสสิก้าถึงต้องมายืนจ้องจงฮยอนอย่างกับจะฆ่าเขาให้ได้ด้วย สองคนนั้นจะรู้จักกันรึเปล่ายังไม่รู้เลย แต่จะว่าไปข้างๆจงฮยอนก็ยังมีอาจารย์ชีวอนยืนอยู่ แต่เจสสิก้าจะมองคนรักตัวเองแบบนั้นทำไม สองคนนั้นรักกันมากไม่ใช่เหรอ...
“ที่สำคัญนะพี่โซจิน”
"...."
“พี่เจสสิก้าเขาแค่หายตัวไปนะ แค่หายตัวไป! ยังไม่ตายแล้วพี่จะเห็นวิญญาณเขาได้ยังไง”
"โว๊ย! อยากจะบ้าตายนี่มันกำลังเกิดเรื่องบ้าอะไรกับฉันเนี้ย!!"
โซจินขยุ้มผมสีน้ำตาลอ่อนลอนสวยของตัวเองจนยุ่งเหยิง ก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดแรง เรื่องคิดเรื่องการหายตัวไปของเจสสิก้ากับเหตุการณ์เมื่อเช้ามากเท่าไหร่ โซจินยิ่งรู้สึกเหมือนมองเห็นปมเชือกที่พันกันยุ่งเหยิงจนแก้ไม่ออกอยู่ในหัวอย่างนั้นแหละ ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกับเธอด้วยซ้ำแต่โซจิน กลับเป็นคนที่เห็นเจสสิก้าในสภาพ...น่าสยดสยองนั่น และเรื่องนี้ก็เหมือนมีบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวคาใจอย่างประหลาด
"ฉัน...จะไปเข้าห้องน้ำ"
โซจินพูดพร้อมยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเครียดเล็กๆที่ก่อตัวขึ้น
“ไปซื้อน้ำกลับมาให้ฉันด้วยนะพี่”
มินอาบอกอย่างร่าเริงตามแบบฉบับของเธอโดยไม่ได้ดูเลยว่าพี่สาวของตัวเองกำลังหัวเสียอย่างรุนแรงและกำลังมองหาที่ระบายดีๆอยู่นั่นเอง.....
“น้ำอัดลมสองแก้ว!.....ค่ะ”
โซจินสั่งเสียงห้วนก่อนที่คำว่าค่ะจะออกมาจากปากอย่างอยากเย็น เวลาเธออารมณ์เสียมันมักจะเป็นแบบนี้ทุกทีทั้งๆที่เธอไม่อยากจะพาลอารมณ์เสียไปทั่วเลยจริงๆนะ
“นี่เธอซื้อเสร็จแล้วก็หลบไปสักทีสิ!”
เด็กผู้หญิงตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังพูด แถมยังผลักโซจินให้พ้นทางของเธออีกต่างหาก ถึงจะออกแรงเพียงเบาๆแต่ตัวอย่างกับช้างน้ำของยัยนั่นบวกกับหุ่นบอบบางของหญิงสาวก็ทำเอาโซจินเซถลาออกไปจนเกือบจะล้มเลยทีเดียว โชคดีที่บังเอิญไปชนเข้ากับใครบางคนเข้าไม่อย่างนั้นมีหวังได้ล้มหน้าคว่ำกลางโรงอาหารแน่ โซจินกำลังจะหันไปด่ายัยช้างน้ำนั่นให้หูชาแต่หางตามันก็เหลือบไปเห็นว่าแก้วน้ำที่เธอถือมาด้วยในตอนแรกตอนนี้...มันไปอยู่บนหัวของคนที่เธอชนเมื่อกี้สะแล้ว!
“ฮะ...เฮ้ย..ขะ..ขอโทษนะค่ะๆๆ”
โซจินก้มหน้าก้มตาขอโทษไม่หยุด ทำไมวันนี้สำหรับเธอถึงได้มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมดเลยนะ!!
“เธอจงใจแกล้งฉัน!!”
ชายหนุ่มผิวขาวผู้มีผมสีดำสนิทและมีใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกโซจินชนจับข้อมือโซจินแรงๆก่อนจะกระชากตัวเธอเข้ามาหา เขาใช้มืออีกข้างปาดหยดน้ำอัดลมเหนียวเหนอะหนะออกจากใบหน้าก่อนจะหันมาประจันหน้ากับโซจินตรงๆ....โซจินตั้งใจจะขอโทษเขาอีกรอบแต่พอเห็นหน้าเขาแบบเต็มๆเธอก็รีบกลืนคำขอโทษพวกนั้นลงคอไปทันที.....ลีจงฮยอน...หมอนี่อีกแล้ว!!!
“เรื่องอะไรนายมาโทษฉันหะ!! เห็นๆอยู่ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ!”
โซจินสะบัดแขนออก จากเดิมที่โซจินอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วตอนนี้เส้นบางๆที่เรียกว่าความอดทนของหญิงสาวกำลังจะขาดลงทุกที....
“เหอะ...อุบัติเหตุงั้นเหรอ...เธอฝังใจเรื่องคราวก่อนมากสินะถึงได้จงใจแกล้งฉันแบบนี้นะ! คราวที่แล้วทำฉันหัวแตกยังไม่พออีกรึไงยัยผู้หญิงบ้าพลัง!!!”
จงฮยอนพูดด้วยใบหน้านิ่งเรียบเหมือนไร้อารมณ์ในแบบของเขา แต่เสียงก็ดังลั่นจนคนที่พลุกพล่านอยู่ในโรงอาหารเริ่มเดินเข้ามามุงดูพวกเขา
“ก็คราวที่แล้วนายกวนประสาทฉันก่อนนี่!!”
“แต่เธอโขมยจ....อุ๊บ!!”
โซจินแทบจะกระโดดปิดปากเขาไม่ทันจงฮยอนกำลังจะทำให้เธออับอายขายหน้าคนทั้งโรงอาหาร!! แต่เพราะเขาเป็นผู้ชายเลยแกะมือของเธออกได้ง่ายๆ
“ทำไม ทีแบบนี้เธออายงั้นเหรอ ทีเธอขโมยจูบฉันไม่เห็นอายเลยล่ะ!”
คราวนี้โซจินปิดปากเขาไม่ทันจริงๆ คนที่มามุงดูต่างพากันซุบซิบเรื่องของเธอไม่หยุด
“หมดกัน..แล้วต่อไปนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!!!”
“หรือว่าเธออ่านนิยายมากไปจนเพ้อว่าจะเจอพระเอกสุดหล่อแบบฉันได้ง่ายๆ แต่ขอโทษบังเอิญฉันไม่ใช่พระเอกของเธอ!”
จงฮยอนพูดถ้อยทำเจ็บแสบพวกนั้นออกมาด้วยใบหน้าเฉยชา ในขณะที่โซจินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัวของหญิงสาว เส้นความอดทนของเธอมันขาดสะบั้นลงแล้ว......
“นายกล้าพูดกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง!!”
โซจินเหวี่ยงมันใส่เขาเต็มแรง แรงมากซะจนจงฮยอนเซไปอีกทาง
“นอกจากชอบฉวยโอกาสยังชอบใช้กำลังตัดสินปัญหาอีกรึไงหะ!”
ถึงจะมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากแต่เขาก็ยังพูดจากวนประสาทแบบนี้ได้ โซจินตามไปกระชากคอเสื้อเขาแต่เพราะความสูงของเขาที่มากกว่าเธอเป็นสิบเซนติเมตรทำให้เธอต้องเขย่งเท้าช่วยเพื่อให้สูงเท่าเขา
“ถึงนายจะหล่อลากเหมือนตกลงมาจากสวรรค์ชั้นไหนแต่ไอ้ปากที่หมาทั้งฝูงเรียกพี่ของนายฉันก็ไม่คว้ามาทำแฟนหรอก!! เพราะฉะนั้นอย่าได้เข้าใจผิด!”
ถึงจะโดนด่ารัวเป็นชุดแบบนั้นแต่จงฮยอนก็ยังยิ้มออกมาได้....หมอนี่โรคจิตรึไงนะ!
“แล้วเธอคิดว่าฉันอยากได้เธอเป็นแฟนงั้นเหรอ.....ไม่มีทาง!”
“นาย!!!!!”
โซจินกำลังจะเหวี่ยงหมัดที่สองใส่หน้าเขา แต่จองชินที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนจู่ๆก็เข้ามาคว้าหมัดของเธอไว้
“พี่โซจินอย่าครับอย่า!!”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนและพยามแกะมือของหญิงสาวออกจากคอเสื้อของจงฮยอน
“พี่โซจิน!!”
มินอาที่เพิ่งฝ่าฝูงชนที่มุงดูอยู่เข้ามาได้ร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าพี่สาวร่างบอบบางของเธอ..........กำลังกระชากคอเสื้อผู้ชายสูงโปร่งคนหนึ่งอยู่
“ฉันว่าแล้วว่าทำไมพี่ถึงหายไปนานนัก พี่เป็นผู้หญิงนะอย่าไปทำอะไรเขาเลย”
มินอากอดเอวโซจินไว้แน่น
“พี่ครับผมขอร้องละนะ อย่ามีเรื่องกันเลยคนกันเองทั้งนั้น”
“หะ....คนกันเอง?”
โซจินทวนคำพูดของจองชินด้วยความแปลกใจ เธอไปเป็นคนกันเองกับอีตาผู้ชายปากหมาหน้านิ่งนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่!
“ครับก็ที่ผมเคยบอกพี่ไงว่าพี่ชายผมจะย้ายมาจากปูซานนี่ไงครับ พี่จงฮยอนพี่ชายผมเอง”
จองชินพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“พี่ชายนาย!”
“ครับ!”
โซจินมองหน้าจงฮยอนอีกครั้ง เขามองตอบก่อนจะยักคิ้วให้เธออย่างกวนประสาท
“หนอยหมอนี่วอนสะแล้ว.....”
หญิงสาวปล่อยคอเสื้อที่ถูกกำจนยับยู่ยี่ของจงฮยอน ก่อนจะเปลี่ยนไปโอบรอบคอของเขาแทนจงฮยอนมองการกระทำของเธอแล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ยัยนี่คิดจะทำอะไรอีก”
แต่สิ่งที่เหนือการคาดหมายของชายหนุ่มก็เกิดขึ้น เมื่อโซจินส่งรอยยิ้มที่น่าจะเรียกว่าแยกเขี้ยวมาให้ก่อนจะ....ใช้เข่ากระแทก อวัยวะส่วนล่างของเขาเต็มแรง!
“อย่าเหลือไว้ทำพันธุ์เลยแก!!”
“ถึงน้องชายนายจะสนิทกับฉัน...แต่ปากนายนะมันควรปรับปรุง!”
โซจินมองชายหนุ่มที่นอนจุกจนหน้าเขียวอยู่บนพื้นและยิ้มเยาะให้เขาก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนออกไปอย่างผู้ชนะ...
“เดี๋ยว!”
โซจินหันกลับมามองจงฮยอนที่กัดฟันถามเพราะความจุกไม่หาย
 “เธอชื่อปาร์คโซจินใช่ไหม แล้วฉันจะจำไว้!!”
“ใช่ ฉันจะจำชื่อนายไว้เหมือนกัน ลี – จง – ฮยอน”
หญิงสาวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย ให้ตายการได้อัดใครสักคนนี่ชั่งเป็นทางระบายอารมณ์ที่ดีจริงๆ!!

**************************************
มาถึงตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้วสินะว่าฟิคเรื่องนี้มันไม่ใช่แนวหวานแหวว++ อิอิ
แต่รับรองได้ว่าฉากหวานๆมีเยอะแยะ^_^

วอนรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนช่วยคอมเม้นกันนิดหนึ่งนะค่ะ เพราะเราก็รู้สึกเสียใจเหมือนกันที่เข้ามาเห็นว่าฟิคตัวเองไม่มีคอมเม้น!!!!!! ไอ๊ย๊ะ(จริงๆมีคนอ่านก็ดีใจแล้วแหละ แฮะๆๆๆ)

ฟิคเรื่องนี้อัพทุกเย็นวันศุกร์นะค่ะทุกคน^_^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #289 earn@hotmail.com (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 18:33
    น่ารักดีค่ะ คู่รักคู่กัด 555
    #289
    0
  2. #266 jyh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 21:23
    ตกใจตรงเจสเป็นผีอ่า น่ากลัวมาก

    ตลกที่กระเทยในห้องพูด55555

    คู่รักคู่กัดดด คิคิ

    สนุกจัง

    ขอบคุณมากค่ะ
    #266
    0
  3. #69 KyuhyunWife (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 23:49

    เจสน่ากลัวอ่ะไรท์เตอร์

    #69
    0
  4. #68 N++ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 19:05
    เจสน่ากลัวไปมั้ย!!!!! แต่ชอบจงฮยอนสุดๆ เย็นชาแบบเนี๊ย กรี๊ด!!!!
    #68
    0
  5. #67 Nui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 00:42
    ฮามากค่ะ เอาอีกนะ ;)
    #67
    0
  6. #66 nanays (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 21:46
    ชอบจงแบบนี้คะ
    #66
    0
  7. #65 boiceploy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 20:01
    ชอบแนวนี้อ่ะ    หนุกๆๆๆๆๆ
    #65
    0
  8. #64 girlyzaza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2554 / 21:07
     ฮาอุบัติเหตุอะไรซาเล้งอ่ะ 555  เจสสิก้าไอดอลชั้นทำไมน่ากลัวเยี่ยงนั้น ต้องดูแล้ว 555
    #64
    0
  9. #63 LLbxit4k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2554 / 22:09
     อ้ากกก

    เจสน่ากลัวจัง
    #63
    0
  10. #62 bbpond (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 20:25
    เนื้อเรื่องชักเริ่มมีปมปริศนาซะแล้วซิ
    น่าติดตามมากๆ
    ปล. ตอนที่นางเอกเห็นเจสสิก้าเราอ่านตอนกลางคืนด้วย น่ากลัวและน่าขนลุกมาก - __-'
    สยองดีนะ ครบทุกอารมณ์ดี ^ ^
    #62
    0
  11. #61 MYH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 19:21
    เนื้อเรื่องสนุกดีคะเราชอบนะมันดูไม่หวานแหววจนเกินไป แบบนี้ซิถึงจะสนุก อ้อเราเห็นนิยายเรื่องนี้มาสักพักแล้วแต่ไม่มีเวลาอ่าน แต่เรื่องนี้มันทำให้เราอยากอ่านตั้งแต่แรกเลยละ พอว่างอ่านแล้วรู้สึกไม่ผิดหวังเลย ยังไงเราจะติดตามผลงานเรื่องนี้ต่อจนจบนะจ๊ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆ คะ(เรามาอ่านช้าไปหน่อยไม่ว่ากันนะคะคุณนักเขียน อิอิ)
    #61
    0
  12. #60 Lalla (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:37
    น่าสนุกซะแล้วสิๆๆๆ >
    #60
    0
  13. #59 นัท (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 18:19
    เเร่ม ๆๆๆ

    ไม่น่าเบื่อ

    ^ ^

    มีผีด้วย
    #59
    0
  14. #58 NaM_SouhE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 22:56

    ตอนแรกนึกว่าจะหายไปเหมือนกับเรื่องอื่นๆซะแล้ว ยังไงก็เอาใจช่วยอยู่นะ สู้ๆๆ เราเป็นกำลังใจให้

    #58
    0