~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 34 : ตามหาปีศาจหิมะ(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 มี.ค. 50






                   ลมร้อนโบกพัดวูบไปมาพร้อมกับหอบเม็ดทรายนับแสนนับล้านตันเข้าปะทุสู่ใบหน้าและดวงตาของคณะเดินทาง เส้นทางที่ทอดยาวไม่ว่าจะเหลี่ยวซ้าย แลขวา มองไปข้างหน้า หรือหันคอกลับไปมองด้านหลังก็มีเพียง...ทะเลทราย...



                         และ...



                      ทะเลทราย..



                        แง~!!!



                        เสียงร้ำร้องโหยหวนประดุจปีศาจในทะเลทรายดังระงมอยู่ทั่วทุกที่ๆคณะคณะเเดินทางก้าวเดินไป...



                    รอยประทับเท้าที่เหยีบย่ำลงบนทะเลนั้นจะเป็นดั่งอนุสรณ์สถานแด่ผู้สละชีพเพื่อชาติ... หากว่าลมนั้นจะไม่หอบพัดเอาเม็ดทรายกลบรอยบาทานั้นหายไปเสียก่อน(กร๊ากก)


                         "ป้อ"เสียงเก๊กเซียมเรียกทำให้คนฟังขมวดคิ้วเป็นเชิงเอ่ยถาม "ป้อคิดเหมือนเก๊กไหมว่า...ว่าไอปีศาจหิมะร้อนนั้นนะ มันต้องเป็นตาเฒ่าหัวงูที่จ้องจะงาบป่ะป๋าเราแน่ๆเลย"


                            "ทำไมเก๊กถึงคิดงั้นละ?"ปอป้อย้อนถาม



                               "ก็ดูท่านป๋าอยากจะให้เราจัดการเจ้าปีศาจนั้นมากเลยนะสิ"ป้อพยักหน้าตามน้อยๆ



                            ฟังแล้วก็ดูเข้าท่า(?)



                            ป้อพูดกับตัวเองในใจ



                           ใช่สิ~! ก็ป๊ะป๋าผู้แสนดี หล่อเหลา สมาร์ท และสง่างามจะมองแต่สาวๆ ไม่ใช่ตาเฒ่าหัวงูนะสิ แล้วยิ่งถ้าปีศาจหิมะตนนั้นเป็นตาเฒ่าหัวงูท่าทางน่าเกลียดละก็ -0- ไม่มีทางที่ป๊ะป๋าจะส่งลูกๆมาจัดการปีศาจตนนั้นหรอก! เพระาถ้าเป็นปีศาจสาว รูปร่างอรชรน่าทะนุถนอมละก็... ป๊ะป๋าจะต้องพูดว่า...



                      ...เดี๋ยวป๋าจะไปปราบปีศาจตนนั้นเอง!!



                          และก็ไม่แคล้วคลาดที่พวกเขาจะได้เห็นปีศาจที่ว่าพวกนั้นกลายเป็นสนมของคิงเรนไปซะหมด+_+;



  แล้วลิงทั้งหลายก็พร้อมใจกันถอนหายใจไปตามๆกัน

เฮ้อ~

เพียงชั่วครู่สายลมร้อนจากทะเลทรายก็เเปลี่ยนแปลงไปกลายเป็นสายลมหนาวเย็นยะเยือกลงไปถึงขั้วหัวใจ! ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่บาดลึกลงกลางใจ~! ใช่ มันคือท่วงทำนองของปีศาจ... ปีศาจร้าย!

คณะเดินทางต่างจับกลุ่มกัดกอดก่ายไปมาด้วยความกลัว...

ไม่นะเจ้าปีศาจ!

ถ้าเจ้าอยากได้พ่อข้าไปเป็นหุ่นขี้ผึ้งในพิพิธภัณฑ์ชู้เจ้าๆ ก็ไปจับเขามาสิ!! (กำ)


ฟู่~

เสียงบางอย่างดังออกมาจากปลายทางนรกเบื้องหน้า ก่อนที่หมอกจางๆจะค่อยสลายไปพร้อมกับร่างของหญิงสาวสะพรั่ง งดงาม... งดงามเหลือเกิน...

ไม่เข้าใจว่าคิงเรนไม่เคยได้ยินเรื่องปีศาจสาวนางนี้รึไร!? ถึงได้ไม่เสนอชื่อตนเองมาจัดการกับนาง...

คิกๆๆๆ

เสียงหัวเราะแสนหวานจากนางปีศาจสาวตรงหน้าหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะโปรยยิ้มหวานให้กับคณะเดินทาง

"กะ...แก!! ลำแสงวายๆจิบิจัง~!>_<!"

ตูม!

เจ้าจิบิตะโกนลั่นพลางปล่อยลำแสงสีม่วงพุ่งเข้าใส่นางปีศาจ แต่หากปีศาจตนนั้นไวกว่า มันตีลังกา 3 รอบ ตามด้วยล้อเกวียนอีก 5 รอบแล้วหยุดยืนอย่างสวยงาม โอ้ว!!!

เฮ้ย!!

ลูกลิงอ้าปากค้าง ไม่นึกไมม่ฝันว่าจะมีคนหลบลำแสงของเจ้าจิบิได้ -0-||||

"หนอยยยย แก๊~!!!"เจ้าเต่าพ่นไฟพร้อมๆกับที่เจ้าเฟร์กระโดดมายืนขวางหน้า และ..


คลื่นเต่าเด้งสะท้านโลกา!!!


ลำแสงเอสเอ็มเฟร์ๆ~!!!


บรึม!!!!

ระเบิดทะเลทรายกระจายวงกว้างเล่นเอาคณะเดินทางสำลักฝุ่นเกือบตาย และเมื่อฝุ่นทะเลทรายจางหายไปทั้งหมดก็ต้งอึ้งตะลึงไป!!

O.,O|||||

นางปีศาจยังยืนเด่นเป็นสง่าราวกับมิสยูนิเวิร์สก็ไม่ปาน!@!!!

อะ...อะไรกัน(ฟระ)นี่!!!

กริ๊งและมาริมองหน้ากันด้วยความเกรง

นางปีศาจตนนี้ร้ายกาจมาก ขนาดแม่มดน้อยโดเรมีสามคนยังไม่อาจปราบได้

บอกตัวเองในใจเสร็จสองสาว(?)ก็หันไปมองปอป้อและเก๊กเซียมที่ตีหน้าเครียดไม่แพ้กัน


จึ๊กๆ

โอ๋เอาศอกสะกิดไปยังลิลจี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เจ้าคิดเหมือนข้าหรือเปล่าบี 1 "

"ข้าไม่อยากจะคิดเหมอนเจ้าหรอกนะ บี 2 แต่ว่า... โอเช ยอมคิดเหมือนกัน 1 วัน"


ไหดองแพล๊ตตินั่ม!!

วีดดดดด~~~

ตูม!!!!

ระเบิดไหดองแพล๊ตตินั่มไม่ทราบที่มาตกลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วสูงและระเบิดออกเป็นวงกว้าง!!!

แต่นางปีศาจก็ยังเฉย... คราวนี้ยืนยิ้มโบกไม้โบกมือราวกับตนได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สไปแล้วก็ไม่ปาน

ระ...ไร(วะ)!

"เก๊ก... ป้อทนไม่ไหวแล้วนะ..."ปอป้อกระซิบบอกเก๊กเซียมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

"ป้อจะปล่อยพลังใส่มันแล้วเหรอ"เก๊กเซียมกระซิบถามกลับ

"เปล่า"ป้อตอบแต่เก๊กเซียมขมวดคิวด้วยความฉงน "ข้าศึกบุกประตูหลัง ป้อทนไม่ไหวแล้ว ไปนะ~!!!`" ว่าจบสาวน้อยก็ใส่เกียร์สุนัขไปรบกับข้าศึกที่ประตูหลัง

"มา! เก๊กเซียมจะฆะ..."ยังไม่ทันที่เก๊กเซียมจะได้โชว์พาวใครบางคนก็มายนขวางเอาไว้...


เจ้าชายคาเฟย

บุรุษหนุ่มที่มีเชื้อสายของคิงเรนแล่นอยู่ในร่างกายเต็มพิกัด เขาเดินสาวเท้ามาประจันหน้ากับนางปีศาจทีละก้าวช้าๆพร้อมดนตรีเพลงเจ้าพ่อเซียงไฮ้คลอหลัง

โอ้ว~!

สุดบรรยาย~~TT^TT

...

...


วิชาวิ้งๆสบตานางมาร!!!

เจ้าตัวตะโกนลั่นพลางโบกไม้โบกมือแล้วยิ้มหล่อใส่หน้านางปีศาจ

....

..

มันต้องไม่ได้ผล!

เก๊กเซียมตะโกนในใจเมื่อตนเองถูกย่งบทเด่น

และ..

...

..

กรี๊ด~~!!!!~~~~

นางปีศาจร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก่อนที่ร่างของนางจะค่อยๆจางหายไปช้าๆ


..............

ทุกคนยืนอึ้งไป ตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง

ส่วนคาเฟย

ยืนกินไอติมเลือดต่อไป

1,061 ความคิดเห็น