[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 17 : ตอนที่16 เพื่อน.......

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.ย. 54

 

16
เพื่อน.......
โซจินหย่อนตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรงหลังจากผ่านคาบเรียนพละสุดแสนทรหดมาได้ เธอเกลียดการเล่นกีฬาที่สุด! มันทำให้เธอทั้งเหนื่อยทั้งเหนียวตัวจากเหงื่อ แดดร้อนจัดในตอนบ่ายทำให้ผิวขาวใสของหญิงสาวแดงเถือกแถมยังรู้สึกคันยิบๆอีกต่างหาก
โครม!
เสียงบางอย่างดังขึ้น มันทำให้โซจินตกใจจนต้องรีบหันกลับไปมอง และพบว่าต้นเหตุของเสียงนั้นคือกองหนังสือที่ร่วงลงมาจากอ้อมแขนของชีวอน เขากำลังก้มลงเก็บหนังสือพวกนั้นขึ้นมาอย่างทุลักทุเล โซจินตัดสินใจเดินเข้าไปก่อนจะช่วยเก็บหนังสือพวกนั้นขึ้นมา การเห็นคนอื่นกำลังลำบากแล้วมองผ่านไปเฉยๆมันไม่ใช่นิสัยของเธอเลย
“ท่าทางมันจะหนักน่าดู อาจารย์จะยกไปไหนเหรอค่ะเดี๋ยวหนูช่วยยกไปให้เอง”
ชีวอนมองมาที่เธออย่างขอบคุณ
“อาคารวิทยาศาสตร์นะ ช่วยหน่อยนะ”
เขาพูดก่อนจะเดินนำหญิงสาวไป แต่ในตอนนั้นโซจินกลับสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างร่วงลงมาจากกระเป๋าของชายหนุ่ม เธอหยุดเดินก่อนจะหยิบมันขึ้นมาและพบว่าสิ่งนั้นคือกระเป๋าเงินสีดำสนิททำจากหนังแท้ราคาแพง น่าแปลกที่ข้าราชการครูเงินเดือนน้อยๆอย่างเขาจะมีของแบบนี้ แต่ความสงสัยนั้นก็พลันหายไปจากหัวหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นของที่อยู่ข้างใน รูปถ่ายใบเล็กๆใบหนึ่งถูกเสียบไว้ในช่องใส่บัตร หญิงสาวผมสีบอล์นในรูปกำลังยิ้มอย่างสดใสราวกับในชีวิตของเธอไม่เคยพบกับความทุกร้อนใดๆมาก่อน
“รุ่นพี่เจสสิก้า”
โซจินมองระหว่างเจสสิก้าที่อยู่ในรูปกับชีวอนที่เดินอยู่ข้างหน้าสลับกันไปมาอย่างงุนงง
“ตอนนี้อาจารย์กำลังคบอยู่กับอึนจองไม่ใช่รึไงแล้วทำไมยังพกรูปรุ่นพี่เจสสิก้าไว้อีก”
แล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของหญิงสาว
“หรือว่าเขาจะยังลืมรุ่นพี่ไม่ได้.....”
นับจากวันที่พบศพเจสสิก้าจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาหลายเดือนแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับยังพกรูปแฟนสาวที่ตายไปแล้วของเขาเอาไว้ไม่ยอมให้ห่างตัว การกระทำแบบนี้มันจะหมายความว่าชีวอนยังรักและคิดถึงเจสสิก้าอยู่ได้รึเปล่า.........แต่ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมเขาถึงได้คบกับอึนจองอีกคนล่ะ! โซจินพ่นลมหายใจออกมาจากจมูกอย่างเซ็งๆ นับวันรอบตัวเธอชักจะมีแต่ปริศนาชวนปวดหัวมากขึ้นทุกทีๆแล้ว.....
 




โซจินวางกองหนังสือที่หอบมาเต็มอ้อมแขนลงบนโต๊ะเก่าสนิมเขรอะก่อนจะใช้ฝ่ามือปาดเม็ดเหงื่อเค็มๆออกจากใบหน้า การยกหนังสือพวกนี้มาที่อาคารวิทยาศาสตร์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย กว่าจะมาถึงก็เล่นเอาเหนื่อยเกือบตาย
“ขอบใจมากนะปาร์คโซจิน ถ้าไม่ได้เธอครูแย่ๆแน่ๆ”
ชีวอนที่กำลังจัดหนังสือเข้าชั้นหันมาพูดเสียงนุ่ม
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจารย์ขนาดหนูช่วยแล้วยังเหนื่อยขนาดนี้ถ้าอาจารย์ยกมาคนเดียวต้องแย่แน่ค่ะ”
“เหนื่อยมากเลยละซิท่า ครูจะให้เกรดสี่วิชาวิทยาศาสตร์เธอเป็นการตอบแทนเรื่องการใช้แรงงานเธอก็แล้วกัน”
เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ
“ก่อนไปช่วยยกหนังสือตรงนั้นมาให้ครูหน่อยซิ”
โซจินมองไปตามทางที่อาจารย์หนุ่มชี้ และก็พบว่ามันคือหนังสือวิชาเคมีกองใหญ่ที่สูงจนเกือบจะท่วมหัวเธอ
“ถ้ายกไปหมดนี่มีหวังหลังหักตายแน่!”
หญิงสาวคิดก่อนจะค่อยๆยกหนังสือออกมาครึ่งกอง แต่มันกลับหนักกว่าที่เธอคิดเอาไว้ น้ำหนักของมันถึงกับทำให้โซจินเกือบเซล้มหน้าคว่ำอยู่ตรงนั้น เธอพยายามยกมันไปให้ชีวอนอย่างทุลักทุเล อีกไม่กี่ก้าวหญิงสาวก็จะเดินไปถึงตัวชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะตั้งใจกลั่นแกล้งให้เธออับอายขายขี้หน้าด้วยการล้มหน้าทิ่มซะจริงๆ เมื่อจู่ๆเท้าของโซจินดันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างบนพื้น ร่างของหญิงสาวเซถลาไปหาชีวอน และเพราะพื้นปูนลื่นๆจึงทำให้เธอทรงตัวไว้ไม่อยู่
“เฮ้ย!!!”
“อ๊ากกกกกก!!!”
พลัก! ร่างของทั้งคู่กระแทกกันอย่างแรง จนทำให้พวกเขาล้มลงไปกองกับพื้น กว่าโซจินจะดึงสติที่เตลิดเปิดเปิงเพราะความตกใจของตัวเองให้กลับมาได้ก็พบว่าเธอกำลังนอนทับอยู่บนร่างของอาจารย์หนุ่มซะแล้ว
“ขะ.....ขอโทษค่ะอาจารย์”
โซจินพยายามดันร่างของตัวเองออกจากเขา แต่กลับทำไม่ได้เพราะเอวของเธอถูกชีวอนกอดรัดไว้จนแน่น
“พวกคุณกำลังทำอะไรนะ!!”
เสียงตะคอกที่แทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องเพราะความโกรธของใครบางคนดังขึ้น โซจินสะดุ้งสุดตัวจนทำให้เธอหลุดออกจากอ้อมแขนของชีวอน หญิงสาวรีบหันไปมองทางต้นเสียงก่อนที่จะรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
“อึนจอง.....มันไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ!”
“อ้อ...งั้นเหรอแล้วเธอว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ”
“...”
“เธอมันนักเรียนสารเลวที่ใช้มารยายั่วอาจารย์!!”
โซจินรู้สึกราวกับถูกตบหน้าซักร้อยทีจนมันชาไปหมด ด้วยคำพูดที่แสนเสียดแทงหัวใจที่ออกมาจากปากเพื่อนสนิท
“อึนจอง!”
ชีวอนที่เงียบมานานตะเบงเสียง ก่อนจะหันมาพูดกับโซจินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม
“ปาร์คโซจินเธอไปเรียนก่อน......วันนี้ครูมีเรื่องต้องคุยกับฮัมอึนจอง!”
หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินออกมา เธอไม่ได้หันกลับไปมองแต่กลับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมาทางเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สายตาที่บ่งบอกถึงความโกรธเกลียดอย่างชัดเจน นี่นะเหรอสายตาของคนที่เป็นเพื่อนสนิท........
 







“อ้อ...งั้นเหรอแล้วเธอว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ”
“...”
“เธอมันนักเรียนสารเลวที่ใช้มารยายั่วอาจารย์!!”
เสียงตะคอกและถ้อยคำที่เสียดแทงของอึนจองยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของโซจิน แววตาของเพื่อนรักที่เคยมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกรักใครกลับกลายเป็นความเกลียดชังเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว......
“โซจิน!ระวังหน่อยซิน้ำนั่นมันร้อนนะ”
เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ และพบว่าฝ่ามือของตัวเองกำลังจะไปแตะโดนบิ๊กเกอร์ที่ข้างในมีน้ำเดือดปุดๆซึ่งต้มขึ้นเพื่อใช้ในการทดลองวิทยาศาสตร์
“เกือบไปแล้ว ขอบใจมากนะจีเฮ”
โซจินหันไปขอบคุณหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าโดนน้ำร้อนพวกนี้ลวกมันจะเป็นยังไง
“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ”
จีเฮพูดก่อนจะหันไปสนใจชุดการทดลองวิทยาศาสตร์ของตัวเองต่อ ในคาบวิทยาศาสตร์โซจินต้องต้มน้ำอุณหภูมิหนึ่งร้อยองศาเซลเซียสพอดีเป๊ะเพื่อใช้ในการทดลอง หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนนะจ้องไปที่ขีดสีแดงบนเทอร์โมมิเตอร์ ตอนนี้อุณหภูมิของน้ำอยู่ที่เจ็ดสิบองศาเซลเซียสแล้ว
“เฮ้! ว่าไงยัยผู้หญิงบ้าพลัง”
เสียงทุ้มนุ่มของจงฮยอนดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของเสียงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว
“ฉันเอาของมาคืน”
ถุงพลาสติกใบหนึ่งถูกโยนลงมาตรงหน้าโซจิน เธอมองมันอย่างงงๆก่อนจะเปิดดูและพบว่ามันคือเสื้อผ้าที่เธอลืมเอาไว้ที่บ้านเขาเมื่อคืน
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร แต่คราวหน้าถ้าอยากนอนกับฉันก็อย่าลืมเสื้อผ้าเอาไว้แบบนี้อีกขี้เกียจเอามาคืน”
“แล้วใครมันจะไปอยากนอนกับนายย๊ะ!”
โซจินตะโกนออกมาด้วยความโมโห โดยลืมไปว่าในห้องนี้ยังมีนักเรียนคนอื่นอยู่อีกเต็มห้อง! นักเรียนเกือบทุกคนหันมามองเธอกันเป็นตาเดียว ก่อนที่เสียงซุบซิบเรื่องของเธอกับเขาแบบผิดๆจะค่อยๆดังขึ้น
“ตั้งใจทำการทดลองละ ฉันไปละ”
ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินตรงไปที่กลุ่มของตัวเองหน้าตาเฉย
“เฮ้ย! อย่ามาทิ้งระเบิดแล้วเดินหนีแบบนี้เซ่!!”
“เมื่อกี้ได้ยินที่พวกเขาพูดมั้ยอะ”
“พวกเขานอนด้วยกัน! ตายจริงสองคนนั้นพึ่งจะอยู่ม.ปลายเองนะ!”
จีเฮที่ยืนอยู่ข้างๆโซจินมองเธอกับจงฮยอนสลับกันไปมาก่อนจะหันไปซุบซิบกับเด็กสาวอีกคน นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ! คนพวกนี้เข้าใจเรื่องที่เธอพูดแบบผิดๆแถมยังจะเอาไปพูดต่อแบบผิดๆอีกต่างหาก!
“มันไม่ใช่นอนแบบนั้นซักหน่อย! พวกเธอจะเมาท์อะไรกันถามฉันก่อนซิโว๊ย!”
ตุ๊บ! ฝ่ามือของโซจินฟาดจงบนโต๊ะเต็มแรงด้วยความโมโห
กึกๆๆๆๆ เสียงของบิ๊กเกอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะโงนเงนไปมาเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ก่อนจะ...........
โครม!
“กรี๊ด!!!”
โซจินร้องลั่นเมื่อบิ๊กเกอร์ซึ่งข้างในมีน้ำที่กำลังเดือดจัดหกลงมา น้ำร้อนๆอุณหภูมิหนึ่งร้อยองศาพอดีเป๊ะราดลงมาบนมือของหญิงสาวแบบเต็มๆ!
“เป็นอะไรรึเปล่า!”
ชีวอนซึ่งเป็นอาจารย์ประจำวิชานี้รีบวิ่งเข้ามาดูอาการเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มประคองฝ่ามือที่เริ่มบวมแดงมากขึ้นทุกทีของโซจินเอาไว้อย่างทะนุถนอม
“ไปห้องพยาบาลกันเถอะนะ”
หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ ตอนนี้เธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้วเพราะกำลังกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นบนฝ่ามือไม่อย่างนั้นมีหวังได้ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆแน่ สองแขนของชีวอนโอบรอบตัวของโซจินไว้ เขากำลังจะพาเธอออกไปและตรงไปยังห้องพยาบาลแต่ในตอนนั้นฝ่ามือเรียวบางของใครบางคนก็แตะเข้าที่ไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ
“อาจารย์ยังต้องสอนต่ออีกไม่ใช่เหรอค่ะ”
อึนจองพูดพร้อมกับกระตุกยิ้มเย็นขึ้นบนริมฝีปาก
“แต่......”
“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ฉันจะพาโซจินไปห้องพยาบาลเอง”
เธอพูดก่อนจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ หญิงสาวลากโซจินออกมาจากห้องโดยไม่สนใจฝ่ามือที่กำลังบวมแดงของเธอเลย น้ำตาถึงกับเล็ดออกมาจากดวงตากลมโตเพราะความเจ็บปวด
“ปล่อยฉันนะอึนจอง ฉันเจ็บ!”
โซจินพยายามสะบัดมือของตัวเองออกจากอึนจอง แต่ยิ่งสะบัดมากเท่าไหร่เธอกลับยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น
“เธอเจ็บเป็นด้วยเหรอ! ฉันนึกว่าหนังเธอหนาจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วซะอีก!”
“เธอหมายความว่าไง!”
หญิงสาวสัมผัสได้ถึงแรงกดที่เพิ่มมากขึ้นบนฝ่ามือของตัวเอง โซจินรู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมาจริงๆถ้าอึนจองยังบีบมือของเธออยู่แบบนี้
“อย่ามาตีหน้าซื่อหน่อยเลย ฉันไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่าเธอกำลังเล่นละคร!”
“...”
“ฉันรู้ว่าเธอรู้เรื่องของฉันกับอาจารย์ชีวอนแต่เธอก็ยังคิดจะแย่งเขาไปจากฉัน!!!”
หยดน้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาทั้งเพราะความเจ็บปวดบนฝ่ามือและความเจ็บปวดที่จิตใจเพราะถูกคำพูดร้ายกาจจากคนที่เป็นเพื่อนสนิททิ่มแทง………
“ของที่แย่งมาจากคนอื่นมันจะแปลกอะไรถ้าจะถูกแย่งไปอีก”
เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับชายหนุ่มผมสีดำสนิทที่เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเธอ ฝ่ามืออบอุ่นของเขากระชากมือของอึนจองออกก่อนจะกุมมือที่บวมช้ำของโซจินเอาไว้อย่างทะนุถนอม
“รู้ตัวรึเปล่าว่าเธอกำลังว่าคนอื่นโดยที่ไม่ได้ดูตัวเองเลยว่าของๆเธอก็แย่งมาจากรุ่นพี่เจสสิก้าเหมือนกัน”
“มันไม่ใช่เรื่องของนายจงฮยอน!”
อึนจองตวาดใส่หน้าชายหนุ่ม แต่จงฮยอนกลับจ้องเธอกลับด้วยดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
“ทำไมมันจะไม่ใช่เรื่องของฉันในเมื่อมันเป็นสัญญาของฉันกับยัยนี่”
เขาพูดก่อนจะหันไปยิ้มให้กับโซจิน ใช่ครั้งหนึ่งเขาเคยสัญญากับเธอว่าเขาจะเป็นคนปกป้องเธอและตอนนี้ชายหนุ่มก็กำลังทำในสิ่งที่เขาเคยพูดเอาไว้.......
“เฮอะ!....เธอนี่เก่งจังเลยนะมีคนคอยออกตัวปกป้องตลอดเวลา!”
“....”
“จำไว้ให้ดีแล้วกันปาร์คโซจิน….เรื่องของเรามันยังไม่จบ!”
หญิงสาวพูดก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองจงฮยอนและโซจินเป็นครั้งสุดท้าย เสียงกระแทกเท้าไปตามระเบียงทางเดินบ่งบอกได้อย่างดีว่าคนที่เดินออกไปมีอารมณ์ขุ่นมัวมากแค่ไหน
“เป็นอะไรรึเปล่า”
จงฮยอนละสายตาจากอึนจองแล้วหันมาสนใจฝ่ามือบวมแดงของโซจินแทน นอกจากมันจะถูกน้ำร้อนจัดลวกมาแล้วยังถูกบีบจนช้ำกว่าเดิมอีกต่างหาก
“เจ็บมากไหม.....ไปห้องพยาบาลกันเถอะนะ”
ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วง เขาสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่กำลังสั่นเทาเพราะความกลัว เศร้า เสียใจ ปะปนกันจนเขาก็บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไรกันแน่ของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่ความรู้สึกทั้งหมดจะกลั่นกรองออกมาเป็นหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบพวงแก้มขาว
“จงฮยอน.....”
เธอพูดเสียงสั่นเครือ ใบหน้ายับยู่ยี่เพราะการร้องไห้ สองแขนอบอุ่นของจงฮยอนค่อยๆโอบรอบตัวหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบเรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนของเธอเบาๆอย่างปลอบโยน
“ฉันเคยบอกแล้วไงว่าอย่าร้องไห้ต่อหน้าฉันแบบนี้”
.........มันทำให้เขารู้สึกเจ็บไม่ต่างกับเธอ
“ทำไมอึนจอง....ฮึก...ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้”
“...”
“ทั้งที่เราเป็นเพื่อนกัน..แต่เพราะผู้ชายคนเดียวเธอถึงกับทำแบบนี้กับฉัน....”
ใบหน้าของโซจินซบอยู่บนแผงอกกว้างในขณะที่น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นเพราะหยดน้ำตาและร่างที่สั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมแขนของเขา
“ซักวันหนึ่งเพื่อนเธอจะต้องเข้าใจว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะแย่งใครมา เพราะอย่างนั้นจนกว่าวันนั้นจะมาถึงเธอต้องเข้มแข็งเอาไว้....อย่าร้องไห้แบบนี้อีกเข้าใจรึเปล่า”
“แล้วฉันจะห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ได้ยังไงเล่า”
หญิงสาวผละออกจากอ้อมกอดของเขาก่อนจะปาดน้ำตาให้กับตัวเอง
“เวลาเธอจะร้องไห้เธอก็ยิ้มเข้าไว้ซิยัยโง่”
จงฮยอนพูดก่อนจะใช้มือดึงแก้มทั้งสองข้างของเธอ
“อ๊านี่ฉันเจ็บนะ!”
เธอสะบัดหน้าของตัวเองออกพลางใช้มือลูบแก้มตัวเองเบาๆ
“หยิกเข้ามาได้นะหมอนี่!”
“แล้วก็นะ ถึงฉันจะยิ้มแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรไม่ทราบถ้าฉันยังเสียใจอยู่นะหะ!”
“มีซิ...อย่างน้อยคนที่เขาเป็นห่วงเธอจะได้ไม่รู้ว่าเธอกำลังเสียใจแล้วเศร้าตามไปด้วย”
“...”
“อย่างที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไงละ”
ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าที่จู่ๆโซจินก็รู้สึกเหมือนกับได้ยินเสียงของหัวใจที่มันเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะของตัวเอง...เขาบอกว่าเป็นห่วงเธอ
“ไปห้องพยาบาลกันเถอะ”
“โอ๊ย!!”
โซจินร้องลั่นเมื่อจงฮยอนคว้ามือข้างที่โดนน้ำร้อนลวกของเธอไปจับ
“ขอโทษๆๆๆฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เขารัวคำขอโทษออกมา แล้วหันไปจับมืออีกข้างของหญิงสาว ไม่รู้ว่าน้ำตาบนใบหน้าของโซจินหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเพียงอย่างเดียวที่รู้คือ.....มันเป็นเพราะผู้ชายคนนี้.....

*************************************************
อึนจองเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว แล้วเรื่องต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อติดตามอ่านได้ในตอนหน้า5555+
ตอนหน้าจะมีตัวละครใหม่โผล่ออกมาด้วยนะ^___^

ทุกคอมเม้นทำให้ไรเตอร์มีความสุขและกำลังใจในการเขียนมากค่ะ ขอบคุณมากนะค่ะ^^
ใครไม่เคยคอมเม้นก็อย่าลืมเม้นให้กันเน้อ...
แล้วเจอกันศุกร์หน้าคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #279 jyh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 16:32
    จงฮยอนน่ารักไม่ไหวเเล้ว

    อึนจองร้ายกาจจมากก
    #279
    0
  2. #181 KyuhyunWife (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:37
    จงน่ารักมากอ่ะ
    #181
    0
  3. #180 N++ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 22:19
    อร๊าก!!!!!น่าร้ากอ่่ะ
    #180
    0
  4. #179 นายกะล่อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 12:55
    เกลียดอึนยอง นิสัยไม่ดี มีแอบน่า รัก ด้วยชอบจัง
    #179
    0
  5. #178 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 22:03
    ครั้งนี้เจอคำผิดน้อยกว่าครั้งที่แร้ว เจอแค่สองคำมั้ง...แต่ถึงจะพิมพ์ผิดแค่ไหนนิยายก้อยังไม่ทิ้งความสนุกปนความน่ารักไปได้เลย ไรต์เตอร์ก้อรีบๆๆอัพนะ รีดเดอร์(reader)ผู้น่ารักจะรอจร้าาาาา สู้ๆๆๆๆ
    #178
    0
  6. #177 MYH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 11:14
    ทำไมวันนี้อ่านแล้วรู้สึกมันจบเร็วขึ้นอ่ะ อยากอ่านต่อแล้วนะไรเตอร์ที่น่ารัก



    จงฮยอนกำลังฉายแววหนุ่มอบอุ่น อ่อนโยน อ๊ายย น่ารักอ่ะ



    เริ่มหวานกันกับโซจินแล้ว......วันศุกร์จ่ามาถึงเร็วๆๆ น๊าจะได้อ่านต่อ
    #177
    0
  7. #176 NaM_SouhE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 08:47
    มาติดตามและเป็นกำลังใจให้ สู้ๆๆนะค่ะ
    #176
    0
  8. #175 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2554 / 19:55
    อึนจองชั่ว! ฉันเคืองเธอแล้วชิชิ!
    ตอนท้ายๆแอบหวานอะไรเตอร์ อิอิ
    น่ารักมากเลย...
    แล้วจะรออ่านตอนต่อไปคะ
    #175
    0