~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 30 : แรกเริ่มเปิดเกมส์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 49




                       ท้องฟ้า สายลมและแสงแดดอันอบอุ่นเป็นของคู่กันมาเนิ่นนานก่อนที่โลกมนุษย์จะถือกำเนิดขึ้น แต่นั่นมันเมื่อก่อนหรืออาจจะใช่กับที่อื่นที่ไม่ใช่กับอาณาจักรริ้ดเดิ้ลแห่งนี้แน่... เมืองที่อุดมสมบูรณ์ มีคิงหนุ่มรูปงามสาวๆตามกรี๊ดไม่เว้นแต่ละวัน เขาคิงที่ฉลาดอีกทั้งยังเก่งกาจสามารถไม่มีผู้ใดเกินทำให้อาณาจักรแห่งนี้ลือชื่อระบือไกลไปถึง 7 คาบสมุทร หนึ่งแสนสองพันห้าร้อยเมืองรู้จักเขา ดังนั้นจึงไม่แปลกหากว่าเมืองนี้มีสายลมร้อนเหมือนพายุทะเลทรายและเมฆครึ้มที่ก่อตัวหนาแน่นบนท้องฟ้าสีเลือด และไม่แปลกเลยถ้าคนที่อยู่บนบันลังค์ทองนั่นจะนั่งหลับโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรแม้ว่าเบื้องหน้าของเขาจะมีลูกลิงวิ่งไปวิ่งมาด้วยความสนุกสนานกับเกมส์วิ่งไล่จับที่เจ้าหญิงบีบีเป็นคนคิดขึ้นมาเล่นก็ตามที แต่แน่นอนว่าในบรรดาลูกลิงทั้งหลายมีเจ้าชายคาเฟยที่เลือกจะนั่งอยู่ตรงเชิงบันไดทางลงพลางดูดดื่มนมจืดผสมเลือดซึ่งเป็นของหวานชนิดใหม่ที่เจ้าชายน้อยโปรดปรานยิ่งนัก นัยน์ตาทั้งสองจ้องมองพี่น้องที่วิ่งไปวิ่งมารอบๆตัวเขาเงียบๆ

  
                       "ท่านพี่ครับ"พระอนุชมปอมพยายามกระซิบเรียกท่านพี่ผู้องอาจที่ยังคงนั่งหลับต่อไป "ท่านพี่ครับตื่นเถอะ"พระอนุชาปอมพยายามเขย่าตัวท่านพี่อีกคราแต่เจ้าขี้ง่วงก็ทำเพียงแค่ส่งจิ๊จ๊ะในลำคอแล้วก็หลับต่อไปอย่างเป็นสุข แล้วพระอนุชาปอมก็งัดท่าไม้ตายขึ้นมาใช้ทันที...

                          "เจ้านางโวลจังเสด็จแล้ว~!!"พระอนุชาปอมตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดังราวกับจงใจ

                          "เจ้าอยู่ไหน~!? โวลจังของข้า~!"เสียยงไอ้คนที่น่าจะหลับต่อไปกลับถามขึ้นด้วยเสียงที่ดังยิ่งกว่า พระอนุชาปอมเหลือบหันไปมองคนข้างกายที่ดูจะดี๊ด๊ามากกว่าปกติก่อนจะหันไปหาลูกลิงที่ส่งสายตามองอย่างงงๆ

                             "เออ...ท่านพี่...เจ้านางรอที่สวนนะท่านพี่"พระอนุชารีบกลบเกลื่อนร่องรอยก่อนจะโดนโทษประหาร

                          "อองั้นเหรอ ขอบใจมากๆ"คิงว่าพลางตบแปะๆลงบนบ่าของพระอนุชาก่อนจะวิ่งจากไป

                      ต่อให้มันตื่นมันก็ไม่ทำงานทำการหรือรับผิดชอบตัวเองอยู่ดี

                      พระอนุชาปอมรำพึงกับตัวเองในใจก่อนจะทอดมองเหล่าลูกลิงที่กลับมาเล่นสนุกสนานต่อโดยไม่ได้สนใจสิ่งใด


                            ครู่หนึ่งหมายสาน์สก็ถูกร่อนมาจากอีกาไม่มีขนที่คิงเรนทรงเลี้ยงไว้ใช้งานแทนการส่งพิราบขาวออกบิน พระอนุชาปอมจับล๊อคคออีกาผู้น่าสงสารไว้ก่อนจะแกะหมายสาน์สฉบับเล็กๆที่ผูกติดกับขาของเจ้าอีกาไร้ขนไว้ข้างหนึ่ง พระอนุชาแกะมันออกอ่านครู่หนึ่งก่อนส่งสายตามองไปยังลูกลิง ชู้ และสนมที่นั่งตามลำดับศักดิ์ด้วยความมั่ว...

                          "ฟะ..ฟังกันหน่อยครับพ่อแม่พี่น้อง"พระอนุชาปอมตะโกนรอบแรกแต่ปฏิกิริยาที่ตอบสนองกลับมาคือ... ความเฉยเมย เพราะไม่มีใครหรืออะไรจะหันมาสนใจฟังเขาสักนิด


                             "ฟะ..ฟังผมหน่อยคร๊าบ~"พระอนุชาปอมตะโกนอีกรอบ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองก็ยังคงเป็นเช่นเดิม


                             "ฟังกันหน่อยซีเฟ้ยไอ้เจ้าพวกบ้า เดี๋ยวพ่อเอามีดคว้านท้องให้หมดเลย โมโหแแล้วนะโว้ยยย~!!!"เมื่อน๊อตเริ่มหลุดมาดที่แท้จริงก็เริ่มออกลายกลายเป็นควันออกหู แต่ปฏิกิริยาที่ตอบรับกลับมานั่นนับว่าน่าพอใจมากทีเดียวเพราะว่าเหล่าผู้ฟังทั้งหลายต่างหันไปมองที่พระอนุชาปอมแต่เพียงผู้เดียว "กลับไปนั่งตามตำแหน่งเดี๋ยวนี้ครับ ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ" สิ้นคำพูดของพระอนุชาต่างคนก็ต่างกลับที่นั่งของตนเองด้วยความเร็ว


                          "เรื่องแรกนะครับเกี่ยวกับเกมส์วัดดวง คิงเรนฝากจดหมายเหตุมาว่า... ให้ผู้ร่วมเกมส์ที่เคารพรักทุกท่านจับไม้สีที่อยู่ในกระป๋องใบนี้"พระอนุชาว่าพลางยกกระป๋องใบหนึ่งขึ้นมาให้ผู้ที่อยู่ด้านล่างมองเห็นโดยทั่วกัน


                           "มันมีหมายหมายสาน์สแค่นั่นหรือคะท่านอา"ดาวี่ยกมือขึ้นถามขณะที่ปอป้อและเก๊กเซียมตบมือเป็นพัลวันกับคำถามของดาวี่
"ก็เขาส่งมาแค่นี้ อย่าถามให้มากเดี๋ยวจับเชือดซะหรอก"พระอนุชาตัดบทพลางออกตัวขู่ก่อนจะกลิ้ง เอ๊ย! เดินลงบันได้เพื่อให้ผู้ร่วมเกมส์ได้จับสลาก เริ่มที่ศรีภรรยาผู้มีต่ำแหน่งและยศศักดิ์ที่ใหญ่กว่าคิงเรน เจ้าหล่อนล้วงมือไปมาในกระป๋องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบแท่งไม้ไอติมสีแดงสดออกมา คนที่สองคือตำแหน่งชู้ทั้ง 4 เริ่มที่คิงทรายแห่งราชวงศ์ไป๋ลู่อิง คิงทรายจับได้ไม้ไอติมสีชมพูหวานแหว๋ว ซึ่งทำให้คิงทรายออกอาการแต๋วแตกไปทันที คนต่อมาคือคิงเครสเซนต์แห่งราชวงศ์อาร์มีนาส เจ้าหล่อนจับได้ไม้ไอติมสีชมพูหวานแหว๋วเช่นกัน คนถัดมาคือพระยาโจ๋เน คิงแห่งราชวงศ์อะมีบ้าที่จับได้สีม่วงสะท้อนแสง คนถัดมาที่ออกอาการก่ำกึ่งว่าจะจับดีหรือไม่จับดีก่อนจะตัดสินใจล้วงมือลงไปในไห เอ๊ย~ กระป๋องแล้วเอามือควานๆอยู่พักใหญ่ก่อนจะเผยให้เห็นไม้ไอติมสีม่วงแบบเดียวกับที่พระยาโจ๋เนหาญได้ เสร็จสรรพก็ถึงคราวก่อนลำดับของสนมในวัง เริ่มที่สนมปริศฯ ชู้รักความSMระบาดควานๆอยู่พักใหญ่ก่อนจะได้สีชมพูหวานแหว๋วเล่นเอาสนมปริศฯออกไปแข่งกรี๊ดเสียง 18 หลอดทันที คนต่อมาคือสนมไอร์ แม่สาวน้อยที่ถูกล่อลวงเอ๊ย~! ถูกดึงเข้ามาเป็นสนม เจ้าหล่อนควานหาอยู่พักใหญ่แล้วจับได้สีแดงสด คนถัดมาคือสนมเจ็นส์ที่ยกมือไหว้ปะหลกๆหลายต่อหลายรอบก่อนจะจับได้สีแดงเช่นเดียวกัน มาถึงสนมจิ้งที่มาดส่อแววมาแต่ไกลว่ามีเชื้อสายไหนในตัว นางสนมควานของในกระป๋องอยู่นานจนพระอนุชาเริ่มคิดว่า...พี่แกจะควานหาความhในกระป๋องหรืองัยฟร่ะ แต่แล้วสนมจิ้งก็ได้สีม่วงที่ต้องเป็นอาการY ไม่ใช่อาการH สนมจิ้งเลยนั่งนิ่งไปในที่สุด สนมคนถัดมาอีกคนคือนายทหารเฝ้าเตียงตาต้าร์~ ที่แม่คุณลงทุนเอาดาบลงไปกวนๆในกระป๋องก่อนจะล้วงขึ้นได้ไม้ไอติมสีแดงสดไปอีกคน แล้วพระอนุชาปอมก็เดินไปถึงฝั่งของลูกลิงที่รอจับเป็นรายต่อไป พระอนุชาส่งให้พี่ใหญ่เมโลดี้เป็นคนแรกก่อนที่เจ้าหล่อนจะจับได้ไม้สีฟ้า คนถัดมาคือบีบีที่จับได้สีแดงสด ปอป้อได้สีเขียวสะท้อนแสงแสบทรวง เก๊กเซียมที่ได้สีเขียวสะท้อนแสงอีกเช่นกัน  คาเฟยที่นั่งนิ่งอยู่นานก่อนจะล้วงมือลงไปหยิบได้ไม้สีแดงสด ลิล โอ๋ กริ๊ง มารินะ เต่า จิบิ และ เฟย์ ที่พร้อมใจกันได้สีเขียวสะท้อนแสงอย่างกับนัดกันไว้...


                          ครู่หนึ่งหมายสาน์สฉบับที่สองก็ถูกร่อนมาด้วยอีกาตัวเดิม พระอนุชาแกะจดหมายเหตุออกมาแล้วกระแอ่มไอในลำคอน้อยๆก่อนเอ่ยต่อ "ใครก็ตาม...ที่ได้สีแดง ม่วง ฟ้า และชมพู... คุณโชคดีมากๆ...ที่ตกรอบ"แล้วเท่านั้นแหละบุคคลทีได้สีแดง ม่วง ฟ้า ชมพูก็ส่งเสียงเฮลั่นให้วังสั่นสะเทือนส่วนบุคคลที่ได้สีเขียวสะท้อนแสงก็ก้มหน้ารับชะตากรรมต่อไป...






ยังไม่จบตอนนะจ๊ะ>_<b

 

1,061 ความคิดเห็น