[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 16 : ตอนที่15 ขยะเปียก กล้วยหอมจอมซน กับเสียงของหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ก.ย. 54


 
15
ขยะเปียก กล้วยหอมจอมซน กับเสียงของหัวใจ
“ทำไงดีงานนี้เธอได้มีหวังติดคุกหัวโตข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่นแน่ยัยปาร์คโซจิน!”
โซจินรู้สึกได้ถึงมือที่เริ่มชื้นเหงื่อเพราะความตื่นเต้นของตัวเอง อึนจองอยู่ใกล้แค่นี้จะวิ่งหนีไปทางไหนก็ไม่พ้นแน่
“มานี่!”
จงฮยอนออกแรงลากแขนโซจินที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินเดินตรงไปที่.....ถังขยะเขากระชากเปิดฝามันออกอย่างรีบร้อนก่อนจะหันมาปั้นหน้าเข้มใส่เธอ
“ลงไป!”
“หา! แต่นี่มันถังขยะนะ!”
“หรือจะให้เพื่อนเธอจับได้กันเล่า! ไม่มีเวลาแล้วรีบลงไปเลย!”
ชายหนุ่มจัดการอุ้มร่างบอบบางของโซจินขึ้นก่อนจะ.....โยนเธอลงไปในถังขยะใบยักษ์กลิ่นเหม็นหึ่งอย่างไม่ปราณี หญิงสาวเกือบจะหน้าทิ่มลงไปในกองผักเน่าเพราะแรงควายของจงฮยอนที่โยนเธอลงมา คำด่ามากมายผุดขึ้นมาในหัวราวกับดอกเห็ด ทันทีที่เขากระโดดลงมานั่งข้างๆ เธอกะว่าจะด่าเขาซะให้หูชาแต่ยังไม่ทันได้สาดคำพูดพวกนั้นออกมาหญิงสาวกลับต้องพบกับเรื่องช็อกรอบสองเมื่อเธอพบว่าใบหน้าของตัวเองกับจงฮยอนอยู่ห่างกันแค่คืบ!
“ชู่ว”
นิ้วมือเรียวของเขาแตะลงบนริมฝีปากของโซจินเบาๆ แล้วเธอก็ต้องพบกับความผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆหัวใจเริ่มเต้นแรงผิดจังหวะ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล!
“นี่เธอเป็นอะไรไปนะโซจิน!”
“เพื่อนเธอเข้าบ้านไปแล้ว....ออกไปกันเถอะ”
จงฮยอนพูดหลังจากโผล่หน้าออกไปมองนอกถังขยะ เขาปีนออกมาก่อนจะช่วยดึงโซจินออกมาด้วย
“เป็นไข้ถังขยะรึไงเธอถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น”
เขาถามเมื่อเห็นใบหน้าแดงกล่ำของโซจิน
“บ้ารึไงนาย ไข้ถังขยะเนี่ยนะ”
หญิงสาวบ่นอุบอิบ มันทำให้จงฮยอนต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะถ้าเป็นในเวลาปกติป่านนี้เขาคงโดนด่าจนหูชาไปแล้ว ชายหนุ่มก้มลงมองสภาพตัวเองตอนนี้แล้วก็ต้องทำหน้าเบ้เมื่อเห็นเศษผักที่ติดอยู่ตามตัวและกลิ่นตุๆที่โชยออกมา ถ้าไม่รีบกลับบ้านไปอาบน้ำกลิ่นพวกนี้ได้ติดตัวไปตลอดชาติแน่!
“ไปอาบน้ำที่บ้านฉันก่อนแล้วกัน”
“เฮ้ย!....แล้วทำไมจะต้องเป็นบ้านนายด้วยละ!!”
โซจินทำตาโตด้วยความตกใจ...ก็จู่ๆจะมาบอกให้ไปบ้านเขาเนี่ยนะ
“เพราะบ้านฉันอยู่ใกล้กับที่นี่มากกว่าบ้านเธอนะสิยัยโง่!”
“...”
“หรือเธอจะหอบกลิ่นถังขยะเคลื่อนที่แบบนี้ขึ้นรถเมล์กลับบ้านก็ตามใจ ขึ้นรถเมล์พร้อมกลิ่นขยะ คงจะสนุกดีพิลึก”
จงฮยอนพูดก่อนจะเดินออกไปแถมยังทำท่ารังเกียจกลิ่นเหม็นหึ่งบนตัวเขาซะเต็มที่อีกต่างหาก ทั้งๆที่เขาเป็นคนคิดให้ไปหลบในถังขยะเองแท้ๆ!
“นี่...รอก่อนซินายทิ้งให้ผู้หญิงเดินตามแบบนี้ได้ไงเนี่ย!”
โซจินวิ่งตามเขาไป ต่อให้ไม่อยากไปบ้านของจงฮยอนมากแค่ไหนแต่กลิ่นขยะพวกนี้มันก็เกินรับไหวจริงๆ
 


ประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกพร้อมๆกับชายหนุ่มและหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาในห้อง จงฮยอนเอื้อมมือไปกดสวิตซ์ไฟ ทันทีที่แสงสว่างสาดไปทั่วห้องโซจินก็ต้องทำหน้าเบ้ เมื่อเห็นข้าวของระเกะระกะที่กองอยู่บนพื้นอย่างไม่สนใจใยดี ฝุ่นหนาเป็นนิ้วบนเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นและขยะกองเป็นภูเขาที่ไม่มีใครเอามันไปทิ้งจนกระทั่งขึ้นรา เธอก็รู้อยู่หรอกนะว่าห้องนี้เป็นห้องของผู้ชายสองคนที่ไม่สนใจการทำความสะอาด แต่สภาพนี้มันก็เกินไปจริงๆ
“นี่นายทำความสะอาดห้องสิบปีหนึ่งครั้งใช่มั้ยเนี่ย!”
“พูดมากน่าเธอรีบไปอาบน้ำแล้วกลับบ้านไปเลยไป”
“พอเถียงไม่ได้ก็จะไล่ฉันกลับบ้านเลยนะ”
หญิงสาวพูดพลางกวาดสายตาไปทั่วห้องรกๆของเขา
“ว่าแต่....บ้านนายมีเครื่องเล่นซีดีรึเปล่า”
“ของแบบนั้นมันก็ต้องมีอยู่แล้วแหละน่า”
“ดี....ฉันอยากรู้แล้วว่าในแผ่นซีดีแผ่นนี้มันมีอะไรอยู่”
โซจินพูดก่อนจะชูกล่องแผ่นซีดีสีเงินวาววับขึ้นในอากาศ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอก็จะรู้แล้วซินะว่าความลับของอึนจองมันคืออะไร.....
 
 

จงฮยอนใช้เท้าเขี่ยข้าวของที่กองอยู่บนพื้นให้ออกไปพ้นทางก่อนจะวางเครื่องเล่นซีดีลงบนโต๊ะ เขาจัดการต่อสายระโยงระยางเข้ากับโทรทัศน์จอแบนราคาแพงที่ไม่น่ามาอยู่ในห้องโทรมๆแบบนี้ได้
“อ่าว..เฮ้ย!ทำไมมันไม่ติดละเนี่ย”
ชายหนุ่มพูดหลังจากกดเปิดเครื่องเล่นซีดีแล้วแต่กลับไม่มีอะไรขึ้นมาบนหน้าจอดิจิตอลของมันเลย
“ขอโทษ.....เล่นตลกอยู่คณะไหนเนี่ย นายยังไม่ได้เสียบปลั๊กโว๊ย!”
โซจินที่นั่งเท้าคางอยู่บนโซฟาพูด
“เออจริงด้วยแฮะ”
จงฮยอนเกาหัวอย่างมึนๆก่อนจะเดินไปเสียบปลั๊กเครื่องเล่นซีดี และยัดแผ่นซีดีเจ้าปัญหาเข้าไปในเครื่องหลังจากกดปุ่มเพลย์ไม่นานหน้าจอโทรทัศน์ก็มืดสนิท หัวใจของพวกเขาทั้งคู่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ในแผ่นซีดีแผ่นนี้มันมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่นะ............
(ตึด ตือ ดึด ตึด ตือ ดึด ตึ้ด ตือ ตะ ดึด ตึด ตือ)
เสียงเพลงดังออกมาจากลำโพง ก่อนที่ภาพพื้นหลังสีฟ้าและลายดอกไม้สีน้ำเงินสดใสจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรทัศน์
“ฉันว่าเพลงนี้มันคุ้นๆยังไงชอบกลนะ”
จงฮยอนพูดก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
(สวัสดีครับคุณหนูๆ วันนี้ได้เวลาพบกลับ.....กล้วยหอมจอมซน!)
โซจินอ้าปากค้างเมื่อตัวละครที่เป็นกล้วยหอมในชุดนอนสองตัววิ่งเข้ามาในฉากก่อนจะพูดประโยคเด็ดที่ทำให้เธอถึงกับต้องกุมขมับ
(นายคิดอย่างที่ฉันคิดมั้ยบี1)
(ฉันก็คิดอย่างที่นายคิดนั่นแหละบี2)
(ได้เวลาไปบ้านหมีเท็ดดี้แล้ว!!)
ทั้งจงฮยอนและโซจินรู้สึกเหมือนอยากจะเอาหัวของตัวเองไปโขกกับโทรทัศน์ เมื่อพบว่าสิ่งที่พวกเขาอุตส่าห์หามาโดยแลกกับกลิ่นขยะเน่าๆคือ.....
“กล้วยหอมจอมซน!!”
 
 

โซจินเดินออกมาจากห้องน้ำโดยสวมเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งและกางเกงขาสั้นของจงฮยอนเอาไว้ หญิงสาวค่อยๆใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยของตัวเองเบาๆ การอาบน้ำล้างตัวจากกลิ่นเน่าๆของถังขยะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้างหลังจากเจอพิษความลับกล้วยหอมจอมซนของอึนจองเข้าไปเต็มๆ
“ยัยโซจิน! นี่เธอเข้าไปปูกระเบื้องห้องน้ำบ้านฉันใหม่ใช่ไหมเนี่ย เมื่อไหร่จะอาบเสร็จซักที!”
จงฮยอนพูดโดยที่สายตาของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเกมส์เพลย์บนจอโทรทัศน์
“ฉันอาบเสร็จแล้วย๊ะ!”
หญิงสาวพูดก่อนจะฟาดผ้าขนหนูลงบนหัวเขาพอดีเป๊ะ ชายหนุ่มคว้าผ้าขนหนูผืนนั้นเอาไว้และกำลังคิดว่าจะปามันกลับไปให้โซจินด้วยความหมั่นไส้ แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับทำให้จงฮยอนจ้องเธอจนตาค้าง เพราะผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่ดุยุ่งเหยิง กับเสื้อผ้าตัวหลวมโคร่งที่เธอสวมอยู่......ผู้หญิงคนนี้มีเวทมนตร์รึไงนะถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ก็ยังทำให้เขาอดใจสั่นไม่ได้
“เป็นอะไรไปนะนาย”
โซจินถามเมื่อเห็นว่าเขานั่งเงียบไปซะนาน
“คือ....ฉัน...ฉัน”
“....”
“ฉันกำลังคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องไปอาบน้ำแล้วละ...อืม..ฉันคิดแบบนี้แหละ”
จงฮยอนพูดติดๆขัดๆจนโซจินต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“หมอนี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนี่นา...”
“แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรอีกนะ”
“มี!”
“...”
“ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว ทำอะไรให้กินหน่อยดิ!”
“แค่เนี้ย”
“ก็แค่นี้อะดิ”
“แล้วก็ทำเป็นอ้ำๆอึ้งๆนะนาย ในตู้เย็นบ้านนายมีอะไรบ้างละฉันจะได้เลือกเมนูอาหารถูก”
“ไม่ต้องห่วงตู้เย็นบ้านฉันมีของพอทำอาหารโต๊ะจีนเลยแหละ ฝากด้วยนะยัยซื่อบื้อ!”
“จงฮยอนพูด เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปก่อนจะแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเกือบซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงกล่ำมากขึ้นทุกทีของตัวเองเอาไว้ไม่ทัน.....
 

 
“ซุปเต้าหู้ ซุปหมู ผัดผักใส่กุ้งจะทำอะไรดีนะ”
โซจินนึกถึงเมนูอาหารสองสามอย่างที่ทำง่ายและอร่อย ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดตู้เย็นแล้วก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง ผักชีเหี่ยวรอวันลงถังขยะ เนื้อหมูสองสามชิ้นที่เริ่มส่งกลิ่นเหม็นกับกองอาหารกระป๋องมากมายมหาศาลพวกนี้มันอะไร!
“หิวจะตายอยู่แล้ว เสร็จรึยัง”
เสียงของจงฮยอนดังขึ้นข้างๆตัวเธอ หญิงสาวกะว่าจะหันไปเฉ่งเขาให้เละ
“เนี่ยนะที่บอกว่าของในตู้เย็นทำอาหารโต๊ะจีนได้! โต๊ะจีนลิงละซิไม่ว่า!”
“เสร็จอะไรกันไหนบอก.......ฮึก”
โซจินช็อกจนตาตั้งเมื่อหันกลับไปเห็นจงฮยอน ที่อยู่ในสภาพสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว ร่างกายท่อนบนของชายหนุ่มถูกปล่อยให้เปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผงอกกว้าง และกล้ามเป็นมัดๆอย่างนักกีฬาของเขามันทำให้หญิงสาวรู้สึกวิงเวียนและอยากจะ..........
“กรี๊ด!!”
“เฮ้ย!!”
เสียงกรีดร้องของโซจินทำให้จงฮยอนตกใจจนต้องรีบยกมือปิดบังร่างกายของตัวเองเอาไว้
“ขะ....ขอโทษฉันลืมไปว่าเธอเป็นผู้หญิง”
“นายกลับไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเลยไป!”
โซจินตะโกน หญิงสาวรู้สึกได้ถึงแก้มที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทุกทีของตัวเอง
“เธอเป็นอะไรไปเนี่ยหน้าแดงเป็นตูดลิงชิมแฟนซีแล้ว”
“กรี๊ด!!......จะลิงชิมแฟนซี ลิงอุรังอุตัง หรือลิงคิงคองมันก็เรื่องของฉัน! นาย...นาย..ไปเลยนะ!...ไปเดี๋ยวเน้!!!!!!”
เธอเริ่มหยิบอุปกรณ์เครื่องครัวใกล้ๆตัวมาปาใส่เขาก่อนจะเริ่มการกรีดร้องที่ไร้สติและบ้าคลั่งแบบสุดๆ ออกมา ก็ใครมันจะไปมีสติกันได้ละถ้ามีผู้ชายยืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าแบบนี้!
 
 
จงฮยอนที่กลับออกมาจากห้องน้ำโดยสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบๆและกางเกงขาสั้นลายลิงถือกล้วยนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นหอมที่โชยออกมาจากห้องครัว
“ถ้ายัยนี่จะได้เรื่องอะไรซักอย่าง ก็คงมีแต่เรื่องอาหารนี่แหละนะ”
ชายหนุ่มคิดก่อนจะตั้งหน้าตั้งตารออาหารฝีมือโซจินอย่างคาดหวัง และแล้วโซจินก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมชามซุปกลิ่นหอมฉุย และอะไรซักอย่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องมีส่วนผสมหลักเป็นปลากระป๋องแน่นอน
“อะไรเนี่ย”
เขาถาม
“ข้าวผัดปลากระป๋อง กับซุปผักกาดดองไง”
“หะ! ข้าวผัดปลากระป๋อง...ยัยบื้อมีใครเขาเอาปลากระป๋องมาทำข้าวผัดกันบ้างหะ!”
“ก็ฉันนี่ไง อย่าเรื่องมากได้มั้ยสำหรับซากอาหารในตู้เย็นบ้านนายทำออกมาได้แค่นี้ก็บุญแล้วยะ!”
โซจินบ่นออกมาก่อนจะตักข้าวผัดสีแดงเถือกใส่ชามเล็กๆแล้วยื่นมันไปให้จงฮยอน
“กินซะ แล้วไอ้หมูเน่าๆกับผักชีเหี่ยวๆก็หัดเอาไปทิ้งซะมั่งนะ”
เธอพูดขณะที่กำลังตักข้าวเข้าปากแต่เสียงบางอย่างที่นอกบ้านกลับทำให้หญิงสาวต้องวางช้อนลงก่อนจะวิ่งตรงไปที่หน้าต่าง เสียงเปาะแปะของหยดน้ำที่ร่วงลงมากระทบพื้นทำให้โซจินเดาได้ไม่ยากว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น สายฝนค่อยๆตกปรอยปรายลงมาจากกลุ่มก้อนเมฆดำทะมึน ก่อนจะค่อยๆกลายเป็นห่าฝนที่เทลงมาไม่ขาดสาย ทั้งๆที่เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ท้องฟ้ายังแจ่มใสอยู่แท้ๆ แต่ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าถ้าฝนตกหนักขนาดนี้แล้วเธอจะกลับบ้านยังไงกันละ!
“แย่ชะมัด ทำไมถึงได้ตกหนักขนาดนี้นะ”
เธอพูดในขณะที่ทอดสายตาไปยังสายฝนที่ไม่มีท่าทีว่าจะซาลงเลยซักนิด
“ฝนตกงั้นเหรอ”
จงฮยอนพูดหลังจากจัดการซดซุปผักกาดดองจนเกลี้ยงชาม
“งั้นฉันมีข่าวดีกับข่าวร้ายจะบอกเธอแล้วละ”
ชายหนุ่มจัดการเขี่ยอะไรบางอย่างที่ซุกอยู่ใต้โต๊ะกินข้าวออกมาก่อนจะเตะมันไปหาโซจินเบาๆ พอมองใกล้ๆหญิงสาวถึงรู้ว่ามันคือร่มเก่าสนิมเขรอะที่ดูท่าจะไม่มีประสิทธิภาพในการกันน้ำฝนเอาซะเลย
“ข่าวร้ายคือนี่เป็นร่มคันเดียวที่บ้านฉันมี.....ส่วนข่าวดี”
“...”
“คืนนี้เธอคงต้องนอนค้างบ้านฉันแล้วล่ะ”
“อ้อนอนค้างบ้านนาย....หา!!”
หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เรื่องอะไรจู่ๆจะมาบอกให้ผู้หญิงนอนค้างบ้านผู้ชายแบบนี้เนี่ย!
“ทำไมจะต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วย วันนี้จองชินกลับไปหาพ่อกับแม่ที่ปูซานเพราะงั้นเธอนอนห้องหมอนั่นก็ได้”
“ถึงอย่างนั้นก็เหอะ จู่ๆจะมาบอกให้ฉันนอนบ้านนายเนี่ยนะ”
โซจินพูดก่อนจะผลุบใบหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแก้มที่เริ่มแดงกล่ำของตัวเอง
“ตามใจ...งั้นก็เชิญฝ่าฝนกลับบ้านไปเลยไป”
เขาพูดก่อนจะหันไปสนใจข้าวผัดปลากระป๋องต่อ
“นี่ไม่คิดจะรั้งอะไรกันหน่อยเลยรึไงนะ!”
โซจินไม่อยากเสี่ยงเป็นหวัดเพราะการตากฝน และที่สำคัญท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดลงทุกที จากประสบการเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับที่เธอเคยเจอมามันสอนให้รู้ว่าอย่าออกไปเดินนอกบ้านคนเดียวตอนกลางคืนถ้าไม่อยากเจอดี! การมีประสบการณ์สยองขวัญชวนขนหัวลุกอีกสักครั้งมันไม่ดีแน่ ดังนั้นอีกสองชั่วโมงต่อมาโซจินจึงกำลังยืนมองประตูห้องที่จงฮยอนบอกว่าเป็นห้องนอนของจองชิน ซึ่งตอนนี้เจ้าของห้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่ปูซาน คืนนี้หญิงสาวคงจะได้นอนที่นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าประตูห้องมันดันถูกล็อคไว้นี่ซิ! จงฮยอนพยายามควานหากุญแจจนทั่วบ้านรกๆของเขาแต่กลับไม่เจออะไรซักอย่าง งานนี้มันต้องเล่นงานเจ้าน้องชายตัวแสบของเขาให้เละที่ดันอุตริล็อคห้องไว้แบบนี้
(ฮัลโหล พี่ครับคิดยังไงโทรมาหาผมเนี่ย ทนคิดถึงน้องชายที่น่ารักคนนี้ไม่ไหวใช่ปะ)
เสียงสดใสของจองชินดังออกมาจากโทรศัพท์ทันทีที่เขารับสายของจงฮยอน
“ไม่ต้องพูดมาก! นายล็อคห้องไว้ทำซากอะไรหะ แถมฉันยังหากุญแจไม่เจออีกต่างหาก”
(แล้วพี่จะหากุญแจเจอได้ยังไงในเมื่อกุญแจมันอยู่กับผมที่ปูซานนี่ไง)
“หา!! นายจะพากุญแจไปเที่ยวพักร้อนรึไงถึงได้เอาไปปูซานด้วยนะหะ!!”
(โห่พี่ครับ ความลับในห้องผมออกจะเยอะมันก็ต้องมีปิดบังซุกซ่อนกันมั่งแหละ มันจะได้ดูลึกลับน่าค้นหาไง แต่พี่จะเข้าไปในห้องผมทำไมเนี่ย?)
“เอ่อ.....ฉัน...ฉันว่าจะทำความสะอาดห้องนายนะ”
คำโกหกหลุดออกมาจากปากชายหนุ่มทันทีถ้าหากว่าบอกไปตามตรงว่าพาโซจินมานอนค้างที่บ้านงานนี้ได้ตอบคำถามกันอีกยาวแน่
(ทำความสะอาด?)
“ก็เอออะดิ....ฉันหากุญแจไม่เจอก็เลยโทรมาถาม...แค่นี้แหละ!”
จงฮยอนพูดก่อนจะรีบตัดสายทิ้งไป ทำให้จองชินที่อยู่ปลายสายถึงกับต้องยืนมองโทรศัพท์ด้วยความสงสัย ทำความสะอาดห้องของเขาเนี่ยนะ ขนาดห้องตัวเองจงฮยอนยังปล่อยให้รกเป็นรังหนู ถ้าเชื่อก็คงต้องไปนอนแช่ปรักกินหญ้าแทนไอ้ทุยในท้องนาแล้วละ.....
 

 
“นี่นายโทรศัพท์เสร็จรึยังฉันง่วงจะแย่แล้วนะ! เมื่อไหร่จะเข้าห้องน้องนายได้ซักที”
โซจินพูดก่อนจะหาวออกมา ตอนนี้กำลังจะห้าทุ่มอยู่แล้วตามจริงหญิงสาวควรจะเข้านอนไปตั้งนานแล้วด้วย
“ฉันคิดว่า.....เราคงจะเปิดห้องนั้นไม่ได้อีกจนกว่าจองชินจะกลับมาจากปูซาน”
“หา!...แล้วฉันจะไปนอนที่ไหนละ  นายอย่าบอกนะว่าจะให้ฉันออกไปนอนข้างนอกนะ!!”
เธอพูดก่อนจะทำหน้าเบ้ ก็ข้างนอกมันทั้งหนาวทั้งยุงเยอะเลยนี่นา
“งั้นคืนนี้เธอไปนอนห้องฉันก่อนแล้วกัน”
จงฮยอนพูดก่อนจะชี้ไปที่ห้องนอนของเขาซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องนอนของจองชิน โซจินหันกลับมามองชายหนุ่มอย่างแปลกใจนี่เขากำลังจะเสียสละห้องนอนของตัวเองให้เธอ แล้วเขาก็จะยอมออกไปนอนข้างนอกงั้นเหรอ บางทีผู้ชายคนนี้ก็เป็นสุภาพบุรุษกว่าที่เธอคิดแฮะ.....
 

 
โซจินเปิดประตูเข้าไปในห้องของจงฮยอน แล้วมันก็เป็นไปตามคาดห้องของเขาทั้งรกทั้งสกปรกยังกับสิบปีที่ผ่านมานี้ไม่เคยมีการทำความสะอาดเกิดขึ้นเลยซักครั้ง ตรงกลางห้องมีเตียงนอนขนาดกลางที่ผ้าปูเตียง ผ้าห่มและหมอนกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวสะดุดตามากที่สุดก็คือตุ๊กตาลายคิตตี้สีขาวหมองๆที่นอนแอ่งแม้งอยู่บนเตียง สภาพของมันยังกับโดนนอนกอดมาทุกคืนงั้นแหละ แล้วโซจินก็ต้องหลุดขำออกมาเมื่อนึกถึงภาพของจงฮยอนที่กำลังนอนน้ำลายยืดกอดตุ๊กตาตัวนี้อยู่บนเตียง หญิงสาวกำลังจะเดินเข้าไปหาเจ้าตุ๊กตาตัวนั้นแต่เธอเกือบจะล้มหน้าคว่ำอยู่ตรงนั้นเมื่อเดินไปสะดุดอะไรบางอย่าง
“ทำไมถึงเอาอะไรแบบนี้มาวางไว้บนพื้นนะ!”
โซจินก้มลงไปมองและพบว่ามันคือกล่องกระดาษสีฟ้าใบเล็กๆ รูปถ่ายหลายใบหกออกมา หญิงสาวค่อยๆก้มลงไปเก็บพวกมันขึ้นมา ดูเหมือนหลายใบจะเป็นรูปของจงฮยอนตอนเด็กๆ โซจินถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นว่ารูปใบหนึ่งจงฮยอนที่ตอนนั้นน่าจะอายุประมาณแปดถึงเก้าขวบกำลังโพสต์ท่าเบ่งกล้ามเรียนแบบนักมวยปล้ำที่กำลังดังในตอนนั้นแถมยังพยายามทำหน้าตาให้ดูน่ากลัวอีกต่างหาก แต่ดูยังไงโซจินก็ยังมองว่ามันเหมือนคนกำลังปวดท้องจะเข้าห้องน้ำซะมากกว่า แต่แล้วรูปใบหนึ่งกลับทำให้รอยยิ้มของเธอหายไป...........ในรูปเป็นภาพของจงฮยอนกับคนอีกสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ชายผมสีดำสนิทใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ของเขากำลังจ้องมาที่กล้อง ชายหนุ่มยิ้มกว้างจนทำให้เห็นเขี้ยวเล็กๆที่ยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์เข้าไปใหญ่ ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวดวงตากลมโตแก้มยุ้ยๆกับผมยาวดำขลับทำให้เธอดูน่ารักมาก ทั้งคู่กำลังยิ้มอย่างสดใส มีเพียงจงฮยอนที่กำลังยิ้มเจื่อนๆและดูเหมือนการยิ้มสำหรับเขาในตอนนั้นจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในโลก.........
“ทำไมเขาจะต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยนะ”
แต่โซจินยังไม่ทันได้หาคำตอบให้กับคำถามนั้นจู่ๆประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับจงฮยอนที่เดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวรีบยัดรูปพวกนั้นลงไปในกล่องกระดาษตามเดิมก่อนจะโยนมันเข้าไปใต้เตียงและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องรูปเมื่อกี้
“เมื่อกี้เธอทำอะไรนะ”
จงฮยอนถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทางลนลานผิดปกติของหญิงสาว
“เปล่าซักหน่อย.....ว่าแต่นายเหอะเข้ามาทำไมไม่ทราบฉันจะนอนแล้วนะ”
“ถามแปลกๆนะเธอก็ต้องเข้ามานอนนะซิ”
“อ้อเข้ามานอน.......หา!!”
โซจินร้องออกมาด้วยความตกใจ นี่เขาไม่ได้ตั้งใจจะยกห้องนี้ให้เธอแล้วตัวเองจะออกไปนอนข้างนอกหรอกเหรอ
“ไหนนายบอกว่าจะให้ฉันนอนห้องนี้ไง!”
“ก็ใช่ฉันบอกให้เธอนอนห้องนี้...แต่ฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันจะไปนอนที่อื่นนิ”
จงฮยอนพูดก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจหญิงสาวที่ยืนโวยวายอยู่ข้างๆเลยซักนิด เรื่องอะไรเขาจะต้องออกไปนอนตากยุงข้างนอกด้วยละ!
“เดี๋ยว! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันเป็นผู้หญิงนายเป็นผู้ชายแล้วเราจะนอนห้องเดียวกันได้ยังไง!”
หญิงสาวพยายามออกแรงลากจงฮยอนให้ลงมาจากเตียง
“งั้นเธอก็ออกไปนอนข้างนอกซิ”
“นายว่าไงนะ!”
“ถ้าเธอไม่อยากนอนห้องเดียวกับฉันเธอก็ออกไปนอนข้างนอกซิ”
“มีผู้ชายที่ไหนเขาไล่ผู้หญิงออกไปนอนนอกห้องแล้วตัวเองหลับสบายอยู่บนเตียงบ้าง!”
“งั้นก็นอนนี่แหละ”
“กรี๊ด!!!!”
โซจินร้องลั่นเมื่อจู่ๆจงฮยอนก็ดึงเธอเข้าไปหาเขา และสุดท้ายเธอก็ซบลงบนตัวเขาแบบเต็มๆ กลิ่นหอมอ่อนๆที่ออกมาจากตัวชายหนุ่มมันทำให้เธอเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด แก้มขาวๆเริ่มมีเลือดสูบฉีดขึ้นมาจนแดงกล่ำ เอาอีกแล้ว!อาการเดิมๆที่เกิดขึ้นกับเธอเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้....
“ก็แค่นอนเงียบๆไม่เห็นจะยากตรงไหน”
จงฮยอนพูดพร้อมกับพลิกตัวโซจินให้ลงไปนอนข้างๆเขาก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวหญิงสาว
“ราตรีสวัสดิ์ปาร์คโซจิน”
แสงไฟในห้องดับลง แต่หัวใจของหญิงสาวกลับเต้นแรงไม่ยอมกลับมาเป็นปกติซักที....เธอจะหลับได้ยังไงถ้ายังเป็นแบบนี้!........โดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆกำลังมีอาการไม่ต่างกับเธอเลย.....

***********************************************
ชื่อตอนนี้ถูกไรเตอร์ตั้งออกมาด้วยความสิ้นคิดแบบสุดๆ5555+
ตอนแรกว่าจะให้มันออกมาหวานๆแล้วนะเนี่ย ดันออกมาหวานแบบขาดแคลนน้ำตาลซะงั้น555
ปกติไรเตอร์จะเอาต้นฉบับที่พิมพ์เสร็จแล้วไปให้เพื่อนตรวจให้แต่คราวนี้ดันลืมซะนี่(พึ่งพิมพ์เสร็จเมื่อคืนแล้วมันเบลอๆ555) ก็เลยต้องมานั่งตรวจเอง ถ้าคำผิดเยอะไปหน่อยก็ต้องขออภัยด้วยนะค่ะทุกคน^^

อย่าลืมติดตามตอนหน้ากันนะค่ะทุกคนเรื่องราวกำลังเข้มข้น(รึเปล่าหว่า5555)
แล้วเจอกันศุกร์หน้าเน้อ^_^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #278 jyh (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 16:23
    กลายเป็นการ์ตูนไปสะงั้นนน

    ฮ่าๆๆๆๆๆ

    เเหมนอนห้องเดียวกันทีเดียวเชียว
    #278
    0
  2. #174 KyuhyunWife (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:33
    หนุกๆๆๆๆๆ
    #174
    0
  3. #173 Pookkapik (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 12:25

     อยากอ่านต่ออีกแล้วอ่ะ...

    อัพเร็วๆนะ อยากอ่านต่อแล้วครับ

    #173
    0
  4. #172 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 11:34
    อยากได้หวานๆๆๆมากกว่านี้อ่ะ...อยากดูฉากอินเลิฟของพระเอกกับนางเอก

    ปล.หนุกมากกกกนะจ๊ะตอนนี้อ่าาาาารีบๆๆแต่งนะ สู้ๆๆๆ
    #172
    0
  5. #171 MYH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กันยายน 2554 / 09:24
    ว้าวๆๆ.....น่ารักที่สุดเลย ฮยอน + โซจิน รู้สึกแปลกๆ เริ่มจะคลิ๊กกันโดยไม่รู้ตัวซินะ น่ารักเว่อๆๆๆ อะ อยากให้ถึงวันศุกร์เร็วๆๆ จังเลยอยากอ่านต่อแล้วน๊าาา



    #171
    0
  6. #170 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2554 / 18:41
    กล้วยหอมจอมซน เหอะๆๆๆ
    หวานกว่านี้ได้อีกปะไรเตอร์
    เราต้องการเป็นเบาหวานให้ตายกันไปข้างเลย อิอิ

    ตอนนี้น่ารักมาก เป็นกำลังใจให้ค่ะ แล้วจะรอวันศุกร์หน้านะ
    #170
    0
  7. #169 นัท (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2554 / 18:24
    ว้าว

    หวาน ๆๆๆ
    #169
    0