[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 12 : ตอนที่11 ความรู้สึกของน้องสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 ส.ค. 54

 
11
ความรู้สึกของน้องสาว
กริ๊ง....กริ๊ง...กริ๊ง!!
เสียงกริ่งหน้าบ้านหลังสีขาวอบอุ่นถูกกระหน่ำกดด้วยฝีมือของจงฮยอน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นคนในบ้านก็ไม่ยอมออกมาเปิดประตูให้เขาซักที มันชักทำให้ชายหนุ่มหัวเสียมากขึ้นเรื่อยๆ
“อาจไม่มีใครอยู่ก็ได้นะ”
โซจินที่ยืนอยู่ข้างๆเขาพูด
“ปีนเข้าไปเหอะ!”
“หะ!!”
หญิงสาวถึงกับต้องหันกลับไปมองหน้าชายหนุ่มให้ชัดๆ นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย
“เธอจะเดินกลับไปเฉยๆทั้งที่เห็นเป้าหมายอยู่ตรงหน้าแบบนี้เนี่ยนะ! ฉันไม่ยอมเดินไกลเป็นกิโลเพื่อมายืนมองบ้านหลังนี้เฉยๆหรอกนะ!!”
“แต่ถ้าเจ้าของบ้านเขากลับมานายจะทำยังไงไม่ทราบย๊ะ ฉันยังไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่นหรอกนะ!”
“ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยแหละน่า!”
“เอ่อ...ขอโทษนะค่ะ”
เสียงหวานใสของใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะการโต้เถียงที่เริ่มจะครุกรุ่นของจงฮยอนกับโซจิน พอหันกลับไปมองก็พบว่าเจ้าของเสียงคือหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวใส ผมยาวดำขลับถึงกลางหลังของเธอถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย เธอเอียงคอพลางใช้ดวงตากลมโตมองสำรวจบุคคลแปลกหน้าทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“พวกคุณมีธุระอะไรกับเจ้าของบ้านหลังนี้เหรอค่ะ”
“เอ่อ...คือ..”
หญิงสาวคนนั้นยิ่งทำท่าสงสัยมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของโซจิน
“พวกเราเป็นเพื่อนของเจสสิก้าครับ”
“...”
“ตั้งแต่เจสสิก้าจากไป....พวกเราคิดถึงเธอมากก็เลยอยากมาที่บ้านของเธอนะครับ อย่างน้อยมันก็เป็นสถานที่ที่เจสสิก้ารักมากและผูกพันด้วยที่สุด”
คำโกหกรัวเร็วเป็นชุดออกมาจากปากของจงฮยอนอย่างไหลลื่น โซจินอยากจะส่งเขาเข้าชิงรางวัลออสก้าจริงๆเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยชวนสงสารของชายหนุ่ม เนียนมาก!
“งั้นก็เชิญพวกคุณเข้าไปข้างในเถอะค่ะ ฉันคริสตัล...เป็นน้องสาวของพี่เจสสิก้าค่ะ”
 
 

ชาร้อนๆถูกรินลงในถ้วยตรงหน้าจงฮยอนและโซจินกลิ่นหอมอ่อนๆของมันลอยตลบอบอวนอยู่ในห้องรับแขกเล็กๆ ภายในบ้านถูกทาด้วยสีโทนอบอุ่นและตบแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ชวนให้นึกถึงภาพครอบครัวแสนสุขที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ พ่อ แม่ พี่สาวและน้องสาวที่น่ารัก.....
“ต้องขอโทษด้วยนะค่ะถ้าฉันต้อนรับพวกคุณได้ไม่ดีเท่าที่ควร ตั้งแต่พี่เจสสิก้าจากไป....บ้านหลังนี้ก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเต็มไปหมด”
เสียงของคริสตัลตอนพูดถึงพี่สาวของตัวเองเบาหวิวราวกับไม่ต้องการเอ่ยถึงมัน
“ท่าทางคุณจะไม่ค่อยอยากพูดเรื่องพี่สาวตัวเองเท่าไหร่เลยนะครับ”
จงฮยอนโพล่งถามออกมาหน้าตาเฉย มันทำให้โซจินที่นั่งอยู่ข้างๆต้องแอบสะกิดเขาเบาๆ
“ทำไมจู่ๆเขาก็ถามอะไรแบบนี้นะทั้งๆที่ก็เห็นอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเศร้ากับการจากไปของพี่สาวมากขนาดไหน”
“ใครมันจะไปอยากพูดถึงกันละ......พี่สาวแบบนั้นนะ”
เสียงเบาหวิวเหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจหลุดออกมาจากปากของคริสตัลอีกครั้ง หญิงสาวกำมือขาวเนียนของตัวเองแน่นจนมันเกิดรอยแดงบนฝ่ามือ ก่อนที่หยดน้ำตาอุ่นๆจะไหลรินออกมาจากดวงตาที่กำลังฉายแววแข็งกร้าวของเธอ
“พี่สาวแบบนั้น...พี่สาวที่ทิ้งให้คนในครอบครัวต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมารแบบนั้น!!”
“...”
“ทั้งๆที่สัญญากันไว้แล้วแท้ๆว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...”
“...”
“ฉันยังมีเรื่องที่อยากทำกับพี่เจสสิก้าอีกตั้งเยอะ....”
เธอปาดน้ำตาออกจากดวงตาที่กำลังแดงกล่ำแต่มันก็ดันไหลออกมาอีกไม่ยอมหยุด
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะค่ะคุณคริสตัล พี่สาวของคุณเขาไม่ได้อยากจากไปแบบนี้หรอกค่ะ เธอเองก็ยังอยากใช้ชีวิตร่วมกับครอบครัวที่อบอุ่น....”
โซจินพูดเสียงแผ่วเบา แม้ทุกครั้งที่เจสสิก้าปรากฏตัวให้เธอเห็นมันจะทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวแต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์ในชีวิตอันสงบสุขที่เจสสิก้าต้องสูญเสียมันไปอย่างไม่มีวันได้คืน.....ตลอดกาล
“คนที่ผิดไม่ใช่พี่สาวของคุณ แต่เป็นคนที่เขาพรากชีวิตของเธอไปต่างหาก”
จงฮยอนพูดเสียงเรียบ แต่คำพูดของเขามันกลับทำให้หญิงสาวตรงหน้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่เขากำลังจะสื่ออะไรออกมากันแน่
“ทำไมจู่ๆถึงพูดแบบนี้ค่ะ พวกคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่!”
“พวกเราอยากรู้ครับว่าก่อนที่รุ่นพี่เจสสิก้าพี่สาวของคุณจะหายตัวไปเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
น้ำตาที่ตอนแรกดูเหมือนกำลังจะแห้งเหือดหายไปกลับไหลเอ่อออกมาจากดวงตาของคริสตัลอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ตอนที่พี่สาวของเธอเพิ่งจะหายตัวไปตำรวจก็ถามคำถามแบบนี้กับเธอเหมือนกัน เพราะคำถามที่เอาแต่ขุดคุ้ยเรื่องของพี่สาวที่จากไปมันทำให้หัวใจที่เพิ่งผ่านการสูญเสียมาของหญิงสาวทนไม่ไหว เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมคนพวกนี้ถึงมาวุ่นวายกับครอบครัวเธอนัก ในเมื่อพี่สาวของเธอก็ตายไปแล้วถามไปจะมีประโยชน์อะไร มีแต่จะตอกย้ำให้ครอบครัวของเธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีกก็เท่านั้น
“ทำไมค่ะ! ทำไมพวกคุณถึงต้องอยากรู้เรื่องพวกนี้ด้วยในเมื่อพี่สาวฉันก็ตายไปแล้วทำไมไม่ปล่อยให้ดวงวิญญาณของเธอจากไปอย่างสงบซักที!!”
“พี่สาวของคุณจะมีความสุขได้ยังไงถ้าคนที่ฆ่าเธอยังลอยนวลอยู่!!”
“...”
“แล้วถ้าคนที่ฆ่าพี่คุณไปทำแบบนั้นกับคนอื่นต่อละ วิญญาณของพี่สาวคุณจะมีความสุขงั้นเหรอ”
“จงฮยอนพอเถอะเห็นมั้ยว่าเธอร้องไห้ใหญ่แล้ว”
โซจินหันไปว่าจงฮยอน เมื่อเห็นว่าคริสตัลเริ่มกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ถึงยังไงเธอก็ยังเด็กมากไม่น่าจะมาเจอกับเรื่องพวกนี้เลยจริงๆ
“วันนั้น.....วันที่พี่เจสสิก้าหายตัวไปเธอมาขออนุญาตพ่อกับแม่ออกไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนๆค่ะ”
เสียงพูดปนสะอื้นของคริสตัลดังขึ้น ถึงเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากพูดถึงมากแค่ไหนแต่ถ้ามันจะช่วยให้พี่สาวของเธอได้จากไปอย่างสงบซักที เธอก็จะทำอย่างน้อยมันก็จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้ทำอะไรซักอย่างเพื่อพี่สาวที่แสนดีคนนี้บ้าง......
 
 
 
18 เมษายน
“นะค่ะแม่ให้หนูไปเถอะนะค่ะ รับรองเลยว่าหนูจะกลับไม่เกินสามทุ่มแน่นอน”
เสียงหวานๆของเจสสิก้าเอ่ยขอร้องผู้เป็นแม่ ก่อนจะทำดวงตาใสวิ๊งเพื่อหวังว่าแม่ของเธอจะเห็นใจอนุญาตให้เธอไปงานเลี้ยงวันเกิดที่เพื่อนๆช่วยกันจัดให้
“แม่ค่ะให้พี่เขาไปเถอะค่ะ”
คริสตัลที่นั่งอยู่ข้างๆช่วยพูดอีกแรง ก็เพื่อนๆอุตส่าห์จัดงานเลี้ยงนี้เพื่อพี่สาวของเธอโดยเฉพาะถ้าไม่ไปก็น่าเสียดายแย่
“นะค่ะแม่อีกไม่นานฮโยฮยอนก็จะมารับหนูแล้วด้วย”
“ก็ได้ๆจ๊ะแต่ลูกต้องกลับมาก่อนสามทุ่มตามที่พูดนะ”
ในที่สุดแม่ของเธอก็พ่ายแพ้ต่อดวงตาเว้าวอนของลูกสาว ยังไงซะเจสสิก้าก็เป็นเด็กดีมาตลอดปล่อยให้ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร
“หนูรักแม่ที่สุดเลยค่ะ!”
เจสสิก้าโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ก่อนจะหันไปขยิบตาให้กับน้องสาวที่อุตส่าห์ช่วยขอร้องแม่ให้เธอ......งานเลี้ยงคืนนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ!.......
 
 

ภาพความทรงจำในวันที่18เมษายนเลือนหายไปและถูกกลบทับด้วยหยดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของคริสตัล ไม่ว่าในวันนั้นหญิงสาวจะรอคอยการกลับมาของเจสสิก้านานขนาดไหนแต่พี่สาวของเธอก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย......
“พี่สาวของฉัน....พี่สาวของฉันเธอไม่ยอมทำตามสัญญาที่ให้ไวกับแม่....เธอไม่กลับมาอีกเลย”
เสียงสะอื้นที่เกินจะห้ามไหวหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวพร้อมๆกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย ทำไมกันนะเรื่องเลวร้ายแบบนี้มันถึงต้องเกิดกับพี่สาวของเธอด้วย!
“ขอโทษนะครับ”
เสียงแผ่วเบาของจงฮยอนดังขึ้น คริสตัลรีบปาดหยดน้ำตาออกก่อนจะหันไปมองเขาด้วยดวงตาแดงกล่ำ
“ไม่ทราบว่า...........ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอครับ”
คำถามของจงฮยอนเล่นเอาโซจินเกือบจะหงายหลังตกลงมาจากเก้าอี้ ตอนแรกเธอนึกว่าชายหนุ่มต้องการจะพูดอะไรซักอย่างเพื่อปลอบใจคริสตัลซะอีก แต่เขาดันถามหาห้องน้ำในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดแบบนี้เนี่ยนะ!
“ไอ้หมอนี่มันช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย!!”
“อะ...เอ่อ...”
“ผมจะไม่ไหวแล้วครับ!”
“งั้นฉันจะพาคุณไปเองก็แล้วกันค่ะ”
คริสตัลรีบลุกขึ้นอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นใบหน้าเหยเกของชายหนุ่ม โซจินมองตามคนทั้งคูสองที่รีบเดินตรงไปยังห้องน้ำก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา
“ทำไมถึงได้อยากมาเข้าห้องน้ำตอนนี้นะหมอนี่!”
หญิงสาวกวาดตามองไปยังห้องรับแขกที่นั่งอยู่จนทั่วในระหว่างที่รอให้จงฮยอนและคริสตัลกลับมาจากห้องน้ำ ก่อนที่ดวงตาช่างสังเกตของเธอมันจะไปสะดุดเข้ากับภาพคนสี่คนที่ติดอยู่บนผนังในนั้นมีรูปของเจสสิก้า และคริสตัลที่กำลังโอบไหล่กันอย่างสนิทสนม และภาพของชายหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
“พวกเขาคงจะเป็นพ่อกับแม่ของพี่น้องคู่นี้ซินะ”
เธอคิดในใจและถ้าเป็นแบบนั้นสองพี่น้องคู่นี้ก็คงได้ความสวยมาจากผู้เป็นแม่แบบเต็มๆ เพราะหญิงวัยกลางคนในภาพแม้จะดูมีอายุแล้วแต่ใบหน้าก็ยังคงดูคมคายสวยงามตามวัย ผมยาวสีดำขลับที่ถูกรวบเป็นมวยผมไว้ยิ่งทำให้เธอผู้นี้ดูสง่างามมากขึ้นอีกหลายเท่า……
“เธอเป็นใคร!!”
เสียงดุดันของใครบางคนทำให้โซจินถึงกับสะดุ้งก่อนจะหันไปประจันหน้ากับเจ้าของเสียงและ....
“กรี๊ด!!!”
 



หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าโซจิน พร้อมกับมีดคมกริบในมือ ผมยาวสีดำยุ่งเหยิงถูกปล่อยให้ลงมาปิดบังใบหน้าของเธอเอาไว้เสื้อผ้าของหญิงสาวผู้นี้ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นและดูเหมือนคนที่ทำแบบนั้นจะเป็นตัวเธอเองเพราะมือทั้งสองข้างของเธอมีรอยเหมือนถูกเชือกหรือผ้าบาดอยู่ สภาพของผู้หญิงตรงหน้ามันทำให้โซจินอดตกใจและกรีดร้องออกมาไม่ได้จริงๆ.....แล้วไหนจะมีดที่เธอถืออยู่นั่นอีก ถ้าไม่เพราะมีชายวัยกลางคนวิ่งลงมาจากชั้นสองก่อนจะตรงเข้ามาหาผู้หญิงคนนั้น เธอคงจะคิดไปแล้วว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่กับผีหรือคนไข้โรคจิตรหลุดออกมาจากโรงพยาบาล!
“แกจะมาเอาลูกฉันไปใช่ไหม!!”
ผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงกร้าวก่อนจะทำท่าเหมือนจะตรงเข้ามาใช้มีดในมือแทงโซจินให้ได้ แต่ชายวัยกลางคนคนนั้นก็ล็อคแขนเธอเอาไว้ซะก่อน
“ที่รักตั้งสติหน่อยไม่มีใครมาเอาลูกของเราไปได้ทั้งนั้นแหละ”
เขาพูดเสียงอ่อนโยนก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา แต่บนรอยยิ้มนั้นกลับดูเหมือนมีความโศกเศร้าเคลือบแฝงเอาไว้ หยดเหงื่อผุดออกมาจากไรผมสีบล์อนของเขาทั้งๆที่อากาศในห้องเย็นฉ่ำ
“เกิดอะไรขึ้นค่ะ!!”
คริสตัลถลาเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะตามมาด้วยจงฮยอนที่วิ่งตรงเข้ามาหาโซจิน
“เธอเป็นอะไรรึเปล่า”
ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนโซจินอดใจเต้นแรงไม่ได้ เธอส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะหันไปมองผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง.....เธอดูเหมือนกับ...แม่ของเจสสิก้าและคริสตัลในรูปไม่มีผิด
“ถ้ามันไม่ได้มาเอาลูกของเราไปแล้วเจสสิก้าหายไปไหน!! ลูกของเราหายไปไหน!!”
เธอพูดประโยคนั้นออกมาด้วยดวงตาเลื่อนลอยราวกับกำลังนึกถึงใครบางคนที่ไม่มีตัวตน
“เจสสิก้าไปเที่ยว...เดี๋ยวลูกก็กลับมาแล้ว”
“จริงเหรอ”
ดวงตาเลื่อนลอยของเธอฉายแววแห่งความหวังขึ้นมาแวบหนึ่ง
“จริงสิ...ขึ้นไปข้างบนก่อนนะ เดี๋ยวลูกก็กลับมา”
เธอพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปอย่างว่าง่าย
“ขอโทษด้วยนะเด็กๆ”
ชายวัยกลางคนผู้มีผมสีบล์อนไม่ต่างกับเจสสิก้าหันมาพูดกับพวกเธอด้วยดวงตาหมองเศร้าก่อนจะเดินตามผู้หญิงคนนั้นไป
“ขอโทษด้วยนะค่ะ ตั้งแต่พี่เจสสิก้าจากไปแม่ของฉันก็กลายเป็นแบบนี้.....”
คริสตัลพูดในขณะที่พาจงฮยอนและโซจินออกมาส่งที่หน้าบ้าน ดวงตาของเธอเหมือนกำลังจะมีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว หลังจากการตายของเจสสิก้าหญิงสาวคนนี้ต้องร้องไห้กี่รอบแล้วนะ.....
“ถ้าหากวิญญาณของพี่สาวฉันยังต้องทุกข์ทรมารอยู่จริงๆ ได้โปรด....ได้โปรดช่วยให้เธอพ้นทุกข์นั่นทีเถอะค่ะ”
เสียงแผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่นของคริสตัลดังไล่หลังมาในขณะที่โซจินและจงฮยอนกำลังจะเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยคำขอร้องครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตของเธอ คำขอร้องเพื่อพี่สาวที่แสนดี.....
 



โซจินเดินไปตามทางเท้าคอนกรีตที่ข้างทางถูกตบแต่งด้วยดอกไม้สีสันสดใส จงฮยอนกำลังใช้เสียงนุ่มๆของเขาร้องเพลงเบาๆ แต่จิตใจของหญิงสาวมันไม่ได้กำลังจดจ่ออยู่กับทัศนียภาพที่สวยงามหรือเสียงเพลงนั่นเลย มันกำลังหวนนึกถึงครอบครัวของเจสสิก้า ครอบครัวอบอุ่นที่พังทลายลงเพราะใครบางคนพรากเอาชีวิตของลูกสาวคนโตผู้เป็นที่รักไป พ่อต้องกลายเป็นคนหมองเศร้า แม่ก็เป็นบ้าส่วนลูกสาวคนเล็กก็เอาแต่ร้องไห้ เพราะความโหดร้ายของคนๆนั้นคนที่ไม่น่าให้อภัยที่สุด! น้ำตาของหญิงสาวค่อยๆไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ฝ่ามืออบอุ่นของจงฮยอนจะค่อยๆประคองใบหน้าของเธอเอาไว้และเช็ดหยดน้ำตาพวกนั้นให้เธออย่างปลอบโยน เขาเข้าใจดีว่าเธอรู้สึกสะเทือนใจขนาดไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเจสสิก้า
“ใครกันที่ทำแบบนั้นกับรุ่นพี่เจสสิก้า...เธอทำผิดอะไรทำไมจะต้องฆ่ากันด้วย!!”
โซจินพูดเสียงสะอื้น จงฮยอนลูบเบาๆบนแก้มที่กำลังสั่นเทาของหญิงสาว ผู้หญิงที่ปกติชอบทำตัวแก่นแก้วแถมยังชอบทำร้ายร่างกายเขา ตอนนี้เธอกลับเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆที่กำลังหวาดกลัวต่อสิ่งรอบตัว.......เด็กหญิงที่เขาอยากปกป้อง........
“สิ่งที่พวกเรากำลังทำก็เพื่อตามหาตัวคนๆนั้นมาลงโทษในสิ่งที่เขาทำไม่ใช่รึไง”
“...”
“เชื่อเถอะว่าสุดท้ายทุกอย่างมันจะต้องจบลงด้วยดี”
รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจงฮยอนรอยยิ้มที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดหลังจากได้เห็นมัน....
“ยิ้มซะสิยัยผู้หญิงบ้าพลังรอยยิ้มมันเหมาะกับเธอมากกว่าน้ำตานะ”
ชายหนุ่มค่อยๆปล่อยมือออกจากใบหน้าของเธอเมื่อเห็นว่าน้ำตามันหยุดไหลแล้ว
“อ้อ...อีกอย่างที่ฉันอยากบอกเธอ”
“...”
“เพราะตอนนั้นเธอกรี๊ด...ฉันเลยรีบออกมาจากห้องน้ำ”
“...”
“ตอนนี้ฉันเลยยังไม่ได้ล้างมือเลยละ”
ตอนแรกโซจินออกจะงงๆในสิ่งที่เขาพูด แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้เขาจับใบหน้าของเธอไว้ซะตั้งนานก็เกือบวิ่งไปกระโดดตะครุบหลังเขาไว้ไม่ทัน!
“ลีจงฮยอน!!”
ถึงเขาจะเล่นมุขสกปรกซกมกมาแบบนี้แต่มันก็ทำให้หญิงสาวอดยิ้มออกมาไม่ได้จริงๆ....

**************************************************
วันศุกร์เราก็ได้มาเจอกันอีกแล้วค่ะรีดเดอร์ทุกคน^^ ตอนนี้เป็นยังไงบ้างเริ่มสืบกันแล้วค่ะ อิอิ ตอนหน้าจะมีกุญแจดอกแรกออกมาแล้วค่ะ อย่าลืมติดตามกันนะค่ะว่ากุญแจของเราจะเป็นใคร

วันนี้วันแม่แห่งชาติอ่านแฟนฟิคกันแล้วอย่าลืมไปบอกรักแม่นะค่ะ แล้วมาเจอกันใหม่วันศุกร์หน้าค่ะ

โซจินเตือนแล้วนะ อิอิ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #274 jyh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 23:06
    สงสารครอบครัวเจส

    ใครเป็นผู้ร้ายยยยย ตายซะ

    จงกะโซจินสู้ๆน้าาา

    หวานออกหน้าออกตาอีกเเละ
    #274
    0
  2. #143 KyuhyunWife (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 19:02

    จงฮยอนนายกวนมากอ่ะ

    #143
    0
  3. #142 N++ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 21:16
    นึกว่าจะมีหวานๆซะและ จงฮยอนน้า นายนี่ตลอดเลย!!!!!!
    #142
    0
  4. #141 Pimmiiz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 13:51
    สนุกมากค่ะ:]]
    #141
    0
  5. #140 SKyLinKFuN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 21:50
     ลุ้นมากคะอยากรู้จังใครเป็นคนฆ่าเจส
    #140
    0
  6. #139 นัท (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 21:41
    พระเอก กวนทีนน

    5555
    #139
    0
  7. #138 bbpond (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 21:47

    วันศุกร์นี้จะรอนะจ๊ะ อยากอ่านต่อที่สุดเลย
    เนื้เรื่องกำลังสนุกเลย พระ - นางก็กำลังไปด้วดันได้ดี ^^

    #138
    0
  8. #137 Lalla (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 20:34
    อุ๊ยยย ตื่นเต้นๆๆ

    ตอนหน้าจะมีกุญแจออกมาแล้วว จะรอศุกร์หน้าค่าา
    #137
    0
  9. #136 Pookky Gaga (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 17:07

     น่าสงสารครอบครัวคริสตัลจัง

    ................................................

    แต่คนอ่านอยากอ่านต่อแล้วอ่ะ...ลงด่วนนะ

    ....อยากรู้ใครฆ่าเจ้เจสของช้าน....

    #136
    0
  10. #135 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 10:13
    สงสารคริสตัลY^Y
    ตอนจบฮยอนนะฮยอน อิอิเล่นไปได้
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะสู้ๆๆ
    #135
    0
  11. #134 mYH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 10:06
    ว้าวๆๆ อยากรู้ตอนต่อไปแล้วซิ



    ไรต์เตอร์จ๋า เค้าเป็นกำลังใจให้นะ



    สู้ๆๆ ค๊าาา......(เราเป็น Boice พออ่านเรื่องนี้แล้วชอบมากๆๆ เลย น่าติดตามสุดๆๆ กดไลท์ให้ 1000 ครั้งเลยจร้า)
    #134
    0
  12. #133 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 21:19
    ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นอ่า...รีบอัพนะคะไรต์เตอร์ เชอร์รี่จะเปนกำลังใจให้จร้า สู้ๆๆๆๆๆๆๆ

    #133
    0