[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 14 : ตอนที่13 ความลับของเขา....และเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ส.ค. 54


 
13
ความลับของเขา....และเธอ
ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้! โซจินแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริง ชีวอนอาจารย์หนุ่มซึ่งเป็นรักของเจสสิก้า กับอึนจองเพื่อนสนิทของเธอพวกเขากำลัง.......
“ยัยโซจิน! เธอขึ้นมาผลิตกล่องดินสอใหม่รึไงถึงได้ช้าขนาดนี้!”
เสียงทุ้มนุ่มของจงฮยอนดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือเย็นๆของเขาที่สัมผัสลงบนไหล่ของเธอ โซจินสะดุ้งจนสุดตัวหญิงสาวพยามใช้มือบอบบางของตัวเองปิดตาเขาเพื่อไม่ให้มองภาพตรงหน้า แต่มันก็ไม่ทันซะแล้ว.........
“เฮ้ย! สองคนนั้น….อุ๊บ!!”
โซจินรีบอุดปากชายหนุ่มเอาไว้
“นายจะเสียงดังให้เขารู้รึไงว่าพวกเรามองอยู่นะ! มานี่!”
หญิงสาวลากคอจงฮยอนลงมาจากอาคารอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะสะบัดมือของเธอออก
“แหวะ!!เค็มชะมัด นี่เธอล้างมือบ้างรึเปล่าเนี่ย!”
จงฮยอนโวยวายออกมาทันที
“เลิกโวยวายซักที่เหอะน่า! โอ๊ยฉันอยากจะบ้าตายทำไมอาจารย์ชีวอนกับอึนจองถึงได้....”
“จูบกัน”
“อ๊าก!”
โซจินเริ่มการขยุ้มหัวตัวเองเพราะความหัวเสีย
“จะแปลกตรงไหนถ้าคนเป็นแฟนกันจะจูบกัน วันนั้นฉันยังเห็นทะเลาะกันอยู่เลยตอนนี้กลับไปนั่งจู๋จี๋กันซะแล้ว”
“สองคนนั้นไม่ใช่แฟนกันซักหน่อย! ....หะเมื่อกี้นายบอกว่าอะไรนะ”
“ฉันบอกว่าคนเป็นแฟนกันจูบกันมันจะแปลกตรงไหน”
“ไม่ใช่ๆต่อจากนั้นนะ....นายไปเห็นสองคนนั้นทะเลาะกันที่ไหนแล้วไปเห็นได้ยังไง”
โซจินไม่อยากจะยุ่งเรื่องของชาวบ้านแต่ไม่รู้เพราะอะไรจู่ๆเธอถึงได้รู้สึกสะดุดใจกับเรื่องนี้นัก
“อ้อก็วันที่ฉันเข้ามาจัดการเอกสารในโรงเรียนไง ฉันยังเห็นสองคนนั้นเถียงกันอยู่ในห้องทะเบียนอยู่เลย”
ดวงตาของโซจินเบิกกว้างด้วยความตกใจ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น! นั่นมันเป็นวันเดียวกับที่เจสสิก้าหายตัวไปพอดีเลยนี่นา....
 
18 เมษายน
ประตูสีชาของห้องทะเบียนถูกผลักเปิดออกพร้อมๆกับจงฮยอนที่ก้าวเข้ามา อากาศภายในห้องทะเบียนเย็นฉ่ำเพราะเครื่องปรับอากาศที่เปิดอยู่ตลอดเวลา ชายหนุ่มมองไปรอบๆตัวอย่างงงๆเขารู้เพียงว่าต้องมาจัดการเอกสารการย้ายโรงเรียนที่นี่ แต่จะจัดการยังไงเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ในห้องมีเพียงหญิงวัยกลางคนสวมแว่นตาหนาเตอะที่กำลังปั้นหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
“ขอโทษครับ”
หญิงสาววัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์แล้วมองเขาด้วยดวงตาคมกริบ
“ผมมาติดต่อเรื่องการย้ายโรงเรียนครับ”
“นัดไว้รึเปล่าค่ะ”
“เอ่อ....ผมคิดว่าไม่ครับ”
“งั้นก็เชิญรับบัตรคิวแล้วไปนั่งรอตรงนั้นค่ะ”
เธอยื่นบัตรพลาสติกสีขาวใบเล็กๆมาให้เขาก่อนจะหยิบหูฟังของตัวเองขึ้นมาสวม จงฮยอนมองบัตรคิวในมืออย่างงๆ
“ในนี้ไม่เห็นจะมีใครซักคนทำไมจะต้องรับบัตรคิวด้วยละเนี่ย”
เขาคิดแล้วเดินไปนั่งตามที่ผู้หญิงคนนั้นบอก แต่เสียงตะโกนของใครบางคนกลับทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับไปมอง
“นี่อาจารย์จะให้ฉันรอแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ค่ะ!”
เจ้าของเสียงคือหญิงสาวรูปร่างผอมบางผมสีดำสนิทที่ถูกซอยจนสั้นยุ่งเหยิง ใบหน้ารูปไข่เรียวสวยของเธอกำลังบิดเบี้ยวเพราะความโกรธจัด
“เบาๆหน่อยอึนจองกลัวคนอื่นเขาไม่รู้กันรึไง!”
ชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนอยู่ข้างๆเธอพูด จงฮยอนหันกลับไปมองเจ้าหน้าที่ห้องทะเบียนที่ตอนนี้กำลังตั้งอกตั้งใจอยู่กับการพิมพ์งานและฟังเพลง ถ้าจะมีใครซักคนได้ยินก็คงเป็นเขานี่แหละนะ
“อาจารย์ค่ะอาจารย์ไม่รู้หรอกว่าการเป็นตัวสำรองนะเจ็บแค่ไหน....”
เสียงของอึนจองสั่นเครือ
“ผมขอโทษ....”
“ขอโทษๆ แล้วก็ขอโทษ!! ขอโทษแล้วมันมีอะไรซักอย่างดีขึ้นมามั้ย!”
“...”
“ช่วยเลือกซะทีเถอะค่ะ!! ฉัน....หรือรุ่นพี่เจสสิก้า!!”
ดวงตากลมโตของหญิงสาวกำลังเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตา
“อึนจอง....ผมแค่ขอเวลา...”
“เวลาสำหรับอาจารย์กับรุ่นพี่มันหมดไปตั้งนานแล้วค่ะ!”
เสียงเย็นเยียบออกมาจากปากของหญิงสาวพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบใบหน้าสวย
“คุณลีจงฮยอนค่ะ”
เสียงประกาศเรียกชื่อจงฮยอนดังขึ้นเพื่อให้เขาเข้าไปติดต่อเรื่องเอกสาร เขาไม่ใช่พวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านแต่คราวนี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกเสียดายมากที่จะไม่ได้ฟังบทสนทนาของสองคนนี้ต่อ.....
“ฉันกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”
เขาคิดก่อนจะส่ายหัวให้กับพฤติกรรมแย่ๆของตัวเอง และเดินออกมาจากตรงนั้นในที่สุด...
“แล้วทำไมนายถึงพึ่งเล่าให้ฉันฟังละเนี้ย!”
โซจินโวยวายออกมาเมื่อฟังเรื่องที่จงฮยอนบังเอิญเจอมาในห้องทะเบียนวันนั้นจบ
“โทษทีบังเอิญฉันเป็นคนความจำสั้น ถ้าไม่เห็นสองคนนั้นก็คงลืมไปแล้ว”
“ถ้าทางสมองนายนี่จะจำได้เฉพาะเรื่องกินกับเรื่องสร้างความวุ่นวายให้คนอื่นใช่ไหมเนี่ย!”
จงฮยอนยักไหล่อย่างไม่สนใจในสิ่งที่หญิงสาวว่าเขา
“ทีนี้ก็เท่ากับว่าคนที่มีเหตุจูงใจในการฆ่ารุ่นพี่เจสสิก้ามากที่สุดตอนนี้ก็คือฮัมอึนจองซินะ”
“ไม่มีทาง!อึนจองไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย”
หญิงสาวรีบเถียง เธอกับอึนจองรู้จักกันมานานคนอย่างอึนจองไม่มีทางฆ่าใครได้หรอก!
“แล้วเธอรู้ได้ไง คนเราพอโดนความรักบังตามันจะทำอะไรลงไปก็ได้ทั้งนั้นแหละ”
“อย่ามากล่าวหาเพื่อนฉันโดยไม่มีหลักฐานนะ!!”
“แล้วตอนที่เธอคิดว่าฉันเป็นคนร้ายเธอมีหลักฐานอะไรล่ะ”
“นะ.....นะ..นั่นก็เพราะว่าฉันฝัน...”
“คราวนี้เธอไม่ได้ฝันแต่ฉันเห็นเองกับตา!”
“หึ่ม!!”
โซจินลงไปนั่งกองกับพื้นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหมดแรงกับเรื่องที่เธอพึ่งได้รู้ หญิงสาวอยากจะตามหาตัวคนร้ายให้เจอเร็วๆแต่ถ้าคนๆนั้นเป็นอึนจองจริงๆ........เธอจะทำยังไงดี
 
“จองซูฮยอน หรือรุ่นพี่เจสสิก้าอยู่ตรงนี้”
“...”
“แล้วตรงนี้ก็เป็นรุ่นพี่ฮโยฮยอนที่เป็นคนพาเธอออกไป”
“...”
“ส่วนตรงนี้ก็เป็นอาจารย์ชีวอนกับอึนจอง”
จงฮยอนเขียนชื่อเหล่านั้นลงในสมุดบันทึกสีชมพูหวานแหววของโซจินก่อนจะขีดเส้นโยงความสัมพันธ์ของคนทั้งหมดเข้าด้วยกันโดยมีดวงตาอีกสามคู่จ้องมองอยู่
“อาจารย์ชีวอนกับรุ่นพี่เจสสิก้าคบกันอยู่ แต่ปรากฏว่าอาจารย์ชีวอนก็ยังคบกับอึนจองอีกคนด้วย”
เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“คนร้ายอาจจะเป็นพี่อึนจองที่อยากจะแย่งอาจารย์ชีวอนมาก็ได้ตามแบบฉบับละครน้ำเน่าหลังข่าว”
จองชินที่นั่งฟังอยู่พูด
“อาจจะ แต่ยังไงเราก็ยังไม่มีหลักฐาน”
จงฮยอนตอบก่อนจะปิดสมุดบันทึกลง
“คนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อความรักแม้แต่ฆ่าคน.....ครบสูตรเลยค่ะละครน้ำเน่าชัดๆ”
มินอาพูดบ้าง ใบหน้าของหญิงสาวเหยเกเมื่อนึกถึงเรื่องราวน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นกับเจสสิก้า
“ฉันขอตัวแป็บนะ”
โซจินที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน คิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นโบว์เพราะความเครียด
“เธอจะไปไหนนะ”
จงฮยอนถาม
“ซื้อน้ำนะ”
ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของคนที่ก้าวออกไปจากห้องอย่างไม่เข้าใจ ทำไมวันนี้เธอถึงได้ดูซึมเศร้าผิดปกติแบบนั้นนะ....หรือว่าเขาก็แค่คิดไปเอง.....
 
โซจินรับขวดน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบมาจากคนขายน้ำก่อนจะเปิดดื่มมันทั้งๆที่เธอไม่ได้รู้สึกกระหายหรือหิวน้ำเลยซักนิด หญิงสาวหวังเพียงว่าความเย็นของน้ำขวดนี้จะสามารถช่วยไล่ความรู้สึกสับสนที่มีมาตั้งแต่เมื่อวานตอนที่เธอรู้ว่าอึนจองเพื่อนรักของเธอกับอาจารย์ชีวอนอาจารย์วิชาวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นแฟนเก่าของเจสสิก้ากำลังคบกันอยู่ แถมดูเหมือนทั้งคู่จะแอบคบกันลับหลังเจสสิก้าตั้งแต่รุ่นพี่สาวยังมีชีวิตอยู่อีกต่างหาก โซจินรู้ดีว่าตอนนี้คนที่น่าสงสัยว่าจะเป็นคนร้ายมากที่สุดก็คืออึนจอง แต่อึนจองเป็นคนมีเหตุผลจะถึงกับฆ่าคนเพื่อแย่งคนรักมาเลยงั้นเหรอ.....และที่สำคัญเพราะอึนจองเป็นเพื่อนของเธอ.....
“ย๊า!!ปร์าคโซจิน”
แรงกระแทกเพียงเบาๆของใครบางคนทำให้โซจินสะดุ้งจนเผลอปล่อยขวดน้ำหลุดจากมือ
“อะ...อึนจอง”
“ก็ฉันนะซิย๊ะ...เดี๋ยวนี้ขวัญอ่อนนะทักแค่นี้ต้องตกใจด้วย”
อึนจองมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ออกจะขบขันมากกว่าสงสัยในท่าทางแปลกๆของหญิงสาว
“ปะ...เปล่าฉันแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆนะ”
“นั่นแน่...คิดเรื่องหนุ่มที่ไหนอยู่รึเปล่า รู้ตัวมั้ยว่าเพราะช่วงนี้เธอชอบไปไหนมาไหนกับอีตาจงฮยอนคนอื่นเขาก็ลือกันใหญ่แล้วว่าพวกเธอสองคนกำลังคบกันอยู่”
“เหอะ...ข่าวมั่วอะดิฉันแค่ต้องทำธุระกับหมอนั่นนิดหน่อยก็แค่นั้นเอง”
“แน่ใจเหรอว่าเธอไม่ได้มีเรื่องอะไรปิดบังเพื่อนซี้อย่างฉันนะ”
อึนจองพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
“ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรเธอซักหน่อย......แล้วเธอละกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่า”
โซจินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับเป็นคำถามที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าเธอตกใจจนหน้าซีดเผือดก่อนจะปรับกลับมาเป็นปกติในเวลาอันรวดเร็ว
“ถามอะไรแปลกๆ ฉันจะไปปิดบังอะไรเธอละ”
“งั้นเหรอ....ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี”
เธอส่งรอยยิ้มที่ดูแสนใสซื่อและเชื่อสนิทกับคำพูดนั้นไปให้อึนจอง ก่อนจะก้มลงไปเก็บขวดน้ำที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา
“อะ...โอ้ย..ทำไมถึงปวดขนาดนี้นะ ช่วงนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้ปวดไหล่ชะมัดสงสัยจะแบกหนังสือมาโรงเรียนเยอะไปแหงๆเลย”
อึนจองบ่นออกมาพลางใช้มือนวดบริเวณไหล่ของตัวเอง
“ปวดไหล่เพราะแบกหนังสือมาโรงเรียนเยอะไปเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อในกระเป๋าเธอมันไม่มีหนังสืออยู่ซักเล่ม!”
โซจินคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพบกับสาเหตุที่แท้จริงของอาการปวดไหล่ และเกือบกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ไม่อยู่.......ภาพตรงหน้าหญิงสาวคืออึนจองที่กำลังกร่นด่าอาการปวดไหล่ของตัวเองไม่หยุดและ.....เรียวขาขาวซีดของใครบางคนที่กำลังพาดอยู่บนไหล่ของเธอ สายตาของโซจินไล่มองขึ้นไปเองโดยอัตโนมัติจนพบว่าเจ้าของเรียวขานั้นคือหญิงสาวผมบล์อนที่กำลังแสยะยิ้มเย็นยะเยือกมาให้กับเธอ
“รุ่นพี่เจสสิก้า.....”
เสียงเบาราวกับกระซิบหลุดออกมาจากปากของหญิงสาวก่อนที่ความรู้สึกวิงเวียนจะเข้าจู่โจมโซจินโดยไม่ทันตั้งตัว ภาพโรงอาหารที่กำลังคับคั่งไปด้วยเด็กนักเรียนและอึนจองที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อยๆแตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงหายไป ก่อนจะรวมตัวกันใหม่และกลายเป็นภาพสถานที่อีกแห่ง ผนังสีขาวหม่นและฝุ่นผงที่เกาะอยู่ตามเฟอร์นิเจอร์ในห้องมันทำให้เธอจำได้ว่าที่นี่คือห้องชีวะวิทยาที่ถูกปิดร้างไปหลายปีของโรงเรียนมัธยมปลายคยองซาน แสงสีเงินยวงของดวงจันทร์ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็กๆทำให้เห็นร่างของหญิงสาวผมบล์อนที่ล้มลงไปอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบก่อนที่ของเหลวสีแดงข้นขลักจะไหลทะลักออกมาจากร่างกายของเธอ ลมหายใจของเจสสิก้าแผ่วเบาลงทุกที ในขณะที่ใครบางคนกำลังแสยะยิ้มอยู่ในมุมมืดอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง ในตอนนั้นดวงตาที่กำลังเบิกกว้างเพราะความตกใจของโซจินก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่หลุดออกมาจากมือของเจสสิก้า แสงสีเงินวาววับของมันสะท้อนมาเข้าตาโซจิน แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้รู้ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไรภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งคราวนี้มันกลายเป็นภาพของห้องชีวะวิทยาห้องเดิมแต่กลับเป็นในเวลาบ่ายแก่ๆของวันหนึ่ง ร่างของเจสสิก้าที่เคยอยู่บนพื้นหายไปแล้ว
ครึก....ครึกๆ
เสียงกระทบกันของบานประตูไม้ที่ถูกผลักเปิดออกทำให้โซจินต้องหันกลับไปมองก่อนที่ร่างบางของหญิงสาวสามคนจะก้าวเข้ามาในห้อง คนหนึ่งคืออึนจองนั่นเองส่วนอีกสองคนก็คือเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกัน โบรัม และ ฮโยมิน
“น่ากลัวชะมัด! ทำไมพวกเราจะต้องมาทำความสะอาดห้องชีวะที่เพิ่งมีคนฆ่ากันตายด้วยนะ!!”
โบรัมบ่นก่อนจะหันไปมองรอบๆตัวอย่างหวาดระแวง
“มันจะมีอะไรโผล่ออกมาจากกำแพงเหมือนในหนังรึเปล่านะ!”
 เธอคิด
“อย่าบ่นนักเลยน่ายังไงพวกเราก็ต้องทำความสะอาดอยู่ดี”
ฮโยมินพูดอย่างเซ็งๆก่อนจะลากถังพลาสติกออกมาจากมุมห้อง นี่คงเป็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากการเจอศพเจสสิก้าแล้วซินะ
“ฝุ่นก็เยอะแถมบรรยากาศมันยัง.....”
“ชวนขนหัวลุกสุดๆ!!”
ฮโยมินพูดต่อประโยคของโบรัมด้วยเสียงที่ดังจนทำให้หญิงสาวสะดุ้ง ก่อนที่ฝ่ามือเล็กๆของโบรัมจะฟาดลงบนหลังของเธอเต็มแรง
“พูดบ้าอะไรของแกนะฉันยิ่งกลัวๆอยู่ อึนจองเรามารีบทำความสะอาดห้องนี้ให้เสร็จๆแล้วรีบออกไปกันเถอะนะ”
โบรัมพูด ตอนนี้แม้แต่วินาทีเดียวเธอก็ไม่อยากจะอยู่ในห้องนี้อีกแล้ว
“ฉันก็กำลังรีบทำอยู่นี่ไง มีแต่พวกเธอสองคนนั่นแหละที่เอาแต่เถียงกันเรื่องไร้สาระไม่ยอมทำอะไรซะที!”
“ก็มันน่ากลัวจริงๆนี่อึนจอง!”
โบรัมรีบเถียง
“บ่นจังเลยนะยัยอึนจอง แต่จะว่าไปรุ่นพี่เขาก็น่าสงสารนะจู่ๆก็โดนฆ่าตาย ทั้งๆที่แฟนก็หล่อครอบครัวก็อบอุ่นมีทุกอย่างพร้อมซะขนาดนั้น ยังไม่ได้ใช้ชีวิตให้คุ้มเลยแท้ๆ”
“...”
“ เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำมาถูพื้นละกัน”
ฮโยมินพูดเธอถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงจุดจบที่น่าสงสารของเจสสิก้าก่อนจะหิ้วถังเขรอะฝุ่นออกไปจากห้อง
“หา! เธอจะออกไปข้างนอกเหรอฮโยมินรอฉันด้วย!”
โบรัมรีบวิ่งตามเพื่อนของเธอออกไปอีกคน
“น่าสงสารเหรอ...หึสำหรับเธอมันก็สมควรแล้วเจสสิก้า....”
คำพูดเบาหวิวแต่แสดงออกชัดเจนถึงความชิงชังในตัวของคนที่เธอพูดถึงหลุดออกมาจากปากอึนจอง....คำพูดที่โซจินไม่อยากได้ยินที่สุดจากปากของเพื่อนคนนี้
 
ทีนี้ก็เหลือเพียงอึนจองคนเดียวที่กำลังกวาดพื้นอยู่ในห้อง ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้กลัวเลยซักนิดที่ต้องอยู่ในห้องที่เพิ่งเกิดคดีฆ่าตกรรมขึ้นคนเดียว เธอยังคงตั้งหน้าตั้งตากวาดพื้นต่อไปอย่างใจเย็น ก่อนที่แสงสะท้อนของอะไรบางอย่างจะสะท้อนมาเข้าตาหญิงสาว อึนจองวางไม้กวาดลงและตรงเข้าไปหาที่มาของแสงสะท้อนนั้น และพบว่ามันคือวัตถุบางอย่างที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะเก่าๆตัวหนึ่ง หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบมันออกมา เพราะอึนจองบังอยู่มันทำให้โซจินไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรแต่แสงสะท้อนสีเงินของมันทำให้เธอจำได้ทันทีว่ามันคืออย่างเดียวกันกับที่หลุดออกมาจากมือของเจสสิก้าในตอนที่เธอล้มลงกระแทกพื้นหลังจากถูกทำร้าย รอยยิ้มผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าของอึนจองอย่างมีความหมายเมื่อเห็นของสิ่งนั้น
“ทำไมจะต้องยิ้มแบบนั้นด้วยนะ”
โซจินคิดก่อนจะพยายามเพ่งมองของสิ่งนั้นแต่เธอยังไม่ทันได้รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ภาพห้องชีวะวิทยาตรงหน้าก็ค่อยๆเลือนหายไป และกลับมาเป็นโรงอาหารที่คับคั่งไปด้วยเด็กนักเรียนอีกครั้ง หญิงสาวทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความรู้สึกวิงเวียนที่เกิดจากการที่สภาพแวดล้อมรอบๆตัวเปลี่ยนไปโดยกะทันหัน โซจินรู้สึกเหมือนอาหารกลางวันที่เพิ่งกินเข้าไปเมื่อไม่นานนี้กำลังจะขย่อนออกมาจากกระเพราะยังไงยังงั้น ฝ่ามือขาวๆของใครบางคนยื่นมาตรงหน้าเธอเพื่อต้องการช่วยหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน
“เป็นอะไรไปนะ ไม่สบายรึเปล่า”
อึนจองถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของเธอ
“เปล่า...ฉันแค่หน้ามืดนะ”
โซจินยิ้มเจื่อนๆก่อนจะลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยตัวเอง สิ่งที่เธอเห็นเมื่อกี้มันคืออะไร...วัตถุสีเงินที่อึนจองเก็บไว้มันคืออะไรกันแน่......คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของหญิงสาวไม่หยุด
“หน้าเธอซีดจัง ไปห้องพยาบาลไหม”
อึนจองทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาใช้มือตัวเองทาบลงบนหน้าผากของโซจินแต่หญิงสาวกลับหลบฝ่ามือของเพื่อนสนิท จู่ๆภายในใจของเธอมันก็เกิดความรู้สึกไม่ไว้ใจในตัวของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมา....ความรู้สึกระแวงบ้าๆที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน....
“ไม่....ไม่ต้องหรอกบางทีช่วงนี้ฉันอาจพักผ่อนน้อยไปหน่อยนะ คิดว่ากลับไปนอนพักที่บ้านเดี๋ยวก็หาย 
 ไปละ”
โซจินโบกมือทีหนึ่ง ก่อนจะรีบจ้ำเท้าเดินออกมาโดยไม่สนใจเสียงท้วงของอึนจองเรื่องที่เธอบอกว่าจะกลับบ้านทั้งๆที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน
“คนเราจะฆ่ากันตายได้แค่เพราะต้องการจะแย่งผู้ชายคนหนึ่งเลยงั้นเหรอ.....ฉันอยากจะบ้าตาย!”
หญิงสาวคิดอย่างสับสน ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าอึนจองจะทำเรื่องแบบนี้ได้แต่จากสิ่งที่เจอมา....ตอนนี้โซจินก็ตอบไม่ได้เต็มปากเหมือนกันว่ามั่นใจในตัวเพื่อนสนิทคนนี้....แต่ไม่ว่าคำตอบมันจะเป็นยังรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือความหวังดีที่อึนจองมีให้สำหรับโซจินมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว.....

***************************************************
วันศุกร์มาถึงอีกแล้วค่ะทุกคน^^

จนถึงตอนนี้เริ่มเดาออกกันยังเอ่ยว่าใครคือคนร้าย ก่อนจะเอามาโพสเราจะเอาไปให้เพื่อนอ่านก่อน แล้วเราก็ตกใจมากเลยที่มันดันเดาออกซะแล้วว่าใครคือคนร้าย ที่เป็นแบบนี้เพราะไรเตอร์แต่งให้ปมมันเดาออกง่ายหรือเพราะเพื่อนไรเตอร์มันเทพกันหว่า_*_

ช่วงนี้เข้ามาดูทีก็ห่อเหี่ยวกันไปที อะไรกันนี่! วิวก็ไม่ขึ้นT_T คอมเม้นก็ไม่ขึ้น พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!!!!!
เพราะงั้นอย่าลืมเม้นกันนะทุกคน^^

แล้วเจอกันวันศุกร์หน้าค่ะ^^
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #160 KyuhyunWife (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:22

    เสียวที่สุด

    #160
    0
  2. #159 นัท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 22:32
    สั้น ๆ ได้ใจฟาม

    555555+
    #159
    0
  3. #158 นัท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 22:32
    สั้น ๆ ได้ใจฟาม

    555555+
    #158
    0
  4. #157 นัท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 22:32
    สั้น ๆ ได้ใจฟาม

    555555+
    #157
    0
  5. #156 Lalla (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 13:39
    เอาแล้ววๆๆ

    ไรท์เตอร์แต่งให้ปมมันง่ายๆอย่างนี้ก็ดีแล้วค่ะ ปมยากมันปวดหัว

    5555 แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง เราก็ยังจะอ่านแนวนี้ต่อไปค่ะ

    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ ^[++++]^
    #156
    0
  6. #155 Pookkapik (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2554 / 19:15

     ยัยอึนนี่มันเพื่อนหรือมารกันแน่อ่ะเนียะ...เพื่อนแย่งแฟนเพื่อน


    มารชัดๆเลยนังเนี่ยะ!!!!!!!

    #155
    0
  7. #154 MYH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2554 / 13:15
    Gomowo น้องสาว

    เนี่ยเจสสิก้ากลายเป็นชัตเตอร์ขี่คออึนจองแล้ว

    ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าน้องสาวพี่อัพตอน 13 น้อยรึป่าว

    เพราะเวลาอ่านมันเหมือนนิดเดียวจริงๆๆ ทั้งๆๆ ที่มันก็เยอะแต่พี่อ่านเพลินไป

    จนคิดว่ามันนิดเดียว เพราะอยากอ่านต่อเรื่อยๆๆ สัก 10 หน้าเลย

    พออ่านมาถึงย่อยหน้าสุดท้ายแล้วหงุดหงิดไม่อยากให้จบ

    แต่ต้องรอน้องสาวอัพใหม่วันศุกร์หน้าเลย พี่อดใจรอไม่ไหวแล้วน๊าาาา...



    เป็นกำลังใจให้น้องสาวคนนี้เสมอนะจ๊ะ......Nuthyun

    Jong Hyun: ไรเตอร์.....โอป้าเป็นกำลังใจให้นะ โอป้าจะรอฉากสวีต + น่ารักๆๆ จากไรเตอร์นะ ^_^
    #154
    0
  8. #153 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2554 / 00:03

    เจสของเรากลับมาแล้ว
    แต่เจ๊แกโผล่มาทีไรเสียวสันหลังวาบทุกที! แล้ววันนี้เราดันมานั่งอ่านตอนดึกๆดื่นซะด้วยนะ
    ไรเตอร์สู้ๆค๊าา เป็นกำลังใจให้สนุกมากเลยกำลังลุ้นได้ที่เลยไรเตอร์!!

    #153
    0
  9. #152 bbpond (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2554 / 21:37
    เฮ้อ มีความรู้สึกว่าฟิคมันสั้นไปหรือเปล่า อดใจรอถึงวันศุกร์หน้าไม่ไหวเลย ><
    ตอนนี้เริ่มเรื่องมาพระเอกกับนางเอกก็มีจิกกัดกันนิดหน่อย ชอบค่ะสนุกมาก
    แต่พออ่านตอนที่รุ่นพี่เจสออกมา แบบว่าขนลุกอะ น่ากลัวจริงเจ้ออกมาแต่ละที
    ขอบคุณที่อัพฟิคมาให้อ่านกันนะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ สู้ๆๆ ^ O ^
    #152
    0