~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 35 : กลับสู่อ้อมกอด(ยมฑูต)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ย. 50




              ในที่สุดคณะเดินทางก็เดินทางต่อไป... ด้วยระยะที่ไกลแสนไกล มองซ้ายมองขวาก็มีแต่ทะเล...ทราย...


               เฮ้อออออออ


                ป๋า~~~ เค้าอยากกลับบ้านTT-TT


                 ลูกลิงโอดครวญในใจ (ส่วนคนเขียนนั่งหัวเราะหึหึ ก่อนจะหลบเข้าหลืบมืด)


                อีกด้าน....


                   "คิกๆๆๆ"เสียงหัวเราะที่บางบอกอายุอานามและเพศได้ยังแจ่มชัดดังมากจากปีศาจเฒ่าที่นั่งอยู่ตรงหน้าลูกแก้วที่เปรียบเสมือบที่ทำนายดวงชะตา...


                   "คิงเรนๆ ท่านดูสิ ลูกๆของท่าน อะคริๆๆ"น้ำเสียงนั้นเอ่ยแบบมีเลศนัย "ปีศาจหิมะอยู่ไม่ไกลแล้ว และ...สิ่งที่ท่านตรงการรออยู่ตรงหน้า อะคริๆ"


                    "เออ...นางมารร้ายของข้า เจ้าได้โปรดอย่าใช้รูปโฉมเป็นหญิงชราแบบนี้เลย ข้าหมดอารมณ์เฉยชมเจ้าแล้วนะ"คิงเรนเอ่ยขึ้นอย่างพะอึดพะอมเสียเต็มประดาแม่สาวเจ้าตรงหน้าสบัดหน้าหนีเล็กน้อยก่อนโฉมงามแม่เฒ่าจะกลายร่างเป็นโฉมงามแม้ว่าจะเป็นนางมารร้ายก็ตามแต่ก็สะกดใจผู้เป็นคิงยิ่งนัก


                     นี่สิ...ดอกไม้งามท่ามกลางดงปีศาจ


                     "ห้ามแตะต้องนายหญิงของข้าน๊า~!!!"เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากอีกฟากพร้อมกับการปรากฏกายของ 'เบ้' ของนางมารตรงเบื้องหน้า


                      "ข้า... ยังไม่ได้ทำอะไรนายหญิงของเจ้า..."คิงเรนเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆอย่างเอือมระอา


                      "ภายนอกของเจ้ายังไม่ได้ทำ แต่ในสมองของเจ้าได้ทำอะไรๆนายหญิงข้าไปแล้ว!!"เจ้า'เบ้'ของนายหญิงตะโกนขึ้น


                       "ออเหรอ..."คิงเรนย้อนตอบแบบไม่รู้สึกรู้สา ไม่นึกเอือมระอาหรือรู้สึกแม้แต่น้อยทั้งๆที่แม่สาวเจ้ายังคงนั่งฟังอยู่ "อะไรๆของเจ้านะ คืออะไรหะ?"


                        "นั่นสิ อะไรๆของเจ้านะมันคืออะไรงั้นเรอะ?"นางมารร้ายเอ่ยถามพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอยาวระหง


                         "ก็ท่านคิดจะแอ้มนายหญิงของข้านะสิ!"เจ้า 'เบ้' ชี้หน้าผู้มีศักดิ์เป็นคิงอย่างอาจหาญ


                         "ถูก"คิงเรนเอ่ยตอบสั้น ง่าย และได้ใจความ "แต่ข้าไม่ได้คิดจะแอ้มนายหญิงของเจ้าแบบนั้น เข้าใจ๋?"


                          "ไม่!!"เจ้า'เบ้'ตอบแบบไม่คิด


                          "วะ!เจ้านี่ เดี๋ยวข้าก็เลี้ยงเเจ้าด้วยนักโทษSMหรอก"คิงเรนว่าอย่างหัวเสีย


                          "หะ ท่านมีเรอะ นักโทษที่ต้องรับโทษSM"เจ้าเบ้ย้อนถามส่วนคิงเรนพยักหน้ารับเบาๆ "น่าสน เอางี้...มายื่นข้อเสนอกันหน่อย ข้าขอนักโทษSm 2 คน แล้วท่านเอาตัวนายหญิงข้าไปเลย"



                         ทำไมค่าตัวมันถูกงี้ฟระ


                          ผู้เป็นนายหญิงร่ำร้องในใจ ที่ตะกี้มันขัดยันว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้เธอเป็นสนมของคิงเรน แต่หากคราวนี้ แต่ฟังว่าบุรุษผู้นี้มีนักโทษต้องโทษSM มันก็กระดิกหางไปอยู่ข้างเขาทันที


                        มันน่านัก!


                            "ได้ นักโทษต้องโทษSMของข้าอยู่ที่คุกใต้ดิน เชิญได้ทุกเมื่อ"คิงเรนเอ่ยบอกพลางโบกมืออย่างไม่ใส่


                          "อีกอย่างขอรับนายท่าน"เจ้าเบ้ที่นึกเปลี่ยนนายในใจร้องขึ้น "นักโทษสองคนนั่นมันชื่ออะไรงั้นรึ?"


                            "พอล เอลแกน ข้าเรียกเค้าว่า พอลจัง ส่วนอีกคนชื่อริกกี้ ข้าเรียกเค้าว่า ริกจัง ...เชิญตามสบายนะ"คิงเรนเอ่ยตอบก่อนจะโบกมืออีกครั้งให้เจ้าเบ้ผู้(ไม่)ห่วงนายหญิงออกไป

                         เฮ้ออออ~


                         ผู้เป็นคิงถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย เอาวะ! อย่างน้อยๆก็กำจัดเบ้ของเจ้าหล่อนได้ แต่การจะครอบครองเจ้าหล่อนก็ยากพอดูเหมือนกันนะ...


                          "นางมารที่รักของข้า.. เจ้าอยากลิ้มรสไวน์รสเลิศของที่นี่ดูไหม"คิงเรนเอ่ยถามพลางขยับยิ้มอย่างมีเลศ-ศะ-นัย


                          "อ่า...หามิได้ฝ่าบาท"มารนารสาวเอ่ยพลางทำท่าเอียงอาย


                           อ๊าย~ย เขิลลล~ มีหนุ่มมาจีบด้วย คิกๆๆๆ


                          นางมารสาวเอ่ยในใจพลางขยับมุมปากสีแดงอิ่มเอิบขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบ


                           "แต่คิงเรน... หม่อมฉันดื่มของมึนเมามิได้นะเพะคะ โฮะๆ"


                             "แอลกอฮอล์ของที่นี่ไม่แรงหรอกแม่สาวน้อย แค่ 6 ดีกรีเอง"คิงเรนเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มของเสน่ห์ชาย...


                          อืม... หล่อ สมาร์ท มาดเท่ห์ ....น่ากินจัง~


                          สาวเจ้าเอ่ยกับตัวเองในใจ


                          "เจ้าลองชิมดูก็แล้วกัน... ไวน์เลือดชั้นดี"ชายหนุ่มว่าพลางส่งแก้วไวน์ทรงสูงที่มีของเหลวสีแดงสดอยู่ภายใน เจ้าหล่อนรับมันมาอย่างเบามือก่อนยกขึ้ยจิบ...


                     นอกจากหล่อแล้วยังมีรสนิยมเป็นเลิศ


                     คิกๆๆ มิน่า เจ้าปีศาด (<<จงใจนะจ๊ะ)  หิมะถึงอยากได้นักหนา แต่ว่า... ฝันไปเถอะ!! คิงเรนผู้นี้จะต้องเป็นชั้น อะคริๆๆๆ


                     "นางมารที่รักๆๆ "หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากภวังค์ก่อนจะหันไปสบมองคิงหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสถานที่ "เจ้าเป็นอะไรหรือเลป่าแม่ยอดยาหยี"


                     "ปะ...ป่าวเพคะ>/////<"หญิงสาวตอบกลับอย่างกลบเกลื่อน


                     "แล้วไป..."คิงเรนถอนหายใจน้อยๆแล้วเอ่ยต่อ "ข้าเห็นเจ้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เป็นหญิงบ้าอยู่คนเดียวก็เลยถามดู ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"ชายหนุ่มว่าพลางอ้าปากหาวหวอดๆก่อนะจะลุกหนีตรงไปยังเตียงนอนสีขาวไซต์ดับเบิ้ลบิ๊กใหญ่ของตนเองทันที...


                      "นางมารที่รัก..."ชายหนุ่มเอ่ยเรียกก่อนที่จะสบตากับสตรีเบื้องหน้า หญิงสาวใจเต้นระทึกหากว่าเขาก็นอนกอดเธอสักคืนเธอคงจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แล้วหญิงสาวแทบจะกรีดร้องออกมาเสียให้ได้กับประโยคต่อมาของเขา


                      "ฝันดีราตรีสวัสดิ์..."


                     คร่อก~ก


                      ดูมัน!!



                        หญิงสาวกระแทกส้นเท้าปึงปังออกไปจากห้องนอนระดับเทพพลางบ่นในใจสารพัดอย่าง


                      ทำไมคนแบบนั้นถึงได้มีสนมมากมายขนาดนี้นะ!



                      ทำไมพวกไม่อ่าวอย่างผู้หญิงพวกนั้นถึงได้มาหลงคิงไม่มีน้ำยาผู้นี้กันนะ!!


                       เชอะ~!


                       แล้วทำม๊าย ทำไม~!!


                     ทำไมเจ้าปีศาจหิมะนั้นต้องหลงตาคิงทุเรศๆ ไม่เอาอ่าว ไม่มีน้ำยา แบบนี้ด้วย(ฟระ)


                       ...


                       ..

                        .

 
                      "แถวนี้มันหนาวจังเลยนะ ปอป้อว่าไหม?"เก๊กเซียมเริ่มเปิดบทสนทนาเมื่อรู้สึกว่าคณะเดินทางมันเงียบ เฉียบ...ผิดปกติ...


                        "อืม"ปอป้อตอบสั้นๆหาได้สนใจไม่ ก็จะสนได้ไงในเมื่อตอนนี้เธอร้อนจนตับจะแล่บ แต่เก๊กเซียมดันบอกว่าหนาว! จะให้เธอบ้าไปกับมันด้วยก็ใช่ที่ เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเธอเป็น 'บ้า' อีกคน


                        "ปอป้อ..."โอ๋จี้สะกิดคนที่เดินนำหน้าด้วยเสียงอันดัง ขณะที่คนถูกขานชื่อหันไปสบมองน้อยๆเป็นคำถาม "ปอป้อ เรามาช่วยกันหาทางกลับดีกว่าไหม ข้าไม่ชอบที่นี่เลย"


                          "ก็ไม่เห็นมีใครชอบทั้งนั้นอะนะ ไม่ว่าจะเป้นโอ๋จี้ หรือปอป้อ..."ลูกสาวคนเก่งของป่ะป๋าเรนตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก็เธอพูดความจริงนี่หนา... ยิงตอนนี้บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มมืดเต็มทน หมอกก็ลงหนัก แถมยังกลิ่นคาวเลือดแปลกๆอีก ใครจะชอบละ!!...


                            เออ...


                             ถ้าจะให้พูดตามความจริงคงต้องยกเว้นอิตาคาเฟยไว้คนหนึ่ง...


                           "ทุกคน! สต๊อป!!!"มารินะที่เดินตามหลังมาตะโกนขึ้น เรียกให้เหล่าพี่น้องหันไปมองเป็นตาเดียวก่อนที่เจ้าหล่อนจะหยิบบางอย่างขึ้นมา...



                        ม้วนคาถาพากลับเกมส์ลินเนจII


                          ...



                        ม้วนคาถาสุดไฮโซที่ท่านองครักษ์กรประตูเอามาให้เมื่อตอนที่เจอกันครั้งแรก พร้อมกับบอกว่ามันเป็นของวิเศษที่มีขายเฉพาะในเมื่ออาเดนประเทศลินเนจเท่านั้น!! ส่วนประโยชน์ของมันก็ตามชื่อ...


    
                        พากลับ...


                       "หนทางในการกลับวังของพวกเรา!!"ลิลจี้ตะโกนลั่นพลางชี้นิ้วไปยังเจ้าม้วนคาถาพากลับที่ว่า


                        "ถูกต้อง! เราจะได้กลับบ้านกันสักที!"โอ๋จี้ประกาศตามมาพลางดึงม้วนคาถาที่ว่าไปจากมือเจ้ามารินะ


                         "เฮ้ย!"มารินะร้องลั่นและพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะเอาม้วนคาถากลับมา ม้วนคาถาไฮโซถูกแย้งชิงอยู่นานก่อนจะตกถึงมือคาเฟยโดยไม่รู้ตัว


                              !!

 
                          เย้ย~ย


                           มารินะสะดุ้งโหย่ง

       
                          ม้วนคาถาอยู่ที่ใครก็ไม่น่ากลัวเท่าอยู่ในมือคาเฟยหรอก เพราะว่า...แถวนี้อิตาคาเฟยชอบมากกว่าใครๆ แล้วดูมาดมันก็ไม่ได้อยากกลับวังสักเท่าไรด้วยอะเดะ!!

1,061 ความคิดเห็น