~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 21 : รัชทายาทลำดับที่ 10 [part .1 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 49




                     แดดยามเช้าสาดส่องเข้ามายังนอนกว้างขนาดสวนหย่อมซึ่งมีเพียงห้องเดียวในวังริ้ดเดิ้ล บุรุษผมทองแดงพลิกตัวไปมาท่ามกลางนิทราอันแสนยาวนาน ผ้าห่มลายคิตตี้สีชมพูถูกถีบออกจากตัวด้วยความรำคาญ ส่วนหมอนข้างลายปิ๊กกาจูถูกเหวี่ยงไปปลายเตียงอย่างไม่นึกจะสนใจ ตุ๊กตาคุณหมา คุณกระต่ายบัดนี้ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นราวกับเวลานี้เจ้าของไม่ต้องการพวกมันอีกต่อไป

                  "อื้อ..."บุรุษหนุ่มครางในลำคอเบาๆก่อนที่มือข้างหนึ่งพยายามปัดป้ายบางอย่างแล้วเจ้าตัวก็คว้าควับเข้าที่ผ้าห่มลายคิตตี้เอาขึ้นมาคลุมโปงนิ่ง

                     ...

                  เฮ้ย!!!

                   เจ้าตัวร้องดังขึ้นมาทันทีพร้อมกับเด้งตัวขึ้นจากเตียงเมื่อพบสิ่งผิดปกติ

                   "เฮ้ยๆๆ เจ้าขึ้นมาลักลอบขโมยความบริสุทธิ์ของข้าเรอะ~!"เจ้าของห้องแหกปากลั่น พลางลากผ้าห่มคิตตี้ติดมือมาคลุมร่างตัวเองไว้ราวกับตัวเองเป็นผู้เสียหายในกรณีปีนขึ้นเตียง เมื่อผ้าห่มผืนใหญ่ถูกเจ้าของมันลากออกไปก็เผยให้เห็นร่างของสตรีร่างระหงในชุดอัศวินที่คาดว่าคงถูกใครบางคนปลดออกหมดแล้ว เจ้าหล่อนยันกายขึ้นมาพลางขยี้ตางัวเงียเล็กน้อยก่อนหันมาสบตาปิ๊งๆกับเจ้าของห้อง

                    "เย้ย!!"เมื่อระลึกชาติได้เจ้าหล่อนก้ร้องขึ้นมาบ้าง เล่นเอาต่างคนต่างถอยกรูดหนีเมื่อไอ้เจ้าของห้องคิดว่าแม่สาวน้อยตรงหน้าปีนขึ้นไปขโมยความบริสุทธิ์ตนเอง ส่วนแม่สาวน้อยก็คิดว่าไอ้คิงหัวงูนี้โปะยาสลบเธอแล้วลากขึ้นเตียง ((คิดไปได้ไกลทั้งคู่เลยให้ตายสิ -*- ))

                       "จะ..เจ้า..เจ้า... สะ...ใส่เสื้อผ้ากะ...ก่อนได้ไหม...."คิงเรนว่าเสียงสั่นราวกับตัวเองไม่เคยเห็นผู้หญิงในสภาพกึ่งโป๋กึ่งเปลือยมาก่อนในชีวิต ว่าไปเลือดกำเดามันก็พลานจะไหลออกมา เล่นเอาพ่อหนุ่มต้องยกผ้าห่มลายคิตตี้ที่กำอยู่ในมือมาอุดที่จมูกไว้ชั่วคราว ส่วนแม่สาวอีกคนก็ก้มตัวลงไปควานหาชุดเกราะอัศวินที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมลวกๆ ดวงหน้าก็ร้อนฉ่าจนแดงเข้มราวลูกตำลึงไปแล้ว

                      นี่เธอเพิ่งจะมาวันแรกก็ดันไปนอนอยู่บนเตียงเจ้าบ้านเรอะนี่!!!

                         หญิงสาวกร่นด่าตัวเองในใจ พระเจ้าคงต้องฆ่าแน่ๆ เพิ่งมาทำงานเฝ้าเตียงให้คิงเรนวันแรกก็ดันเป็นแบบนี้ซะแล้วTT[]TT

                         "พระอนุชา~!!!!"เสียงแหกปากลั่นวังดังขึ้นพร้อมกับใครบางคนที่ยันประตูเข้ามาทันทีโดยไม่ต้องให้ผู้เป็นพี่เรียกซ้ำเป็นครั้งที่สองและสาม

                       "ครับท่านพี่!!!"ปอมตะโกนรับ

                       "แม่นี่เป็นใคร?"เจ้าบ้านว่าพลางชี้ไปยังสาวน้อยที่เพิ่งสวมชุดเกราะอัวินเสร็จเมื่อครู่

                       "เออ... อัศวินที่ท่านพี่สั่งให้ข้ามาเฝ้าเตียงท่านพี่ไงครับ"พระอนุชาปอมว่าเพื่อเตือนสติไอ้ให้คนสั่งมันระลึกชาติได้กับเขาเสียที

                            2 นาทีผ่านไป...

                              "ข้าว่างั้นเหรอเจ้าปอม???"แล้วมันก็หันมาถามพระอนุชาอีกครั้ง

                           "ท่านพี่จำอะไรไม่ได้เลยหรือ?"พระอนุชายื่นหน้าไปถาม พลางเอามืออังบนหน้าผากผู้เป็นพี่ชายไว้เผื่อว่าจะมีการสละราชบันลังค์แบบกระทันหัน

                           "จำได้จะถามเรอะ"คิงเรนว่าพลางบุ้ยหน้าไปทางทหารยามที่เพิ่งมาใหม่ "ว่าแต่....เจ้าชื่ออะไร?"

                             "ตาร์ต้าร์ โรมานอฟเพเคอะ>W<"เจ้าหล่อนตอบ

                              "เฮ้... เจ้าจำเรื่องเมื่อคืนได้หรือเปล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"บุรุษหนุ่มสมองปลาทองหันไปถามต่อ

                               "ท่านพี่จำไม่ได้เรอะเคอะ>W< "ต้าร์ยั่วยิ้มให้ก่อนเอ่ยต่อ "แหม่~ ท่านพี่เนี้ย ทั้งเสียงดังทั้งรุนแรงเลยนะคะ"

                            =[]=


                             พระอนุชา และคิงเรนอ้าปากค้างราวกับมีบางอย่างมาจุกไว้ที่คอ 


                          นี้มันอะไรกันนี้!!

 
                           "เฮ้ย~! เจ้าอย่าบอกนะว่าเมื่อคืน... ข้า...เออ..."ผู้เป็นเจ้าบ้านพยายามพูดแต่ดูเหมือนมันจะลำบากพอดูที่จะอธิบายเหตุการณ์เมื่อคืน ด้วยเหตุที่เมาหรือละเมอก็ไม่แน่ใจ เพราะเท่าที่จำได้เมื่อคืนเขาไปดื่มไวน์ชมจันทร์อยู่ที่ระเบียงห้องพอรู้สึกตื้อ(เมาเลือด)ก็กลับมานอนบนเตียงแล้ว


                           "ก็ยังงั้นแหละเพเคอะ>W<"ต้าร์ว่า


                          "ตายแน่ท่านพี่ ตายแน่ๆ ถ้าศรีภรรยาหลินรู้เข้าท่านพี่เป็นศพแน่ๆ"พระอนุชาที่ยืนข้างๆพูดให้กำลังใจ(ตรงไหนฟร่ะ)


                           "เออ... สะ..ส่งกลับ...กลับไปให้หมอหลวงตรวจเดี๋ยวนี้!!"คิงเรนสั่งก่อนจะมุดเข้าไปนอนคลุมโปงบนเตียงตัวสั่นหงึกหงักด้วยความกลัวศรีภรรยา ส่วนพระอนุชาก็เดินนำอัศวินต้าร์ออกไปจากห้องเพื่อไปหาหมอ....

....................................................


                         "ตกลงว่าไงบ้างเจ้าปอม"ผู้เป็นพี่กระซิบถามน้องชายอยู่ที่มุมตึก

                           "ก็ไม่ไงนี้ครับท่านพี่"ปอมตอบเสียงเอื่อย เพราะเขาเจอเรื่องบ้าๆบอๆตั้งแต่เช้า เล่นเอานอนไม่เต็มตื่น

                         "ก็เรื่องอัศวินที่เจ้าหามานะ ตกลงมันยังไงกันแน่?"คิงเรนพยายามเค้นคอถามผู้ป็นน้องชาย

                           "ท่านพี่ ข้าจะอธิบายให้ฟังนะ"พระอนุชาเริ่มเปิดปากพูดอย่างยากลำบาก "อัศวินต้าร์มาตอนที่ท่านพี่ไปนอนแล้ว ข้าเลยให้เขาไปเฝ้าคอยอารักขาท่าน เขาบอกว่าชุดเกราะที่วังของเรามันหนักไปสำหรับผู้หญิงร่างบอบบางแบบเขา เขาเลยถอดมันออกกองไว้บนพื้น แล้วทีนี่เขาก็เกิดเมื่อยขึ้นมาเลยขึ้นไปนั่งเล่นบนเตียงคิงไซต์ของท่านพี่" ปอมอธิบายเสียงเครียด ขณะที่ผู้ฟังเริ่มเหงื่อแตก "แล้วทีนี้ท่านพี่ก็พลิกตัวมาอีกข้างแล้วแขนท่านพี่ก็ดันไปดึงเขาลงมานอนบนเตียงด้วย แล้ว.... เออ... "

                       "แล้วอะไร~!?"คิงเรนเค้นคอถาม

                         "แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นว่าท่านพี่ไม่ได้เสื้อนอน (แต่ใส่กางเกงนอน) แต่แขนท่านพี่ไปกอดเขาไว้ซะแน่น เขาขยับตัวไม่ได้ เขาเองก็ไม่กล้าปลุกท่านพี่ กลัวท่านพี่จะตื่น เลยปล่อยให้ท่านพี่นอน ส่วนเขาก็เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้"


                         "แล้วที่ว่า.. ท่านพี่เสียงดังและรุนแรง..."

                        "เขาหมายถึงท่านพี่นอนกร่นและนอนดิ้นครับ"

                        สิ้นคำพระอนุชาคิงเรนก็อึ้งไปทันใด....

                       นอนกร่น


                      นอนดิ้น

                         ....


                      สรุปแล้ว...

                       เขายังบริสุทธิ์อยู่ทุกตารางนิ้วใช่ไหม???

                       คิดในใจพลางก้มลงสำรวจร่างตัวเองไปมาราวกับคนเสียสติไปชั่วคราว

                         "ว่าแต่... เจ้าเตรียมการอะไรบางอย่างให้ท่านพี่หน่อยสิ"คิงเรนหันไปกระซิบกระซาบกับน้องชาย ขณะที่พระอนุชาปอมก็เหงื่อแตกพลั่กเมื่อแผนที่ว่านั่นถูกถ่ายทอดออกมาจากจอมโฉดชั่วร้ายที่สุดในวังริ้ดเดิ้ล

...........................................................


                        "ท่านพี่!!!"พระอนุชาปอมกิเลนโน่โบกมือหย่อยๆเรียกใผู้เป็นพี่ที่เพิ่งลงมาเดินเล่นในตลาดครั้งแรกหันซ้ายหันขวามองก่อนเหลือบไปเห็นเจ้ากิ๊งก่าแดงโบกหางไปมาแถวๆหน้าโรงน้ำชากลางตลาด เมื่อผู้เป็นพี่เดินมาใกล้ในระยะลอบทำร้ายแบบหวังผล เจ้าน้องชายตัวดีก็คว้าควับที่คอของเจ้าพี่ของมันก่อนที่ไอ้เจ้าพี่ตัวดีจะแหกปากตะโกนถาม  "เงียบๆเด่ท่านพี่! เอาละ ฟังข้านะ เราจะเข้าไปในนั่น"พระอนุชาปอมกระซิบกระซาบพลางชี้มือเข้าไปด้านในโรงน้ำชา "ข้างในนั่นมีคนที่ท่านพี่หาอยู่ เข้าใจไหมท่านพี่?"

                      "ไม่"ผู้เป็นพี่ตอบ "ข้าต้องการตัวเขาเฉยๆนะ แล้วทำไมต้องมาหลบๆซ่อนๆด้วย ทำไมเราไม่ทำหมายเรียกตัวเขาเข้าวังห่ะ?"

                        "ท่านพี่จะบ้าเหรอ!?"พระอนุชาหันไปด่าผู้เป็นพี่หน้าตาเฉยก่อนเอ่ยต่อ "ท่านพี่จะทำเซ่อร์ไพรส์ก้ต้องทำให้มันแนบเนียนหน่อยเด่"

                       "เนียนขนาดไหน?"ผู้ที่มีศักดิ์สูงกว่าตวัดนัยน์ตามอง ขณะที่อีกคนยิ้มกริ่ม ก่อนควักกระดาษม้วนแผ่นหนึ่งส่งให้ผู้เป็นพี่อ่าน คิงเรนรับมันไว้ก่อนสบตามองหน้าน้องชายก่อนต่อ

                      "ต้องร่ายคาถาคุณลำไยไหมปอมมี่?"

                      "อันนี้ต้องคาถาใหม่ต่างหากละท่านพี่"

                     เท่านั้นแหละพระอนุชาก็คว้ากระบองไม้ไผ่ขึ้นมาร่ายคาถา

  

                    โอม~~ เพี้ยง!


                  ปารีปารีปารัสต้า โอราปาโน่ โอราโตะ โมอีเรล่า~!!

                  โอมมะลึกกึกกึ่ย มะลึกกึ่กกึ่ย มะลึกกึกกึ่ย เพี้ยง~!

                     โอมมะลึกกึกึ่ย มะลึกกึ่กกึ่ย มะลึกกึกกึ่ย เพี้ยง~!

                     โอม~~ เพี้ยง!!

                   เสร็จสรรพพระอนุชาก็ส่งกะบองไม้คืนให้ท่านพี่

                   คิงเรนแหงะกระดาษขึ้นมาจากกระบอกไม้ก่อนจะคลี่ออกอ่านช้าๆ


                   แต่งตั้งรัชทายาทลำดับที่ 10


                    10 ???

                      อ่านจบเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมองพระอนุชาที่อยู่ข้างกายราวกับจะถามว่า 'มันหมายความว่ายังไง' แต่ดูเหมือนพระอนุชาจะรู้ทันเลยสวนกลับไปว่า..

                        "ท่านพี่เนี้ย~! ไม่ไหวเล๊ย~~ ข้าหมายถึงให้ท่านพี่แต่งตั้งเด็กนั่นเป็นรัชทายาทลำดับที่ 10 ไปเลย เซ่อร์ไพรส์สุดๆ ไหนๆท่านพี่ก็เสียความบริสุทธิ์ให้อัศวินเฝ้าเตียงไปแล้ว ลูกเขาก็เหมือนลูกพี่นั่นแหละ"

                      ผัวะ!!

                     ฝามือใหญ่ยกขึ้นตบเข้าที่หน้าผากปอมทันที

                        "ท่านพี่ยังไม่เสียบริสุทธิ์เฟ้ย!!"คิงเรนแยกเขี้ยวใส่พร้อมจะงับคอแล้วเหวี่ยงคออีกคนไปมาได้สบายๆ "เอาละ รัชทายาทก็รัชทายาท ยังไงซะงานนี้ก็เพื่อฉลองให้ความบริสุทธิ์ของท่านพี่ที่ยังคงอยู่ ฮิ้ว~~วว"

                      จบเท่านั้นบุรุษหนุ่มก็ยกเท้าขึ้นสูงๆพร้อมกับยันประตูโรงนำชาเข้าไปเต็มตีน

                        โครม!!!

                      ประตูถูกเปิดออกกว้าง นัยน์ตาทุกคู่จับจ้องมองมายังสองบุรุษหนุ่มที่มีบุคคลิคไปคนละทาง คนแรกเหมาะกับนักโทษแหกคุกอัซคาบันโทษฐานไถ่เลือดคนอื่นจนตาย สวนอีกคนเหมาะกับการเป็นเจาชายที่ดูดีมีชาติตระกูล โอ้ว จอร์จ~!!! เพราะคนแรกมาในแค่ชุดคลุมโทรมๆสีน้ำตาลเก่าๆที่พระอนุชาสั่งเอาไว้ว่าให้ปลอมตัวแบบที่ดูเป็นชาวบ้านธรรมดา ส่วนตัวเองก็ปลอมตัวให้ดูเหมือนพวกเจ้าชายที่ดูดีมีชาติตระกูลสูงส่ง


                      นี้แหละน่า....


                       พี่ใครหว่า บอกให้ปลอมตัวให้ดูเหมือนคนธรรมดามันดันมาแบบธรรมดาจริงๆ!!!

...............................................



ย๊ากกกกกกกกกกกกกTT^TT

ตอนนี้ผมติดเกมส์ลินเนจเข้าไปอย่างหนักเลยครับTT^TT

กร๊าซซซซซซ


ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องโทษพี่จิ้ง!!!! คนเขียนซึกนิรันดร์ที่นำพาผมไปสู่ทางแห่งภูติผีลินเนจTT^TT จนถอนตัวไม่ขึ้น!!!!


โอ้ว~~!!TT^TT


ข้ารักโวลเดอร์มอลล์


โครม!!!<<< โดนถีบส่งข้อหาผิดประเด็น

แถมท้าย - -+

เรามาเริ่มการโหวตตัวละครดีก่า>[]<

หัวข้อคือ...ตัวละครที่ท่านชอบ!!

กติกามีอยู่ว่าห้ามโหวตตัวเอง!!

และเรียงลำดับแค่ 1 -5 เท่านั้น!!

ย้ำ!!! 1-5 เท่านั้น>[]<

กร๊าซซซซซ

1,061 ความคิดเห็น