~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 8 : คนเดินสาน์สกิเลนโน่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 49

      

              "ปอมกิเลนโน่!!((ศักดิ์ใหม่ของน้องชายที่รักว่ะ55++))"เสียงคิงเรนแหกปากลั่นเรียกว่าพระอนุชากิ๊งก่า


              "คร๊าบ~ท่านเพ่~"เจ้ากิ๊งก่าน้อยรีบโผล่มาทันใดก่อนเจอเครื่องสูบเลือดจากท่านพี่ที่รัก(กัดฟันกรอด)


              "ส่งเจ้าลูกลิงไป'ที่นั่น'หมดแล้วใช่ไหม?"คิงเรนเอ่ยปากถาม


               "หมดแล้วท่านเพ่"พระอนุชาปอมตอบเสียงเนือยๆกว่าที่จะขนลูกลิงไปที่หมายได้เล่นเอาแถบแย่ ปอมย้อนนึกไปถึงตอนที่เขาสั่งทหารนนำลูกลิงขึ้นไปบนเกาะด้วยความเหนื่อยใจ เมื่อรัชทายาทลำดับที่หนึ่งเมโลดี้ ในสนมจิ้งนั่น ขนาดหลับยังละเมอหิวๆตลอดเวลา ส่วนรัชทายาทลำดับที่สองบีบี เจ้าหญิงองค์น้อยในคิงทรายก็ละเมอหาแต่ขนม รัชทายาทลำดับที่สามปอป้อในเจ้านางเครสเซนต์ก็พึมพำแต่คำว่าทีอีๆ((The End)) รัชทายาทลำดับที่สี่เก๊กเซียมในชู้คิดส์ก็เอาแต่พึมพำอะไรก็ไม่รู้ รัชทายาทลำดับที่ห้าคาเฟยก็หลับสนิทแต่ยิ้มฝันหวานอยู่คนเดียวแต่คำสุดท้ายที่หลุดมาทำให้ทหารหลายนายไม่กล้าเข้าใกล้คือว่า..เลือดคุณกระต่ายน้อย..รัชทายาทลำดับที่หกดาวี่ก็นอนนิ่งราวกับตุ๊กตา รัชทายาทลำดับที่เจ็ดลิลในศรีภรรยาอันดับหนึ่งที่ต่างจากพระมารดาโดยสิ้นเชิง เด็กสาวนอนคุดคู้ตลอดเวลาและแน่นอนปล่อยระเบิดตดรสทุเรียนออกมาตลอดเวลาเช่นกันจนทหารรีบๆขนรีบๆวางไปตามๆกัน  รัชทายาทลำดับที่แปดโอ๋ที่นอนแผ่แบหลาไม่อายฟ้าและไม่สงสารที่ดินที่ตัวเองนอนทับนั้นกำลังส่งเสียงขู่คำรามเป็นเรือกรนไฟ บ่งบอกได้ว่าเขากำลังหลับสบายขนาดไหน ข้างกายมีรัชทายาทลำดับที่เก้ากริ๊งที่นอนเอามืออุดหูไว้แน่นเนื่องจากเรือก่นไฟข้างๆมันวิ่งอยู่บนรางไม่ยอมหยุด


              "ว่าแต่ ... ศรีภรรยาของท่านเพ่จะมาถึงเมื่อไรปอมกิเลนโน่"คิงเรนเอ่ยปากถามพระอนุชาอีกครา


              "เย็นๆมั้ง ศรีภรรยาท่าน ท่านยังไม่รู้แล้วใครเขาจะรู้"พระอนุชาตอบไปด้วยความรัก เรียกเส้นสติของพระผู้เป็นพี่เต้นตุ๊บๆรอวันระเบิดเท่านั้น


              "แล้วเจ้าแจ้งข่าวไปบอกหรือยังห่ะ!?"คิงเรนย้อนถามอีกรอบ ทำเอาพระอนุชาอึ้งไป ขณะที่ในใจร้องโวย


                                     นี้เขาลืมส่งจม.ประทับตราไปรษณีย์รอยเท้ามังกือไปบอกศรีภรรยาของคิงเรนเสียสนิทใจ เมื่อนึกได้ดังนั้นก็รีบหาทางชิ่งก่อนทันที ก่อนที่หัวและบ่ามันจะแยกที่กันอยู่


              "ท่าน..พะ..พี่...ข้าเออ..."พระอนุชาเอ่ยตะกุกตะกัก


              "อะไรของเจ้า?"คิงเรนย้อนถามเสียงเรียบ กะอีแค่เขาถามถึงจม.เท่านั้น ทำไมอาการของมันถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้


              "ข้าขอตัวก่อน พอนึกได้ว่าข้าลืมล๊อคยานอวกาศนะ"ว่าจบพระอนุชาปอมก็รีบหายไปทันที


                                      ล๊อคยานอวกาศ??


                                     คิงเรนทวนในใจ


                                     ตายซะเถอะเจ้าปอม!!!

                                     แล้วก็นึกอยากเรียกเจ้าน้องชายมาสับเป็นชิ้นๆเมื่อมันหาเรื่องชิ่งหนีได้ห่วยมาก

..................................


                                   ห้องทำงานของพระอนุชาปอม...

                                  ห้องขนาดใหญ่ที่ดูหรูหราโอ่อ่าถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นกำแพงที่มีร่องรอยการทารุณกรรมของเจ้าของห้องเต็มไปหมด ตั้งแต่บนพื้นไปจนถึงเพดาน รูปที่แขวนตามผนังนั้นหลุดร่วงลงมาอย่างไม่มีชิ้นดี โซฟาสีเข้มที่วางด้านในก็เป็รอยขาดวิ่นมีดเล่มหนึ่งถูกปักแน่นไว้บนนั้น ไกลออกไปคือเตียงสี่เสาสีขาวสะอาดที่บัดนี้ยับเยินไม่เป็นท่า หมอนใบโตฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ขนนกสีขาวละมุนที่บุไว้ด้านในทะลักออกมากองอยู่บนพื้น ถัดเข้าคือกองกระดาษที่ถูกขย่ำแล้วถูกเหวี่ยงมาจากเด็กหนุ่มอีกคนที่กำลังเขียนออะไรขยุกขยิกอยู่บนโต๊ะหนังสือที่มีขวานจามไว้กลางโต๊ะ


                                 ท่านพี่บ้า!!

                                เด็กหนุ่มสบถในใจ

                               เมื่อหวนกลับไปถึงอดีตที่แสนขมขื่น ตั้งแต่เล็กจนโตท่านพี่ที่แสนรัก(กัดฟันพูด)ของเขาก็ทำทารุณกรรมไว้มากมาย ตั้งแต่ให้เขาเป็นคู่ฝึกท่ามวยปล้ำ เป็นกระสอบทราย บางที่ก็ต้องสละเลือดอันน้อยนิด((ครั้งละ 2 ถังไวน์))ให้เวลาท่านพี่เกิดหิวขึ้นมาซะเฉยๆ แต่หากท่านพี่ไม่เคยรับรู้เลยว่าเขาเครียดมากขนาดไหน ทุกครั้งที่กลับมาก็ต้องมาระบายให้สมบัติในห้อง ทั้งโซฟาที่มันอยู่ในสภาพยับเยินเพราะเขาเอาค้อนขนาดใหญ่ทุบใส่มันระบายความเครียด ผนังกำแพงที่เป็นรูโบ๋เพระาเขาซัดมีดสั้นเข้าไปปักเพราะเครียด เตียงของเขาที่ยับเยินเพราะถล่มไอ้สี่เสาค้ำยันลงมาจนมันหมดสภาพ หมอนหนุนนอนที่ถูกมีดกรีดแทงจนมันยากที่จะเยียวยา โต๊ะเขียนหนังสือที่เขาเป็นคนเอาขวานจามเองกับมือ เพราะเขาต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากที่จะอยู่กับท่านพี่เรื่องมาก บ้าเลือด แถมยังชอบสั่งอะไรแปลกๆ แล้วยังมีอะไรอีกมากมาย แต่ก็นั่นแหละ ท่านพี่คนนี้ของเขาขัดใจได้ซะที่ไหน วันไหนที่ขัดใจวันนั้นต้องมีเลือดอาบห้องโถง..


           "ชิส์!"เด็กหนุ่มส่งเสียงจิจ๊ะในลำคอก่อนขย่ำกระดาษอีกแผ่นแล้วโยนทิ้งไปด้านหลัง ก่อนลงมือเขียนใหม่อีกแผ่น "ต้องแบบนี้..ฮี่ ฮี่ ฮี่~"เด็กหนุ่มบ่นเบาๆก่อนหัวเราะในความคิดอันบรรเจิดของตัวเอง ก่อนจะดึงซองจดหมายสีแดงเลือดซึ่งท่านพี่ของเขาประกาศให้สีแดง-ดำเป็นสีประจำราชวงศ์ ดังนั้นของส่วนมากในวังจึงเป็นสีแดงและดำ


           "กิเลนโน่~"เด็กหนุ่มร้องเรียกก่อนที่เจ้าสัวต์ประหลาดตัวหนึ่งจะโผล่ออกมาจากใต้โต๊ะ มันคือกิ๊งก่าตัวสีแดง...ซึ่งจริงๆแล้วตัวของมันเป็นสีเขียวเข้มแต่ท่านพี่ของเขาสั่งให้ทหารเอาตัวมันไปชุบเป็นสีแดง และห้ามเปลี่ยนสีจนกว่าจะมีคำสั่งใหม่ เจ้ากิ๊งก่าแดงโผล่ออกมาอ้าปากกว้าง เด็กหนุ่มส่งจดหมายปิดผนึกสีแดงเข้มให้มันก่อนเอ่ยต่อ "ส่งไปให้ถึงศรีภรรยาของท่านพี่นะ เข้าใจไหม กิเลนโน่"

            ...


                              และนี้แหละ ที่มาของ..


                               ปอมกิเลนโน่...


                              กิ๊งก่าแห่งวังริ้ดเดิ้ล


           ...


                             จดหมายซองสีแดงที่ถูกนำสาส์นไปโดยเจ้ากิ๊งก่านาม'กิเลนโน่' มันข้ามน้ำข้ามทะเล ข้ามอะไรต่อมิอะไรเพื่อให้ถึงที่หมายตามที่ผู้เป็นนายสั่ง และสุดท้าย...


                            สตรีผิวขาวละมุน ผมยาวเหยียดตรงสีน้ำตาลเข้ม กับนัยน์ตาสีเดียวกันกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ผา ข้างกายมีเจ้าหนุ่มสองคนอารักขา กิ๊งก่าน้อยขยับเข้าไปใกล้ ชูคอขึ้นสูงเพื่อให้เด็กหนุ่มสองคนนั่นสนใจสิ่งที่มันนำมา


          "โอ้ๆ ท่านศรีฯ ดูนั่นๆ"เด็กหนุ่มหัวส้มสะท้อนแสง นัยน์ตาสีเขียวอ่อนตะโกนขึ้นพลางชี้มือชี้ไม้ไปที่แขก(สัตว์)ที่ไม่ได้รับเชิญ สตรีผู้สูงศักดิ์เหลือบไปมองน้อยก่อนวางถ้วยชาสีขาวนวลลงบนจาน


          "กิ๊งก่า ข้าเกลียดกิ๊งก่า!!!!!"เจ้าหล่อนตะโกนลั่นพลางปีนต้นไม้หนีเจ้ากิ๊งก่าแดง=W= โดยมิได้สนใจแม้แต่น้อยว่าชุดกระโปรงยาวของเธอมันยาวแค่ไหน?


                          เหมาะสมจะปีนขึ้นไปไหม?


                         แล้วตัวเธอ สตรีผู้สูงศักดิ์เหมาะแล้วหรือที่จะทำขายหน้าเจ้าเด็กอารักขาสองคน?


                        แล้วมันมากับอะไร?


                         ที่สำคัญ ....


                       มันตัวแค่ไหนกันเธอถึงต้องกลัวมัน???


                       แต่กว่าจะคิได้นั้นก็สร้างความประหลาดใจให้กับผู้อารักขาทั้งสองแล้ว....


         "เออ...ท่านศรีฯ"เด็กหนุ่มผมสีส้มสะท้อนแสงเอ่ย "เจ้ากิ๊งก่านั้นเป็นของพระอนุชาปอม คงจะมีข่าวแจ้งจากคิงเรน"


         "วะ..ว่าไงนะ!!"ท่านศรีฯหรือนามเต็มว่า...เจ้าจอมแห่งไป่ลู๋อิง ศรีภรรยาแห่งริ้ดเดิ้ล ชู้แห่งอาร์มีนาส หลิน...ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที "แล้วทำไมเจ้าถึงไม่บอกเราตั้งแต่แรกห่ะ คูลเลอร์!!"หลังจากตะโกนแว๊ดๆจบเจ้าหล่อนก็ปีนลงมาจากต้นไม้ในสภาพที่ผิดกับตอนที่ขึ้นไปอย่างสิ้นเชิง ผู้อารักขานาม(แมลง)คูลเลอร์ได้แต่ถอนหายใจหน่ายๆราวกับปลงเสียแล้วที่จะต้องเจอแบบนี้


         "ท่านศรีฯ ดูนี้สิ"เด็กหนุ่มอีกคนที่ผมและตาเป็นสีเขียวสะท้อนแสงว่าพลางส่งซองจดหมายสีแดงที่ถูกนำสาส์นมาจากเจ้ากิ๊งก่าแดงให้กับท่านศรีฯ


         "ขอบใจมากหลานฟรีดี้"เธอว่าพลางแกะซองสีแดงที่ถูกประทับตราด้วยเลือดสดๆ ก่อนคลี่กระดาษหนังมังกออกอ่าน


         ~!!!~


                       คิงเรนบ้าที่สุด!!!


                        เจ้าหล่อนสบถด่าในใจ

......................................................................................

1,061 ความคิดเห็น