[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 10 : ตอนที่9 ยัยหน้าใสกับนายเย็นชา!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

 
9

ยัยหน้าใสกับนายเย็นชา!

“พี่โซจิน!! พี่ไปทำอะไรมาเนี่ยทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้ ฉันโทรหาพี่เป็นสิบรอบทำไมถึงไม่รับรู้มั้ยว่าฉันเกือบไปแจ้งตำรวจอยู่แล้วนะ!!

มินอาสาดคำถามรัวเหมือนกระสุนปืนเอ็มสิบหกใส่โซจินตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเข้ามาในบ้าน

“ไม่มีอะไรหรอกแค่เกือบถูกปล้ำนะ”

“อ้อ....หะ!!!

มินอาตกใจจนเกือบหงายหลังตกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ พี่สาวของเธอพูดออกมาได้ยังไงว่าแค่เกือบถูกปล้ำ!

“แล้วพี่เป็นอะไรรึเปล่า แจ้งตำรวจรึยัง ตายละอย่างงี้เราจะทำไงดีไปโรงพยาบาลตรวจให้แน่ใจดีไหมพี่ว่าไม่บุบสลาย!

“พอๆหยุดพูดได้แล้วฉันแค่เกือบถูกปล้ำยังไม่ได้ถูกปล้ำเข้าใจมั้ย”

“แล้วพี่รอดมาได้ยังไงเนี่ย”

โซจินถึงกับขมวดคิ้วในคำถามของน้องสาว สรุปยัยนี่มันอยากให้เธอถูกปล้ำใช่ไหมเนี่ย!

“มีคนมาช่วยฉันไว้นะ”

“มีคนมาช่วย อ่าโชคดีจังแล้วเขาเป็นใครพี่ได้ขอบคุณเขารึเปล่า เขาช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้นะ พ่อพระมาโปรดชัดๆ”

มินอาพูดซะยาวเหยียดอย่างกับเธอเป็นคนถูกช่วยซะเอง โซจินพยักหน้าแทนคำตอบให้กับเธอ ใช่เขาเป็นคนดี......ถึงมันจะซ่อนอยู่ในตัวของจงฮยอนแบบลึกสุดๆก็เถอะ! แต่พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วถ้าจงฮยอนเป็นคนดีเขาจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับการตายของเจสสิก้าได้ยังไง พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอาการเส้นประสาทอยากขยับแข้งขยับขาเต้นระบำที่ทำให้เธอปวดหัวตุบๆก็กลับมาเล่นงานเธออีก หญิงสาวจะปล่อยให้ความสงสัยในตัวของจงฮยอนคาราคาซังอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นสมองของเธอต้องระเบิดออกมาอยู่นอกหัวแน่นอน ในเมื่อสืบก็แล้ว สะกดรอยตามก็แล้วยังไม่ได้ผล คราวนี้มันก็ต้องใช้แผนสุดท้ายกันละ....ถึงแม้มันจะเป็นแผนการที่โง่มากก็เถอะนะ!!

 

 

ตุ๊บ!!

กระเป๋าเป้สีน้ำตาลเข้มถูกโยนลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ก่อนจะตามมาด้วยร่างของจงฮยอนที่ทิ้งตัวเองลงนอนบนโซฟาอย่างหมดสภาพ เพราะนอกจากการซ้อมยูโดที่แสนหนักหนาสาหัสแล้ววันนี้เขายังไปโชว์แมนซัดอันธพาลสามคน แถมยังอาสาอุ้มโซจินกลับไปส่งถึงบ้านเลยอีกต่างหาก มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวตอนนี้เขาไม่สนอะไรแล้วขอแค่เวลานอนเพื่อหยุดพักร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักนี้ซักพักก็พอ......

ตุบๆตุบ!!

เสียงฝีเท้าที่กำลังตรงมาทางเขาดังขึ้น ก่อนประตูห้องจะเปิดผ่างออกโดยปราศจากการเคาะใดๆทั้งสิ้น

“พี่จงฮยอน!!

จองชินตรงเข้าไปลากแขนลากขาพี่ชายที่กำลังนอนอยู่บนโซฟา และผลที่ได้รับกลับมาก็คือฝ่าเท้าพิฆาตจากพี่ชายสุดที่รักที่ลงกลางหน้าเขาพอดีเป๊ะ!

“ไหนละพี่ของกินที่ฝากซื้อผมหิวใจจะขาดอยู่แล้วนะ!

จองชินโวยวาย ก็ตอนที่เขากลับมาถึงบ้านเขาโทรไปหาจงฮยอนและพบว่าพี่ชายของตัวเองกำลังเตร็ดเตร่อยู่ในมินิมร์าทโดยไร้เหตุผล ก็เลยฝากซื้อข้าวกับอาหารกระป๋องเพื่อเอามากินในมื้อเย็นของวันนี้ แล้วจองชินก็ตั้งหน้าตั้งตารอการกลับมาของพี่ชายอย่างใจจดใจจ่อพร้อมกับท้องที่หิวโหย แต่พอจงฮยอนกลับมาเขาดันกลับมามือเปล่า ไม่มีอะไรซักอย่าง!!

“ฉันซื้อมาแล้ว”

จงฮยอนตอบทั้งที่ดวงตายยังปิดสนิท

“แล้วไหนละครับ”

“ทิ้งไว้หน้าร้านมินิมร์าท”

“หะ!!!

ตอนแรกจองชินอุตส่าห์มีความหวังขึ้นมาแล้วนะว่าคืนนี้จะได้กินอิ่มนอนหลับ แต่จงฮยอนดันทิ้งความหวังของเขาไว้หน้าร้านมินิมร์าทซะงั้น!!

“พี่ครับผมหิวข้าว!!

จองชินร้องโวยวายออกมาเหมือนเด็กๆพลางทำตาใสวิ๊งๆอย่างอ้อนวอนที่ผู้หญิงที่ไหนเห็นก็เป็นต้องยอมสยบลงแทบเท้าเขาทุกราย...แต่เขาดันลืมไปซะนี่ว่าจงฮยอนเป็นผู้ชายเพราะฉะนั้นไอ้สายตาแบบนี้มันจึงไม่ได้ผลกับชายหนุ่มโดยสิ้นเชิงแถมในทางกลับกันมันยังทำให้จงฮยอนชักเริ่มจะรำคาญเจ้าน้องชายคนนี้ขึ้นมาอีกต่างหาก

“มาม่าในตู้กับข้าวไปต้มกินไป!

“มาม่าอะไรกันเล่า! ก็เมื่อวานพี่ซัดหมดยกโหลไปคนเดียวแล้วไง!

เออแฮะ จงฮยอนลืมไปซะสนิทว่าเมื่อวานเขาจัดการกับมาม่าที่ถูกเก็บไว้เป็นเสบียงยามยากของสองพี่น้องไปจนหมดแล้ว!

“หยุดบ่นซักทีเหอะน่า หิวมากก็ลงไปซื้ออะไรกินเองเลยไป!

ชายหนุ่มโยนกระเป๋าเงินของตัวเองไปให้จองชิน

“โห่นี่มันจะสิ้นเดือนแล้วนะพี่เงินที่แม่ส่งมาให้ก็เหลือนิดเดียว”

“งั้นนายก็อดข้าวเย็นต่อไปแล้วกัน..ราตรีสวัสดิ์”

จงฮยอนหยิบหมอนข้างๆตัวขึ้นมาปิดหูและหวังว่ามันจะสามารถกันเสียงดังโวยวายโหวกเหวกหนึ่งร้อยแปดสิบเดซิเบลของจองชินได้แต่ดูเหมือนหมอนใบเล็กๆจะช่วยเขาไม่ได้เลยซักนิด

 “ผมหิวข้าว!!

“โอ๊ย!! บอกให้อดก็บอกว่าหิวให้ตังค์ไปซื้อก็บอกว่าเปลืองแล้วนายจะทำยังไงวะ!!

 

“เอ่อ นั่งตรงนี้ก็ได้ครับ”

จงฮยอนลุกขึ้นเพื่อเสียสละที่นั่งของตัวเองให้กับผู้หญิงท้องแก่คนหนึ่ง

“ขอบคุณมากนะค่ะ”

เธอหันมาขอบคุณและส่งยิ้มให้กับเขา ตอนนี้จงฮยอนและจองชินกำลังยืนอยู่บนรถเมล์ที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนซึ่งเพิ่งเลิกงานและกำลังจะเดินทางกลับบ้าน ตอนแรกที่ลงมาจากห้องพักเขานึกว่าจองชินจะยอมเสียเงินที่มีอยู่น้อยนิดออกมาหาข้าวกินที่ร้านอาหารแถวนั้นซะอีกแต่ที่ไหนได้ดันพาเขามายืนโหนรถเมล์ซะงั้น

“นี่นายจะพาฉันไปไหนแน่เนี่ยฮะ”

จงฮยอนถาม

“ผมจะพาพี่ไปกินข้าวฟรีอะดิ รับรองอร่อยอิ่มท้องดีแต่ว่าอาจจะมีอาการหูชาแถมกลับมาอีกนิดหน่อย”

คำตอบของจองชินมันแทบจะไม่ได้ทำให้จงฮยอนเข้าใจอะไรขึ้นมาเลยซักนิด.....แล้วไอ้ที่ที่เขาจะไปมันจะเป็นแบบไหนละเนี่ย

 

 

“จงฮยอนเดินเร็วๆหน่อยดิผมหิวจนไส้จะขาดแล้วนะ!

จองชินหันกลับมาตะโกนเรียกจงฮยอนที่เดินด็อกด๋อยเตะฝุ่นอยู่ด้านหลัง

“นายช่วยตอบให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหมว่าเรากำลังจะไปไหนกันนะ!

จงฮยอนตะโกนถาม ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคุ้นตากับบรรยากาศแถวนี้นักนะอย่างกับเคยมางั้นแหละทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ทั้งต้นไม้ที่เรียงรายอยู่ตามทาง กำแพงคอนกรีตเก่าๆ หรือแม้แต่ถังขยะที่ตั้งอยู่ๆข้างๆเสาไฟ! ทำไมอะไรๆก็ดูคุ้นๆไปหมดเลยนะ!

“พี่จงฮยอนเดินเร็วๆหน่อยดิพี่”

จองชินที่หยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งหันกลับมาตะโกนเรียกเขา บ้านหลังนี้เป็นบ้านสองชั้นที่ถูกทาด้วยสีขาวที่หม่นธรรมดาๆไม่ได้ดูแตกต่างจากหลังอื่นๆในบริเวณนั่นแต่สิ่งที่ทำให้สะดุดตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมามากที่สุดก็คือหลังคากระเบื้องเคลือบสีชมพูสด ถึงจะเป็นตอนกลางคืนแต่สีชมพูสดใสของมัน ความทรงจำเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ค่อยๆกลับเข้ามาในหัวจงฮยอนช้าๆ มันออกจะบังเอิญไปหน่อยไหมถ้าเขาเพิ่งไปส่องผู้หญิงคนหนึ่งที่บ้านลักษณะแบบนี้เหมือนกัน….

นิ๊ง....หน่อง...

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นเมื่อจองชินเอื้อมมือไปกดมัน

“มันดูคุ้นมากจริงๆนะ”

“ใครค่ะ”

หญิงสาวผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มโผล่หน้าออกมาจากหลังบานประตู เธอส่งรอยยิ้มสดใสมาให้ก่อนที่รอยยิ้มนั่นจะหายไปเมื่อเห็นว่าจองชินยืนอยู่หน้าประตู

“มินอา...”

จองชินพูดก่อนจะทำดวงตาใสวิ๊งใส่มินอาเหมือนเด็กๆที่กำลังร้องขอขนมหวานจากผู้ใหญ่ยังไงยังงั้น

“หยุด!

หญิงสาวยกมือขึ้นเพื่อไม่ให้เห็นดวงตาแบบนั้นจนมือของเธอแทบจะทระแทกเข้าหน้าจองชินเต็มๆ

“นายจะมากินข้าวบ้านฉันอีกแล้วใช่มั้ยหะ!

มินอาตะโกนเสียงสูงปรี๊ด จงฮยอนถึงกับอ้าปากค้างกับเสียงแหลมๆบาดแก้วหูของหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่เขาเกิดมาก็พึ่งเห็นผู้หญิงคนนี้คนแรกนี่แหละที่ตะโกนใส่หน้าจองชินตอนที่เขาทำดวงตาใสวิ๊งๆใส่แทนที่จะเป็นอาการเขินอายแขนขาอ่อนยวบเหมือนคนอื่นๆ...

“แต่จะว่าไปยัยเด็กคนนี้มันหน้าตาคุ้นๆแหะ”

“มินอา เธอจะตะโกนทำไมเนี่ยเสียงเธอมันจะทำให้ชาวบ้านแถวนี้เขาเอาสากกะเบือมาปาหัวพวกเรานะ!

“นินาย! จะมาขอกินข้าวบ้านฉันฟรีก็ช่วยพูดดีๆหน่อยสิอีตานี่!

“ฉันนึกว่าเธอจะชินแล้วซะอีกนะเนี่ย ฉันก็ออกจะมากินข้าวบ้านเธอบ่อยๆ”

“ของแบบนี้ไม่มีใครเขาชินกันหรอกโว๊ย!

“นะ...นะ..อย่าบ่นเลยขอให้ฉันกับพี่ชายสุดหล่อฝากท้องอันหิวโหยไว้ที่บ้านของเธอหน่อยนะ”

จองชินพูดก่อนจะดึงจงฮยอนที่ยืนหลบอยู่ในมุมมืดหลังกำแพงให้มายืนข้างๆเขา

“ใครมานะมินอา”

เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากดานในบ้าน อะไรกันเนี่ยขนาดเสียงของคนแถวนี้จงฮยอนยังรู้สึกคุ้นเคยเลย! แต่แล้วความสงสัยที่ว่ามันก็กระจ่างออกทันทีเมื่อหญิงสาวผู้มีลอนผมสีน้ำตาลอ่อน และใบหน้าสวยหวานเดินออกมายืนอยู่ด้านหลังมินอาพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายลูกหมูสุดแอ็บแบ๊วและตะหลิวในมือ ต้องโทษที่เขาเป็นพวกความจำสั้นหรือเพราะซื่อบื้อมากๆกันนะตอนแรกถึงนึกไม่ออกว่าทำไมถึงคุ้นเคยกับแถวนี้นัก ก็จะให้ไม่รู้สึกคุ้นเคยได้ยังไงในเมื่อเขาเพิ่งมาที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา และผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังมินอาคือยัยผู้หญิงบ้าพลังที่เขาเพิ่งอุ้มเธอมาส่งที่บ้านหลังนี้......ปร์าคโซจิน...

 

 

ชามข้าวสวยร้อนๆถูกวางลงตรงหน้าจงฮยอนและจองชินก่อนจะตามมาด้วยชามซุปหมูและอาหารอีกสองสามอย่าง

“ว๊าว!!!

จองชินมองจานอาหารตรงหน้าด้วยดวงตาแวววาว ก่อนจะเริ่มตักอาหารเหล่านั้นเข้าปากอย่างรวดเร็ว ไม่นานข้าวสวยร้อนๆที่มีอยู่พูนถ้วยก็หมดเกลี้ยง

“กินช้าๆหน่อยสินายเดี๋ยวก็ติดคอตายกันพอดีหรอก!

มินอาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาพูดเมื่อเห็นว่าจองชินกำลังจะจัดการกับข้าวชามที่สอง ในขณะที่เธอเพิ่งจะตักข้าวเข้าปากได้ไม่กี่คำ

“เธอโชคดีชะมัดเลยมินอามีพี่สาวที่ทำอาหารเก่งได้กินอิ่มนอนหลับทุกวัน ไม่เหมือนฉัน!! ต้องอดๆอยากๆเพราะมีพี่ชายไม่.....”

จองชินรีบหุบปากก่อนที่คำว่าไม่ได้เรื่องจะออกมาจากปากของเขาเมื่อสัมผัสได้ว่าพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมา...

“แต่พี่โซจินทำอาหารอร่อยมากเลยนะครับ!

เขารีบพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่องทั้งๆที่ยังมีอาหารคาอยู่ในปาก มันทำให้มินอาถึงกับทำหน้าเบ้เพราะขยะแขยง

“กินให้มันเรียบร้อยหน่อยสิจองชิน! ทุเรศชะมัด”

“ทำไมๆ แค่นี้ทำเป็นบ่น ดูนี่อ่า..”

ชายหนุ่มอ้าปากกว้างซึ่งมันทำให้เห็นข้าว หมูทอด ซุปผักกาดและอะไรอีกมากมายที่ถูกบดเคี้ยวรวมกันอยู่ในปากของชายหนุ่ม

“อี๊!!

“5555 อ่า....เป็นไงอาหารในกระบาวนย่อยขั้นแรก..อ่า..อุ๊บ!

จองชินที่กำลังสนุกอยู่กับการเห็นมินอาทำหน้าเหมือนจะอาเจียนออกมาให้ได้แทบจะพ่นอาหารที่คาอยู่ในปากออกมาเมื่อจู่ๆก็มีกระดาษทิชชู่ปึกใหญ่ๆยัดเข้ามาในปากเขา

“ถุยๆๆๆ พี่จงฮยอนยัดเข้ามาได้ไงเนี่ย!

“เป็นไงจองชินกระบวนการย่อยอาหารขั้นแรกมีกระดาษทิชชู่ปนอยู่ด้วยอร่อยมั้ย”

มินอาพูดก่อนจะใช้กระดาษทิชชู่เช็ดคราบอาหารที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปากของจองชินเพราะการคายกระดาษทิชชู่ออกมาจากปากให้เขา

“ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวไงละ”

โซจินถึงกับอมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า มินอาทำตัวเหมือนคุณแม่ที่กำลังสั่งสอนลูกชายที่ทำผิดยังไงยังงั้น แถมจองชินก็ยังไม่เถียงกลับทำตาปริบๆนั่งฟังมินอาเหมือนกับเด็กผู้ว่านอนสอนง่ายอีกต่างหาก

 

ส่วนอีกมุมหนึ่งของโต๊ะ...

“...”

“...”

“อร่อยมั้ย”

โซจินเริ่มพูดเพื่อทำลายความเงียบ เพราะตั้งแต่นั่งลงบนโต๊ะพวกเขาก็เอาแต่เงียบกริบไม่พูดไม่จากันซักคำ

“เธอทำเองเหรอ”

“อืม”

“....ก็ดี”

“เหอะ...คนอื่นเขาเลี้ยงข้าวก็ควรจะตอบว่าอร่อยสิย๊ะ!

โซจินเบ้ปากอย่างอารมณ์เสีย

“ถือซะว่าเธอเลี้ยงตอบแทนที่ฉันช่วยเธอเอาไว้ก็แล้วกัน”

จงฮยอนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารตรงหน้า แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นชายหนุ่มก็แทบไม่รู้สึกถึงรสชาติอะไรซักอย่างที่ปลายลิ้นเลยซักนิด ชายหนุ่มรู้สึกได้เพียงใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวของตัวเอง และหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนแทบระเบิดจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะสังเกตเห็นอาการพวกนี้นะสิ เขาถึงต้องพยามสบตาหรือมองหน้าเธอให้น้อยที่สุด ทำไมกันนะ ความรู้สึกแบบนี้มันถึงต้องเป็นกับเธอคนนี้ด้วย.....

 

 

“อาหารอร่อยมากเลยครับ ขอบคุณที่เลี้ยง!

จองชินโค้งตัวเก้าสิบองศาอย่างมีมารยาทแบบสุดๆหลังจากซัดอาหารมากมายจนเกลี้ยง!

“ไม่เป็นไรหรอกแค่คราวหน้าไม่ต้องมาอีกก็พอ!

มินอาพูดอย่างหมั่นไส้ แต่เธอก็รู้ดีว่าถึงจะพูดไปแบบนั้นอีกไม่นานเขาก็มาอีกอยู่ดี

“อะไรฉันไม่ได้ขอบคุณเธอซักหน่อยฉันขอบคุณพี่โซจินต่างหาก!

“ชิ!! รีบกลับไปเลยนาย!!

หญิงสาวผลักร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มให้พ้นออกไปจากเขตรั้วบ้านของเธอ

“พี่จงฮยอน! กลับกันเถอะเจ้าของบ้านขี้โวยวายเขาไล่แล้ว!!

จองชินส่งเสียงเรียกพี่ชายที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านไม่ยอมเดินตามออกมาซักที

“นายจะไม่กลับบ้านรึไงหะ!

โซจินพูดเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่ยืนจ้องหน้าเธอไม่ยอมเดินออกไปซักที

“คะ..คือ..”

จงฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะพูดกับหญิงสาวตรงหน้า แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าถึงเขาอยากจะพูดกับเธอแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีนี่สิ เพราะทุกครั้งที่พวกเขาสองคนจะเริ่มบทสนทนากันทีไรสุดท้ายมันจะต้องลงเอยด้วยการทะเลาะกันทุกทีมันทำให้จงฮยอนชักจะนึกไม่ออกแล้วว่าการพูดดีๆโดยไม่มีการจิกกัดกับโซจินมันจะเป็นยังไง

“คือจริงๆแล้ว....จริงๆแล้วอาหารวันนี้อร่อยมากเลยนะ!

เป็นอะไรไปนะจงฮยอนพูดแค่นี้ทำไมจะต้องใจเต้นแรงด้วย!

“แน่นอนก็ฉันเป็นคนทำนิ”

หญิงสาวยิ้มออกมา อะไรกันนี่หมอนี่กำลังชมเธออยู่งั้นเหรอ

“แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน!

ไม่ไหวแล้ว! หัวใจมันเต้นเร็วซะจนทำให้สมองเรียบเรียงคำพูดออกมาไม่ถูก ชายหนุ่มพูดตัดจบบทสนทนาลงสั้นๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามจองชินออกไป....

“เรื่องวันนี้นะ ขอบคุณอีกครั้งนะ”

เสียงเบาหวิวหลุดออกมาจากปากของโซจินพร้อมกับรอยยิ้มสดใสของหญิงสาวที่ส่งมาให้จงฮยอน

“ก็แค่พูดดีๆกับยัยนั่นครั้งแรก....ก็แค่ยัยนั่นยิ้มให้เรา...ทำไมจะต้องมีความสุขขนาดนี้ด้วยเนี่ย!

 

 

เช้าวันต่อมา....

เช้าที่แสนสดใสของโซจินเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่ในวันที่อากาศดีท้องฟ้าแจ่มใสแบบนี้ความรู้สึกของหญิงสาวมันกลับหนักอึ้ง ในมือของเธอมีเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวอ่อนที่เธอตั้งใจว่าจะนำมันมาคืนจงฮยอนอยู่ ทั้งๆที่เมื่อวานนี้เขามาที่บ้านเธอแต่ดันลืมเอาเสื้อคืนเขาและที่สำคัญ....เธอยังไม่ได้ถามในสิ่งที่ต้องการกับเขาเลย นี่ละแผนสุดท้ายของหญิงสาวในเมื่อทำอะไรไปก็ไม่ได้ผลอะไรซักอย่างมันก็ต้องถามกันตรงๆแบบนี้ละ! ถึงร้อยละแปดสิบเปอร์เซ็นของตัวร้ายในหนังจะไม่ยอมรับความผิดที่ตัวเองทำไว้ก็ตามเถอะนะ แต่ถ้าจู่ๆเดินเข้าไปถามตรงๆว่า

“เฮ้นาย! นายเป็นคนร้ายที่ฆ่ารุ่นพี่เจสสิก้าแล้วเอาไปยัดไว้ใต้เพดานใช่รึเปล่า!

อะไรทำนองนี้แล้วเขาจะโกรธเธอมั้ยนะไม่ได้ๆเธอจะต้องเรียบเรียงคำพูดให้ดีซะก่อน.....แต่แล้วทำไมจะต้องไปสนใจด้วยละว่าหมอนั่น จะโกรธเธอรึเปล่า!! ถึงเขาจะโกรธจริงๆเธอก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก.......

 

 

แอ๊ด....ประตูเหล็กหนาๆสนิมเขรอะถูกผลักเปิดออกอย่างอยากลำบากเพราะความฝืดและเก่าของมัน โซจินเกือบจะล้มหน้าคว่ำตอนที่เปิดประตูนี่ออกเพราะกว่าหญิงสาวจะหอบสังขารขึ้นบันไดกว่ายี่สิบชั้นขึ้นมาบนดาดฟ้าอาคารหลังนี้ได้ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังต้องมาเปิดประตูบ้าๆนี่อีก! หญิงสาวย่ำเท้าเข้าไปหาตัวการที่ทำให้เธอต้องทำให้เธอเดินตามหาเขาจนเหงื่อตก

“คนบ้าอะไรมาสถิตอยู่บนดาดฟ้าหลังเลิกเรียนกันเนี่ย!

“อ้าวว่าไง จะมาทวงค่าข้าวเย็นเหรอ”

นี่คือคำถามแรกที่จงฮยอนถามเมื่อเห็นหน้าเธอ โซจินนึกว่าจะได้พูดกับหมอนี่ดีๆอย่างถาวรแล้วนะ หญิงสาวโยนเสื้อแจ็กเก็ตที่ตอนแรกถือมาอย่างถนุถนอมใส่หน้าเขา

“เอาไปเลยไป”

“ในที่สุดก็เอามาคืนจนได้ฉันนึกว่าเธอจะยึดเลยนะเนี้ย”

โซจินทำหน้าเบ้ถ้าขืนไม่รีบถามให้มันจบๆไปมีหวังได้เปิดสงครามน้ำลายกันก่อนแน่

“นิลีจงฮยอน”

“ไม่เคยเรียกชื่อฉันรึไง”

จงฮยอนถามกวนๆ แต่พอเห็นใบหน้าจริงจังของหญิงสาว รอยยิ้มบางๆที่เคลือบอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อยๆจางหายไป

“ทำไมจะต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นด้วยนะ”

“ถ้าฉันถามอะไรนายซักอย่างนายจะโกรธฉันมั้ย”

“มันก็ขึ้นอยู่กับคำถามของเธอนั่นแหละ....แล้วเธอจะถามอะไรละทำไมถึงต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นด้วย”

ก็เพราะคำถามของฉันมันจริงจังมากนะสิ โซจินตอบคำถามของเขาในใจเธอถูฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อกับกระโปรงนักเรียน ทำไมถึงต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยนะ

“นายรู้จักรุ่นพี่เจสสิก้ารึเปล่า”

“เจสสิก้า? เจสสิก้าไหน”

“จองซูยอฮยอน นักเรียนม.ปลายปีสามดาวโรงเรียนที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”

คิ้วของจงฮยอนขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ทำไมจู่ๆโซจินจะต้องเล่าเรื่องรุ่นพี่ที่ตายไปแล้วให้เขาฟังด้วยละ

“ช่วงที่นายย้ายเข้ามาเรียนที่นี่มันเป็นช่วงเดียวกับที่รุ่นพี่หายตัวไปก่อนที่พวกเราจะพบว่าเธอตายได้”

“...”

“แล้ววันนั้น เย็นวันศุกร์ที่นายเข้ามาในโรงเรียนนี้เพื่อจัดการกับเอกสารการย้ายโรงเรียนมันก็เป็นวันที่รุ่นพี่หายตัวไปพอดี แล้วนายก็ได้เจอกับเธอ...”

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเข้ามาจัดการกับเอกสารการย้ายโรงเรียนตอนวันศุกร์”

ภาพของหญิงสาวผมสีบล์อนที่พาเขามาส่งยังห้องทะเบียนผุดขึ้นมาในหัวของจงฮยอน หญิงสาวที่มีใบหน้างดงามและท่าทางใจดีคนนั้นมีชื่อว่าเจสสิก้างั้นเหรอ

“..ฉัน..”

“ถ้าเดาไม่ผิดเธอกำลังคิดว่าฉันเป็นคนฆ่ารุ่นพี่คนนั้นสินะ”

“...”

“แล้วเธอก็สงสัยฉันมากซะจนตามสืบเรื่องของฉันจนรู้ว่าฉันไปทำอะไรที่ไหนงั้นสิ”

จงฮยอนถามเสียงสบายๆ แต่ดวงตาของเขามันกลับกำลังส่งความรู้สึกแข็งกร้าวชวนอึดอัดมาให้โซจิน

 “จงฮยอน...”

“ที่เธอสะกดรอยตามฉันวันนั้นก็เพราะเรื่องนี้ด้วยงั้นสิ เธอไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักนิดสินะ”

น้ำเสียงของเขาฟังดูเจ็บปวดมากสะจนโซจินใจสั่น....เขากำลังโกรธเธอ....

“ถ้าผู้หญิงผมบล์อนคนนั้นชื่อเจสสิก้า ใช่ฉันเจอกับเธอแต่เสียใจด้วยที่ความเลวของฉันมันไม่มากพอที่จะทำให้ฆ่าใครได้ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก”

จงฮยอนลุกขึ้นยืน ตอนนี้เขาอยากจะไปให้พ้นๆจากตรงนี้จริงๆ

“ถ้าเธอคิดว่าฉันเป็นฆ่าตกรก็อยู่ห่างๆฉันเอาไว้ก็แล้วกัน คุณนักสืบ!

โซจินรู้สึกเหมือนดวงตาทั้งสองข้างกำลังร้อนผ่าว ทำไมเธอถึงทำอะไรโง่ๆแบบนี้นะปร์าคโซจินเขาเคยช่วยเธอเอาไว้นะแล้วเขาจะร้ายกาจขนาดฆ่าใครตายได้ยังไง!

“เดี๋ยว”

โซจินรีบคว้าแขนของชายหนุ่มเอาไว้

“นายโกรธฉันงั้นเหรอ....ฉันข..”

“ฉันจะไม่รู้สึกอะไรซักนิดถ้าคนที่ไม่ไว้ใจฉันไม่ใช่เธอ”

จงฮยอนสะบัดมือของหญิงสาวออกแรงๆ เขาเดินออกไปก่อนที่เสียงปิดกระแทกประตูเหล็กจะดังตามมา จู่ๆน้ำตามันก็ไหลเอ่อออกมาจากดวงตาของโซจินโดยไม่รู้ตัว

“ทำไมจะต้องเศ้ราด้วยกับอีแค่โดนคนอย่างหมอนั่นโกรธ...หมอนั่นไม่ได้มีความหมายอะไรกับชีวิตฉันซักหน่อย!

โซจินตะโกนบอกตัวเอง แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังไม่สามารถห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาได้อยู่ดี

สายลมอบอุ่นวูบหนึ่งพัดมาโดนใบหน้าของหญิงสาวในขณะที่เธอกำลังร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มจะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ สายลมนั้นกำลังพัดวนอยู่รอบตัวเธอราวกับมันต้องการปลอบโยนหญิงสาว ก่อนที่ความรู้สึกวิงเวียนจะเกิดขึ้นกับเธอ เพราะเมื่อคืนเอาแต่กังวลเรื่องจงฮยอนมันทำให้โซจินไม่ได้นอนทั้งคืน หญิงสาวรู้สึกราวกับร่างของตัวเองกำลังไร้เรี่ยวแรงก่อนที่มันจะค่อยๆทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับสติที่ดับวูบลง....

 

 

เคร๊ง!!

เสียงกระป๋องน้ำอัดลมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวถูกเตะอัดกับกำแพงดังขึ้นเพราะความโมโหของชายหนุ่ม ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้คิดว่าเขาเป็นฆ่าตกรได้นะ เธอคิดว่าเขาเลวร้ายขนาดฆ่าใครได้เลยรึไง! จงฮยอนระบายความอัดอั้นของตัวเองลงบนกระป๋องน้ำอัดลมอีกใบ แล้วนี่เขาเป็นอะไรไปทำไมจะต้องหวังให้โซจินเชื่อใจเขาด้วยละ พอรู้ว่าเธอกำลังระแวงเขาอยู่ความน้อยใจบ้าๆมันก็เกิดขึ้นก่อนจะค่อยๆกลายเป็นความโกรธมากมายอย่างในตอนนี้

“ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันเลวขนาดฆ่าคนได้นะ! ยัยผู้หญิงคนนั้น!

เขาคิดอย่างหัวเสียแบบสุดๆก่อนจะเตะกระป๋องน้ำอัดลมใบที่สามออกไป แต่ถึงจะบอกว่าโกรธขนาดไหนสุดท้ายจงฮยอนก็ยังยืนอยู่หน้าอาคารที่เพิ่งเดินหนีโซจินลงมาอยู่ดี

“เมื่อกี้ฉันพูดกับยัยนั่นแรงไปรึเปล่านะ”

เขาบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ย๊าก!! ถึงนายจะไม่ได้เลวร้ายขนาดที่ยัยนั่นคิดแต่นายก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีขนาดนี้นะลีจงฮยอน!!

จงฮยอนขยี้หัวตัวเองแรงๆเพื่อไล่ความรู้สึกสับสนที่อยู่ในใจ ทั้งๆที่เขาควรจะต้องโกรธโซจินมากแท้ๆแต่กลับกลายเป็นว่าเขาดันรู้สึกผิดที่พูดแบบนั้นกับเธอไปซะงั้น

“ฉันต้องกำลังจะบ้าแล้วแน่ๆ!

“กรี๊ด!!

เสียงกรีดร้องของใครบางคนทำให้จงฮยอนถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกไปจากที่ตรงนั้นเอาไว้ เสียงนั้นเหมือนดังลงมาจากบนชั้นดาฟ้าของอาคาร ทั้งๆที่อาคารหลังนี้สูงเกือยยี่สิบชั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะกรีดร้องได้ดังขนาดที่ทำให้เขาซึ่งยืนอยู่ด้านนอกอาคารได้ยิน......แต่เสียงนั้นต้องดังมาจากชั้นดาดฟ้าไม่ผิดแน่ ใครสักคนต้องกรีดร้องอยู่บนนั้น และคนๆเดียวที่น่าจะอยู่บนชั้นดาดฟ้าตอนนี้ก็มีเพียง.....ปร์าคโซจิน จงฮยอนหันไปมองคนอื่นๆรอบตัวแต่ก็ไม่เห็นมีใครแสดงท่าทีแปลกใจกับเสียงกรีดร้องนั่นเลยสักคน....นี่หมายความว่ามีเขาคนเดียวงั้นเหรอที่ได้ยินมัน...........

 

จงฮยอนวิ่งขึ้นตึกสูงกว่ายี่สิบชั้นไปอย่างรีบร้อน เขาไม่น่าเดินหนีโซจินลงมาแบบนี้เลย สมองของชายหนุ่มฟุ้งซ่านจนมันคิดอะไรไม่ออกนอกจากชื่อของปร์าคโซจินที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

“ยัยนั่นเป็นอะไรไปทำไมถึงต้องร้องออกมาแบบนั้นด้วย!

แต่พอเริ่มตั้งสติได้เสียงกรี๊ดนั่นก็ไม่ได้เหมือนเสียงของโซจินเลยซักนิด แต่จะเป็นใครไปได้ในเมื่อบนดาดฟ้ามีเธออยู่แค่เพียงคนเดียว แล้วจงฮยอนก็ได้พบกับคำตอบเมื่อเขากระชากเปิดประตูเหล็กที่เปิดไปสู่ชั้นดาดฟ้าออก โซจินนอนอยู่ตรงนั้น..บนพื้นคอนกรีตราบเรียบใบหน้าของหญิงสาวซีดเซียวดวงตาที่ปิดสนิทแดงกล่ำเหมืนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา......หากแต่เธอไม่ได้อยู่ที่นั่นเพียงคนเดียว เรือนผมสีบล์อนยาวสยายของใครบางคนกำลังพลิ้วไหวอยู่ในสายลม.....มือบอบบางสีขาวซีดกำลังโอบกอดร่างไร้สติของโซจินเอาไว้อย่างถนุถนอม....หญิงสาวผู้นั้นเหมือนสามารถรับรู้ได้ถึงการมาของจงฮยอนเธอค่อยๆหันกลับมามองเขาช้าๆ....ดวงตางดงามสีนำตาลอ่อนของเธอกำลังจ้องมองมาที่จงฮยอนแค่เพียงชายหนุ่มสบตากับเธอความรู้สึกเย็บยะเยือกก็แล่นไปทั่วร่าง ของเหลวสีแดงค้นค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งามของหญิงสาวช้าๆพร้อมกับกลิ่นเหม็นเอียนที่เริ่มส่งกลิ่นอบอวลไปในอากาศ

“อย่าทำให้เธอเสียใจอีก!!

เสียงดุดันที่ฟังคุ้นหูดังก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่ม ก่อนที่ร่างบอบบางของหญิงสาวผมบล์อนผู้นั้นจะค่อยๆแตกกระจายกลายเป็นฝุ่นละอองและปลิวหายไปในอากาศ ความทรงจำเกี่ยวกับหญิงสาวผู้นี้กลับเข้ามาในหัวของเขา เธอคือคนๆเดียวกับผู้หญิงที่ช่วยพาเขาไปห้องทะเบียนในวันนั้น....แต่โซจินเพิ่งบอกกับเขาว่าผู้หญิงคนนี้ตายไปแล้วงั้นสิ่งที่เขาเจอเมื่อกี้ก็คือ.........ผี!!!

*******************************************
นั่น!พ่อพระเอกตัวดีของเราเจอดีเข้าให้แล้ว แล้วทีนี้จะเป็นยังไงต่อละเนี่ย อยากรู้ต้องติดตามอ่านตอนหน้ากันต่อไปค่ะ อิอิ

คอมเม้นวันละนิดชีวิตไรเตอร์จะสดใสนะคะทุกคน หึๆๆๆ แล้วเจอกันวันศุกร์หน้าค่ะ^_^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #272 jyh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 22:25
    โอ้ยชอบจังเลยตอนที่ไปกินข้าวอะ

    ทั้งสองคู่เลยนะน่ารักมาก

    ผีเจสมาอีกเเล้ว น่ากลัวจังง

    #272
    0
  2. #123 KyuhyunWife (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 18:47
    ว้าย แอบหลอน
    #123
    0
  3. #122 N++ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 20:58
    อร๊าก!!!!!!!จงฮยอน สนุกมากค่ะแต่ทำเอาหลอนเหมือนกันนะเนี่ย
    #122
    0
  4. #121 Nui (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 01:33
    สนุกขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะ ที่ไม่ได้เมนท์ทุกตอนเพราะอ่านติดพันนะคะ อยากให้ไรท์เตอร์เข้าใจ :)
    #121
    0
  5. #120 nanays (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 22:37
    เปนกำลังใจให้ค่ะ
    #120
    0
  6. #119 minna (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2554 / 18:48
    ปกติเป็นคนกลัวผีน่ะ ไม่เคยอ่านเรื่องผี แต่นี่เป็นเรื่องแรกที่บอกว่า มันศ์ดี 55
    #119
    0
  7. #118 นัท (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 21:23
    สุดยอด

    หนุกมาก :)
    #118
    0
  8. #117 umika-555 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2554 / 09:26
    จงฮยอง .. ชอบค่ะบทจงน่ารักชอบมาก^___^

    #117
    0
  9. #116 bbpond (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 19:36

    ผี รุ่นพี่เจสสิก้านี่นสุดๆ เลยนะ
    พระเอกของเรายังโดนเลยนะเนี่ย
    แต่พระเอกของเราเริ่มใจเต้นแรงกับนางเอกซะแล้ว
    แล้วนางเอกของเราละ ^ ^
    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ สู้ๆ ^ ^

    #116
    0
  10. #115 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 20:54
    นั่นจงฮยอนเจอเข้าจนได้ ไรเตอร์ชอบปล่อยให้ลุ้นทุกทีเลย!
    มาอัพตอนต่อไปไวๆนะค่ะไฟส์ติ้ง!!
    #115
    0
  11. #114 NaM_SouhE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 00:21

    สุดยอด แต่งได้ไงเอามาลงเยอะนะ เป็นกำลังใจให้

    #114
    0
  12. #113 MYH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2554 / 00:18
    จะรอตอนต่อไปนะ กำลังสนุกเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #113
    0
  13. #112 Lalla (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 15:47
    สนุกมากมายย

    อยากให้ถึงศุกร์หน้าเร็วๆจังง

    ตื่นเ้ต้นๆๆ

    อัพสัปดาห์ละ 2 ตอนเถอะค่ะ ได้โปรดไรท์เตอร์
    #112
    0
  14. #111 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2554 / 19:52
    อยากรุจังว่าคัยเปนฆาตรกร แต่ถ้าถามไรต์เตอร์ก้อคงไม่ได้คำตอบ งั้นรอดูตอนต่อไปดีกว่า ปล.แต่งเก่งมากอ่ะ ชอบบบบบบบ อิอิ
    #111
    0