[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 15 : ตอนที่14 ผู้ต้องสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.ย. 54

 

14
ผู้ต้องสงสัย
“อึนจอง”
อึนจองที่กำลังยัดหนังสือเล่มหนาลงกระเป๋าหันไปมองทางคนที่เรียกชื่อเธอ และพบว่าคนๆนั้นคือโซจินที่กำลังยืนยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดี
“มีอะไรเหรอโซจิน”
“เมื่อกี้ฉันเดินผ่านอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษถ้าทางเขาจะอยากเจอเธอนะ”
“อาจารย์วิชาภาษาอังกฤษ?”
หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อนึกถึงใบหน้าอ้วนฉุ เครื่องสำอางหนาเตอะและผมทรงกระบังลมของอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษ จะอยากเจอเธอไปทำไมกัน?
“อืม...ดูเหมือนอาจารย์เขาจะกำลังอารมณ์เสียอยู่ด้วยฉันว่าเธอรีบไปดีกว่านะ”
โซจินพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วง
“ขอบใจมากนะโซจิน”
อึนจองพูดก่อนจะรีบวิ่งออกไปใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่ากิตติศัพท์ความโหดของอาจารย์คนนี้มันมากมายขนาดไหน แล้วยิ่งตอนกำลังอารมณ์เสียแบบนี้อีก ถ้าหากอึนจองไปช้าแม้แต่วินาที่เดียวงานนี้มีแต่ตายกับตาย! ในขณะที่โซจินเหยียดยิ้มออกมาด้วยความพอใจเมื่อหันไปเห็นกระเป๋านักเรียนที่อึนจองลืมวางไว้บนโต๊ะ เธอลงทุนเล่นละครฉากใหญ่ก็เพื่อสิ่งนี้แหละ! หญิงสาวหันไปมองรอบๆตัวเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครกำลังสังเกตว่าเธอทำอะไรอยู่ และพบว่าในห้องเรียนมีเพียงยัยอ้วนคนหนึ่งที่กำลังแอบกินขนมใต้โต๊ะกับจงฮยอนที่ฟุบหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนโต๊ะของเขา
“งานนี้ทางสะดวก!!”
หญิงสาวค่อยๆล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะพยายามควานหาอะไรบางอย่างในนั้น แต่ไม่ว่าจะหาเท่าไหร่โซจินกลับไม่พบอะไรเลยที่มีลักษณะคล้ายกับวัตถุสีเงินที่อึนจองเก็บได้ในห้องชีวะ
“ทำอะไรนะโซจิน”
หญิงสาวสะดุ้งจนสุดตัวเมื่อจู่ๆเสียงของอึนจองก็ดังขึ้นข้างหลังเธอ
“อะ....เอ่...คือฉันเห็น...เห็น”
“....”
“เห็นกระเป๋าเธอลืมรูดซิบนะก็เลยรูดให้”
คำโกหกหลุดออกมาจากปากของโซจินพร้อมกับรอยยิ้มแหยๆที่เธอพยามใช้มันกลบเกลื่อนอาการตกใจของตัวเอง
“เหรอ....แต่บังเอิญว่ากระเป๋าของฉันมันดันไม่มีซิบให้รูดนะซิ”
“หา!”
อึนจองหยิบกระเป๋านักเรียนสีดำสนิทซึ่งเป็นแบบติดกระดุมของตัวเองชูขึ้น ทำให้โซจินรู้ตัวว่าคำโกหกของเธอมันมีช่องโหว่รูเบ่อเริ่ม!
“ก็แค่พูดผิดจากติดกระดุมเป็นรูดซิบ.....มันจะแปลกตรงไหนสุดท้ายยัยนี่ก็ช่วยปิดกระเป๋าให้เธออยู่ดี”
เสียงสะลึมสะลือดังมาจากโต๊ะของจงฮยอน เขาตื่นตั้งนานแล้วและเห็นทุกอย่างที่โซจินทำ
“อะ...อือฉันพูดผิดนะ แหมแย่ๆจริงๆเลย”
หญิงสาวรีบเออออตามเขาไปทันที แต่มันก็ยังไม่ทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของอึนจองคลายลงได้
“แล้วเรื่องอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษละฉันไปหาตามที่เธอบอกแล้วแต่อาจารย์คนอื่นบอกว่าเขาลาพักร้อนสามเดือน!”
“คะ....คือ”
น้ำเสียงคาดคั้นของอึนจองทำให้ลิ้นของโซจินมันพันกันจนพูดอะไรไม่ออก
“ใช่ว่าคนเราจะผิดพลาดกันไม่ได้นิ ยัยนี่ก็แค่ฟังผิดนะ”
จงฮยอนพูดช่วยเธออีกครั้งแต่คราวนี้เขามายืนอยู่ข้างๆหญิงสาวพร้อมกับจ้องมองอึนจองด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์
“รู้สึกว่านายจะรู้ดีกว่าโซจินซะอีกนะจงฮยอน”
“ฉันจะรู้อะไรมันคงไม่เกี่ยวกับเธอหรอกมั้ง”
“อ๊าฉันนี่มันแย่ๆจริงๆทำไมเป็นแบบนี้นะ....ท่าทางช่วงนี้ฉันจะเบลอๆนะก็เลยพูดผิดบ่อยๆ แหะๆๆๆ”
โซจินที่เห็นว่าสถานการณ์ชักจะครุกรุ่นขึ้นทุกทีพูดขึ้น พร้อมกับตบหัวตัวเองเบาๆ
“เกือบตายแล้วมั้ยละปาร์คโซจิน”
“นั่นซิ....ถ้าทางคงจะเบลอมากซะจนทำให้เธอเปลี่ยนไปเลยนะ!”
อึนจองพูดเสียงเย็นชาก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปอย่างหัวเสีย.....
 



 
โซจินทิ้งร่างบอบบางของตัวเองลงบนเก้าอี้ยาวในสวนสาธารณะอย่างหมดแรง นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ยนอกจากจะค้นไม่เจออะไรในกระเป๋าอึนจอง ยังทำให้เพื่อนรักมองเธอเป็นพวกหน้าสงสัยที่ชอบค้นกระเป๋าชาวบ้านเป็นงานอดิเรกอีกต่างหาก
“เอานี่ไปยัยโง่”
เสียงทุ้มนุ่มของจงฮยอนดังขึ้นพร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกยื่นมาตรงหน้าหญิงสาว
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร...แค่ใช้เงินคืนด้วยก็พอ”
กระป๋องน้ำอัดลมที่กำลังจะถูกยกขึ้นดื่มของโซจินค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เธอจะหันไปมองชายหนุ่มที่หย่อนตัวลงนั่งๆข้างตัวเองตาเขียว
“ที่ขอบใจเมื่อกี้ฉันขอคืน!”
“ฉันเห็นเธอเครียดก็เลยอยากให้หัวเราะหรอกน่า”
แต่แทนที่จะทำให้หัวเราะมันดันทำให้หญิงสาวโกรธจนควันแทบจะออกหูซะนี่
“ฉันจะมีอารมณ์หัวเราะลัลล้าได้ยังไงย๊ะ ในเมื่อยังหาของที่อึนจองเก็บไว้ไม่เจอเลยนะ!”
จงฮยอนดื่มน้ำอัดลมรวดเดียวหมดกระป๋องก่อนจะปามันลงถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างๆอย่างแม่นยำ ชายหนุ่มกำลังนึกถึงเรื่องที่โซจินเล่าให้ฟังว่าเธอเห็นอะไรมาบ้าง
“จากที่เธอเล่า เธอเชื่อใช่ไหมว่าของที่พี่เจสสิก้าทำตกมันสามารถสาวไปหาตัวคนร้ายได้นะ”
โซจินพยักหน้าตอบคำถามของชายหนุ่ม
“ถ้าของที่ว่ามันสำคัญขนาดนั้น ใครมันจะโง่เอาใส่ไว้ในกระเป๋าให้คนอื่นหาเจอง่ายๆละ”
จงฮยอนพูดเสียงเรียบ ในขณะที่ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างเพราะความคิดใหม่ๆกำลังผุดขึ้นมาในหัว
“ใช่แล้ว! อึนจองจะต้องเก็บเอาไว้ในที่ๆเธอคิดว่าปลอดภัยที่สุดแน่ๆ”
“...”
“ถ้างั้นจะเป็นที่ไหนไปได้อีก นอกจากบ้านของอึนจองเอง ใช่ๆๆมันต้องเป็นที่นี่แน่ๆ!!”
เธอตะโกนออกมาด้วยดีใจ ก่อนจะกระโดดเข้าไปกอดจงฮยอนและหอมแก้มเขาไปสองฟอดใหญ่ๆอย่างลืมตัว
“นายฉลาดมากๆเลยจงฮยอน! ถ้าไม่ได้นายฉันจะต้องนึกไม่ออกแน่ๆว่าน่าจะเป็นที่ไหน!”
“อะ...อือ...ก็นะ”
ชายหนุ่มตอบตะกุกตะกักพลางใช้มือลูบแก้มที่เริ่มแดงแจ๋ขึ้นเรื่อยๆของตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาใจเต้นแรงผิดจังหวะแบบนี้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ
 
 




“หาววววว”
จงฮยอนที่กำลังนั่งจับเจ่าอยู่ข้างๆถังขยะใบโตหาวออกมา ใบหน้าของชายหนุ่มยับยู่ยี่เพราะถูกโทรปลุกตั้งแต่เช้าเพื่อให้มานั่งข้างๆถังขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นหึ่งตลอดเวลาใบนี้!
“เอานี่ไป”
โซจินยื่นกาแฟกระป๋องหนึ่งให้เขาก่อนจะหย่อนตัวลงไปนั่งข้างๆชายหนุ่ม จงฮยอนรับกาแฟกระป๋องนั้นมาพลางหันไปมองกระป๋องกาแฟเปล่าอีกเจ็ดถึงแปดใบที่วางอยู่ข้างๆตัว นี่เขาจะต้องกินมันอีกกี่กระป๋องกันละเนี่ย
“ท่าทางฉันจะต้องตาแข็งตายเพราะกาแฟของเธอนี่แหละ”
“ฉันเห็นนายกินเข้าไปเท่าไหร่ก็ยังนั่งหาวอยู่ดี”
“หาวววววว”
จงฮยอนหาวออกมาทั้งๆที่เพิ่งดื่มกาแฟหมดไปอีกกระป๋อง พลางมองไปยังบ้านสองชั้นทาสีชมพูนมเย็นทั้งหลังที่ตั้งยู่ฝั่งตรงข้าม เขานั่งอยู่ข้างๆถังขยะใบนี้และรอให้อึนจองออกมาจากบ้านของเธอเป็นชั่วโมงๆเพื่อหาโอกาสเข้าไปหาของของเจสสิก้าที่อึนจองเก็บเอาไว้ แต่ที่หน้าบ้านสีหวานหลังนี้กลับเงียบกริบไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตซักอย่างยกเว้นหมาน้อยขนปุกปุยที่กำลังเดินมาขุดคุ้ยถังขยะข้างๆจงฮยอน
“โซจินนี่เราจะต้องรออยู่ตรงนี้ไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย”
“ก็.....ก็จนกว่าอึนจองจะออกมาจากบ้านนั่นแหละน่า”
“แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเพื่อนเธอจะออกมาจากบ้านหะยัยบื้อ ถ้าเกิดวันนี้ยัยนั่นนึกคึกอยากนอนอืดอยู่ในบ้านทั้งวันแล้วพวกเราจะทำยังไง”
จงฮยอนเริ่มบ่นออกมาเมื่อขาของเขาชักจะเป็นตะคริวเพราะนั่งท่านี้นานเกินไป
“เออ! นั่นนะซิฉันก็ลืมนึกไปแล้วพวกเราจะทำยังไงดีล่ะ”
“นั่นไงฉันว่าแล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้....เอาเบอร์เพื่อนเธอมาซิ”
“นายจะเอาไปทำไมนะ”
“ก็ฉันจะได้โทรหลอกให้เพื่อนเธอออกมาจากบ้านนะซิ”
“เออเนอะ...ถ้างั้นเดี๋ยวฉันโทรเองก็ได้”
“ถ้าเธอโทรอึนจองก็รู้ซิว่าใครโทรมาแล้วเราจะหลอกยัยนั่นได้ยังไง เอามานี่เลยมา!”
ชายหนุ่มพูดก่อนจะดึงโทรศัพท์สีชมพูสุดหวานออกมาจากมือโซจิน และกดเบอร์ของอึนจองลงในโทรศัพย์ของเขา
“หรือที่รุ่นพี่เจสสิก้าทำให้ยัยนี่มาเจอฉันเพราะยัยนี่มันซื่อบื้อเอามากๆ กันนะ”
(สวัสดีค่ะ)
เสียงหวานของอึนจองดังขึ้นทันทีที่เธอกดรับสายของเขา
“สวัสดีครับคุณฮัมอึนจองผมฮวางแทกูนจากธนาคารแบงค์ซิตี้ครับ ผมโทรมาแจ้งว่ามีรายชื่อของคุณติดอยู่ในลิสท์ค้างชำระค่าบัตรเครดิตครับ”
โซจินต้องกลั้นหัวเราะสุดชีวิตกับท่าทางยังกับมิจฉาชีพตามหน้าหนังสือพิมพ์ของจงฮยอน
(@$&^%$*%$#@$%^&!!!!!!)
“หะ!อะไรนะครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับผมเป็นพนักงานทวงหนี้นะครับเรื่องนั้นจะไปรู้ได้ยังไง เท่าไหร่เหรอครับไม่มากเท่าไหร่หรอกประมาณสองร้อยล้านวอนครับ”
ชายหนุ่มกรอกเสียงไปตามโทรศัพท์พลางทำหน้าเบ้เหมือนต้องการให้โซจินหยุดหัวเราะเขาซักที
“ผมคิดว่าคุณควรรีบมาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยนะครับก่อนที่มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่กว่านี้”
“....”
“ครับที่ธนาคารแบงค์ซิตี้สาขาโซลครับ”
จงฮยอนกดตัดสายไปก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง แค่นี้ก็เหลือแค่รอให้อึนจองออกมาจากบ้าน
“ความชั่วของนายมันเป็นความสามารถพิเศษที่ยอดเยี่ยมมาก”
โซจินพูดพร้อมกับตบมือเปาะแปะอย่างชื่นชม
“ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกว่าโดนชมเลยล่ะ”
หลังจากนั้นไม่นานอึนจองก็ออกมาจากบ้านด้วยใบหน้ายับยู่ยี่เพราะความหัวเสีย การโดนทวงหนี้สองร้อยล้านวอนที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับเธอเลยซักนิด หญิงสาวไม่ลืมที่จะล็อคประตูบ้านก่อนจะเดินออกไปโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนอีกสองคนกำลังถอดถอนใจกับความรอบคอบของเธอ
 




 
“ทางซ้ายอีกนิดหนึ่ง ไม่ใช่ๆๆมากไปแล้ว! นายอยู่นิ่งๆหน่อยได้มั้ยฉันจะปีนขึ้นไปได้ยังไงถ้านายยังส่ายไปส่ายมาแบบนี้!”
โซจินที่กำลังพยายามจะปีนเข้าไปในบ้านของอึนจองบ่นออกมาเมื่อจงฮยอนที่ทำหน้าที่เป็นฐานให้เธอเหยียบเอาแต่เซไปเซมาไม่หยุด
“ที่เธอพูดเนี่ยดูน้ำหนักกับขนาดตัวตัวเองบ้างรึเปล่า....อ๊าก!”
จงฮยอนร้องลั่นเมื่อหญิงสาวกระแทกเท้าตัวเองแรงๆบนหลังของเขา
“สม!ทีนี้ก็หยุดปากหมาแล้วอยู่นิ่งๆฉันจะปีนขึ้นไปแล้ว”
โซจินเกาะซี่ประตูเหล็กเย็นเฉียบไว้แน่นก่อนจะค่อยๆปีนขึ้นไป หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกตอนที่มองลงมาข้างล่างและเห็นว่าตัวเองอยู่สูงจากพื้นมากพอที่จะทำให้เธอตกลงมาคอหักตาย! แต่ในที่สุดโซจินก็สามารถหย่อนตัวลงมาบนพื้นสนามหน้าบ้านของอึนจองได้อย่างปลอดภัย
“หัวใจเกือบวายตาย”
เธอใช้มือทาบหัวใจที่กำลังเต้นระรัวของตัวเอง หญิงสาวไม่เคยคิดเลยว่าความสูงมันน่ากลัวมากขนาดนี้
“เข้าไปข้างในกันเถอะ”
จงฮยอนที่เพิ่งลงมาถึงพื้นพูดก่อนจะฉุดข้อมือโซจินให้เดินเข้าไปกับเขา ประตูบ้านของอึนจองไม่ได้ถูกล็อคไว้เหมือนประตูรั้วทำให้พวกเขาสามารถเข้าไปข้างในได้อย่างง่ายดาย ภายในบ้านถูกทาด้วยสีชมพูนมเย็นหวานแหววแบบเดียวกับข้างนอก เพราะบ้านหลังนี้เป็นบ้านของอึนจองเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปีทำให้โซจินรู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้ แต่หญิงสาวกลับมองไปรอบๆตัวอย่างงงๆเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มหาจากตรงไหนก่อนดี
“เธอขึ้นไปหาชั้นสองนะ เดี๋ยวฉันจะหาชั้นล่างเอง”
จงฮยอนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเธอช่วยตัดสินใจให้ หญิงสาวพยักหน้ารับคำก่อนจะวิ่งขึ้นไปชั้นบน โซจินจำได้ว่าห้องของอึนจองตั้งอยู่ฝั่งขวาริมสุดของทางเดิน ถ้าจะเริ่มหาจากที่ไหนในชั้นนี้ก็ต้องเป็นห้องนอนของอึนจองนี่แหละ เธอตรงเข้าไปที่ลิ้นชักซึ่งดูสะดุดตาที่สุดในห้องนั้นและเริ่มลงมือค้นหาของที่ต้องการอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้อึนจองจับได้ว่าเธอแอบเข้ามาในบ้านหลังนี้ แต่ฟังจากเสียงโครมครามที่ชั้นล่างแล้วจงฮยอนคงจะไม่ได้คิดแบบเธอซินะ....
 





“เฮ้อ....”
โซจินพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย เธอชักจะถอดใจซะแล้วหลังจากค้นลิ้นชักและตู้เก็บของอีกสามตู้ในห้องนอนของอึนจอง
“ยัยนี่มันจะมีตู้เก็บของไว้ถมที่รึไงเนี่ย!”
หญิงสาวคิดก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง
“ทำไมหมอนบ้านอึนจองมันแข็งอย่างนี้เนี่ย!”
เธอบ่นก่อนจะดึงหมอนเจ้าปัญหาออกมาและกำลังจะจัดการปามันทิ้ง แต่กลับมีบางอย่างร่วงลงมาจากหมอนนี่ซินะต้นเหตุของความแข็ง หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดูและพบว่ามันคือกล่องซีดีทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเงินข้างในมีแผ่นซีดีที่ถูกเขียนไว้ว่า “ความลับ^^” หรือจะเป็นไอ้นี่! สีเงินวิบวับของมันทำให้โซจินนึกถึงแสงสีเงินของสิ่งที่เจสสิก้าทำตกในคืนนั้น....
“จงฮยอนฉันเจอแล้ว! ต้องเป็นไอ้นี่แน่ๆเลย”
หญิงสาวพูดด้วยความตื่นเต้นก่อนจะยื่นกล่องแผ่นซีดีให้จงฮยอน
“แผ่นซีดีงั้นเหรอ....เธอแน่ใจนะว่าเป็นไอ้นี่”
“ทำไมก็ต้องแน่ใจซิ!”
“ก็ถ้าเป็นของที่อึนจองอยากจะซ่อนเอาไว้ทำไมจะต้องเขียนคำว่าความลับแถมยังมีอีโมติค่อนตายิ้มเอาไว้เด่นหราให้คนอื่นสงสัยด้วยละ”
พอลองคิดๆดูแล้วสิ่งที่จงฮยอนพูดมันก็มีเหตุผลแหะ แต่พวกเขาก็แทบจะพลิกบ้านหาอยู่แล้วก็ยังไม่เห็นเจออะไรน่าสงสัยหรือเข้าเค้านอกจากกล่องซีดีกล่องนี้เลยนี่นา.....
“ฮัลโหล อึนจองเหรอลูกแม่เข้ามาในบ้านแล้วไม่ต้องเป็นห่วง”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตู และอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคนๆนั้นก็จะเข้ามาในบ้านหลังนี้ ถ้ามีคนเห็นว่าจงฮยอนกับโซจินอยู่ที่นี่มีหวังจบเห่กันแน่งานนี้!
“มานี่!”
ชายหนุ่มรีบดึงโซจินให้หลบไปอยู่หลังโซฟาก่อนที่ประตูบ้านจะเปิดผ่างออก หญิงสาวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับห่อของฝากมากมายเต็มมือ ทันทีที่โซจินเห็นหน้าของเธอเต็มๆก็จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่ของอึนจอง ซึ่งปกติจะอยู่ที่ต่างจังหวัด เธอคงเดินทางมาเยี่ยมลูกสาวที่โซล แต่ทำไมมันจะต้องเป็นวันนี้ด้วยละเนี่ย!!
“ห้องครัวบ้านลูกอยู่ไหนเหรอจ๊ะ....อ้อแม่จำได้แล้ว”
เธอกรอกเสียงไปตามโทรศัพท์อย่างร่าเริง ก่อนจะเดินผ่านโซฟาไปโดยไม่สังเกตซักนิดว่ามีคนสองคนซ่อนอยู่ตรงนั้น
“เธอน่าจะบอกฉันก่อนนะว่ายัยอึนจองไม่ได้อยู่บ้านคนเดียว”
จงฮยอนพูดหลังจากปีนลงมาจากรั้วบ้านของอึนจอง
“อย่ามาโทษกันซิใครจะรู้กันละว่าวันนี้แม่อึนจองจะมานะ!”
หญิงสาวบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะกระโดดลงมาจากรั้วเหล็ก
“อย่างน้อยพวกเราก็ออกมาได้โดยไม่โดนป้าแกจับส่งตำรวจข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่นซะก่อนแล้วก็.........”
เสียงของโซจินขาดหายไปเมื่อเสียงคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นที่มุมกำแพง ห่างจากที่พวกเขายืนอยู่ไม่มี่ก้าว
“แม่ค่ะหนูอยู่หน้าบ้านแล้วนะค่ะ...ใช่ค่ะหนูกำลังจะเข้าไปบังเอิญโดนพวกมิจฉาชีพโรคจิตก่อกวนนิดหน่อยนะค่ะ”
หัวใจของหญิงสาวเกือบหยุดเต้น เพราะเสียงหวานแสนคุ้นเคยที่กำลังคุยโต้ตอบกับผู้เป็นแม่ผ่านทางโทรศัพท์
“อึนจอง!!!!”

************************************************************
วันศุกร์มาถึงอีกแล้วค่ะทุกคน^^
ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้าง หลานคนสงสัยกันละซิว่าทำไมพระเอกนางเอกมันไม่ค่อยหวานใส่กันเลยหว่า? ปกติไรเตอร์เน้นหวานแบบไม่มีน้ำตาลค่ะ555+ แต่ตอนหน้าว่าจะหวานละนะ(ถึงหวานในความหมายของไรเตอร์นี่มันออกจะน้อยกว่าชาวบ้านเขาก็เหอะ อิอิ) เอาเป็นว่าอย่าลืมติดตามตอนหน้ากันนะค่ะ^^

จริงๆวันนี้เกือบจะไม่ได้มาอัพตอนใหม่แล้วเชียวเพราะไรเตอร์ต้องไปเข้าค่าย แต่เพราะความน่ารัก(?)ของไรเตอร์และเพื่อนๆอาจารย์เลยเอาห้องอื่นไปแทน เหอะๆๆๆ จึงออกมาเป็นตอนที่14ให้ทุกอ่านกันในวันศุกร์แบบนี้ อิอิ 

ขอบคุณทถกคอมเม้นและทุกคนที่เข้ามาอ่าน แล้วเจอกันวันศุกร์หน้าค่ะ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #168 KyuhyunWife (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:26
    ตอนนี้สั้นจัง
    #168
    0
  2. #167 N++ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 21:58
    โอ้ว!!ตื่นเต้นไปม้าย
    #167
    0
  3. #166 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2554 / 18:29
    อยากดูฉากสวีตของพระเอกกับนางเอกอ่ะ...แต่แค่นี้ก้อหนุกมากๆๆๆๆๆแร้วววว
    #166
    0
  4. #165 umika-555 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2554 / 21:53
    สนุกค่ะ จงฮยอง ^_^
    #165
    0
  5. #164 นัท (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 11:44
    ลุ้น ๆๆ :)

    หนุกดีน้ะ
    #164
    0
  6. #163 Lalla (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 13:51
    เจอแล้วๆๆ ซีดีอะไรล่ะนั่นน่ะ ?

    เจอกันวันศุกร์หน้าค่าไรท์เตอร์
    #163
    0
  7. #162 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 08:15

    เวนกรรม! อึนจองจะมาเจอมั้ยเนี่ยO_o
    แต่ตอนแรกฮยอนปกป้องนางเอกดีจัง อิอิ
    จะรอตินต่อไปนะค่ะ ไรเตอร์สู้ๆๆ

    #162
    0
  8. #161 ต้นตาลหวานฉ่ำ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2554 / 19:28
     นั่งรอตั้งนานนึงว่าจะไม่อัพซะแล้ว!!!



    #161
    0