[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 18 : ตอนที่17 Sad.........story

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ก.ย. 54


 
17
Sad…story
โซจินย่ำเท้าไปตามทางเดินคอนกรีตเพื่อมุ่งตรงไปยังป้ายรถเมล์ หลังจากผ่านพ้นคาบเรียนอันหนักหน่วงมาทั้งวัน หญิงสาวอยากกลับถึงบ้านให้เร็วที่สุดเพราะการบ้านกองเท่าภูเขาที่ต้องรีบทำให้เสร็จภายในวันนี้ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เจ็ดพอดีที่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียว หลังจากที่ทะเลาะกันวันนั้นอึนจองก็เอาแต่หลบหน้าโซจินตลอด ไม่มองหน้า ไม่สบตา ในขณะที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องของเธอกับอาจารย์ชีวอนยังไงให้อึนจองเข้าใจ สุดท้ายมันก็เลยกลายเป็นความเข้าใจผิดเรื้อรังที่ไม่ได้รับการแก้ปัญหาซักที
“เฮ้! ยัยผู้หญิงบ้าพลัง”
เสียงตะโกนของใครบางคนดึงให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียงและพบว่าคนๆนั้นคือ.....
“จงฮยอน?”
“บังเอิญจัง.....ที่มาเจอกันที่นี่”
เขาพูดพลางเตะกระป๋องน้ำอัดลมหลายกระป๋องให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง บังเอิญงั้นเหรอ! ดูก็รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว
“นายรอฉันอยู่งั้นเหรอ”
“ก็บอกแล้วไงว่าบังเอิญ”
จงฮยอนพูดเขาก้าวเข้ามาหาหญิงสาว ก่อนจะยื่นไอศกรีมช็อกโกแล็ตที่ละลายจนเกือบหมดมาให้เธอ
“แล้วก็......บังเอิญซื้อไอศกรีมมาสองแท่งแถมยังบังเอิญกินไม่หมดอีกต่างหาก เพราะงั้นฉันให้เธอ”
“อะไรของนายเนี้ย”
โซจินพูดก่อนจะมองไอศกรีมในมือสลับกับหน้าจงฮยอนอย่างงๆ
“กลับบ้านกับฉันมั้ย...”
“หา!”
หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง....นี่เขากำลังจะชวนเธอกลับบ้านด้วยงั้นเหรอ.....
“....”
“....”
“ถ้าเธอยังอึ้งอยู่แบบนี้รถเมล์เที่ยวสุดท้ายในรอบสามโมงครึ่งจะไปแล้วนะ”
“หา!”
เธอร้องออกมาด้วยความตกใจอีกรอบ เมื่อหันกลับไปเห็นรถเมล์คันที่ว่ากำลังจะแล่นออกไป
“วิ่งเร็วเข้า!”
โซจินฉุดมือจงฮยอนก่อนจะออกวิ่งสุดแรงเกิด ถ้าพลาดรถเมล์เที่ยวนี้มีหวังได้รอเที่ยวต่อไปอีกเป็นชั่วโมงแน่ แต่ดูเหมือนความพยายามของเธอจะเปล่าประโยชน์เมื่อรถเมล์คันนั้นวิ่งออกไปต่อหน้าต่อตาทั้งที่เธอวิ่งมาจนถึงป้ายรถเมล์แล้วแท้ๆ หญิงสาวกำลังจะหันไปบ่นจงฮยอนโทษฐานที่เขาชวนเธอคุยจนตกรถเมล์ แต่เธอกลับต้องยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้นเมื่อสังเกตเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่บนรถ หญิงสาวผมซอยสั้นสีดำขลับกำลังนั่งพิงเบาะสีน้ำเงินเข้มพร้อมกับในตากลมโตที่กำลังจดจ่ออยู่กับเครื่องเล่นเอ็มพีสาม เธอคนนั้นคืออึนจอง......แต่สิ่งที่ทำให้โซจินตกใจไม่ใช่เพื่อนสนิทที่ไม่ได้คุยกันมาทั้งอาทิตย์คนนี้ แต่กลับเป็นหญิงสาวผมสีบอล์นที่นั่งอยู่ข้างๆอึนจองต่างหาก ดวงตาหมองเศร้ากำลังจ้องมองไปที่ใบหน้าของอึนจองพร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยที่ดูไร้ชีวิตชีวา....ใช่มันดูไร้ความรู้สึกของการมีชีวิต
“เธอเห็นอย่างที่ฉันเห็นรึเปล่า”
จงฮยอนที่ยืนอยู่ข้างๆหันมาถาม ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความตกใจไม่ต่างกับเธอ นี่แสดงว่าชายหนุ่มก็เห็นเหมือนกันซินะ
“รุ่นพี่เจสสิก้า!”
พวกเขาร้องออกมาพร้อมกันเมื่อรถเมล์คันนั้นวิ่งออกไปตามท้องถนนจนกระทั่งลับตาไป แล้วภาพของเจสสิก้าที่กำลังขี่คอของอึนจองที่โรงอาหารวันนั้นก็เข้ามาในหัวของโซจิน รุ่นพี่สาวต้องการอะไรจากอึนจองกันแน่ถึงต้องคอยตามวนเวียนอยู่รอบตัวเธอแบบนั้น หรือเรื่องที่อึนจองเป็นฆ่าตะกรจะเป็นเรื่องจริง แล้วถ้าวิญญาณของเจสสิก้าเกิดคิดอยากแก้แค้นคนที่ฆ่าเธอขึ้นมาละ.....ถ้าเป็นแบบนั้นจริงชีวิตของอึนจองก็กำลังตกอยู่ในอันตราย!
 






ซ่า!!
เสียงของน้ำที่พุ่งออกมาจากก๊อกดังขึ้น อึนจองวักน้ำเย็นจัดพวกนั้นขึ้นมาลูบใบหน้าเพื่อเรียกความสดชื่นคืนให้แก่ร่างกายหลังจากเกือบหลับในคาบสังคมเมื่อกี้ การฟังเสียงเนิบๆของอาจารย์บรรยายเรื่องสังคมของมนุษย์ในยุกต์หินมันทำให้เธอเกือบถ่างตาไม่ขึ้น และที่สำคัญเพราะเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นกับเธอไม่เว้นแต่ละวันในช่วงนี้ทำให้อึนจองรู้สึกเหนื่อยจนบอกไม่ถูก ทั้งอาการปวดไหล่ที่หาสาเหตุไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร....ฝันแปลกๆที่ทำให้หญิงสาวนอนไม่หลับมาหลายคืน หรือแม้แต่ความรู้สึกขนลุกซู่ที่จู่ๆก็เกิดขึ้นเวลาอยู่คนเดียว....
เปรี๊ย!!!
เสียงบางอย่างดังขึ้น มันทำให้อึนจองต้องเงยหน้าขึ้นมาจากอ่างน้ำด้วยความตกใจและพบว่าต้นเหตุของเสียงนั้นคือบานกระจกที่อยู่ตรงหน้าหญิงสาว รอยร้าวเล็กๆเกิดขึ้นบริเวณกึ่งกลางของกระจกก่อนจะค่อยๆรามออกไปจนทั่วทั้งบาน.....เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น...ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆแล้วกระจกมันแตกลงมาเองได้ยังไงกัน.....อึนจองชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อมองหาสาเหตุที่ทำให้กระจกแตกก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสบริเวณรอยร้าว แต่ก็ต้องรีบดึงมืออกมาเมื่อมีเศษกระจกบาดเข้าไปบนนิ้วเรียวเลือดสีแดงสดค่อยๆไหลซึมออกมาจากปากแผลพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดที่ปลายนิ้ว
“แค่โดนกระจกบาดทำไมเลือดถึงไหลออกมาเยอะขนาดนี้นะ”
เธอคิดในขณะที่กำลังมองบาดแผลเล็กๆของตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนที่ความรู้สึกเย็นวาบจะเกิดขึ้นบริเวณไหล่ของหญิงสาวราวกับมีฝ่ามือเย็นเฉียบที่มองไม่เห็นวางอยู่บนนั้น มันทำให้อึนจองสะดุ้งจนสุดตัว และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่สิ่งที่เธอคิดไปเอง................ในภาพสะท้อนของกระจกแตกๆมือขาวซีดของใครบางคนวางอยู่บนไหล่ของหญิงสาว! อึนจองรู้สึกว่าตัวเองกำลังกรีดร้อง กรีดร้องอย่างขาดสติก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องน้ำ เพราะความกลัวบวกกับความตกใจทำให้หญิงสาวไม่ทันระวังจนชนเข้ากับใครบางคน
“อึนจองเป็นอะไรไปนะ!”
“โซจิน!”
โซจินมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง
“แล้วนี่มือเธอเป็นอะไรไปนะทำไมเลือดออกเยอะแบบนี้”
“ไม่ต้องมายุ่งได้มั้ย!!”
อึนจองตะคอกก่อนจะผลักโซจินออกไปให้พ้นทาง ทำไมจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอด้วย!
“เดี๋ยวอึนจอง! ที่เธอเป็นแบบนี้เพราะรุ่นพี่เจสสิก้าใช่มั้ย”
หญิงสาวถึงกับต้องหันกลับมามองโซจินอีกครั้ง
“ทำไมจู่ๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมานะ”
“เธอหมายความว่าไง”
“ฉันรู้ว่ามันอาจฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่ช่วงนี้เธอรู้สึกเหมือนมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นรอบๆตัวรึเปล่า”
“....”
“ทั้งหมดเป็นเพราะวิญญาณของรุ่นพี่เจสสิก้า ฉันว่ารุ่นพี่ไม่อยากให้เธอไปยุ่งกับอาจารย์ชีวอน เพราะงั้นเธอเลิกยุ่งกับเขาเถอะนะ”
โซจินพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องเพราะความเป็นห่วงกลัวอึนจองจะเป็นอันตราย แต่สิ่งที่เธอได้รับตอบแทนความห่วงใยนั้นกลับเป็นเสียงตวาดจากหญิงสาวตรงหน้า
“อย่ามาเพ้อเจ้อได้มั้ย!!”
“...”
“ท่าทางแผนนี้เธอจะคิดมานานละซิ เธออยากได้อาจารย์ชีวอนจนตัวสั่นก็บอกมาซิไม่ต้องเอาเรื่องผีมาอ้างหรอก!!”
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะอึนจองฉันเป็......”
เพี้ย!!! ยังไม่ทันพูดจบประโยคฝ่ามือของอึนจองก็ฟาดลงบนแก้มของโซจินเต็มแรงจนมันขึ้นรอยแดงเป็นปื้นบนใบหน้า คำอธิบายที่ตั้งใจจะพูดในตอนแรกถูกลบหายไปเพราะความรู้สึกเจ็บและชา
“จะแก้ตัวยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้นหรอกโซจิน! คำพูดของเธอมันไม่มีค่าสำหรับฉันหรอก!”
“...”
“แล้วต่อให้เรื่องวิญญาณพี่เจสสิก้าเป็นความจริง ฉันก็ไม่มีทางปล่อยผู้ชายคนนี้ไปหรอก”
“...”
“ต่อให้ต้องตาย เขาก็ต้องเป็นของฉัน จำไว้!!”
อึนจองพูดก่อนจะเดินออกมาหลังจากทิ้งรอยฝ่ามือไว้บนใบหน้าของโซจิน การปะทะคารมกับอึนจองคราวนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเสียใจแม้จะโดนตบไปเต็มๆก็ตาม แต่กลับรู้สึกน้อยใจมากกว่าทั้งๆที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปีแต่อึนจองกลับไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูดเลยซักนิด คำว่าความรักมันทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยงั้นเหรอ.......
 








“ลีจงฮยอนวันนี้นายตายแน่!”
“คนเก่งจริงเขาไม่ดีแต่ปากหรอก!”
จงฮยอนตะโกนใส่หน้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า
“หนอยปากดี! แกมีอะไรดีโชว์มาเลย!!”
“นี่ไง! บลูอายไวด์ดราก้อน ส่งไปลงสนามลดพลังชีวิตแบล็คเมจิเชี่ยนของนายห้าพันแต้ม จบเทริน!”
แปะ! การ์ดใบหนึ่งถูกชายหนุ่มวางลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปยักคิ้วให้คู่แข่ง บอกแล้วถ้าจะท้าดวลกับเขาแล้วไม่อยากแพ้ห้ามท้าอยู่สามอย่าง ยูโด กีตาร์ และ........การ์ดยูกิ!
“เฮ้ย! นี่นายกินการ์ดฉันไปจะหมดแล้วนะเว๊ย!”
“ช่วยไม่ได้ในการดูเอลการ์ดมันต้องมีทั้งผู้แพ้และผู้ชนะ ผู้เสียการ์ดและผู้ได้การ์ด ก๊ากๆๆๆ”
“ไอ้โหด!!!”
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองการ์ดแบล็คเมจิเชี่ยนในมือเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะส่งมันไปให้จงฮยอนแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก
“บอกแล้วว่าตอนอยู่ปูซานฉันได้ฉายาว่าจงฮยอนเทพยูกิฟ้าประทานก็ไม่มีใครเชื่อ! มีใครสนใจดูเอลกับฉันอีกมั้ย”
เขาพูดพลางหันไปมองกลุ่มนักเรียนที่ยืนมุงอยู่รอบๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อไม่มีใครท้าดวลการ์ดกับเขาอีก
“นี่เธอเห็นเมื่อกี้มั้ยอะ”
“เห็นซิย๊ะ ยัยโซจินกับอึนจองเป็นเพื่อนกันไม่ใช่รึไงทำไมถึงได้ตบกันได้”
“ตบกันที่ไหน ฉันเห็นยัยโซจินโดนตบอยู่คนเดียวชัดๆ”
เสียงซุบซิบของนักเรียนหญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องดังขึ้นข้างๆวงการ์ดของจงฮยอน ถ้าฟังไม่ผิดเมื่อกี้เขาได้ยินว่าโซจินถูกตบงั้นเหรอ......
“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ....ใครถูกตบ”
จงฮยอนหันไปถาม ด้วยหัวใจที่จู่ๆก็ร้อนรนขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้....ทั้งๆที่คนถูกตบไม่ใช่เขาซักหน่อย
“ก็โซจินไง....”
นักเรียนหญิงคนนั้นตอบ การ์ดยูกิร่วงลงจากมือของจงฮยอนก่อนที่ชายหนุ่มจะแหวกวงล้อมของนักเรียนออกมาและวิ่งตรงไปที่ประตูห้อง
“แล้วการ์ดยูกิของนายละจงฮยอน!”
“เอาไปหมดนั่นแหละ ฉันยกให้!”
เขาตะโกนก่อนจะพุ่งออกจากประตูไป เขาไม่อยากเห็นภาพตอนโซจินร้องไห้เพราะมันทำให้เขารู้สึกเจ็บ.....แต่เขาก็ปล่อยให้เธอนั่งเศร้าอยู่คนเดียวไม่ได้เหมือนกัน......ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่สำหรับชายหนุ่มตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญกับเขาเท่าความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว
 
“อย่าพึ่งร้องไห้เลยนะโซจิน.....”  








“แฮ็ก...แฮ็กๆๆ”
เสียงหอบหายใจถี่ๆดังมาจากจงฮยอนหลังจากชายหนุ่มวิ่งขึ้นบันไดสูงกว่ายี่สิบชั้นมายังชั้นดาดฟ้าด้วยความรีบร้อน เขาเที่ยววิ่งตามหาโซจินจนรอบโรงเรียนแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงาของหญิงสาว ที่นี่เป็นที่สุดท้ายที่ยังไม่ได้หาชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียนนักเรียนชั้นปีสอง มันเป็นที่ๆจงฮยอนชอบมาแอบงีบเวลาไม่อยากเข้าเรียนเพราะที่นี่ทั้งเงียบและอยู่ในที่ลับตาคนแต่พักหลังๆมานี้โซจินกลับตามหาเขาเจอแล้วลากชายหนุ่มกลับไปเข้าชั้นเรียนได้ทุกรอบ
“อยู่ที่นี่จริงๆด้วย”
เขาพูดก่อนจะแอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งเหม่อมองบรรยากาศด้านล่างตึกอยู่คนเดียว ความเหนื่อยเหมือนจางหายไปหมดทันทีที่เธอหันหน้ามาหาเขา และทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าคราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้...
“ฉันได้ยินมาว่าเธอมีเรื่องกับอึนจอง....นึกว่าจะนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ซะอีก”
จงฮยอนพูดก่อนจะนั่งลงข้างๆหญิงสาว
“ก็นายบอกเองว่าให้ฉันเข้มแข็งจนกว่าจะถึงวันที่อึนจองเข้าใจฉัน....”
“เนี่ยนะเข้มแข็ง....เธอทำหน้ายังกับคนท้องผูกแนะ”
“แล้วจะให้....”
โซจินกำลังจะอ้าปากเถียงแต่ก็ต้องชะงักค้างอยู่แบบนั้น เมื่อฝ่ามืออบอุ่นของจงฮยอนสัมผัสเบาๆลงบนแก้มที่แดงช้ำเพราะฝีมือของอึนจอง
“เจ็บมากไหม”
“...”
“ขอโทษที่คราวนี้ปกป้องเธอไม่ได้อย่างที่เคยสัญญาไว้”
แววตาและน้ำเสียงสำนึกผิดที่ออกมาจากใจของเขาทำให้หญิงสาว....อดใจสั่นไม่ได้
“เอาเป็นว่าเพื่อเป็นรางวัลที่คราวนี้เธอไม่ร้องไห้ฉันจะให้รางวัล เธอจะขออะไรจากฉันก็ได้หนึ่งอย่าง”
“ขออะไรก็ได้?”
“ใช่ฉันจะทำให้หมดเลย”
“ถ้าฉันขอคฤหาสน์ราคาสิบล้านยี่สิบหลัง รถเบนซ์อีกสามคันนายก็จะให้ฉันงั้นซิ”
โซจินพูดก่อนจะหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัย
“อยู่ๆก็นึกจะใจดีขึ้นมาแหะหมอนี่”
“ถ้าเธอจะขอแบบนั้นฉันคงต้องไปกระโดดตึกตายแล้วไปเกิดใหม่ในตระกูลเศรษฐีถึงตอนนั้นเมื่อไหร่เธอค่อยเอาแล้วกันนะ”
“งั้นก็แปลว่าห้ามขอของที่แพงเกินเงินในกระเป๋านายซินะ”
จงฮยอนพยักหน้า เป็นทำนองว่าถ้าขออะไรที่ไม่ต้องใช้เงินเลยจะดีที่สุด
“งั้นฉันขอถามนายหนึ่งอย่าง ห้ามบิดพลิ้วแล้วก็ต้องตอบฉันตามความจริงด้วย”
“ว่ามาเลย”
“นายย้ายมาเรียนที่โซลทำไมเหรอ ทั้งๆที่ปูซานก็ฝึกยูโดได้”
มันเป็นคำถามที่ติดใจโซจินมาตั้งนานแล้ว ถึงเธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องกีฬานักแต่ก็พอรู้ว่าทุนนักกีฬาที่จงฮยอนได้มาให้โอกาสนักกีฬาได้เลือกว่าจะเรียนต่อม.ปลายที่โรงเรียนในโซลหรือปูซานก็ได้ แต่ทั้งๆที่ปูซานเป็นบ้านเกิดของเขาจงฮยอนกลับเลือกที่จะมาเรียนต่อที่โซล ตอนแรกที่ได้ฟังคำถามนั้นชายหนุ่มทำหน้าเหมือนตกใจกับมันเต็มที่แต่สักพักมันก็กลับมาเป็นปกติ ก่อนที่พวกเขาจะทิ้งตัวลงนอนบนพื้นปูนเย็นๆและหลับตาลงราวกับกำลังนึกถึงภาพความหลังที่ไม่น่าจดจำเท่าไหร่นัก
“ ฉันหนีมานะ....”
“หนี! นายไปฆ่าใครตายมางั้นเหรอ!”
“ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อยยัยโง่.....ฉันหมายถึงหนีจากสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดต่างหาก”
“...”
“ตอนอยู่ที่ปูซานฉันดันไปหลงรักรุ่นน้องคนหนึ่งเข้า”
.......หลงรักงั้นเหรอ น่าแปลกที่คำแค่คำเดียวที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มเล่นเอาโซจินรู้สึกชาไปหมดทั้งตัว
“เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยมาก....นิสัยดีมาก...แล้วก็น่ารักมากใครๆก็พากันชอบเธอ”
“.....รวมถึงนายด้วย”
“ตอนนั้นฉันเป็นนักยูโดโรงเรียน แต่ดันไปเข้าชมรมดนตรีก็เพราะผู้หญิงคนนี้นี่แหละเธอมีพรสวรรค์ในการเล่นเปียโน ใครที่ได้ฟังเสียงเปียโนของเธอก็ต้องหลงรักมัน”
จงฮยอนเล่าไปในขณะที่มีรอยยิ้มบางๆเคลือบอยู่บนใบหน้า....ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าการนึกถึงภาพของผู้หญิงคนนี้สำหรับเขาแล้วมันมีความสุขแค่ไหน
“เราสนิทกันได้ก็เพราะเธอขอให้ฉันช่วยสอนเธอเล่นกีตาร์ ตอนนั้นฉันมีความสุขมากที่เธอนึกถึงฉันเป็นคนแรกแล้วก็เริ่มเพ้อเจ้อไปเองว่าฉันก็สำคัญกับเธอคนนั้นเหมือนกัน....”
“...”
“แต่มันดันมาหักมุมเอาตอนหลังตรงที่เธอตั้งใจให้ฉันสอนกีตาร์ให้เพื่อเอาไปเล่นให้รุ่นพี่ในชมรมอีกคนฟัง”
“...”
“เธอบอกรักเขา....แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มคบกัน...ฉันไม่สามรถไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาสองคนได้เลย.....ทำได้อย่างมากก็แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ”
“...”
“ฉันนึกว่าพอเวลาผ่านไปเดี๋ยวก็จะลืมเธอได้เอง แต่มันกลับตรงกันข้ามยิ่งนานเท่าไหร่ฉันยิ่งรู้สึกเจ็บที่เห็นพวกเขารักกัน ตอนนั้นฉันได้ทุนนักกีฬาพอดีก็เลยตัดสินใจมาเรียนที่โซลนะ”
พอเสียงของจงฮยอนหยุดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมคนทั้งคู่ โซจินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออกหัวใจของเธอกำลังบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บและชาไปหมดเพราะเรื่องราวของผู้หญิงคนนั้น.....คนที่จงฮยอนรัก....
“ฉัน.......ไม่น่าถามเรื่องนี้กับนายเลย”
“ไม่หรอก...ยังไงซะมันก็เป็นอดีตไปแล้ว”
โซจินไม่ได้กลัวว่าจงฮยอนจะเสียใจกับสิ่งที่เธอถาม แต่เธอกลับกลัวหัวใจตัวเองจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้เพราะคำตอบอันยืดยาวของเขามากกว่า
“แล้วผู้หญิงคนนั้น....คนที่นายรักเป็นใครเหรอ”
“บอกไปเธอก็ไม่รู้จักหรอก”
“แต่ฉันก็อยากรู้นิ!”
“เธอชื่อซอฮยอนพอใจรึยัง”
ซอฮยอน...ผู้หญิงคนนี้ซินะที่เขาลืมไม่ได้...
“เรื่องนี้ขนาดจองชินก็ไม่รู้นะบอกให้ สัญญากับฉันเดี๋ยวนี้เลยว่าจะไม่เล่าให้ใครฟัง”
“ได้ฉันสัญญาด้วยเกียรติของหัวหน้าหมู่ยุวะกาชาดเลย!”
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นก่อนจะชูสามนิ้วทำท่าสาบาน
“ดี...งั้นก็กลับบ้านกันเถอะเดี๋ยวฉันไปส่ง”
จงฮยอนพูดพลางยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะดึงให้โซจินลุกขึ้นตามเขา หญิงสาวไม่รู้ว่าทำไมตัวเองจะต้องเสียใจด้วยเวลาที่จงฮยอนพูดถึงเรื่องของซอฮยอน เธอรู้เพียงว่ารอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าตอนนี้ไม่ได้ออกมาจากใจหากแต่มันเป็นสิ่งที่ใช้ปิดบังความรู้สึกจริงๆข้างในต่างหาก........
“เฮ้! จงฮยอน”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นตอนที่พวกเขาเดินลงมาถึงชั้นล่างสุดของอาคาร พอหันกลับไปมองโซจินก็จำได้ทันทีว่าคนที่เรียกคือหนึ่งในก๊วนนักกีฬายูโดสมองรั่วที่วันๆเอาแต่เล่นการ์ดยูกิของจงฮยอน
“นายนี่เสน่ห์แรงชะมัดมีเทคนิคอะไรบอกกันมั่งดิ”
เขาพูดพลางเหล่มองโซจินด้วยสายตาแปลกๆ
“พูดเรื่องอะไรของนาย”
“อย่ามาทำเนียน ทั้งๆที่มาเดินจู๋จี๋กับผู้หญิงคนหนึ่งแต่กลับมีผู้หญิงหน้าตาน่ารักอีกคนมายืนรอเนี่ยนะ ร้ายกาจชะมัดเพื่อนฉัน”
“หะ!”
“นั่นไงมีคนอยากเจอนาย เฮ้!คุณครับจงฮยอนมาแล้ว”
ผู้ชายคนนั้นหันไปตะโกนเรียกผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนหันหลังอ่านป้ายนิเทศอยู่อย่างตั้งใจ เธอหันกลับมามองพวกเขาด้วยดวงตากลมโตก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นจงฮยอน พวงแก้มยุ้ยๆกับผมยาวดำขลับทำให้โซจินจำได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงคนเดียวกับที่เห็นในรูปถ่ายวันนั้น พอหันไปมองจงฮยอนก็พบว่าเขากำลังเบิกตากว้างมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงแผ่วเบาจะออกมาจากปากของชายหนุ่ม
“.....ซอฮยอน”

*****************************************************
เป็นไงมั่งค่ะ ตอนนี้มีตัวละครใหม่โผล่มาด้วย ตอนนี้เธอมาแต่ชื่อรับรองตอนหน้ามาเต็มๆๆ อิอิ

วันนี้มาอัพตอนใหม่กันตั้งแต่เที่ยงวันเลย เพราะว่าถึงฤดูกาลปิดภาคเรียนของไรเตอร์แล้วโอ้เย้!!! 5555
ตอนแรกคิดว่าฟิคเรื่องนี้จะให้จบที่20ตอนไปมาๆ ไม่ไหวและ20ตอนต้องเลยออกมาจนได้555(จากที่วางโครงเรื่องไว้ มันกันยาวมากว่าที่คิด อิอิ) จะจบที่ตอนที่เท่าไหร่ยังไงก็อย่าลืมติดตามกันนะค่ะ
แล้วเจอกันศุกร์หน้านะค่ะทุกคน^^

ปล.เหมือนเดิท คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น คอมเม้น  อิอิ
เพื่อชีวิตที่สดใสของไรเตอร์นะ^_____^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #280 jyh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 16:41
    น้องซอฮยอนนน ว้ากกก

    มาทำไมละลูกก 55555

    สนุกจังเลยย
    #280
    0
  2. #193 KyuhyunWife (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:44

    ยงมารับซอด่วน!!!!!!

    #193
    0
  3. #192 N++ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 11:05
    อารมเสีย เฮ้อ!!!! หล่อนจะมาทำไมอ่า โซจินของเราเส้าเลย
    #192
    0
  4. #191 Pookkapik (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2554 / 09:19
    ...มาทำไมให้อายบ้านนาเล่านวลน้อง ไม่ต้องกลับคืนมา...

    ข้าขอมอบเพลงนี้แด่แม่นางซอสามสาย ชิชะ!!!

    มาทำไม้อะไรหรอ...คนเขาเข้าคู่กันดีแล้ว
    #191
    0
  5. #190 เป็ดจง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2554 / 00:13

    อ๊ากกกกก น้องซอมาอ่ะ

    อัพต่อนะค่ะสู้ๆ ^^

    #190
    0
  6. #189 NaM_SouhE (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 19:44
    นั้นไงซอฮยอนมา อีตาย๊งไม่มาคงแปลก ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เสมอนะค่ะ สู้ๆ
    #189
    0
  7. #188 Iจ้ๅxญิJหิม: (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 12:04
    สนุกดีค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ (>______<)
    อยากอ่านต่อเร็ว ๆ อิอิ

    ปล. ความจริงแล้วบังเอิญหารูปโซจินใน google
    แล้วมาเจอรูปเรื่องนี้ เลยลองอ่านดู แหะ ๆ :P
    สนุกดีอ่ะ น่าติดตามจนรอวันศุกร์ไม่ไหว 
    #188
    0
  8. #187 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 09:35
    อึนจองร้ายกาจอะ!
    ชอบดูยงซอ ชอบซอฮยอน
    แต่ไม่อยากให้ซอฮยอนมาอะไรเตอร์! อย่าบอกนะว่าต่อจากนี้มันจะดราม่า
    ไม่น๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    จะติดตามค่ะกำลังลึ้นเลย เป็นกำลังใจให้Fighting!!
    #187
    0
  9. #186 boiceploy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 00:05
    อ๊าย  รุ่นพี่ที่ซอฮยอนเล่นกีต้าร์ให้
    ต้องเป็นย๊ง~~ แน่เรย 555    
    หนุกๆ  ตัวละครใหม่ เพิ่มขึ้น
    อยากรู้แล้วใครบังอาจ ฆ่า เจสส

    #186
    0
  10. #185 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 21:43
    ฉันเกลียดซอฮยอน...ฉันไม่อยากให้ซอฮยอนมา

    ถ้าจงฮยอนไม่ได้คู่กับโซจินนะ...ไรต์เตอร์ตายแน่!!!!!
    #185
    0
  11. #184 ต้นตาลหวานฉ่ำ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 18:13
     ตัวละครใหม่จะร้ายหรือจะดีว้า?

    แต่ว่าจะติดตามต่อไป ไฟติ้ง!!!!!
    #184
    0
  12. #183 MHY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 16:38
    ซอฮยอนมาแ้ล แล้วยงฮวาโอปาจะมาด้วยมั้ยละเนี่ย ฮ่าๆๆ แอบลุ้นอีกแล้ว



    #183
    0
  13. #182 MHY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 15:17
    ว้าวๆๆ อ่านแล้วอินตามเลยนะไรเตอร์



    ช่วงปิดเทอมขอสัปดาห์ละ 2 ตอนเลยได้มั้ยจร้า



    แบบว่าอ่านแล้วพอจบอารมณ์ไม่จบตามอยากอ่านต่อเรื่อยๆๆ อะรัยงี้ ^_^





    Fighting !!! na ka
    #182
    0