~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 48 : [Fan Fic] * The Pirate of the Caribbean]* The curse of White Road* [Chapter 1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 57



ท่ามกลางหมอกที่ขีดขวางการเดินทางของเรือใหญ่ลำหนึ่ง เสียงเพลงแผ่วเบาดังขึ้นมาจากที่หัวเรือ...

~~โอ้~ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสด มองเห็นเรือใบ แล่นอยู่ในทะเล (ทะเล๊ ทะเล~)

~~หาดทรายงามเห็นปู (เห็นปู้~ เห็นปู) ดูสิดูหมู่ปลา กุ้งหอยนานา ว่ายไปตามทะเล (ทะเล๊~ ทะเล)

"ชู่ว~"เสียงชายคนหนึ่งโผล่มาจากด้านหลังของเธอเหมือนในหนังเรื่องจูออน "การร้องเพลงของโจรสลัดท่ามกลางควันหมอกสีดำมันเป็นเรื่องอัปมงคล"

"พอเถอะน่า"เสียงหนึ่งขัดขึ้นจากด้านหลัง "นายกำลังทำให้หลินกลัวนะ"

"แต่เธอร้องเพลงโจรสลัด"เขาแย้ง

"พวกโจรสลัด.... ถ้าข้าเจอมันเมื่อไร....ข้าจะจับมันยิงเป้าซะ หึหึหึ...วะฮ่า ฮ่าๆๆ"เขาผู้นั้นคือพอล เอลแกน … ชายหนุ่มสูงศักดิ์จากดินแดนอากาเซีย

"ท่านก็พูดไป ข้าเกรงว่ามันคงทำให้หลินกลัวมากกว่าเก่า"อีกเสียงหนึ่งโผล่ขึ้นมา เขาคืออาคีดีมัส ผู้เป็นพ่อของหลิน

"แต่ลูกว่าน่าสนใจดีนะค่ะ"หลินพูดขึ้น

"ช่างเถอะนะ"อาร์คีดีมัสผู้เป็นพ่อกล่าวปลอบ หลังจากนั้นผู้คนก็แยกย้ายไปปฏิบัติภารกิจของตนเอง ปล่อยให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยืนอยู่เพียงลำพัง เหม่อมองไปยังท้องทะเลดำมืดก่อนจะพบกับ...

ฉะ...ฉลามบก~!!! ขวดละ 11 บาท ห้ามดื่มวันละสองขวด เด็กและสตรีมีครรภ์ไม่ควรดื่ม~!!

ไม่ใช่เฟ้ย~!!!

แพที่ลอยอยู่บนน้ำที่สั่นไหวเป็นระลอกคลื่นกับร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง 

"นั่น~!! มีคนตกน้ำ!!"หลินร้องบอกผู้คนในเรือพลางชี้ไปที่พื้นน้ำเบื้องหน้า ก่อนที่คนอื่นๆจะกรูกันมาดู

"หย่อนสมอลง!! เราต้องช่วยเขา"เสียงทราย คิงแห่งราชวงศ์ไป๋ลู่อิงตะโกนบอกจากมุมใดมุมหนึ่ง

"ม๊าย~~ ระวังๆ ห้ามมีบาดแผลนะ"เสียงแฟนคลับมุมมืดอีกคนพูดขึ้น

"ผมรู้ๆ- -" คนเขียนหันไปบอก

"ระวังๆ เดี๋ยวน้ำกระเด็นโดนพวกฉัน" สิชาและรีริสอาร์ที่อยู่ไปไม่ไกลเอ่ยบอก เมื่อลูกเรือกลุ่มหนึ่งพาร่างอันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงของบุรุษคนหนึ่งขึ้นมาจากน้ำ "ดูดิเหมือนหมาตกน้ำเลย อ่ะ กร๊าก~"ไม่วายสองสาวยังคงพูดต่อพลางหัวเราะชอบอกชอบใจเมื่อเห็นคนที่ชะตาตกลอยเคว้งคว้างอยู่ในทะเล

"ฟังนะหลิน"อาร์คีดีมัสผู้เป็นพ่อพูดขึ้น "พ่ออยากให้เจ้าดูแลเขาหน่อย" หลินพยักหน้ารับน้อยๆ เด็กสาวขยับกายเข้าไปใกล้ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็น..สร้อยคอ..เป็นจังหวะเดียวกับที่เด็กหนุ่มนั้นได้สติ เขาดูหวาดกลัวและตกใจในเวลาเดียวกัน

"เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วนะ"หลินเอ่ยปลอบโยนพลางขยับยิ้มเล็กน้อย "เจ้าชื่ออะไร"

"...ร....."

"ร.. รีเมียส รีเมียส เดเซอร์ริส ใช่ไหม!?" หลินรีบแย่งบทพูด ขณะที่อีกฝ่ายค้อนขวับ

"นั่นมันต้องบทพูดของข้าสิ..." เด็กหนุ่มพูดขึ้น น้ำเสียงแสดงความขัดเคืองใจอย่างชัดเจน

....นี่อะไร! ข้านะ รีเมียส เดเซอร์ริสพูดโด่งดัง มาถึงก็ให้มาลอยคอในน้ำกลายเป็นคนใกล้ตาย แถมพอจะพูดทียัยนี่ก็มาแย่งพูดซะงั้น..!! คอยดูนะ ถ้ามีอีกรอบ รีเมียสจะไม่ทน! ....

เขาคิดในใจ

"ขออภัย รีเมียส" คนเขียนตะโกนบอก "ข้าจะไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำสองแน่ๆ เพราะฟิล์มข้ามันแพง" ว่าจบก็หันไปหาศรีภรรยาแล้วกล่าวต่อ "ศรีภรรยา อย่าไปแย่งบทรีเมียสเลยนะ บทมันยิ่งมีให้พูดน้อยๆอยู่"

หญิงสาวพยักหน้ารับ

"เอาละนะครับ! แอคชั่น!!"

"เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วนะ" หลินก้มลงบอกอีกฝ่าย เพื่อให้เขามั่นใจว่าเขาจะปลอดภัยหากอยู่บนเรือลำนี้ "เอาละ เจ้าบอกข้าสิว่าเจ้าชื่ออะไร?"

"...ร...รีเมียส ด..เด..เซอร์ริส.." เด็กชายว่าจบก็หลับตาลงนิ่ง

"ไม่เป็นไรนะรีเมียส... ข้าจะดูแลเจ้าเอง ไม่เป็นไร..." หลินว่าพลางเอื้อมมือไปจับสร้อยเส้นหนึ่งที่เด็กชายใส่อยู่ก่อนจะพบว่ามันเป็นเหรียญสีมองอร่ามเป็นรูปหัวกะโหลก ใช่... มันคือสัญลักษณ์ แห่งโจรสลัด!

เสร็จละ...หญิงสาวคิดในใจ พลางหยิบเหรียญทองดังกล่าวมาลองกัดดูเพื่อพิสูจน์ว่ามันคือของจริงชัวร์ไม่มั่วนิ่ม!

"ได้เรื่องว่ายังไงบ้างหลิน?"เสียงด้านหลังดังขึ้นมาจากพอล เอลแกน เด็กสาวพยายามซ่อนเหรียญนั่นไว้ด้านหลังเพื่อไม่ให้ใครมองเห็น

 “เขาไม่ได้สติคะ แต่คิดว่าคงปลอดภัยแล้ว”หลินว่าเสียงสั่นเล็กน้อย แต่เมื่อพอลหันกลับไปวุ่นวายกับเรื่องบนเรือต่อความรู้สึกในใจบางอย่างก็ผุดขึ้นมา บางอย่างที่ดึงเด็กสาวให้หันกลับไปมองพื้นน้ำอีกครั้งก่อนจะพบกับบางอย่างที่อยู่ในเงาหมอก แอบเร้นซ่อนกายอยู่นิ่งๆ… 

The Black pearl!!!!

มันคือเรือโจรสลัดในตำนาน...

.......................................................................................................

หลินสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บถึงแม้ว่าโดยปกติแล้วที่ท่าเรือแห่งนี้จะมีอากาศค่อนข้างร้อนก็ตาม หญิงสาวลงจากเตียงก่อนจะมานั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่มีเชิงเทียนวางอยู่ไม่ห่าง หลินจ้องมองเข้าไปในกระจกมองเห็นเงาสะท้อนของตนเองก่อนที่จะตัดสินใจเปิดลิ้นชักรื้อค้นบางสิ่งที่เธอเคยแอบเก็บไว้ไม่ให้ใครรู้....

มันอยู่ไหนนะ...

หญิงสาวถามตัวเองในใจ ขณะรื้อนั่น รื้อนี่ โยนมันทิ้งไปข้างหล้ง

อ่า นี้มีฟิกเกอร์เคนชินที่ตอนเด็กๆ แอบขโมยมา...

หญิงสาวคิดเมื่อในมือถือฟิกเกอร์เคนชินขนาดจำลองตัวเล็กพอดีมือแต่ชั่ววินาทีเธอก็ตัดสินใจโยนมันทิ้งไปด้านหลัง เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เธอค้นหา

แล้วนี่.... ดีวีดีผีอินุยาฉะ... ที่เธอแอบซื้อมาแผ่นละ 25 บาทตอนไปเที่ยวที่แม่สาย... ไม่...นี่ก็ไม่ใช่

อ่า แล้วนี่... หนังสือไวท์โรดรุ่นปกมีเลื่อมๆ ที่เธอแสนจะรู้สึกทุเรศสายตาเวลามองมัน... ไม่ใช่ๆ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการยามนี้

แล้วนี้อะไรเนี้ย... กระดาษจากสมุดที่เธอเขียนนิยายเมื่อก่อนที่ตอนนั้นมันถูกขยำเป็นก้อนกลม แม้จนบัดนี้มันก็ยังเป็นก้อนกลมอยู่ จะมียกเว้นก็แต่กระดาษบางส่วนของมันถูกปลวกน้อยกองทัพหนึ่งกัดแทะอย่างเมามัน

โวย!!! มันอยู่ไหนฟระ!! เหรียญทองอันนั้น...

หรือว่า...! หรือเธอลืมเอาไปจำนำที่ร้านทองเซ้งฮ่วยโล่ยที่เยาวราชไปแล้ว!?

หลินลุกขึ้นยืนพลางเดินคิดวนไปวนมาราวกับกำลังทบทวนความทรงจำ อ๋อใช่! เธอนึกออกแล้ว... หลินเดินไปที่ปลายเตียงของเธอก่อนจะก้มลงไปงัดบางสิ่งที่อยู่ใต้ขาเตียงเธอออกมา แต่งัดยังไงก็งัดไม่ยอมออก หลินนั่งเหนื่อยหอบอยู่บนพื้นหลังจากใช้ความพยายามมากว่าครึ่งชั่วโมง

"โอย.. พออายุมันเริ่มเยอะขึ้นแล้วมันเหนื่อยแบบนี้นี่เอง" หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นยืนโดยมีปลายเตียงเป็นตัวช่วยให้เธอลุกขึ้น หญิงสาวตัดสินใจยกเตียง

ฮึบ!! หนักเฟ้ย!...

หลินออกแรงทั้งหมดที่มี เธอสามารถทำให้ขาเตียงลอยสูงเหนือพื้นได้แต่พอเธอจะก้มลงมาหยิบขาเตียงมันก็กระแทกพื้นและทับเหรียญทองไว้ตามเดิม...

เอายังไงดี... ใช่ๆ.. เอาขาเขี่ยมันดีกว่า...

เมื่อได้ไอเดียอันแสนจะบรรเจิด(ในความคิดของตัวเอง) หญิงสาวก็เริ่มยกเตียงใหม่อีกครั้งคราวนี้มันได้ผลดี เมื่อสังเกตว่าขาเตียงมันสูงเหนือเหรียญทองดังกล่าวแล้ว หลินก็ใช้ขาข้างหนึ่งเขี่ยเหรียญทองออกมา

หญิงสาวก้มลงเก็บมันอย่างเบามือที่สุดก่อนจะนำมันมาคล้องที่คอ

ปังๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดังลั่น

"หลิน!!" เสียงของอาร์คีดีมัสผู้เป็นพ่อนั่นเอง "ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า !?"

หญิงสาวตกใจกับเสียงเคาะประตูก่อนจะรับถลาไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมและเหน็บเหรียญสีทองไว้ในร่องอก เออ...ที่แบบบ...มันไม่ค่อยจะมีสักเท่าไรพอดีกับที่บานประตูถูกเปิดออก

"อ่า หลิน สายป่านนี้แล้วยังนอนอยู่อีกเหรอลูก ?" อาร์คีดีมัสเอ่ยปากถามขึ้น ขณะที่ข้ารับใช้สาวคนหนึ่งตรงรี่ไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้แสงแดดและสายลมพัดเข้ามาในห้องได้

"ดูสิว่าพ่อซื้ออะไรมาให้ลูก" อาร์คีดีมัสว่าพร้อมกับสาวใช้อีกคนที่แบกกล่องใบใหญ่มาให้

หลินตรงมาเปิดกล่องก่อนจะพบว่าด้านในมีเสื้อผ้าหลายชุดม้วน..เออ... ขยำกองรวมกันอยู่...

"สวยจังท่านพ่อ" หลินว่าเมื่อหยิบเสื้อสีม่วงสะท้อนแสงออกมาทาบกับตัว

"ใช่ไหมละ" อาร์คีดีมัสว่า "นี่พ่อสั่งซื้อมาจากอินเตอร์เน็ตเลยนะ ขอบอก มันถูกส่งมาถึงที่หน้าประตูบ้านเราเมื่อกี้นี่เองด้วย พ่อหวังว่าลูกคงชอบมัน"

"โอ้... มันสวยมากจริงๆคะท่านพ่อ" หลินเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม "ว่าแต่ ท่านพ่อซื้อมาให้ลูกทำไมคะ!?"

"ก็พ่อเห็นลูกใส่แต่เสื้อปลวกแทะเป็นรูทุกวัน พ่อเห็นแล้วพ่อสงสาร" อาร์คีดีมัสว่า "อีกอย่างนี้ก็เป็นแฟชั่นพิเศษส่งตรงมาจากอากาเซียเชียวนะลูก... พ่อเพิ่งรู้ว่าเขาฮิตอินเทรนน์เสื้อสีสะท้อนแสงแบบนี้กัน"

"เออ... เหรอคะท่านพ่อ" หลินว่าก่อนจะรีบหลบไปหลังฉาก ก่อนจะมองเสื้อสีม่วงสะท้อนแสงที่เห็นไล่หลังตั้งแต่ 500 เมตรเด่นชัด... ใครจะไปใส่ลง!!

"จริงๆพ่ออยากให้ลูกใส่มันไปร่วมงานพิธีวันนี้... พิธีรับตำแหน่งของผู้กอง พอล เอลแกน ไม่สิ... ต้องผู้การ... ผู้เรือพอล เอลแกน..." อาร์คีดีมัสเฉลยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมาในที่สุด

"ท่านพ่อพูดจริงเหรอคะ !?" หลินยื่นหน้าออกมาจากหลังฉากเพื่อถามความมั่นใจ

"แน่นอน ถ้าลูกอยากใส่นะ" อาร์คีดีมัสว่า

"เออ ลูกว่าน่าจะซักก่อนนะคะ" หลินพยายามหาทางเลี่ยง ให้ตายยังไงเธอไม่ยอมใส่เสื้อสีม่วงสะท้อนแสงแบบนั้นหรอก "ท่านพ่อบอกว่ามันเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี่ ข้าเกรงว่ามันคงยังเหม็นใหม่อยู่ เอาเป็นว่าส่งไปซักก่อนแล้วนะคะท่านพ่อ"

"อ่า ก็ได้ พ่อตามใจลูก" อาร์คีดีมัสว่า

"ท่านลอร์ด... มีคนมาขอพบครับ" ข้าหลวงนายหนึ่งเดินเข้ามาบอกก่อนที่อาร์คีดีมัสจะพยักหน้ารับแล้วเดินตามออกไป

..............................................................................

 





1,061 ความคิดเห็น