~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 28 : เกมส์วัดดวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ย. 49




หลังจากเก็บกู้ซากชิ้นส่วนของเมืองไปหมดแล้วคิงเรนและพระอนุชาก็เดินทางกลับวังโดยด่วนเนื่องจากมีอี-แม้ว(เทคโนโลยีไฮเทคกว่าอีเมลมากเลยต้องเปลี่ยนชื่อ)ฉบับนึงถูกส่งมาจากแดนไกล และผู้ที่จะเปิดอีเมลนั่นอ่านได้มีเพียงพระอนุชาปอมกับคาถาชินจัง มารุโกะ และลายนิ้วเท้าของคิงเรน (=__='') ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับคนทั้งสองที่ย่างสามขุมกลับเข้าห้องทำงานใหญ่...

มันเป็นห้องทำงานรวมของคิงเรนและพระอนุชาเวลาหารือกันเรื่องบ้านๆเมืองๆ โต๊ะไม้ตัวใหญ่ของผู้เป็นพี่ตั้งอยู่ด้านในสุดติดกันโถงระเบียงกว้างที่เป็นจุดรับลม ส่วนโต๊ะของพระอนุชาปอมอีกอีกฝั่งในจุดมุมอับของห้องไม่มีแม้แต่สายลมโชยผ่าน ส่วนโต๊ะอีกตัวที่เว้นว่างไว้เป็นของเสนาธิการบดีอีกคน ซึ่งตอนนี้ถูกส่งไปเป็นฑูตที่ต่างเมือง ถึงแม้จะเป็นเช่นั้นแต่เอกสารมากมายก้ยังตั้งกองพะเนินไว้บนโต๊ะเพื่อรอเวลาให้เจ้าของโต๊ะกลับมาเคลียร์เอกสารทั้งหมด

"ท่านพี่~"เสียงพระอนุชาปอมดังขึ้นพลางวิ่งตาลีตาเหลือกมาที่โต๊ะทำงานของท่านพี่ที่อยู่ห่างจากโต๊ะเขาราว 1 กิโลเมตร แต่เมื่อมาถึงก็พบสภาพของท่านพี่ที่รักที่นอนหลับอุตุบนโต๊ะทำงาน รอบด้านมีเอกสารปลิวว่อนไปทั่วพื้นห้อง มีบางส่วนคลุมทับหน้าเจ้าของโต๊ะไว้ให้พอแนบเนียน

ให้ตายสิคนเรา!

พระอนุชาปอมตะโกนลั่นในใจพลันเหลือบสายตาไปยังโถงระเบียงที่มีจรวดกระดาษมากมายกองทั่วพื้นระเบียง จากนั่นก็เหลือบมองสูงขึ้นไปอีกเห็นใครบางคนพับเอกสารสำคัญเป็นรูปจรวดแล้วร่อนมันไปมาอย่างมความสุข...

โอ้แม่เจ้า~!

พระอนุชาอ้าปากค้างเมื่อเห็นลูกสาวของใครบางกำลังนั่งพับจรวดอย่างเอาเป็นเอาตาย...

กริ๊ง...

ลิล...

โอ๋~!!


จากนั้นพระอนุชาก็กระชากดาบเล่มใหญ่ออกมาจากอากาศธาตุแล้วควงดาบเข้าไปหารัชทายาททั้ง 3 คน  โอ้~!!ให้ตายเถอะท่านพี่ตื่นขึ้นมาจะทำยังไง นั่นมันเอกสารสำคัญของพวกราษฏรเสียด้วย~TT[]TT

โครม!!

ดาบใหญ่กระแทกลงบนพื้นระเบียงพร้อมกับฝุ่นดินที่ลอยคลุ้งขึ้นมาเล่นให้คนที่อยู่รอบๆสำลักฝุ่นกันยกใหญ่

"ทะ... ท่านพี่"พระอนุชาปอมเอ่ยตะกุกตะกักพลางซ่อนดาบของตัวเองไว้ด้านหลัง เมื่อนัยน์ตาสีแดงดุเข้มของผู้เป็นพี่ส่งมาที่เขา

"ลิล กริ๊ง โอ๋!"คิงเรนพูดขึ้นเสียงเรียบเล่นเอาลูกลิงสะดุ้งโหย่งแบบไม่ทันตั้งตัว "จรวดกระดาษพวกนี้นะ เล่นเสร็จแล้วก็เอาไปทิ้งด้วยสิ มาโยนเกะกะแบบนี้ได้ไง ห้องป่ะป๋าไม่ใช่ถังขยะนะ"

สามสาวพยักหน้าหงึกหงัก

"ปอม"ผู้เป็นคิงเรียก

"ครับท่านพี่~!"พระอนุชาปอมรับคำด้วยเสียหนักแน่น

"เอาจรวดกระดาษพวกนี้ไปทิ้งทีสิ"ว่าจบคิงเรนก็เดินกลับเข้าห้องไปเล่นเอาสามสาว(เสา) กลิ๊ง ลิล โอ๋ ถึงกับหัวเราะกร๊ากออกมาอย่างหยุดไม่ได้ ส่วนพระอนุชามองตามหลังท่านพี่ไปอย่างงๆแต่ก้ต้องก้มหน้ารับกรรมต่อไป...


สองวันต่อมา...

"ท่านพี่ฮะ"พระอนุชาปอมเรียกคิงเรนที่ยังคงนั่งหลับอุตุบนโต๊ะทำงานเสียงกระตือรือร้น "ท่านพี่ๆ"เขากระซิบเรียกเบาๆข้างหูอีกครั้งแต่คิงเรนก็ยังหลับอยู่เช่นเดิม พระอนุชาปอมถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนกระแอ่มเสียงเบาๆและ...

"ท่านพี่!!"

"อ๊ากกก~~!!!!"

เสียงเอ็กโค่ตอบรับกลับมาเป็นอันว่ามันตื่นแล้วไม่ตายแน่นอนแต่คนที่จะตายนี่สิ...เจ้าของนัยน์ตาสีแดงตะหวัดมองคนปลุกด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

"มีอะไร???"คิงเรนเอ่ยปากถามเสียงเย็นยะเยือก "ถ้ามาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องท่านพี่ฆ่าปอมแน่ คนกำลังฝันหวานอยู่เชียว"

"อ่า... จดหมายครับท่านพี่"พระอนุชารีบหยิบยกจดหมายสีชมพูที่กลิ่นหอมจากดอกไม้มาให้ผู้เป็นพี่

"อะไรเนี้ย จดหมายรักหรือไง"ผู้เปนพี่เอ่ยปากถามพลางดึงซองจดหมายสีชมพูมาหมุนไปหมุนมา

"ข้าจะไปรู้หรือไงท่านพี่ก็"พระอนุชาปอมบุ้ยปากบอก

"แกะให้หน่อย"คิงเรนว่าพลางส่งซองจดหมายสีชมพูคืนให้พระอนุชาปอม ส่วนคนรับก็ได้แต่ก้มหน้ารับและทำใจต่อไป

"ท่านพี่... แกะไม่ออกงะ"พระอนุชาปอมเอ่ยบอกหลังจากงัดแงะซองจดหมายสีหวานอยู่นาน

"ซองมันร่ายคาถาไว้ เจ้าก็แก้คาถาซะสิ ถนัดไม่ใใช่เหรอ"อีกฝ่ายเอยตอบพลางเอนหลังพิงเก้าอี้นวมตัวใหญ่

จนได้สินะ...

พระอนุชาปอมเอ่ย เขาคาดการณ์ไว้ในใจแล้วว่าเมื่อกี้ท่านพี่คงเอาซองจดหมายไปใส่กลผนึกไว้ เพระาตอนที่เขารับมามันไม่มีกลไกใดๆแม้แต่น้อย

...

Digimon

...

ปอมเหลือบมองหน้าซองที่จ่าไว้ด้วยความตกตะลึง โอ้ไม่นะ! ขอร้องอย่าให้ท่านพี่เขาทำอะไรพิเรนจ์ๆเลย

"ตกลงแก้ได้หรือยังละ?"ผู้เป็นพี่เอยถามเมื่อหันมาเห็นอีกฝ่ายมองสบตานิ่ง

"เออ..."ปอมเริ่มพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความอนาจ


...

 

ลืมได้เลยเรื่องหนีขอโทษทีไม่ใช่เรา หนีใครไม่เป็น(ควงไมค์ขึ้นมาแล้วเริ่มแหกปากร้อง)

อย่างที่เคยเห็นลุยกันชัดเจนทุกเส้นทาง ลุยไปทั่วทิศเครื่องติดแล้ว~(ทำท่าเรียกดิจิมอน)

เป้าหมายผจญหยุดคนทำร้ายเพื่อนรักเพื่อนเรา (มีดิจิมอนโฉบผ่านหัว)

ไม่ยอมปล่อยเขาเดียวดายมุ่งไปทันทีหยุดภัยที่เยือนเพื่อนตาย(สายฟ้าฟาดเป็นแบล๊กราวน์)

รวมพลังอัดไว้เต็มห้องใจฉกาจ จะกอดคอหล่อหลอมใจจนเป็นหนึ่ง (ซูมหน้าไปฝั่งตัวร้ายที่ยืนมาดเท่ห์)

ไม่กลัวหน้าไหนเมื่อไฟติดแล้ว รับรองได้เลย (มีกลุ่มเพื่อนวิ่งมาเป็นแบล๊คหลัง)

รวมพลัง เพื่อนเอ๋ยเราใส่เลยสุดๆ(ง้างหมัดขึ้นบนฟ้า)

ไม่มีจะทรุดถ้าใจยังกล้า เจอะสายลมเราแซงโลด จะขอบฟ้าไปไกลกว่า(ชี้ไปด้านหน้าพร้อมกับดิจิมอนที่กำลังกระโดดตามไป)

พกใจที่เกินเหล็กไหล show me your brave heart (ทำท่าไชโยพร้อมดิจิมอนข้างกาย)


.........

ปอมหันมาหาผู้เป็นคิงที่นั่งมองตาแป๋วพร้อมด้วยลูกลิงที่แหยกขบวนมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่นั่งหัวเราะคิกๆจนน้ำตาไหลเป็นสายก่อนจะตบป๊าปเข้าที่หน้าผากตัวเองแล้วหันไปมองซองจดหมายสีชมพูที่ค่อยแปลงกายเป็นจดหมายสีแดงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นๆ

"ออกไปจากห้องให้หมดเร็วทุกคน!!"คิงเรนตะโกนสั่งขณะที่ลูกลิงทั้งหมดรีบวิ่งออกไปราวกับว่าหลังซองจดหมายนั่นจะเป็นลูกระเบิดพลีชีพ พระอนุชาปอมทำท่าจะวิ่งออกไปบ้างแต่โดนใครบางคนรั้งตัวไว้ ใครบางคนที่ว่าก็คือ..คิงเรน

"ปอมๆ ท่านพี่กลัวฮะ ฮื่อๆๆ"มันเกาะหนึบมือเป็นตุ๊กแกพลางคว้าเข้าที่บ่าทั้งสองข้างของน้องชาย

"ทะ... ท่านพี่ ผมต่างหากที่จะต้องเกาะหลังท่านพี่"ปอมว่าเมื่อบัดนี้ภายในห้องทำงานเหลือเพียงสองพี่น้องสยองขวัญที่ยืนเกาะหนึบกันอยู่สองคนมองดูจดหมายสีแดงยักษ์ใหญ่ที่บวมขึ้นทุกที


และ...

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นที่ใจกลางห้องขณะที่สองศรีพี่น้องยังคงนั่งกอดกันอยู่ตรงนั่น ฝุ่นควันสีเทาก่อตัวขึ้นหนาตาหลังจากมีเสียงระเบิด...


"คิงเรน~! ข้าไม่บอกเจ้าหรอกว่าข้าเป็นใคร แล้วข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอกว่าข้าอยู่ที่ไหน แล้วข้าก็ไม่บอกเจ้าอีกนั่นแหละว่าข้ามีจุดประสงค์อะไร แต่จดหมายนี้ข้าแค่มีข้อเสนอดีๆระหว่างเจ้า~! คิงเรนผู้โฉดชั่วหาเทียบสิ่งใด้ได้ กับข้าหิมะไม่หนาว(ฟิมะไม่หนาว)ที่เพียงแค่แข็งตายอยู่กลางทะเลทราย(ไหนว่าไม่บอกงัย) ข้ามีเกมส์สนุกๆให้ท่าน ข้าเชื่อเหลือเกินว่าท่านต้องโปรดปรานมันแน่"


จนถ้อยคำจากจดหมายห่ามรณะเพียงครู่หนึ่งตัวจดหมายก็จัดการทำลายตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็วไม่เหลือแม้แต่วิญญาณจดหมาย(หน้าตาเป็นไงฟร่ะไอเรน  - -)

"เอาไงดีขอรับท่านพี่"พระอนุชาปอมเอ่ยถามขณะที่โผล่ออกมาจากหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในสภาพที่มีฝุ่นควันเต็มตัว

"ก็... ไม่เอาไง มันเกมส์ที่น่าสนุกดี เจ้าว่าจริงไหมละ?"คิงเรนเอ่ยตอบก่อนขยับยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะเหวี่ยงเสื้อโค้ดตัวใหญ่คืนให้พระอนุชาปอม แหละนี้แหละเป็นเหตุให้คนหล่อ เท่ห์ เก่งกาจ ชาญฉลาด มีความสามารถสูง ตัวไม่เประเปลื้อนด้วยฝุ่นควันแม้แต่น้อย หึหึหึ

"แต่มัน... ท่านพี่ เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าไอ้เจ้าฟิมะอะไรนั่นจะมาดีหรือเปล่า"พระอนุชาปอมพยายามแย้ง ไม่ใช่เพราะห่วงสวัสดิภาพพี่ชายสุดที่รักหรอก...แต่เพราะกลัวโดนหางเลขเรื่องเกมส์พิเรนจ์ๆที่นับวันท่านพี่ของเขาจะยิ่งชื่นชอบมากเข้าไปทุกที ตั้งแต่เกมส์บีอาร์ แล้วนี้มาเกมส์วัดดวงอีก... ถ้าไม่รีบยุติเกมส์พวกนี้เสียตั้งแต่เนิ่นๆอีกหน่อยท่านพี่ของเขาอาจจะหาเกมส์อะไรที่พิเรนจ์กว่านี้มาเล่นก็เป็นได้

"จะมาดีหรือมาร้ายก็ช่างมันสิ- -+ เกมส์ที่มันเสนอถูกใจท่านพพี่เป็นที่สุด"คิงเรนตอบปัดพลางหัวเราะหึๆในลำคอ ขณะที่พระอนุชาปอมเห็นรางร้ายปรากฏตัวมาแต่ไกล ไม่รู้ว่าใครรังสรรมันขึ้นมาเป็นคิงแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ลก็ไม่รู้ บางทีคนๆนั้นอาจจะไม่รู้จักคำว่าหายนะ...

...

สองวันถัดมา..

มันอาจจะฟังดูง่ายเหลือเกินแต่มันก็ลำบากยิ่งนัก เมื่อพระอนุชาปอมเกณฑ์ผู้เฒ่าผู้แก่ เอ๊ย! เกณฑ์ลูกๆหลายๆเหล่ารัชทายาททั้งหลายพร้อมทั้งพระสนท พระยอดชู้อะไรต่อมิอะไรมานั่งรอที่ห้องโถงใหญ่ แต่เหล่าลูกลิงก็ยังแสดงอาการของชาติกำเนิดออกมาได้อย่างสุดซึ้ง เมื่อเจ้าลูกลิงเริ่มลุกเดินไปโน่นมานี่อยู่ไม่สุข ร้อนถึงพระอนุชาปอมที่ตองคอยประเคนให้พวกมันทั้งหลายกลับข้าที่นั่งของตนเอง ส่วนบรรดาพระสนมที่ดูเหมือนจะขยับตัวไปไหนไม่ได้แม้แต่จะหยิบน้ำดื่ม ร้อนถึงพระอนุชาอีกแหละที่ต้องวิ่งโร่หาน้ำหาท่ามาให้กิน แต่ดูเหมือนพระยอดชู้ทั้ง 4 จะอยู่ดีมีความสุข(ด้วยการกิ๊กกันเอง) ดังนั้นพระอนุชาปอมจึงว่างงานในส่วนนี้ไป

"อะแฮ่ม"เสียงเท่ห์ดังขึ้นจากประตูโค้งที่จะเข้าสู่ห้องโถง สายตาทุกคุ๋จับจ้องไปยังบุรุษหนุ่มมาดเท่ห์ หล่อ ล่ำ ดูเฉลี่ยวฉลาด เก่งกาจสามารถ สาวๆตามกรี๊ดตั้งแต่หัวเมืองยันท้ายเมือง ไม่ใช่เพระาความดีอะไรหรอก ที่กรี๊ดเพราะกลัวมันและอยากให้ไปเดินผ่านไปสักทีต่างหาก... "ชู้ของข้า พระสนมและลูกรัก"คิงเรนเปิดปากพูดหลังจากยืนเก๊กหล่อที่หน้าประตูมาเนิ่นนาน "ข้าเชื่อว่าเกมส์บีอาร์คราวก่อนทำให้จิตใจของพวกเจ้าทั้งหลายเริ่มหวาดกลัวข้า"เขาเอ่ยขณะเดินทอดน่องไปตามทาง แน่นอนว่ามีเสียงโห(ไล่) ตามมาเป็นระยะ "แต่วันนี้..."ชายหนุ่มยกมือขึ้นปรามเสียงกรี๊ดราวกับกำลั่งนั่งดูคอนเสิร์ตดงบังชินกิก็ไม่ปาน "ข้ามีของที่สนุกกว่านั่นให้เล่น มันคือเกมส์วัดดวง..."

เมื่อจบคำพูดนั่น ดูเหมือนห้องทั้งห้องจะพร้อมใจกันเงียบลงทันใดไม่ใช่เพราะอึ้งตะลึงกับความคิดของคิงเรนผู้นี้หรอก แต่เพราะความปลงตกกับชีวิตน้อยๆที่ถือกำเนิดขึ้นมาและพร้อมจะตายทุกเมื่อถ้าหากเผลอเข้ามาในวิถีโคจรความSM ของคิงเรน


......................................................

 

1,061 ความคิดเห็น