~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 3 : ซูชิคุณกระต่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 49



                เด็กหนุ่มผู้นั้นมีเส้นผมสีดำ นัยน์ตาสีเลือดส่องประกายวับวาวเฉกเช่นเดียวกับบุรุษผมทองแดงผู้เป็นคิง มือข้างหนึ่งของเด็กชายถือมีดปลอกผลไม้ไว้แน่น ตัวใบมีดนั่นอาบชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงที่ไหลชุ่มโชกลงมาที่มือของเด็กชาย ทั้งๆที่เด็กทั่วไปเห็นของแบบนั่นแล้วแทนที่จะหวาดกลัวแต่เด็กชายผู้นี้กลับรู้สึกสนุกที่ได้ ยลโฉมมัน นัยน์ตาของเขาส่องประกายอยากรู้อยากเห็น ริมฝีปากแสยะยิ้มน้อยๆ ตามข้างแก้มและไรผมอาบชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เบื้องหน้าของเด็กชายมีซากของคุณกระต่ายสีขาวขนนุ่มที่บัดนี้ถูกแหวกท้องให้เปิดอ้าออก ขนที่เคยเป็นสีขาวของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษฝุ่นดินและคราบเลือด เครื่องในของมันทะลั่กลงมากองอยู่บนพื้นดินพร้อมด้วยเหมือกขาวเหนียวเหนอะหนะ หูยาวๆของมันถูกฉีกทึ้งจนขาดวิ่น นัยน์ตาเหลือกถลนราวกับมันตายอย่างทุกทรมาน

                  "คาเฟย"เสียงเปยขึ้นจากบุรุษผมทองแดงที่เดินมาหาเด็กชายผู้นั้นตั้งแต่เมื่อไรมิอาจทราบได้ เด็กหนุ่มเจข้าของชื่อคาเฟยเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยน้อยๆ  พร้อมรอยยิ้มหวานไร้เดียงสา บุรุษผมทองแดงขยับยิ้มน้อยๆแล้วลงนั่งข้างเด็กชาย

                 "หิวข้าวก็ไปบอกพ่อครัวสิ ไม่เห็นต้องมากินกระต่ายตรงนี้เลย"บุรุษผมทองแดงเอ่ยพลางเหลือบมองซากคุณกระต่ายที่นอนแน่นิ่งก่อนเอ่ยต่อ "คุณกระต่ายตัวนึงป๋าซื้อมาให้ตั้งหลายตังค์ ไม่สงสารมันก็สงสารกระเป๋าตังค์ป๋าบ้าง"

                "ป๋า~"เจ้าหนูคาเฟยเรียกเบาๆ เรียกให้สรรพนาม'ป๋า'หันไปมองในทันใด "คาเฟยอยากกินซูชิคุณกระต่าย"

                 "ซะ..ซูชิคุณกระต่าย=W= ของแบบนั่นมันราคาสูงนะลูกคาเฟย"คิงเรนบอกลูกชาย[?]

                 "ก็คุณกระต่ายตัวนี้ยังไงละป๋า"คาเฟยเงียหน้าบอก

                 "ไม่ได้นะลูกคาเฟย"ผู้เป็นป๋าบอกลูกชายเสียงอ่อนโยนก่อนเอ่ยต่อ "เราต้องเอามันไปฝังรู้ไหมมันตายแล้ว มันน่าสงสารเห็นไหมคาเฟย"

                   "ครับป๋า"คาเฟยรับคำไร้เดียงสาก่อนหยิบซากคุณกระต่ายจากบนพื้นเดินตัดออกไปอีกด้านโดยมีป๋าเรนเดินตามไปห่างๆ เด็กชายค่อยๆลงมือขุดหลุมด้วยมือเปล่าทีละน้อยโดยมีคิงเรนเฝ้ามองอยู่เบื้องหลัง ไม่นานนักหลุมที่เด็กชายขุดก็เพียงพอสำหรับคุณกระต่ายเคราะห์ร้ายตัวนี้ คาเฟยจับมันโยนดังตุ๊บลงหลุมก่อนจะเหลือบมองคิงเรนผู้เป็นป๋า

                    "ป๋าคร๊าบ~ กลบดินให้ทีสิ มือผมเลอะหมดแล้ว"

                     คิงเรนเงียบไปสองนาที

                      ...

                     มือเลอะอยู่แล้วจะเรียกป๋าไปช่วยกลบทำไม=___=????

                    ...

                     ทำยังกะตัวเองล้างมือแล้วไม่อยากให้มันเลอะอีกรอบ

                     ...

                   แต่คิงเรนผู้แสนดีก็ยอมทำตามคำขอของลูกชายแต่โดยดี ชายหนุ่มลงนั่งข้างๆลูกชายขณะค่อยๆกลบดินฝังเจ้ากระต่ายเคราะห์ร้ายลงไป หลังจากนั่นชายหนุ่มก็พาคาเฟยออกไปจากสวน

                    .....

                    ....

                    ....

                    ชายหนุ่มคนเดิมกลับมาอีกครั้ง นัยน์ตาสีแดงสดมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะดึงประตูปิดแล้วลงกลอนอย่างแน่นหนาน เสียงฝีเท้าค่อยๆเดินตัดผ่านน้ำพุเลือดเข้าไปด้านใน ผ่านซุ้มม้าหินที่นั่งชมวิว ผ่านพุ่มไม้เตี้ยที่คาเฟยเคยนั่ง ลึกเข้ามาถึงตรงดินที่ปูดโปนขึ้น


                  มันคือสถานที่พิเศษ


                 แน่นอน..


                  หลุมศพฝังศพกระต่ายเมื่อกี้

                  ...

                  ชายหนุ่มออกแรงขุดมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็เผยให้เห็นซากขนสีขาวที่แม้เปรอะเปื้อนเศษดินหรือคราบเลือดไปบ้างก็ยังดูไม่น่าเกลียด(ในสายตาคนหิวกระหาย) มือใหญ่คว้าจับร่างไร้วิญญาณนั่นขึ้นมาก่อนจะปัดเศษดินออกอย่างหยาบๆ(เพราะกลัวกินเข้าไปแล้วท้องเสียแหง่)


                ปังๆๆๆ!!!


                 เสียงประเคนเคาะประตูกระหน่ำลงมาอย่างหนัก คิงเรนชะงักเล็กน้อยก่อนวางซากคุณกระต่ายสีขาว(ผสมเศษดินและคราบเลือด)แอบตรงพุ่มไม้ใกล้ๆ ก่อนลุกขึ้นปัดเศษดินที่อาจติดอยู่ที่เสื้อผ้าออก จากนั้นเขาก็ก้าวผ่านพุ่มไม้ ซุ้มม้าหินและน้ำพุเลือดตรงไปยังประตูบานใหญ่


                  แก๊ก!

                  ชายหนุ่มปลดกลอนล๊อคออกช้าๆ เผยให้เห็นหญิงสาวนางหนึ่งสวมเครื่องแต่งกายสีขาว เหนือศีรษะของเขาคือหมวกทรงสูง บอกยดตำแหน่งแน่แท้ว่าเขาคือพ่อ(แม่)ครัว

                  "ว่าไงเพ่~!"คำทักทายแรกจากสาวน้อยดังขึ้นก่อน

                   "หิวแล้วอะริสจ๋า~"คิงเรนเอ่ยปากบอก

                    "หากินเองมั้งเดะเพ่~!"พ่อ(?)ครัวตอบกลับ

                   "เจ้าเป็นพ่อครัวนะเฟ้ย-__-^"คิงเรนเอ่ยปากบอก

                    "พ่อครัวกับคิงมันต่างกันตรงไหน มันก็คนเหมือนกันแหละฟร่ะ-____-^"พ่อครัวเอ่ยปากย้อน

                    นึกแล้วอยากเอากระทะทองคำ ตะหลิวหยก กับเครื่องปรุงฝังเพชรยัดปากมันให้พูดไม่ได้ซะเลย

                      คิงเรนได้แต่นึกในใจเท่านั้น(แต่ไม่มีโอกาสได้ทำจริง)

                    "ว่าแต่ เพ่จะกินอะไร~"พ่อครัวรีริสอาร์เอ่ยถาม

                    "เฮอร์ตี้ทอด"คิงเรนตอบเสียงเรียบขณะที่พ่อครัวกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

                   
                     "เพ่จะบ้าเรอะ!!! มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหลือน้อยเต็มทนแล้วนะ"

                    "เออ..."

                    "ในศึกนิรันดร์อะเพ่!!เคยอ่านไหม!! เขาว่ามันเหลือแค่ตัวเดียว"

                     "เออ..."

                    "ขืนเพ่กินเข้าไปมันก็สูญพันธ์พอดีเด่!!"

                      "เออ..."


                     "พี่ฟังภาษาเฮอร์ตี้ไม่เข้าใจหรือง๊าย~!!! เดี๋ยวพี่น้องสยองเลือดก็จับฆ่าต้มซุปยมฑูตซะหรอก!!!"


                    "รู้แล้วเฟ้ย!! เจ้าเล่นพูดไม่หยุดไม่หย่อน แถมพูดอยู่คนเดียว  เกิดคนเดียว ข้าไม่เห็นมีบทพูดแบบเจ้า ข้ายังไม่บ่นเลย!! ตกลงเฮอร์ตี้ทอดข้าไม่กงไม่กินมันแล้ว แต่ตอนนี้ข้าอยากกินต้มจืดกระต่ายใส่ตับมังกือ((ญาติห่างๆกับมังกร))"


                   "แต่ว่ากระต่ายนะ..."ยังไม่ทันที่พ่อครัวสยองเลือดรีริสอาร์พูดจบบุรุษเบื้องหน้าก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

     
                    "กระต่ายนะมี อยู่ตรงหลังพุ่มไม้โน่น"ชายหนุ่มชี้ไปยังพุ่มไม้ที่ตนซ่อนกระต่ายเคราะห์ร้ายก่อนเอ่ยต่อ "ข้าว่านะ ลูกคาเฟยมันชักจะเหมือนข้าเข้าทุกทีแล้วสิ แสดงว่า...คาเฟยเนี้ยคงเป็นลูกข้าแน่นอนใช่มั้ยเนี้ย คงไม่ใช่ลูกชู้ที่ไหนเหมือนสนมคนอื่นๆเป็นแน่ เจ้าว่างั้น...มะ....ไหม...."

                  ชายหนุ่มหันไปมองยังจุดที่พ่อครัวรีริสอาร์เคยยืนอยู่ พลางเหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะพบพ่อครัวคนเก่งหยิบซากคุณกระต่ายกำแน่นไว้ในมือพร้อมรอยยิ้มเหี้ยม

                   "ตกลงเอาต้มจืดกระต่ายใส่ตับมังกือใช่มั้ย?"พ่อครัวหันมาถามพร้อมรอยยิ้ม

                    "อื่อ"บุรุษหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ


                 แก๊ก!


                เสียงประตูเปิดออกอีกครั้งทั้งคิงเรนและพ่อครัวรีริสอาร์ก็หันกลับไปมองทันทีทันใด

                 =[]=!!!<<<หน้าของคิงเรน

                    =_____________= <<<หน้าของพ่อครัวรีริสอาร์

                 คาเฟยน้อยๆยืนอยู่ที่หน้าบานประตูพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา(ที่เต็มไปด้วยความโรคจิต)

                  "ป๋า~"คาเฟยร้องเรียกบุรุษหนุ่ม "ลูกคาเฟยอย่างกินซูชิคุณกระต่ายจริงๆนะ"

                  "ป๋าบอกแล้วไงว่าคุณกระต่ายมันกินไม่ได้นะคาเฟย"บุรุษหนุ่มพยายามชี้แจง

                  "ในเมื่อคุณกระต่ายกินไม่ได้แล้วทำไมเพ่กินอะ ห่ะ!!!"พ่อครัวรีริสอาร์ที่ชอบโผล่มาผิดที่ผิดเวลาแทรกขึ้นมาพลางยกซากคุณกระต่ายที่เตรียมลงหม้ออยู่มะรอมมะร่อให้คาเฟยดู

                  "ไหนป๋าว่าคุณกระต่ายกินไม่ได้ไง"คาเฟยเอ่ยปากถาม

                  "ป๋าไม่ได้กินซะหน่อย=3="คิงเรนพยายามแก้ตัว

                  "ก็คุณพ่อครัวบอกว่าป๋าจะเอาคุณกระต่ายไปต้มซุป"คาเฟยว่า

                   "พ่อครัวรีริสอาร์เขาฟังผิดนะลูกคาเฟย"คิงเรนพยายามแก้ตัวอีกครั้ง

                   "ตกลงไม่เอาต้มจืดกระต่ายแล้วใช่มั้ยเจ้าคะ??!"พ่อครัวที่ชอบโผล่มาผิดที่ผิดทางตะโกนถามอีกครั้ง

                    "ไม่เอาแล้วเฟ้ย!!! ไปเอาซูชิคุณกะต่ายมาแทนก็ได้ฟร่ะ!!!"คิงเรนผู้ที่มีเส้นสติแตกก็หันไปสั่งพ่อครัวรีริสอาร์ทันใด ก่อนหันมาบ่นกับคาเฟยต่อ "ลูกคาเฟย~! ป๋ายอมกินซูชิคุณกระต่ายกับลูกคาเฟยก็ได้ ลูกคาเฟยไม่เบื่อซูชิคุณกระต่ายมั้งเลยเหรอไง ป๋านะเริ่มเบื่อแล้วนะ กินทุกวันๆมาสามเดือนติดกันแล้วนะ!!!"

                    "ปะ...ป๋า~~"คาเฟยบุ้ยหน้างองุ้มทันที นัยน์ตาสีโลหิตเมแดงกำไปด้วยน้ำตา "ป๋า....ป๋าเบื่อของที่คาเฟยชอบกินได้ไง!!! ป๋าต้องตาย!!!!"คาเฟยชัดมีดปอกผลไม้เมื่อครู่ขึ้นมาพร้อมกับวิ่งไล่ฟันคิงเรน ส่วนเจ้าซวยนะหรือ...

                     ก็โกยอ้าวสิครับท่าน=W=

                   .....


                       ....

                ช่วยด้วย~!!!

                
                 เสียงตะโกนช่วยด้วยๆดังไปตลอดเส้นทางการวิ่งกรีฑาของคิงเรน จบท้ายด้วยใครบางคนที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้

                  ....

                        ##############

To be continue


::::20 โพสต่อ 1 ตอน::: <<<มัดมือชก -3- (ล้อเล่น)

1,061 ความคิดเห็น