~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 38 : การเดินทางของสองพี่น้อง(ปฐมบท) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ส.ค. 51


              การเดินทางของสองพี่น้อง(ปฐมบท)


               “ท่านอา ท่านป๋าของพวกเราไปไหน?”เสียงร้องทักเล็กๆแต่ดังจนปราสาทแทบจะถล่มลงมาได้จากปอป้อที่เมื่อที่เจอหน้าท่านอาของตนก็แทบจะเขมือบหัวกันเลยทีเดียว


                ลองรังแกไอเด็กพวกนี้ดูมั้งดีกว่า


                 พระอนุชาปอมคิดในใจก่อนที่การ ‘แกล้ง’ จะปรากฏขึ้นในหัวสมอง


                 “ท่านป๋าของพวกเจ้า เออ… ข้า… “พระอนุชาเอ่ยเสียงเศร้าสลดเหมือนกับพูดไม่ออกเพื่อรอดูปฏิกิริยาจาก ‘ลูกลิง’ ของคิงเรน


                 “อะไร เกิดอะไรขึ้นกับท่านป๋า”เก๊กเซียมร้องขึ้น


                  “คิงเรนหายตัวไปยังไม่มีใครหาพบ”พระอนุชาปอมตอบออกมาช้าๆ


                   “ว่าไงนะ!!!”ลูกลิงทั้งหลายร้องลั่น


                   “ทำไงดีอะ”ลิลจี้ว่าพลางกันไปมองโอ๋และกริ้ง


                   “เอาไงดีๆๆ”เมว่าพลางหันไปปรึกษากับบีบีและดาวี่


                    “เอาไงเรื่องแบ่งสมบัตินะเรอะ”ใครสักคนพูดขึ้นมา


                    “ถูก!!!!!!!!”เสียงขิงลูกลิงรร้องประสานกันลั่น


                     “ออเรอะ งั้นเอาไปประหารให้หมด!!!!”น้ำเสียงหนักแน่นว่าก่อนที่ลูกลิงทั้งหลายจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าบัดนี้บุรุษมีศักดิ์เป็นป๋าและเป็นคิงยืนยิ้มให้นึกชวนสยองอยู่ด้านหลังโดยมีท่านอาของตนเองยืนหัวเราะท้องขัดท้องแข็งอยู่ข้างๆ


                      “เออใช่ ปอม ท่านพี่มีเรื่องจะปรึกษามาเร็วๆ”คิงเรนว่าจบก็สบัดผ้าคลุมสีแดงสดก่อนจะก้าวนำไปอย่างรวดเร็วและพระอนุชาปอมที่ไม่รีรอให้คนเป็นพี่ชายที่มีศักดิ์เป็นคิงออกคำสั่งครั้งที่สอง สองบุรุษเดินมาจนถึงห้องทำงานส่วนตัวพร้อมกับประตูไม้บานใหญ่ที่เปิดและปิดอย่างรวดเร็ว


                      “ปอม ข้ามีเรื่องจะต้องบอกเจ้าให้ได้”คิงเรนเอ่ยขึ้นขณะที่นัยนผืตาสีเลือดทอดมองไปไกลสุดสายตา

                      “ท่านพี่มีเออ…อะไรงั้นเรอะ?”พระอนุชาปอมเอ่ยถามพลางคิดในใจว่าต้องเป็นเรื่องหินหยกนั้นเป็นแน่แท้


                      “ไวน์เลือดในโกดังหมดเกลี้ยงเลยปอม”


                      “ข้ารู้ๆ อืมม ห่ะ!!!”พระอนุชาหน้าเหว๋อไปดันใดเมื่อเรื่องที่พี่ของเขาพูดไม่ใช่เรื่องที่เขาคิด “ท่านพี่ว่าไงนะ!!”


                       “บอกไปแล้วไงปอมมี่ เอาช้าๆชัดๆไหม… ไวน์-หมด”ว่าจบคิงเรนก็ทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน “อีกเรื่องปอม หินหยกของท่านพี่นะ มันหายไป”


                        “เออ เรื่องนั้น”

                        “อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดว่าข้าฆ่าเจ้าชายแท้ๆตายแล้วข้าก็เป็นสิบแปดมงกุฎมาปอกลอกสมบัตินะ”


                         เฮือกก~!!



                         ท่านพี่อ่านใจคนได้ด้วยเรอะ(ฟร่ะ)


                         พระอนุชาปอมเอ่ยปากชม(?)พี่ชายของตัวเองในใจ


                         “บ้าเรอะท่านพี่ แต่ข้าว่า ท่านตรวจดูให้ทั่วหรือยังว่าหายที่ไหนหรือยังไง”


                          “ข้า… จำไม่ได้”คิงเรนตอบสั้นๆ


                          “แล้วที่เก็บของสำคัญละท่านพี่ มันน่าจะเออ…. อาจจะอยู่ในนั้นก็ได้นะ”พระอนุชาเอ่ยปากแนะนำพร้อมกันกับที่คิงเรนปัดป้ายมือไปใต้โต๊ะเพื่อถอดสลักตู้เซฟก่อนที่นิ้มมือของบุรุษหนุ่มจะสัมผัสถูกบางอย่าง…



                         “อี๋~!!!”บุรุษผู่เป็นคิงร้องขึ้นพลางดึงมือออกมาจากใต้ลิ้นชักช้าๆ พร้อมกับ…


                         “ใครกินหมากฝรั่งแล้วเอามาแปะใต้โต๊ะ(ฟระ)~!!!!”คิงเรนร้องลั่นเมื่อบัดนี้มือของเขาเหนียวหนึบไปด้วยหมากฝรั่งชิกเก้นสต๊อก(ยี่ห้อเดียวที่ดังที่สุกในแผ่นดินริ้ดเดิ้ล) หลากสีสันทั้งขาว ม่วง แดง เขียว ยังกะรุ่งเจ็ดสีก็ไม่ปาน “ปอม มานี้สิ”คิงเรนร้องเรียกก่อนที่พระอนุชาปอมเดินมาหาอย่างจำใจ ทันใดนั้นเมื่อเข้ามาถึงท่านพี่สุดที่รักก็ยกมือขึ้นป้ายแขนเสื้อของพระอนุชาทันใดทำให้หมากฝรั่งที่เคยเต็มมือคิงเรนกลับไปปรากฏตัวอยู่บนแขนเสื้อของพระอนุชาแทน


                         “ท่าน… ท่านพี่”ปอมขานเรียกผู้เป็นพี่เสียงสั่นๆ


                          “อะไรของเจ้าปอมก้า~!”คิงเรนว่าขณะที่ตนเองควานหาสลักเพื่อปลดล๊อค


                          “ท่านป้ายหมากฝรั่งบนเสื้อข้าทำม๊ายยย~!!”พระอนุชาปอมแหกปากร้อง


                          “เฮ้ย~!! เงียบๆ เสียงดังน่ารำคาญเฟร้ย!!!”คิงเรนว่าก่อนจะมอบ ‘ลูกถีบพิฆาตมายา’ ให้กับพระอนุชาสุดที่รักไปตามระเบียบด้วยข้อหาก่อความวุ่นวายในห้องทำงาน



                          ครู่หนึ่งก็มีเสียงดัง ‘แก๊ก’ ขึ้นเบาๆ พร้อมกับฝาผนังที่หดตัวเข้าไปเพื่อนำไปสู้ทางลับที่มีเพยงสองพี่น้องเท่านั้นที่รู้ คิงเรนมองหน้าพระอนุชาปอมก่อนจะกระโดดลงไปในช่องทางลับตามด้วยพระอนุชาที่กระโดดตามลงไปติดๆ



                          หว๋า~!!!


                         เสียงคิงเรนแหกปากลั่นเมื่อบัดนี้ท่อทางลับเป็นประหนึ่งรถไฟเหาะตีลังกาเพราะมันเลี้ยวซ้ายทีขวาทีด้วยความเร็วอีกทั้งมีพระอนุชาที่อยู่ที่ด้านหลังที่ไล่จี้มาติดๆเป็นตัวถีบส่งให้ความเร็วมันเพิ่มขึ้น


                          ผลั่ก~!!



                          สองบุรุษกองทับกันอยู่บนพื้นเมื่อพ้นจากท่อมหาภัยมาได้


                          “ปอม”เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น “เจ้าจะลุกได้ยังท่านพี่หนักนะเฟร้ย!!!”เสียงพิฆาตมาดร้ายดังขึ้นพร้อมกับที่พระอนุชาปอมกระโดดหนีแทบไม่ทันด้วยกลัวว่าหัวกับบ่ามันอาจจะอยู่คนละที่คนละทาง


                          “ง่า ผมก็ว่าอยู่ว่าทำไมพื้นมันยกสูงขึ้น”


                          โป๊ก~!!!


                          คิงเรนไม่รอช้าที่จะโขกหัวพระอนุชากับมือตัวเองสักทีเป็นการตบรางวัล


                           สองบุรุษหนุ่มแห่งราชวงศ์เดินไปตามทางเดินที่พวกเขามันใจว่ามันจะนำไปสู่สถานที่ๆพวกเขาต้องการจะไปอย่างแท้จริง คิงเรนเดินเลี้ยวซ้ายทีขวาทีโดยมีพระอนุชาปอมรั้งให้เลี้ยวไปอีกทางแทบจะทุกครั้งเพราะว่าเส้นทางด้านในเป็นเขาวงกตล้วนๆ การจะออกไปได้ก็หมายความว่าจะต้องจดจำเส้นทางได้ด้วย


                         “ปอม แยกนี้มันคุ้นๆ นะ”คิงเรนว่าเพราะเขามันใจแน่แท้ล้านเปอร์เซนต์ว่าทางนี้เขาเดินมันมารอบที่ห้าแล้ว


                         “วู้ว ท่านพี่คิดมากไปเองหรือเปล่า แยกนี้เราต้องเลี้ยวซ้าย ข้าจำได้”พระอนุชาว่าก่อนจะเดินไปทางซ้าย


                        “เดี๋ยวๆ ปอม”เสียงคิงเรนตะโกนเรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนอกสนใจแล้วเอ่ยต่อ “เจ้ามีอะไรพอจะให้ข้าทำเป็นสัญลักษณ์ไหม”


                        “ขอหาก่อนนะท่านพี่”พระอนุชาว่า “ว่าแต่ท่านพี่ไม่เชื่อเรอะว่าข้าจำทางในวงกตนี้ได้”


                       “ท่านพี่เชื่อตัวเองอะปอมมี่”คิงเรนว่าสั้นๆก่อนจะควักกระเป๋าตัวเองไปๆมาๆเผื่อจะช่วยให้อะไรดีขึ้น


                       “โธ่ ท่านพี่ ข้ารับรองได้ ข้าพาท่านออกได้แน่”พระอนุชาว่า


                       “ไว้พูดตอนเราออกไปได้จริงๆดีกว่าปอมกิเลนโน่ เจ้าเจออะไรที่มันพอจะขีดเขียนได้ยังเนี๊ย โมโหแล้วนะ”


                       “จ้าๆ ท่านพี่ ‘ไอนี่’ แล้วกัน”พระอนุชาว่าพลางหยิบบางสิ่งขึ้นมา

 
                       “ลิปสติก?”คิงเรนเอ่ยเรียกเจ้าสิ่งนั้น “เจ้าหัดพกของแบบนี้ด้วยเรอะ”


                        “แหม๋ ท่านพี่ข้าพกไว้เผื่อฉุกเฉิน”พระอนุชาตอบหน้าตายขณะที่อีกฝ่ายทำท่าเริ่มไม่ไว้ใจในตัวพระอนุชาเพียงคนเดียวว่าในอนาคตมันจะหาน้องสะใภ้แสนสวยหรือหาน้องเขยหุ่นล่ำมาให้กันแน่
เมื่อคิงเรนจัดแจงทำสัญลักษร์บนพื้นอีกสองพี่น้องก็ออกเดินต่อบนทางเดินวงกตอันไม่น่าพิสมัยที่จะอยู่ ยิ่งเมื่อพระอนุชาปอมกิเลนโน่เป็นคนนำทางแล้วละก็… ไม่ต้องบอกเลยว่าจะหลงขนาดไหน


                          “ปอม แยกนี้คุ้นๆนะ”คิงเรนเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบมองรอบๆเป็นครั้งที่ 10


                           “ท่านพี่คุ้นทุกแยกที่เราผ่านมา”พระอนุชาปอมว่า


                           “ใช่จริงๆ ปอม ดูนั่น”คิงเรนว่าพลางชี้มือไปข้างหน้าตรงไปยังร่องรอยของลิปสติกที่คิงเรนใช้มันทาปากพระอนุชาก่อนจะตบพระอนุชาให้ไปนอนวัดพื้นเล่นเพื่อให้บังเกิดรอยลิปสติกปรากฏแจ่มชัดอยู่บนพื้น


                           “ออ รู้แล้วท่านพี่ว่าจะออกไปได้ยังไง”พระอนุชาหันมาบอกพร้อมกับยิ้มร่าเริงแต่หากคนฟังนั้นเริ่มเสียวสยองขึ้นมาทันใด


                           “ท่านพี่ใช้ ‘ไอนั้น’ สิ”พระอนุชาปอมว่า


                           “อะไร?”คิงเรนย้อนถาม


                           “ม้วนพากลับที่ท่านซื้อมาจากอาณาจักรลินเนจไง”พระอนุชาปอมว่า


                           “จะบ้าเรอะ คราวก่อนเจ้าบอกเองว่าไม่ให้ข้าหนีเที่ยวไปลินเนจแล้วข้าก็ไม่ได้ซื้อมานะสิ มันจะไปมีได้ไง”คิงเรนโวยใส่


                           “ข้าไม่ยักกะรู้ว่าท่านพี่เชื่อฟังข้าด้วย เห็นทุกทีไม่เคยจะฟังเลยสักกะติ๊ดเดียว”พระอนุชาปอมเอ่ยพลางกอดอก



                           โครม!!!


                           เสียงฟ้าผ่าดังลงมากลางหลังก่อนที่พระอนุชาปอมกิเลนโน่จะสะอุ้งเฮือก นัยน์ตาของพระอนุชาหนุ่มเหลือบมองด้านหลังช้าๆก่อนจะพบกับประตูใหญ่ที่สูงตระหง่านและที่แน่ๆ ไม่ใช่อาณาจักรริ้ดเดิ้ลที่พี่ชายของเขาเป็นคิงแน่แท้


                           “แย่แล้วละปอม ท่านพี่ใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามส่งเรามาเมืองที่ใกล้ที่สุดและ… แย่จัง”คิงเรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงละห้อยเมื่อมองกี่ทีๆเมืองข้างหน้าก็ไม่ใช่อาณาจักรริ้ดเดิ้ลของเขาอยู่ดี


                           “ก่อนจะใช้ก็ถามผมก่อนก็ได้นิท่านพี่ แล้วงี้เราจะกลับไงก็ไม่รู้ T-T”พระอนุชาปอมว่าก่อนที่พี่น้องจะกอดคอกันร้องไห้ “ท่านพี่ไม่รู้เรอะอุโมงค์บ้านเรามันไปโผล่ได้หลายที่นะ แงๆๆ”


                           “ก็ไม่เคยลงมาเล่นนี่หว่าท่านพี่จะไปรู้ได้ไง ฮื่อๆๆ”คิงเรนโวยวายก่อนจะหันมากอดคอพระอนุชา “แล้วดูสิ ท่านพี่ก็กลายเป็นคิงไม่มีบันลังค์!!! เพราะเจ้าแท้ๆ”


                           “ความผิดข้าซะที่ไหน ความผิดท่านพี่ต่างหากที่ใช้เคล็ดวิชาก่อนโดยไม่ถามอะไรเลย~!”


                           “ก็เจ้านั้นแหละ ถ้าเจ้าไม่พาข้าหลงเป็นรอบที่พันข้าจะใช้เรอะ~!”


                          “ท่านพี่บ้าเรอะใครเขาพาท่านหลงได้เป็นพันรอบ~!”


                          “เออ ไม่พันก็ได้ แต่เจ้าก็พาข้าหลงไปตั้งหลายรอบ~!!”


                         “หลายรอบที่ไหนกันแค่ 2 หน… 2 หนเอง”


                         “ชิชะ~!!! เจ้าบังอาจ ว๊ากกกกกกกกกกก”


                         “ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก”



                         โครม~!!!!!!!



                        สองพี่น้องลงไปนอนราบอยู่บนพื้นด้วยฝีมือของใครบางคนที่คงสังเกตว่ามันทะเลาะ(กัด)กันมานานมากแล้ว


                        “เจ้าเป็นใคร!!! “คิงเรนใช้กำลังเฮือกสุดท้ายาลุกขึ้นมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้ม


                        “ข้าเรอะ คนจรธรรมดาๆ”อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


                        “เรื่องนั้นช่างเถอะข้าอยากมากกว่าว่าที่นี่ที่ไหน”พระอนุชาเอ่ยถามหลังจากที่พยายามยันตัวเองขึ้นมาจากการวัดพื้น



                        “เจ้าไม่รู้เรอะว่าที่นี่คือที่ไหน…”อีกฝ่ายว่า “ที่นี่ก็คือ… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”



                        โครม!!!


                      (ตามมโนภาพมีก้อนหินถล่มใส่หัวสองพี่น้อง)


                      “ชะเอง เอิง เอย~ ตายซะเจ้าพวกพม่า~!! ข้ามาสู้กับเจ้าแล้ว มาดวลกันตัวต่อตัวเพื่อไม่ให้พี่น้องและเมียรักของข้าต้องตาย~!!!”แล้วชายแปลกหน้าก็ชักบางอย่างออกมาจากเอวมันคือก้านกล้วยที่สองพี่น้องคิงในใจว่าไอคนตรงหน้ามันต้องหลุดมาจาศรีธัญญาแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย


                      “ปอม ท่านพี่ว่าเราไปกันเถอะ”คิงเรนหันไปบอกกับพระอนุชาที่ยืนสยองอยู่ข้างๆ


                      “ข้าก็ว่างั้นท่านพี่ รีบไปก่อนจะถูกกล่าวหาว่าเป็นพม่าเถอะ”พระอนุชาตอบรับแต่เมื่อสองพี่น้องกำลังจะก้าวขา…


                      “ไอพวกพม่า~!!!! แกจะไปไหน~!!!!”



                      เสียงชายแปลกหน้าคนเดิมดังขึ้นพร้อมกันกับที่สองพี่น้องใส่เกียร์สุนัขวิ่งทันทีแบบไม่ทิ้งฝุ่นให้ติดตาม….




 

100%  .....................E N D.......................

1,061 ความคิดเห็น