[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 19 : ตอนที่18 เศษหนึ่งส่วนเกิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ย. 54

 
 

18
เศษหนึ่งส่วนเกิน
“พี่จงฮยอน!”
หญิงสาวดวงตากลมโตวิ่งเข้ามาหาชายหนุ่ม ก่อนจะคว้ามือของเขาไปจับด้วยความดีใจ
“ฉันคิดถึงพี่จังเลยค่ะ พี่ใจร้ายมากเลยนะ! ตั้งแต่มาอยู่โซลไม่เคยติดต่อกลับไปหาฉันซักครั้ง”
“โทษทีช่วงนี้มันยุ่งๆนะ”
“ชิ!ฉันงอนพี่แล้ว”
เธอทำเสียงขึ้นจมูกอย่างฉุนๆ แต่ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวกลับทำให้ท่าทางแบบนั้นดูน่ารักซะมากกว่า
“เฮอะ เลิกทำท่าตลกๆแบบนั้นซักทีเหอะน่า”
จงฮยอนพูดก่อนจะวางฝ่ามืออบอุ่นลงบนหัวของซอฮยอน ใบหน้าที่เคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มทำให้รู้ว่าเขามีความสุขมากแค่ไหนกับการได้พบผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง.....
“ฉันจะงอนพี่จริงๆนะค่ะถ้า......”
“...”
“พี่ไม่ไปกินไอศกรีมกับฉัน....ได้ไหมค่ะพี่ไปกินไอศกรีมกับฉันได้ไหม”
“ไอศกรีม? ได้ซิเมื่อไหร่ละ”
“ตอนนี้เลยค่ะ!”
ซอฮยอนยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปเกาะแขนจงฮยอนไว้
“ตอนนี้เลยเหรอ....แต่ว่า”
เขาพูดด้วยท่าทางลังเลก่อนจะหันไปมองหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ยังไม่ลืมอีกเหรอว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้อีกคน...”
“อะ...เอ่อ พวกนายคงไม่ได้เจอกันมานานเพราะงั้นนายไปกับเธอเถอะ ฉันกลับคนเดียวได้”
โซจินพูดก่อนจะยิ้มเจื่อนๆพลางโบกไม้โปกมือไปมาเพื่อจะบอกว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ
“แฟนพี่เหรอค่ะพี่จงฮยอน”
ซอฮยอนถาม
“เปล่า....แค่เพื่อนนะ”
.........ก็แค่เพื่อนซินะ
“สวัสดีค่ะฉันซอจูฮยอน เรียกสั้นๆว่าซอฮยอนก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณ.....”
“โซจิน....ปาร์คโซจินค่ะ”
“คุณเป็นเพื่อนพี่จงฮยอนงั้นฉันเรียกคุณว่าพี่โซจินได้ไหมค่ะ”
“...”
“เอ่อ....จะเรียกแบบนั้นก็ได้ค่ะ”
“ว๊าว!ฉันมีพี่สาวเพิ่มอีกคนแล้ว!”
ซอฮยอนตบมือเปาะเปะอย่างร่าเริง
“ตีสนิทคนอื่นเขาไปทั่วเลยนะเธอ”
จงฮยอนพูดก่อนจะเขกหัวหญิงสาวเบาๆ ดูท่าพวกเขาคงจะสนิทกันมาก............
“เฮ้อ....พวกนายจะไปกินไอศกรีมกันซินะฉัน.......ฉันก็ต้องรีบกลับบ้านเหมือนกันงั้นไปก่อนละบาย....”
โซจินพูดก่อนจะรีบหันหลังเดินออกมาจากคนทั้งคู่ ทำไมจู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของพวกเขานะ....จงฮยอนกับซอฮยอนมีมิตรภาพที่ดีให้กันมันก็เป็นเรื่องที่ดีแล้วนิ แต่ทำไมยิ่งเห็นพวกเขาสนิทกันเธอกลับรู้สึกเจ็บในใจจนอยากจะร้องไห้แบบนี้ก็ไม่รู้......
 








“ขอสตรอเบอรี่ซันเดย์ค่ะ”
ดวงตากลมโตละสายตาจากเมนูในมือก่อนจะหันไปสั่งกับพนักงานด้วยน้ำเสียงสดใส
“แล้วพี่จงฮยอนจะเอาไอศกรีมอะไรดีค่ะ”
“...อ่า..อะไรก็ได้”
จงฮยอนพูดถ้าเป็นสมัยก่อนการมานั่งกับซอฮยอนสองต่อสองในร้านไอศกรีมบรรยากาศแสนโรแมน                    ติกแบบนี้คงทำให้เขาใจเต้นแรงจนแทบเป็นบ้า.....น่าแปลกที่ความรู้สึกแบบนั้นมันดันหายไป..........
“งั้นเอาเชอเบ็ทมะนาวแล้วกันค่ะ ฉันจำได้ว่าพี่ชอบ”
“แล้วคราวนี้เธอมาโซลทำไมเหรอ”
ซอฮยอนวางเมนูลงบนโต๊ะก่อนจะหันมายิ้มให้จงฮยอน
“มาทำธุระให้คุณแม่นิดหน่อยนะค่ะ....นึกถึงพี่ขึ้นมาก็เลยมาหา”
“แล้วจะมาอยู่ที่นี่นานมั้ย”
“ตอนแรกก็ว่าจะรอให้ทำธุระเสร็จก่อนค่อยกลับค่ะ แต่ตอนนี้คิดว่าอยู่เที่ยวก่อนดีกว่า”
ซอฮยอนพูดก่อนจะตักไอศกรีมที่เพิ่งมาเสริฟเข้าปาก
“แล้ว.......พี่ยงฮวาเป็นยังไงบ้าง”
ชายหนุ่มถามถึงอดีตรุ่นพี่ชมรมดนตรีแฟนหนุ่มของซอฮยอนและรุ่นพี่ที่เขาเคารพ
“สบายดีค่ะ ตอนนี้พี่เขาผอมลงทุกวันๆนี่ก็ว่ามาโซลคราวนี้ต้องหาซื้อของไปบำรุงขุนให้กลับมาอ้วนเหมือนเดิมซะหน่อย”
“สาเหตุที่พี่ยงฮวาอ้วนก็เพราะเธอนี่เอง”
“เปล่านะค่ะ ฉันแค่ให้เขากินขาหมูตุ๋นน้ำแดง แกงปลาไหล ไข่ต้ม ชะอมชุบไข่ ตุ๋นเห็ดเมา เล่านิทานให้ฟังก่อนนอนแล้วก็.......”
“พอๆๆ ชักจะเว่อไปแล้วยัยเด็กนี่”
จงฮยอนพูดก่อนจะเขกหัวหญิงสาวเบาๆ
“แล้วพี่ละค่ะ อยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง”
“ก็สบายดี.....”
ซอฮยอนทำหน้าเบ้ทันทีเมื่อได้ยินคำตอบสั้นๆง่ายๆที่ออกจะสั้นมากเกินไปของจงฮยอน
“ช่วยขยายใจความให้มันมากกว่าคำว่าสบายดีได้มั้ยค่ะเนี่ย...อย่างเช่น...”
“...”
“พี่มีแฟนรึยังค่ะ!”
“หา!ผู้หญิงอะไรถามผู้ชายแบบนี้เนี่ย”
“แล้วพี่มีรึยังค่ะ แฟนนะ”
“ของแบบนั้นจะเอาเวลาที่ไหนไปมีกันละ ตั้งแต่มาอยู่โซลชีวิตฉันก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด”
ซอฮยอนเหล่ตามองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อในคำตอบของชายหนุ่ม ก็ผู้ชายหน้าตาดีแบบรุ่นพี่ของเธอคนนี้ถ้าเขาไม่ใช่พวกเก้งกวาง มันมีโอกาสน้อยจะตายไปที่จะยังโสด!
“แล้ว...แบบคนรู้ใจ...หรือว่าคนที่ชอบอะไรทำนองนั้นละค่ะ”
“แล้วคนรู้ใจกับคนที่ชอบในความหมายของเธอมันเป็นแบบไหนละ”
“ถามแบบนี้มันก็ตอบยากนะค่ะ.....”
“...”
ซอฮยอนหลับดวงตากลมโตของเธอลงอย่างใช้ความคิด
“ก็...คงเป็นคนที่ทำให้เราสบายใจได้เวลาอยู่ใกล้ๆ อดใจเต้นแรงไม่ได้เวลามองหน้าเขาหรือไม่ก็ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของเราเลยซักนิดแต่ถ้าเห็นเขามีความสุขหรือกำลังเศร้าอยู่เราก็จะมีอารมณ์แบบนั้นตามเขาไปละมั้งค่ะ”
จงฮยอนนิ่งฟังสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าพูดอย่างตั้งใจ ก่อนที่จะต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อพบว่าสิ่งที่ซอฮยอนพูดมาทำให้เขานึกถึงใบหน้าของใครบางคนใครบางคน ใครบางคนที่ทำให้เขาใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน......
“ถ้า......ถ้าสมมุติว่ามีคนๆหนึ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนที่เธอพูดได้ละ”
ซอฮยอนถึงกับยิ้มกว้างเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น
“ก็หมายความว่าพี่.......กำลังตกหลุมรักเขาอยู่นะซิค่ะ”
 








“แฮก....แฮก...แฮก”
จองชินวิ่งไปตามทางเท้าพลางหอบหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เขาวิ่งรอบโรงเรียนมาสามรอบเพื่อวิ่งหนีคนที่ตามมาข้างหลัง ชายหนุ่มกะว่าจะหลอกล่อให้ฝ่ายตรงข้ามวิ่งตามเขาจนเหนื่อยแล้วค่อยชิ่งหนีไป แต่ดูเหมือนคนที่เหนื่อยมันจะเป็นเขาเองซะมากกว่า เสียงฝีเท้าของคนที่อยู่ด้านหลังดังไล่ตามชายหนุ่มมาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาสัมผัสได้ว่าอีกไม่กี่ก้าวคนๆนั้นก็จะวิ่งมาถึงตัวเขาอยู่แล้ว
“ทำไงดีละจองชิน...งานนี้แย่แน่!”
เขาคิดก่อนจะพยายามออกแรงวิ่งให้มากขึ้น แต่ขาของชายหนุ่มมันล้าเกินกว่าจะทำแบบนั้นได้อีกแล้ว.....ฝ่ามือเย็นเฉียบที่ทำให้ขนลุกซู่แตะลงบนบ่าของจองชิน.....ก่อนที่เสียงแหลมๆอันคุ้นเคยจะดังขึ้น
“ย๊า! ฉันแปะนายได้แล้วเกมส์นี้ฉันชนะ”
มินอาพูดอย่างร่าเริงในที่สุดเกมส์ซ่อนหาอันยาวนานตลอดช่วงพักกลางวันวันนี้ก็จบลงด้วยชัยชนะของเธอ
“เธอต้องไปโดฟยามาแน่ๆมินอาวิ่งเท่าไหร่ก็ไม่เหนื่อยซักที แล้วนี่เธอไปทำอะไรมาเนี่ยมือถึงได้เย็นแบบนี้”
หญิงสาวชูแก้วน้ำอัดลมที่ข้างในมีน้ำอัดลมพร้อมน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบอยู่เต็มแก้วขึ้นก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้าจองชิน
“นี่ไง....ฉันถือมันมาตลอดทางคงเพราะไอ้นี่ละมั้ง”
ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน
“เล่นเอาซะตกใจหมดเลยนะยัยบ้า!”
“ใกล้ถึงเวลาเรียนคาบต่อไปแล้วไปกันเถอะ”
จองชินก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะหันไปคว้ามือมินอา แต่เธอกลับดึงมือเขาเอาไว้
“มีอะไรเหรอ”
“นั่นใครกันนะ”
หญิงสาวชี้ไปที่จงฮยอนที่เดินมาตามทางเท้าอีกฟากหนึ่งของถนนซึ่งตรงข้ามกับที่ๆพวกเขายืนอยู่พอดี ข้างๆชายหนุ่มมีหญิงสาวอีกคนยืนอยู่ด้วย พวกเขากำลังหัวเราะให้กันอย่างร่าเริงแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ จองชินที่หันไปมองตามมินอาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ซะ....ซอฮยอนนี่นา...มาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย”
“ซอฮยอนใครกัน....แฟนพี่จงฮยอนเหรอ”
“เปล่าหรอกเธอเป็นรุ่นน้องในชมรมดนตรีของพี่จงฮยอนตอนอยู่ปูซานนะ”
“อ่อ”
“แต่จะว่าไป...มันก็มีช่วงหนึ่งเหมือนกันนะที่ฉันคิดว่าสองคนนั้นชอบกัน แต่มันดันกลายเป็นว่าตอนหลังซอฮยอนดันไปคบกับรุ่นพี่อีกคนในชมรมดนตรีซะงั้น”
“บางที....พี่จงฮยอนอาจจะชอบคนที่ชื่อซอฮยอนนั่นจริงๆก็ได้นะ”
มินอาถามออกมาเมื่อเห็นท่าทางที่ดูมีความสุขของจงฮยอนตอนนี้
“ไม่มีทางหรอกน่าซอฮยอนมีแฟนแล้วนะ.......แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆก็แย่หน่อยพี่ชายฉันยิ่งเป็นคนลืมยากอยู่ด้วยคงไม่มีวันลืมซอฮยอนได้ทั้งชาติ”
ตุ๊บ! เสียงของอะไรบงอย่างร่วงลงมากระทบพื้นดังขึ้นที่ด้านหลังพวกเขาก่อนจะหันไปพบว่า มันคือกองหนังสือที่ร่วงลงมาจากอ้อมแขนของโซจิน.....เธอมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว และได้ฟังทุกอย่างที่พวกเขาคุยกันดวงตาของหญิงสาวกำลังจ้องมองไปยังคนสองคนที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของถนนก่อนที่สองมือจะค่อยๆหยิบหนังสือบนพื้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเพราะบทสนทนาของจองชินและมินอากำลังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
“เขาคงไม่มีวันลืมซอฮยอนได้เลยตลอดชาติ.....คงไม่มีวันเลยซินะ”
“พี่โซจิน พี่เป็นอะไรไปนะพี่ดูแปลกๆไปนะค่ะ”
มินอาถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของพี่สาว
“ปะ...เปล่าไม่มีอะไรซักหน่อย...เจอพวกเธอก็ดีแล้ว”
โซจินพูดก่อนจะล้วงหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
“จองชินฝากนี่คืนจงฮยอนหน่อยซิเขาลืมมันไว้ตอนคาบภาษาอังกฤษนะ”
“อ้าว...แล้วทำไมพี่ถึงไม่เอาไปคืนพี่จงฮยอนเองละครับพี่เขาอยู่........”
“ฉันมีธุระต้องรีบไปทำนะ....ฝากนายคืนด้วยนะ”
จองชินยังไม่ทันพูดจบประโยคโซจินก็พูดแทรกขึ้นก่อนจะรีบก้าวเท้าออกไปอย่างรีบร้อน
“ฉันว่าสองคนนั้นมีอะไรแปลกๆนะ”
จองชินพูด
“สองคนไหน”
“ก็พี่สาวเธอกับพี่ชายฉันไง ช่วงนี้ทำตัวแปลกๆกันยังไงชอบกลมีปัญหาอะไรกันรึเปล่านะ”
“นั่นซินะ...ช่วงนี้พี่โซจินเหม่อลอยตลอด...ทำตัวยังกับคนอกหักงั้นแหละ”
มินอาพูด ก่อนจะต้องอ้าปากค้างเพราะคำพูดของตัวเอง “อกหัก”งั้นเหรอทำไมมันถึงได้บังเอิญเป็นช่วงที่ซอฮยอนเริ่มมาหาจงฮยอนที่โรงเรียนบ่อยๆเลยละ จะเป็นไปได้ไหมถ้าโซจินซึมเศร้าลงเพราะเห็นสองคนนั้นสนิทสนมกันมากเกินไป ถ้าเป็นแบบนั้นพี่สาวของเธอจะอกหักเพราะใครไม่ได้เลยนอกจาก.......จงฮยอน แล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของหญิงสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดพราวขึ้นบนใบหน้า............
“จองชิน...ฉันว่าพวกเราต้องทำอะไรซักอย่างให้สองคนนั้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วละ...นายจะช่วยฉันใช่มั้ย”
“ไม่! เธออยากทำอะไรก็ทำไปคนเดียวเหอะ!!”
จองชินพูดก่อนจะส่ายหัวไปมาเพื่อเป็นการปฏิเสธ
“ไม่ได้ย๊ะ! นายต้องช่วยฉันเข้าใจมั้ย!!!”
มินอาตะโกนก่อนจะหันไปหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับแผนการที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างในหัว ในขณะที่จองชินได้แต่สายหน้าไปมาและกำลังคิดว่า เธอจะถามเขาทำไมว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยในเมื่อตอบอะไรสุดท้ายก็ต้องทำตามที่มินอาต้องการอยู่ดี!
 
 







โจทย์คณิตศาสตร์ค่อยๆถูกโซจินลอกลงในสมุด อย่างน้อยเธอก็คิดว่ากำลังลอกโจทย์คณิตศาสตร์อยู่ละนะ แต่ถ้าลองตั้งสติและมองดูให้ดีจะพบว่าสิ่งที่เธอเขียนลงไปนั้นคือชื่อของคนสองคนที่ติดค้างอยู่ในหัวของหญิงสาวมาตั้งแต่เมื่อวาน......จงฮยอน.....ซอฮยอน
“พี่โซจิน!!!!”
หญิงสาวสะดุ้งจนสุดตัวก่อนจะหันไปพบว่าคนที่กำลังวิ่งมาตามทางเดินเล็กๆพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อเธอมาตลอดทางคือมินอา
“พี่โซจินๆๆๆ”
“ฉันอยู่นี่! ทำไมจะต้องตะโกนด้วยเนี่ย”
โซจินมองน้องสาวที่ยืนหอบแฮ็กๆอยู่ตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ฉันมีเรื่องจะให้พี่ช่วยละ มันสำคัญมากๆเลยนะ!”
“แล้วเรื่องอะไรละ”
“พี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะช่วยฉัน”
“ฉันจะสัญญาได้ยังไงในเมื่อยังไม่รู้เลยว่าเธอจะให้ช่วยอะไรนะ”
หญิงสาวพูดก่อนทำท่าจะลูกเดินออกไป แต่มินอาก็รีบตรงเข้าไปคว้าแขนเธอเอาไว้ซะก่อน
“พี่จะทนเห็นน้องสาวตัวเองตกทุกข์ได้ยากได้เหรอ”
“....”
“พี่ไม่สงสารฉันเหรอค่ะ!!”
“ก็ได้ๆๆ ฉันสัญญามีอะไรก็ว่ามา”
โซจินที่ชักจะรำคาญเสียงออดอ้อนและดวงตาวาววับเป็นประกายระยิบระยับของมินอานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ
“ยัยเด็กนี่ต้องอยู่ใกล้จองชินมากไปแน่ๆถึงได้ติดนิสัยขี้อ้อนแบบนี้มา”
“ก็วันนี้เป็นวันเกิดของจองชินนะค่ะ...แล้วฉันก็อยากจะเซอร์ไพรส์ เขาด้วยงานวันเกิดเล็กๆ ร้องเพลงวันเกิด ให้ของขวัญ แล้วก็กินอาหารอร่อยๆ”
“...”
“แต่มันดันมีปัญหานิดหน่อยตรงที่....ฉันทำอาหารไม่เป็น”
“ก็เลยจะให้ฉันสอนทำอาหารให้เหรอ?”
ถ้าเป็นเรื่องสอนทำอาหารโซจินทำได้สบายมาก เธอค่อนข้างมั่นใจว่าฝีมือการทำอาหารของตัวเองดีมากขนาดไปเปิดร้านอาหารได้เลยละ
“เปล่าจะให้ทำให้เลยต่างหาก!”
“หา!”
หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ....จะให้ทำให้เลยเนี่ยนะ
“ก็แหมวันเกิดของจองชินมันวันนี้แล้วนิพี่ งานก็จะมีเย็นนี้แล้วถ้าให้เรียนทำอาหารมันจะทันได้ไงเล่า”
“เธอก็น่าจะบอกฉันก่อนหน้านี้ซักสองสามวันซิ”
“ก็.....ก็...ก็ฉันลืมนิ! พี่ช่วยฉันหน่อยเถอะนะไม่งั้นงานวันเกิดจองชินต้องล่มแน่”
มินอาพูดพลางกระโดดเข้าไปเกาะแขนพี่สาว
“ก็ได้ๆแต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคราวหน้าเธอต้องหัดทำอาหารเองบ้างจะพึ่งแต่พี่ไม่ได้หรอกนะ เข้าใจมั้ย”
“เย๊! พี่โซจินใจดีที่สุดเลย!!”
หญิงสาวตะโกนออกมาด้วยความดีใจ....เท่านี้แผนของเธอก็สำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว....
 






 
เคร้ง! เปลือกหนาๆสีน้ำตาลเข้มของหอยนางรมถูกโยนลงในถังขยะ ก่อนที่เนื้อสีขาวขุ่นของมันจะถูกวางลงในชาม
“ว้าวอะไรนะ....น่ากินจังพี่โซจิน”
“หอยนางรม ทำยากมากเลยนะบอกให้”
เธอไม่ได้โกหกหรือคุยโอ้อวดตัวเองเลยซักนิด เพราะกว่าจะแกะเปลือกหอยนางรมออกได้แต่ละตัวต้องใช้ความพยายามและความอดทนมากทีเดียว
“พี่สาวของฉันเก่งที่สุดเลย!”
“...”
“แต่เร็วๆหน่อยนะค่ะเดี๋ยวจองชินก็จะกลับมาแล้ว”
มินอาพูดก่อนจะเดินไปจัดการทำความสะอาดห้องต่อ เธอกับโซจินเข้ามาเตรียมงานวันเกิดให้จองชินที่ห้องพักของเขากับพี่ชายโดยใช้กุญแจที่มินอาบอกว่าแอบเอามาจากจองชินตอนที่เขาเผลอเปิดเข้ามา ถึงจะหวั่นๆว่าแทนที่จะได้รับคำขอบคุณจากจองชินจะกลายเป็นการแจ้งตำรวจจับข้อหาบุกรุกซะมากกว่าก็เถอะนะ
 







2  ชั่วโมงต่อมา ขยะที่กองอยู่บนพื้นห้องถูกกวาดไปทิ้ง หยากไย่และฝุ่นละอองมากมายท่วมหัวหายไปในพริบตาด้วยฝีมือของมินอา จากบ้านสภาพรกๆกลายเป็นสถานที่ที่ดูเหมือนที่อยู่อาศัยมากขึ้น อาหารหลายอย่างถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะ พร้อมกับอุปกรณ์ตบแต่งสีสันสดใสที่ถูกสองพี่น้องนำมาติดไว้รอบๆบ้าน ตามแผนที่วางกันไว้ พอจองชินเปิดประตูเข้ามาในบ้านพวกเธอก็จะปรากฏตัวตรงหน้าเขาพร้อมกับกล่องของขวัญและเค้กช็อกโกแล็ตก้อนใหญ่ มันดูเป็นแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดสุดเบสิคที่ใครๆเขาก็ทำกัน แต่ในความรู้สึกของโซจินทำไมมันถึงดูมีพิรุธแปลกๆยังไงชอบกลแฮะ......
(We dream of street lights…….We dream of hot nights……)
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น มินอาค่อยๆหยิบมันขึ้นมากดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไป
“ฮัลโหล”
(มินอา....ฉันขอโทษนะ)
เสียงของคนที่ปลายสายทำให้เธอจำได้ทันทีว่าคนที่โทรมาคือจองชิน
“อะไรของนาย?”
(แผนของเรามันคงไม่สำเร็จแล้วละ...)
“หา! นายไม่ได้พาพี่จงฮยอนมาเหรอ”
ตามแผนที่วางไว้กับจองชินคือมินอาจะเป็นคนพาโซจินมาที่นี่ ส่วนจองชินจะต้องใช้ข้ออ้างอะไรก็ได้เพื่อพาจงฮยอนมาเจอกับโซจิน แล้วหลังจากนั้นพวกเขาสองคนก็จะค่อยๆย่องหายไปเพื่อให้พี่ชายและพี่สาวของทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกัน แต่ตอนนี้ได้มีบางอย่างผิดพลาดไปซะแล้ว..........
(เปล่า....ไม่ใช่แบบนั้นหรอก)
“แล้วอะไรละ...รีบบอกมาเร็วมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?”
มินอาพูดเสียงกระซิบเพราะไม่อยากให้พี่สาวได้ยิน แต่เสียงเรียกของโซจินทำให้เธอต้องรีบหันกลับไปมอง
“มินอาๆๆ มากันแล้ว!!”
โซจินพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะยกถาดเค้กช็อกโกแล็ตขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกรอกแกรกที่หน้าประตู
“นายอยู่หน้าห้องแล้วใช่มั้ย อย่าลืมทำหน้าตาตกใจเข้าไว้ละ”
หญิงสาวพูดก่อนจะตัดสายทิ้งไป ไม่ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นคืออะไรตอนนี้ก็ถึงเวลาต้องเผชิญหน้ากับมันแล้ว!
แกรก....แกรก
บานประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมกับจงฮยอนที่ก้าวเข้ามาในห้องเป็นคนแรก ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจทันทีที่เห็นหน้าโซจินและมินอา
“พวกเธอ....”
Happy Birthday!! จองชิน”
มินอารีบพูดด้วยน้ำเสียงสดใสและแหลมกว่าปกติ เมื่อเห็นจองชินที่ยืนยิ้มแหยๆอยู่ข้างหลังจงฮยอน
“ว๊าว! ประหลาดใจจังที่เธอจำวันเกิดฉันได้ด้วย”
จองชินพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเช่นกัน แม้มันจะดูแปลกๆเพราะรอยยิ้มที่ไม่สดใสเอาซะเลยของชายหนุ่ม
“วันนี้วันเกิดของนายเหรอจองชิน”
น้ำเสียงหวานใสดังมาจากใครบางคน ก่อนที่ใบหน้าสวยและพวงแก้มยุ้ยๆของเธอจะโผล่ออกมาจากด้านหลังจองชิน
“ซะ....ซะ....ซอฮยอน”
มินอาพูดเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะหันไปมองจองชินตาเขียว ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มแหยๆพลางแอบกระซิบกับเธอว่า
“นี่แหละปัญหาของเรา”

**********************************************
ก่อนอื่นต้องบอกกันไว้ก่อนเลยค่ะว่าซอฮยอน บ่แม่นนางร้ายแน่นอน 5555 อย่าพึ่งเข้าใจซอฮยอนผิดน๊าาา
ตอนแรกไรเตอร์กะว่าจะให้เรื่องราวความเข้าใจผิด งอนง้อน้อยใจของพระเอกนางเอกจบที่ตอนนี้ไปเลย ไปๆๆมาๆๆมันดันไม่จบซะนี่ เอาเป็นว่ามาต่อกันตอนหน้าอีกตอนแล้วกันเนอะ รับรองตอนหน้ามีใหเกรี๊ดแน่นอนถ้าใครกำลังอยากให้มีฉากหวานๆของพระเอกนางเอกนะค่ะ^__^

วันนี้ไรเตอร์โผล่มาอัพตั้งแต่วันพฤหัสเลยค่ะ เพราะว่าวันศุกร์นี้ไรเตอร์ต้องไปเข้าค่าย!
ยังไงซะอัพก่อนก็ดีกว่าอัพทีหลังละเนอะ เหอะๆๆๆๆ
กลับมาจากการเข้าค่ายไรเตอร์จะรีบมาอัพตอนต่อไปเลยนะค่ะ ไม่รอให้ถึงวันศุกร์แว้ววว อิอิ
เพราะฉะนั้นอย่าลืมติดตามกันนะทุกคน^____________^


สุดท้ายท้ายสุด อย่าลืมคอมเม้น
ค่ะ!! อิอิ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #281 jyh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 16:56
    จองชินตลกอะ นึกท่าออกเลยย

    ดีออกมีซอฮยอนมาจะได้เคลียร์ คิคิ
    #281
    0
  2. #200 KyuhyunWife (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:54

    ดีกันซักทีเหอะนะ

    #200
    0
  3. #199 N++ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 11:15
    อร๊าก!!!!! แป่วแป่ว
    #199
    0
  4. #198 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2554 / 10:56

    จงฮยอนนะจงฮยอนเลยลำบากกันไปหมดเพราะพี่แกคนเดียวเลย
    แล้วเมื่อไหร่จะดีกันซักทีละเนี่ย
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะไรเตอร์สู้ๆๆ

    #198
    0
  5. #197 NaM_SouhE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2554 / 00:30
    นึกว่าไรเตอร์ลืมวันนัดวะอีก เดินทางดีๆนะค่ะ สู้ๆนะ
    #197
    0
  6. #196 เป็ดจง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 18:56
    อ่าๆ นุกจังเลยค่ะ!!

    มินอากับจองชินน่ารักมาก!!!

    จงฮยอนเราเจอปํญหาซะแล้ววว รีบทำให้โซจินเข้าใจนะ!

    อัพต่อไวๆนะค่ะสู้ๆค่ะ ><
    #196
    0
  7. #195 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 12:14
    สนุกมากๆๆๆเลยจร้าาาาา

    ยังไงก้อสู้ๆๆนะจร๊ะไรต์เตอร์

    รีดเดอร์จะรอตอนต่อไป...และเรื่องต่อๆๆๆไปจร้าาาา
    #195
    0
  8. #194 Pookkapik (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 10:02
    ไรเตอร์...รอดูอยู่นะ

    สนุกทุกตอนเลย

    อัพอีกนะ อัพอีกนะ อ่านๆๆๆๆๆ

    ยัย...ซอสามสายอีกแล้วหรอเนี่ย...อุปสากกกก
    #194
    0