[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 20 : ตอนที่19 บทเริ่มต้นของคำว่า......ความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ต.ค. 54

 
19
บทเริ่มต้นของคำว่า......ความรัก
“ว๊าวอาหารพวกนี้อร่อยมากเลยค่ะ”
ซอฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงสดใสหลังจากตักอาหารอย่างหนึ่งเข้าปาก แต่ดูเหมือนความสดใสของหญิงสาวจะถูกกลบทับด้วยความรู้สึกอึมครึมที่แผ่ออกมาจากตัวคนอีกสี่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ทั้งๆที่นี่มันเป็นงานเลี้ยงวันเกิดแท้ๆแต่ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดแบบนี้นะ”
“พี่ซื้อมาจากไหนเหรอค่ะอร่อยมากเลย”
ซอฮยอนหันไปถามโซจินที่กำลังนั่งเขี่ยเม็ดข้าวในชามไปมาและกำลังหวังว่าช่วงเวลาแห่งความอึดอัดนี้มันจะผ่านพ้นไปซักที
“ซื้อมางั้นเหรอ!พี่สาวฉันทำอาหารพวกนี้เองย๊ะ!!”
มินอาตะคอก เธอเห็นเองกับตาว่าตอนทำอาหารโซจินตั้งใจมากแค่ไหน แล้วจู่ๆก็มาหาว่าซื้อมาเนี่ยนะ!
“อ่า.......ฉันว่าเรามากินอาหารพวกนี้ก่อนที่มันจะเย็นดีกว่ามั้ย”
จองชินที่เห็นว่าบรรยากาศชักจะตึงเครียดขึ้นทุกทีพูด เขายังไม่อยากให้งานวันเกิดตัวเองกลายเป็นสงครามน้ำลายของใครหรอกนะ
“นี่อะไรนะอร่อยดีนะ”
จงฮยอนพูดขึ้นหลังจากตักซุปครีมสีเหลืองอ่อนเข้าปาก เข้าตั้งใจถามคำถามนี้กับโซจินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและกำลังหวังว่าเธอจะตอบคำถามของเขา เพราะตลอดหลายวันที่โซจินเอาแต่หลบหน้าและไม่พูดกับเขาเลยซักคำมันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก...........
“ซุปหอยนางรม”
โซจินตอบ
“หา!ซุปอะไรนะ”
จงฮยอนถามซ้ำอีกครั้งก่อนจะเบิกตากว้างมองชามซุปตรงหน้า
“หอยนางรม”
ชายหนุ่มรีบคว้ากระดาษทิชชู่หลายแผ่นมาปิดปากก่อนจะไอออกมาอย่างรุนแรง ซุปหอยนางรมที่เพิ่งทานเข้าไปถูกเขาคายออกมาจนหมด
“นายเป็นอะไรไปนะ!”
โซจินถามออกมาด้วยความเป็นห่วงและกำลังจะเข้าไปดูอาการของชายหนุ่ม แต่ซอฮยอนที่อยู่ใกล้มากกว่ากลับเข้าไปถึงตัวเขาก่อนเธอ
“พี่เขาแพ้หอยนางรมนะค่ะ”
.........แพ้หอยนางรมงั้นเหรอ ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
“พี่จงฮยอน...ไปหาหมอไหมค่ะคราวที่แล้วที่พี่กินหอยนางรมเข้าไปอาการพี่น่ากลัวมากเลยนะค่ะ”
ซอฮยอนที่เพิ่งตรวจดูผิวที่เริ่มแดงเถือกของชายหนุ่มถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่โซจินกำลังรู้สึกเหมือนหัวตื้อไปหมด แขนขาของหญิงสาวกำลังจะด้านชาหูตาเริ่มไม่รับรู้ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นรอบตัว นอกจากภาพของชายหนุ่มที่กำลังไอไม่หยุดอยู่ตรงหน้า.....ไม่บอกก็รู้ว่าเขากำลังทรมารแค่ไหน............ที่จงฮยอนเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอ เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยซักนิด........ไม่เหมือนกับซอฮยอน
“ขอโทษ......ฉันขอโทษที่ทำให้นายเป็นแบบนี้”
คำพูดประโยคสุดท้ายออกมาจากปากโซจิน ก่อนที่หญิงสาวจะรีบหันหลังเดินออกมา......ถ้าช้ากว่านี้อีกแค่นาทีเดียวหยดน้ำตาบ้าๆต้องไหลออกมาแสดงให้คนอื่นเห็นว่าตอนนี้เธอกำลังอ่อนแอมากแค่ไหนแน่....
“อดทนไว้โซจินเธอจะให้เขาเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้เพราะเขาได้ยังไง!”
หญิงสาวบอกกับตัวเอง
 
 
บานประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมกับมินอาที่ก้าวเข้ามาในบ้าน หญิงสาวถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าภายในบ้านมืดสนิท....นี่พี่สาวของเธอหายไปไหนกันนะถึงไม่ยอมเปิดไฟแบบนี้ หลังจากโซจินออกมางานวันเกิดของจองชินก็เป็นอันต้องจบลงพร้อมกับความรู้สึกตึงเครียดของทุกคน และดูเหมือนคนที่กำลังเครียดมากที่สุดมันจะเป็นพี่สาวของเธอ
“พี่โซจิน....”
มินอาเรียกเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องครัว และพบว่าโซจินกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น
“กลับบ้านแล้วทำไมถึงไม่เปิดไฟละค่ะ....แล้วนี่พี่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย”
โซจินหันไปยิ้มให้กับน้องสาวก่อนจะเดินไปดับไปที่เตาแก๊ส
“ต้มบะหมี่นะ ตอนอยู่ที่บ้านจองชินฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย....หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย”
หญิงสาวตอบโดยยังมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้า มินอาเดินตรงเข้าไปสวมกอดพี่สาวอย่างปลอบโยน แม้ตอนนี้โซจินจะกำลังยิ้ม ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นมันจะสดใสมากแค่ไหนแต่เธอรู้ดีว่าภายในใจ......โซจินกำลังเศร้า เพียงแต่กำลังพยายามปกปิดมันไว้ก็เท่านั้นเอง
“พี่กำลังเศร้า บอกฉันมาเถอะนะว่าเพราะอะไรไม่งั้นฉันจะต้องเศร้าตามพี่ไปแน่ๆ”
มินอาพูด ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงร่างที่กำลังสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน.....พี่สาวของเธอกำลังร้องไห้
“ฉันทำให้เขาเป็นแบบนั้นมินอา.....”
“...”
“จงฮยอนต้องทรมารแบบนั้นก็เพราะฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย....ไม่รู้ว่าเขาแพ้หอยนางรม....ไม่รู้อะไรซักอย่าง.....”
คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากโซจินไม่หยุด ทั้งๆที่เสียใจมากจนถึงกับร้องไห้ออกมาไม่หยุด...แต่หญิงสาวกลับหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร
“ไม่เหมือน.....ไม่เหมือนกับซอฮยอนของเขาที่รู้ทุกอย่าง...ฮึก...ฮือ”
“พี่โซจิน”
“...”
มินอาดันพี่สาวออกจากอ้อมแขนของตัวเอง ก่อนจะมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของโซจินให้ชัดๆ
“เวลาพี่เห็นซอฮยอนรู้เรื่องราวของพี่จงฮยอนดีกว่าตัวเองพี่รู้สึกน้อยใจใช่รึเปล่า....พี่รู้สึกเศร้าเวลาเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน หรือสนิทกันมากกว่าพี่ใช่ไหม”
โซจินพยักหน้าช้าๆแทนคำตอบ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะคำพูดประโยคต่อไปของมินอา
“ฉันคิดว่าพี่.......กำลังหลงรักพี่จงฮยอนแล้วละ”
ความรู้สึกน้อยใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความรู้สึกเสียใจที่ไม่มีสาเหตุ ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอกำลัง.......หลงรักจงฮยอนงั้นเหรอ!
 
 
เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือบ่งบอกว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็จะถึงเวลาเข้าเรียนคาบแรกของเช้านี้แล้ว              จงฮยอนก้มลงมองนาฬิกาเป็นร้อยๆรอบพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาใครบางคน แต่กลับไร้ซึ่งวี่แววของคนๆนั้น.........
“ปกติเธอไม่เคยเข้าสายแบบนี้เลยซักครั้ง.....”
เขาคิดก่อนที่ใบหน้าเศร้าๆของโซจินเมื่อวานจะลอยเข้ามาในหัว ซุปหอยนางรมเมื่อวานทำให้เขาไอแทบตาย แถมยังมีผื่นขึ้นเต็มตัวอีกต่างหาก แต่ตอนนี้จงฮยอนกลับกำลังรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุของใบหน้าเศร้าๆแบบนั้น ตอนนี้ก็จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วแต่หญิงสาวก็ยังไม่มาซักที.....หรือว่าเขาจะออกไปตามหาเธอดีนะ
“ถ้าทำแบบนั้นยัยนั่นก็รู้ซิว่าเราเป็นห่วง เสียฟอร์มแย่!”
 เขาคิดก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาจากจมูกอย่างหัวเสีย
“นี่จีเฮ เมื่อวานได้ดูละครหลังข่าวเรื่องนั้นรึเปล่า”
เสียงคุยของกลุ่มนักเรียนหญิงดังขึ้นด้านหลังชายหนุ่ม
“พวกผู้หญิงนี่จริงๆเลยนะถ้าไม่จับกลุ่มเม้าส์ดาราก็คุยเรื่องละครหลังข่าว....ให้ตายเหอะ!”
จงฮยอนคิด ความหงุดหงิดมันทำให้เขาเริ่มพาลไปทั่ว
“ดูซิ....สนุกมากเลยนะ...เสียอย่างเดียวพระเอกขี้เก็กไปหน่อยไม่รู้จะกลัวเสียฟอร์มอะไรนักหนาไม่ยอมไปง้อนางเอกซักที เลยเข้าใจผิดกันคาราคาซังแบบนั้นอะ”
“เออจริงด้วยนะ....ฉันจะเชียให้นางเอกไปคู่กับพระรองหรือไม่ก็ปลงผมบวชชีไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!”
“นิพวกเธอ!”
จงฮยอนที่นั่งฟังสองสาวเม้าส์กันมานานตีหน้าโหดก่อนจะหันกลับไปจ้องพวกเธอเขม็ง เพราะจู่ๆเขาก็รู้สึกว่าไอ้ละครบ้าที่สองคนนี้พูดถึงมันทำให้เขานึกถึงเรื่องของตัวเองยังชอบกล
“ทำไมไม่คิดบ้างละว่าบางทีไอ้พระเอกเรื่องนี้มันอาจจะมีเหตุผลที่ไปง้อนางเอกไม่ได้นะหะ! ถ้ามองในมุมกลับแล้วทำไมนางเอกไม่มาง้อพระเอกมั่งเล่า!”
“อะไรของนายเนี่ย!”
จีเฮโวยวายออกมาเมื่อจู่ๆจงฮยอนก็พูดแทรกบทสนทนาของเธอกับเพื่อน แถมยังทำหน้าโหดใส่อีกต่างหาก
“นั่นนะซิ แล้วนางเอกที่ไหนเขาง้อพระเอกก่อนมั่งหะ”
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆจีเฮพูด จงฮยอนจำได้ว่าเธอชื่อยูระ
“ก็เพราะละครพวกนั้นมันไร้สาระ ไม่อิงหลักความจริงไงละ เหอะเอะอะก็จะให้พระเอกเป็นสุภาพบุรุษไปง้อนางเอกงั้นเหรอ”
สองสาวถึงกับขมวดคิ้วมองจงฮยอนด้วยความแปลกใจ ทำไมจะต้องอินขนาดนั้นด้วยเนี่ย
“ถ้าให้ฉันเดานายต้องกำลังมีปัญหากับผู้หญิงซักคนอยู่แน่เลยใช่มั้ย แล้วที่สำคัญนายก็กำลังกังวลว่าจะเป็นฝ่ายไปง้อผู้หญิงคนนั้นก่อนดีรึเปล่าใช่มั้ยละ”
จีเฮพูด จงฮยอนถึงกับเบิกตากว้างมองเธอด้วยความแปลกใจ นี่เขามันมองออกง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!
“ถ้าให้ฉันแนะนำละก็นายควรเป็นฝ่ายไปง้อเธอก่อนนะดีแล้ว อย่ามัวมานั่งนึกเลยว่าจะให้ใครง้อก่อนสุดท้ายแค่กลับมาดีกันเหมือนเดิมก็พอแล้วไม่ใช่รึไง”
ยูระแนะนำ
“อย่าชักช้าหน่อยเลยลีจงฮยอน เพราะชีวิตจริงไม่ใช่ละครที่ตอนจบพระเอกนางเอกจะต้องคู่กันตอนจบ ถ้านายมัวแต่ชักช้าท่ามากระวังเหอะผู้หญิงคนนั้นก็จะหลุดมือนายไป แล้วสุดท้ายคนที่ต้องมานั่งเสียใจมันก็ไม่พ้นตัวนายอยู่ดี!”
จีเฮพูดก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดอะไรมีสาระแบบนี้เลยนะเนี่ย
“แล้วฉันจะไปคืนดีกับเขาได้ยังไง.....ในเมื่อฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาโกรธฉันเรื่องอะไร”
จงฮยอนพึมพำกับตัวเอง ชายหนุ่มรู้แต่ว่าช่วงหลายวันมานี้โซจินเอาแต่หลบหน้าเขา ดูก็รู้ว่าต้องมีเรื่องบางอย่างทำให้เธอไม่พอใจเขาแน่ แต่มันเป็นเรื่องอะไรกันละ.............
“โหย! นี่ถ้าฉากนี้เป็นฉากในละครนะฉันจะรู้สึกอยากกระโดดถีบพระเอกโง่ๆอย่างนายสองขาคู่จริงๆเหตุผลที่เขาโกรธนะถ้ายังไม่รู้ก็เอาไว้ก่อน ไปปรับความเข้าใจกับเขาให้ได้แล้วค่อยๆคุยกันว่าปัญหามันเกิดจากอะไร เข้าใจมั๊ย!”
ยูระพูดไปพลางตบโต๊ะไปอย่างใส่อารมณ์
“ทำไมหมอนี่มันเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้นะ!”
เธอคิด
“ที่พวกฉันพูดไปซะยืดยาวเนี่ยมันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะบอกให้ ถ้านายไม่คิดจะทำอะไรเลยแล้วยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นหลุดมือไป”
จีเฮพูด ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งฟังสิ่งที่หญิงสาวทั้งสองบอกกับเขา.....ทุกอย่างจริงอย่างที่พวกเธอพูดทั้งหมด ตั้งแต่โซจินตีตัวออกห่างเขาก็ไม่ยอมคิดจะแก้ปัญหาหรือลองปรับความเข้าใจกับเธอเลยซักครั้งทั้งๆที่รู้ว่าเธอกำลังโกรธ แต่จงฮยอนกลับเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เพราะอย่างนั้นปัญหาที่เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไรจึงยังคงคาราคาซังไม่ได้รับการปรับความเข้าใจอยู่แบบนี้ แถมเขายังเอาแต่สับสนกับความรู้สึกตัวเองอยู่ตั้งนาน ถ้าวันนั้นที่ร้านไอศกรีมซอฮยอนไม่พูดขึ้นมาเขาก็คงไม่รู้สึกเอะใจเลยซักนิดว่าความรู้สึกที่มีต่อโซจินวันนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว..........ถึงตอนนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอหลุดมือไปเด็ดขาด!
 
“เวลาพี่เห็นซอฮยอนรู้เรื่องราวของพี่จงฮยอนดีกว่าตัวเองพี่รู้สึกน้อยใจใช่รึเปล่า....พี่รู้สึกเศร้าเวลาเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน หรือสนิทกันมากกว่าพี่ใช่ไหม”
“...”
“ฉันคิดว่าพี่.......กำลังหลงรักพี่จงฮยอนแล้วละ”
คำพูดของมินอาเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของโซจิน.......เธอกำลังหลังรักจงฮยอนงั้นเหรอ......แต่มันจะมีประโยชน์อะไรละในเมื่อคนที่เขารักมันไม่ใช่เธอ......ทุกอย่างที่เขาทำมันก็บ่งบอกชัดเจนอยู่แล้วว่าเขายังลืมซอฮยอนไม่ได้.....หยดน้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตของหญิงสาวอย่างห้ามไม่ได้
“บ้าจริงๆเลยโซจินดันมานั่งร้องไห้กับเรื่องพวกนี้....”
เธอคิดก่อนจะเช็ดน้ำตาให้กับตัวเอง ตอนนี้หญิงสาวกำลังนั่งขัดสมาทอยู่บนพื้นปูนเย็นๆที่ชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียน เธอเริ่มจะไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมจงฮยอนชอบโดดเรียนมาที่นี่นัก เพราะการได้นั่งเงียบๆคนเดียวและรับลมเย็นสบายที่พัดมาต้องใบหน้ามันให้ความรู้สึกโล่งสบายแบบนี้นี่เอง ความเศร้าของเธอมันเกือบจะหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ก่อนที่จะต้องกลับมาหนักอึ้งอีกครั้งเมื่อประตูเหล็กที่ปิดกั้นชั้นดาดฟ้าอันเงียบสงบจากความวุ่นวายต่างๆถูกผลักเปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่ก้าวออกมาจากหลังบานประตู ใบหน้าของเขามีแต่หยดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาเต็มไปหมดพร้อมกับเสียงหอบที่ดังออกมาเป็นระยะๆ ทั้งหมดนั่นทำให้รู้ว่าเขาวิ่งจากชั้นหนึ่งขึ้นมายังชั้นดาดฟ้าของอาคารแห่งนี้ด้วยความรีบร้อนขนาดไหน
“เธอมาอยู่ที่อีกแล้วนะ........”
“...”
“รู้มั้ยว่าการวิ่งขึ้นอาคารสูงขนาดนี้มันเหนื่อยมากแค่ไหน”
เขาพูดพลางยิ้มกว้างจนทำให้เห็นลักยิ้มบนแก้มข้างขวาก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาโซจิน แต่หญิงสาวกลับยันตัวลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินหนีออกมาซะดื้อๆ สำหรับเธอการพบหน้าเขาในตอนนี้มันดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้
“เดี๋ยว!....เธอจะหลบหน้าฉันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน......”
เสียงทุ้มนุ่มจริงจังต่างกับในตอนแรกของชายหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือที่เอื้อมมาฉุดรั้งข้อมือของโซจินเอาไว้
“อย่างน้อย.....อย่างน้อยก็บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉันมีเรื่องอะไรไม่พอใจก็บอกกันมาตรงๆซิ..ขออย่างเดียวอย่าทำเป็นเย็นชาใส่ฉันแบบนี้อีกเลยนะ”
คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากชายหนุ่ม ให้เธอบอกเขาไปตรงๆเลยงั้นเหรอ....ให้บอกไปว่าเธอไม่ชอบที่เห็นเขาอยู่กับซอฮยอน สนิทสนมกับซอฮยอน ไม่ชอบให้เขาสนิทกับผู้หญิงคนไหนมากกว่าเธอเพราะเธอ.......รักเขางั้นเหรอ.......เธอจะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ
“เลิกยุ่งกับฉันซักทีลีจงฮยอน!”
โซจินตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มก่อนจะพยายามสะบัดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของจงฮยอน แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าแขนขามันไร้เรี่ยวแรงแบบนี้นะ...............
“อย่าทำแบบนี้เลยนะโซจิน....เธอรู้มั้ยว่าตลอดหลายวันมานี้ฉันอึดอัดแค่ไหนกับท่าทางแบบนี้ของเธอ”
“อึดอัดงั้นเหรอ! นายจะมาสนใจฉันทำไมว่าฉันจะทำท่าทางแบบไหนกับนายจะเย็นชาใส่นาย หลบหน้านายรึเปล่า! ฉันมันก็แค่เพื่อนของนายนิ!!”
“....”
“กลับไปสนใจซอฮยอนของนายเถอะ!”
โซจินตะโกนก่อนจะสามารถสลัดฝ่ามือของจงฮยอนออกได้สำเร็จ หญิงสาวรีบหันหลังให้กับชายหนุ่มไม่อย่างนั้นน้ำตาที่เธออดทนกลั้นมานานได้ไหลออกมาต่อหน้าเขาแน่
“ได้โปรดเถอะนะ.......ได้โปรดอย่ารั้งฉันไว้อีกเลย”
แต่ดูเหมือนคำขอของโซจินจะไม่เป็นผลเอาซะเลยเมื่อฝ่ามืออบอุ่นของจงฮยอนคว้าข้อมือของเธอไว้อีกครั้งก่อนจะออกแรงดึงหญิงสาวเข้ามาหาตัว ตอนนี้พวกเขาจึงอยู่ใกล้กันมากซะจนทำให้โซจินสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของชายหนุ่มที่รดลงมาบนใบหน้า......เอาอีกแล้วเขาทำแบบนี้อีกแล้ว.......ทำให้เธอใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะแบบนี้อีกแล้ว
“หยุดซักทีเถอะ......หยุดทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ซักที.....คนที่นายรักก็คือซอฮยอนหยุดทำแบบนี้กับคนที่นายไม่ได้คิดอะไรด้วยซักทีได้มั้ย!!!”
ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดลงบนแผงอกของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่ากลั้นไม่อยู่......ทั้งๆที่เธอตีเขา....แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บในใจแบบนี้นะ.........
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!.....กลับไปหาซอ.....”
ถ้อยคำทั้งหมดถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากของจงฮยอนที่ทาบปิดลงบนริมฝีปากของหญิงสาว โซจินรู้สึกเหมือนหัวสมองมันชาไปหมด ความรู้สึกนึกคิดตะเลิดเปิดเปิงหายไป เพราะรสจูบที่ทั้งหวานละมุนและหนักหน่วงในเวลาเดียวกันของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางไม่ได้ตอบรับสัมผัสนั้นแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธจูบของเขาได้............ใบหน้าของหญิงสาวร้อนวูบวาบไปหมดตอนที่จงฮยอนถอนริมฝีปากออกและจ้องมองดวงตากลมโตของเธออย่างมีความหมายก่อนที่หัวใจจะต้องเต้นแรงมากจนแทบระเบิดเพราะคำพูดประโยคต่อไปของชายหนุ่ม..........
“ฉันรักเธอ.......”

*******************************************************
เมื่อก่อนตอนอ่านนิยายแล้วเห็นมันมีฉากเลิฟซีนเยอะๆจะบ่นตลอดเลยว่านิยายเรื่องนี้มันจะขายอะไรกันแน่หว่า นิยายหรือฉากเลิฟซีน(แต่จริงๆก็ชอบอะนะ เหอะๆๆๆ) ตอนนี้ไรเตอร์เข้าใจแล้วค่ะ!ว่าฉากแบบนี้มันเขียนยากมากเลย เขียนไปก็อายตัวเองไปนี่ฉันเขียนอะไรไปเนี่ย! แต่ถ้าไม่มีเลยก็ไม่ดีเท่าไหร่ใช่ปะ อิอิก็เลยจัดซะ!

วันนี้ทำตามสัญญาที่ให้กับทุกคนไว้เป๊ะเลยค่ะกลับมาจากเข้าเข้าค่ายปุ๊บจะมาอัพปั๊บ ไรเตอร์ยังไม่ทันอาบน้ำก็มานั่งเน่าน่าคอมเลย อิอิ
ไม่รู้ว่าเพราะตอนที่แล้วมันดราม่า ไม่สนุกหรือว่าอะไรก็ไม่รู้เนอะคอมเม้นไม่ค่อยมีเลยT^T
แต่ตอนหน้ารับรองว่าหวานจัดหนัก! 55555

ตอนหน้าเจอกันเวลาเดิมวันศุกร์นี้ค่ะ อิอิ^_______^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #282 jyh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 17:12


    บอกซักทีนะ ฮิฮิ ^^

    น่ารักอะ

    อึดอัดน่าดูไม่พูดกันซักที
    #282
    0
  2. #210 KyuhyunWife (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 20:01
    แอร๊ย เขินอ่า
    #210
    0
  3. #209 N++ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 11:24
    ตอนแรกอ่านแล้วร้องไห้เลยอ่่ะสงสารโซจิน แต่หลังๆกรี๊ดเลยทีเดียว แอร๊ย!!!!!!
    #209
    0
  4. #208 MYH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 18:28
    อ๊ายย.....ไรต์เตอร์เขียนได้ใจออนนี่สุดๆๆเลย



    พรุ่งนี้จาได้อินต่ออีกแล้ว ตอนที่ 19 เอาใจออนนี่ไปเลยเต็มๆๆ



    กดไลท์ 1000 ครั้งไปเลย ฮ่าๆๆ น่ารักสุดๆๆ
    #208
    0
  5. #207 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2554 / 17:05

    ตอนจบตอนนี้....
    มันทำให้เรากรี๊ด!!!!!!
    โอ่ยหัวใจจะวายตายเขินแทน อิอิ>///<
    อยากเป็นโซจินจัง จะรออ่านตอนต่อไปนะค่ะสู้ๆๆ

    #207
    0
  6. #206 LOKSORN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 23:38
    พรุ่งนี้สอบ ,, ยังหยุดอ่านไม่ได้เลยเนี่ย อิอิ



    เราก็เป็น BOICE นะ ชอบมากๆเลย



    ฮยอนนี่ๆๆ
    #206
    0
  7. #205 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 21:11
    ชอบๆๆๆ

    รีบๆๆอัพนะไรต์เตอร์ รีดเดอร์รออ่านยุว

    และอยากจะบอกอีกว่าอัพทุกวันไม่ได้หรอ...อยากรุ้ตอนจบ และก้ออยากติดตามเรื่องใหม๋

    สู้ๆๆๆๆจร้าาาาาา
    #205
    0
  8. #204 ต้นตาลหวานฉ่ำ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 19:31
     อัพ เร็วๆน่ะค่ะ

    เพราะจะตายอยู่แล้ว

    อ่านแล้วเขินแทน -///-
    #204
    0
  9. #203 SKyLinKFuN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 16:19
     กริ๊ดดดดด  อยากเป็นนางเอกคร๊าาาาา
    #203
    0
  10. #202 Pookkapik (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 00:10
    ไม่เอาอ่ะไรเตอร์!!!

    ขอวันพุธได้ป่ะ...เร็วกว่านั้นยิ่งดี

    อิอิ คนมันลุ้นอ่ะ

    ..............................

    อ่านแล้วมันอินเลิฟ..ยิ้มจะไม่หยุดอยู่แล้ว

    พอรู้ต่อตอนหน้าถึงกับเซ็งเลยอ่ะ
    #202
    0
  11. #201 เป็ดจง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 22:52

    โอ๊ยยยย กรี๊ดดดดดดดค่ะ>////<

    พระเอกเราเก็กได้ใจ แต่สุดท้ายก็ทำซะละลายเลยฮาๆๆ

    อัพต่อนะค่ะกำลังสนุกเลย คิกๆ

    #201
    0