~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 20 : กลับวัง!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มิ.ย. 49



                  "พระอนุชา!!!"เสียงแหกปากตะโกนลั่นพระราชวังโดนคิงที่สุดแสนจะเอาแต่ใจ เมื่อบัดนี้คิงหนุ่มเริ่มนั่งขึ้นอึดอยู่บนเก้าอี้ มีกองเอกสารวางแหมะอยู่บนตัก ข้างกายมีนางสนมนวดตามแขน บางคนก็กำลังส่งพวงอะแหง่ว ((ตัดต่อพันธุกรรมมาจากองุ่น)) เข้าปากคิงเรนช้าๆ ปล่อยให้คิงหนุ่มได้ลิ้มลองรสชาติมันไปเรื่อยๆ พร้อมกับแหกปากตะโกนเรียกพระอนุชาต่อไป "เปียงกะปอมโก้!!!"

                    "คร๊าบบบบบบบบบบ~~~~"เสียงตอบรับดังฟังชัดมาแต่ไกล แล้วชั่วครู่ร่างของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏโฉมอยู่หน้าประตูด้วยสภาพที่.... หมวกเหล็กราวกับจะไปออกรบแถวไหนเพียงแต่มันมีเสาอากาศสองเสาปักอยู่ด้านบน ภัดมาเป็นแว่นตาอันใหญ่โตมโหฬารที่ คาดไว้บนหน้าผาก ใบหน้าที่เคยเป็นผิวขาวกับเปรอะเปลื้อนไปด้วย เศษฝุ่นจากถ่านสีดำ เขาสวมเสื้อกราวน์สีขาวที่ตอนนี้ดูจะเป็นสีดำราวกับไปฟัดกับสัตว์เลี้ยงที่คอกม้ามายังไงยังงั้น

                     "ปอมดูนี่สิ~>_<"ผู้เป็นพี่ว่าเสียงร่าเริงพลางกระโดดหย่องลงจากเก้าอี้แล้วรี่ไปหาพระอนุชาที่หอบแฮ่กหลังจากวิ่งสี่คูณร้อยเมตรมาหมาดๆ ด้วยกลัวว่าหากช้ากว่านี้ ท่านพี่อาจจะสั่งประหารเอาได้  "โฮะๆๆ ปอมๆๆ มันน่ารักไหม^~^? "ผู้เป็นพี่ถามพลางชี้นิ้วลงไปที่กระดาษ พระอนุชาหนุ่มก้มลงมองตามแล้วนึกอยากจะเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวผู้เป็นพี่สักทีสองทีเผื่อมันจะหายบ้าขึ้นมาบ้าง เมื่อหน้ากระดาษตอนนี้เป็นใบปลิวโปสเตอร์โฆษณามิกกี้เม้าท์ตัวใหญ่ด้วยราคา 650 ริ้ด(สกุลเงิน เท่ากับเงินประมาณ 1500 )<<<ชัดมั่วเก่งขึ้นทุกทีแล้วตรู=3=  พระอนุชาหนุ่มตะหวัดสายตามามองท่านพี่ที่ยืนกระโดดเหย่งๆเป็นเด็กๆเพราะเห็นตุ๊กตามิกกี้เม้าท์ในโปสเตอร์อย่างร่าเริง

                  "ท่านพี่อย่าบอกนะว่าเรียกผมมาเพราะเรื่องแค่นี้??"พระอนุชากัดฟันถามแม้จะรู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงแล้วจะเป็นอย่างที่ตัวเองว่านั้นแหละ

                     "เยส!! มันน่ารักใช่ม๊าา~~>_<?"คิงเรนตอบเสียงสูงพลางอมยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อพระอนุชาไม่มีท่าทีขัดใดๆ "ท่านพี่อยากได้มากมาย"

                      "เออ..."

                       "น่ารักๆๆๆ>__<"

                         "อ่า..."

                       "650  ริ้ดเองดูสิปอม"

                        "เออ..."

                       "ไปซื้อให้ท่านพี่หน่อยสิ"

                          "ว่าแล้ว..."

                          "ว่าอะไร?"คิงเรนตะหวัดสายตามองอย่างหาเรื่อง


                       "เปล๊า~!"พระอนุชาผู้ไม่เจี่ยมบอดี้เฉไฉ(แบบไม่เอาอ่าว)


                         "แล้วไป"คิงเรนพึมพำเบาๆก่อนเอ่ยต่อ "แล้วเรื่องพารัชทายาทกลับไปถึงไหนแล้ว"



                      เฮือก!!!



                     พระอนุชาหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่องานการพาเหล่ารัชทายาทกลับนั่นยังไม่ได้เดินหน้าไปถึงไหนเลย เพราะเขามัวแต่หลับอยู่บนเตียงสี่เสาที่มันไม่ค่อยจะสมบูรณ์หลังจากโดนท่านพี่เฉดหัวไปซื้ออะแหง่วโดยจ่าไว้กลางกระหม่อมว่า...



                  ถ้าไม่ได้อะแหง่วกลับวังก็ห้ามกลับมาให้ท่านพี่เห็นหน้า!!!



                   เท่านั้นแหละแม่เจ้าประคุณTT^TT กว่าจะหามาได้ก็แทบลากเลือด ดีที่ว่านักเดินทางผู้หนึ่งมีมันแล้วเขาก็บังเอิญไปพบพวงอะแหง่วสองสามพวงที่มันตกอยู่ข้างทาง ซึ่งเขาก็เก็บมันลงกระเป๋าก่อนส่งให้ผู้เป็นพี่ โดยหารู้ไหมว่ามันเป็นอะแหง่วตกพื้น ส่วนเงินที่ท่านพี่ให้ไว้ซื้ออะแหง่วพระอนุชาหนุ่มก็เก็บเข้าคลัง(ตัวเอง)


                      "เออ... คือท่านพี่"พระอนุชาหนุ่มกระแอ่มไอก่อนจะกล่าวด้วยหมาดเขร่งขรึมเพื่อเพิ่มคะแนนความเชื่อถือ "คือว่ากาพาตัวเหล่ารัชทายาทกลับมานั่น ข้าคิดว่า..." คิงเรนเหล่นัยน์ตามองอย่างมีความหมาย ส่วนพระอนุชากลื่นน้ำลายเฮืกลงคออย่างยากลำบาก "คือเราต้องการ... เลือดเพื่อเป็นตัวแปรกลางนำเหล่ารัชทายาทกลับมา" คิงเรนพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงเข้าใจก่อนเอ่ยต่อ



                       "ก็เอาเลือดเจ้าสิ"


                        ว่าแล้ว-___-''''



                        พระอนุชาหนุ่มบ่นในใจเมื่อนึกขึ้นมาได้อะไรๆมันก็ต้องเขาแหละนะ ยกเว้นเรื่องกิน เรื่องใช้เงิน เรื่องสนมในฮาเร็มที่ท่านพี่จะเป็นผู้จัดการ ((แบบนี้อาณาจักรมันจะรอดไหมเนี้ย-_-))

                       "ไม่ใช่ท่านพี่"พระอนุชาเริ่มครวญคราง ส่วนอีกคนก็เหลือบมองน้อยๆก่อนจะหยิบตุ๊กตาคุณกระต่ายขึ้นมาหอมแก้มซ้ายทีขวาที่อย่างสบายอารมณ์ "ผมหมายถึงเลือดท่านพี่ต่างหาก ในเมื่อท่านพี่เป็นลูกของเจ้าเด็กพวกนั่น"

                        "อืม..." คิงเรนพยักหน้าเบาๆ ก่อนเอ่ยต่อ "งั้นถ้าใครที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของข้าเขาก็จะกลับมาไม่ได้ใช่ไหม??"

                      "อาจจะ..."พระอนุชาปอมกลืนน้ำลายเฮือก พลางนึกอยากจะตบหัวตัวเองสักป๊าปที่ดันไม่ได้คิดข้ออ้างนี้ไว้

                      "ทำไมถึงอาจจะ?"คิงเรนยอ้นถามพลางงัดหุ่นยนต์คาเมนไรเดอร์ขึ้นมาเล่นบินไปบินมาอยู่เหนือหัว

                       "คือ..."

                        "ช่างเถอะ จะเอาเลือดข้าใช่มั้ย???"

                       "ครับ"

..............................................................


                      อ๊ากกกก~~~!!!



                       เจ็บโวยยยย~!!!


                       แล้ววังหลวงก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงแอ๊คโค่ของคิงเรนผู้ที่วางมาดขรึมตลอดเวลา(แม้จะรั่วออกมาเยอะมากกว่าที่คิดก็ตามที))เนื่องจากใบมีดคมสีเงินกรีดลงบนต้นแขนของชายหนุ่ม ซึ่งมันเพิ่งจะแค่กระทบถูกแล้วเลือกโลหิตสีเข้มขึ้นมาเฉยๆ


                     ไม่คิดว่าท่านพี่จะกลัวเจ็บปานนี้

                        พระอนุชาลอบบ่นในใจ หลังจากที่ยืนรอเลือดของผู้เป็นพี่อยู่นานสองนาน เพราะคิงเรนอ้างสารพัดจะอ้างเพื่อให้ตนเองพ้นข้อหา 'ต้องสละเลือดเพื่อลูกๆ' แต่มันออกจะยากลำบากพอดูเมื่อศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ออกคำสั่งให้เหล่าสนมจับคิงเรนมัดไว้บนแท่นพิธีบูชายัญ ตามตนจะเป็นผู้กรีดเลือดลงมาเอง


              แหมะ

              แหมะ

               แหมะ

                 โลหิตสีเข้มหยดลงในชามสีทองช้าๆแล้วมันก็ไหลแรงขึ้นยังกน้ำก๊อก พร้อมด้วยเสียงโอดครวญของผู้ที่มีตำแหน่งเป็นคิง


                        อ๊ากกกก~~~



                    ทันทีเมื่อได้เลือดจำนวนที่ต้องการแล้วชามสีทองก็ถูกยกออกไป ตามด้วยสำลีหลายต่อหลายก้อนที่ถูกนำมากดทับรอยกรีดเอาไว้ พระอนุชาชะโงกหน้ามองผู้เป็นพี่ที่ดูเหมือนจะสยองต่อเลือด(ของตัวเอง) จนกระทั้งใบหน้าซีดเผือดราวกลับผีดูดเลือดไปเรียบร้อย


                   "เลือดง่า...เอาเลือด..."แล้วมันก็ครวฐครางร้องหาเลือดจนได้!!  ดูเหมือนอะไรที่หายไปจากตัว ท่านพี่จะเรียกคืนทันที!! เมื่อได้ยินดังนั้นผู้ที่ตัวดีว่าต้องโชคร้ายก็เลือกที่จะชิ่งหนีออกไปโดยด่วน!  แต่ศรีภรรยาสาวสวยก็ยืนขวางที่หน้าประตูไว้ พร้อมรอยยิ้มพรายที่ฉาบบนใบหน้า...


                      งานนี้สาวสวยแห่งวังครองอำนาจ!!



                     ปอมพูดกับตัวเองในใจ ขืนขัดศรีภรรยาเบอร์หนึ่งที่เปรียบเสมือนราชินีแห่งวังริ้ดเดิ้ล(ถึงแม้จะตำแหน่งรองจากโวลเดอร์มอลล์)มีหวังได้ตายกับตายลูกเดียว!


                    เจ้าหล่อนกริซเล่มยาวไปมาราวกับเป็นของเล่นก่อนจะดึงแขนพระอนุชาไปจ่ออยู่ที่ปากของคิงเรนที่นอนตายซากเป็นผีดูดเลือดอยู่บนแท่น


                      อ๊ากกกกก~!!!


                      แล้วพระอนุชาก็แหกปากลั่นเมื่อกริซสีเงินปักฉึกลงบนแขนอย่างไม่ใยดี!!


                    ไม่เห็นเหมือนตอนที่ท่านพี่โดนกรีดเลย!!


                    พ่อหนุ่มน้อยครวญครางในใจก่อนที่โลหิตสีเข้มจะหยดแหมะๆ ลงในปากของผู้เป็นพี่ชายที่ตอนนี้ดูเหมือนการรู้รสและรับรู้กลิ่นของสิ่งที่เรียกว่า 'เลือด' จะกลับมาทำงานเป้นปกติดีอีกครั้ง



                     นี้แหละน่า... หน้าที่ของพระอนุชา

...........................................................



                   3 วันก่อนการพาตัวรัชทายาทกลับ...


                      เฮ้อ~~


                    พระอนุชาปอมถอนหายใจ นี้ถ้าสมมุติว่าเขาพารัชทายาทกลับไปมาไม่ได้ เขาต้องโดนท่านพี่ทอดกรอบแล้วจับกินแหง่ แล้วนี้ยังไม่นับเรื่องกรีดเลือดท่านพี่ออกมานะ ตายๆๆๆๆ เสียงคร่ำครวญในใจดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อยๆ


                     "ปอมๆ เป็นอะไรหรือเปล่า?"เสียงพ่อครัวสิชาดังขึ้นข้างๆ ทำเอาเจ้าตัวสะอุ้งเฮือก ด้วยนึกว่าท่านพี่ส่งใครสักคนมาตามให้เขาไปลงกระทะ


                       "ตายแน่เลยสิชา ข้าต้องตายแน่ๆ~TT^TT ท่านพี่ต้องเอาข้าตายแน่TT-TT " ปอมคร่ำครวญให้สิชาฟังถึงเรื่องทั้งหมด เจ้าหล่อนก็พยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงเห็นใจ


                       "โอ้ปอม... ข้าจะอุทิศส่วนกุศลไปให้เจ้านะ"สิชาพูดขึ้น ยิ่งเรียหใพระอนุชาปอมอยากถอดหัวตัวเองออกจากตัวก่อนที่คิงเรนผู้เป็นพี่ชายจะทราบเรื่องความจริงทั้งหมด "ข้าคิดว่างานนี้ไม่มีทางรอด นอกจากรอปาฏิหารย์"


                       ปาฏิหารย์!!??


                            โอ้ว~!!!


                       ข้าอยากพบเจ้าเสียจริง~TTT-TTT

....................................


                          เช้าวันต่อมา...


                       คิงเรนปรากฏกายขึ้น ณ บนบันลังค์สีทองด้วยเครื่องแต่งกายเต็มยศสีแดงเข้มดุจเดียวกับสีนัยน์ตา มงกุฏขนาดใหญ่ประดับด้วยอัญมณีสีแดงสดที่ด้านหน้ายิ่งเร่งความสง่างามให้มากยิ่งขึ้น ถ้าไม่นับการนั่งหลับอย่างแนบเนียนด้วยการเขี่ยๆเส้นผมสีทองแดงลงมาปรกเบื้องหน้าจนปิดนัยน์ตาสีเลือดไว้อย่างมิชิด ในมือของคิงหนุ่มขยับแก้วไวน์ที่มีของเหลวสีแดงเข้มภายในเบาๆ ก่อนจะยกขึ้นมาจิบเป็นช่วงๆ


                       "เบิกตัว!!พระอนุชาเปียงกะปอมโก้ เปเป โรโร กิเลนโน่ อะโชะๆ อะเชะๆ เซริออส ดิวฟอร์ส เซริออน!!"เสียงนายทหารที่เฝ้าหน้าประตูวังขานขึ้นก่อนประตูบานใหญ่จะเปิดออกพร้อมกับบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งในชุดขาวทั้งตัวดุจดั่งบิชอปผู้ฉลาดเฉลียวที่อยู่ข้างกายองค์ราชา มาดขรึม นิ่ง เงียบ สง่า... แต่ภายในหัวใจกลับเต้นตึกตักที่วันนี้อาจจะเป็นวันที่หัวกับตัวเขาต้องแยกกันอยู่ ถ้าปาฏิหารย์ไม่ยอมมาสถิต หลังจากเมื่อคืนนอนไม่หลับอยู่นาน เจ้าตัวก็ตัดสินใจออกไปเดินเล่นในสวนนอกวังและพบกับ ควีนโวลเดอร์มอลล์ ที่นั่งลูบหัวเจ้านากินีตัวใหญ่อยู่ริมสระน้ำ หลังจากปรึกษากันอยู่นาน ควีนหนุ่มก็หยิบบางอย่างส่งให้ ก่อนจะขอตัวกลับไปนอนเคียงคิงเรนต่อ เจ้าตัวก้มลงมองของวิเศษที่อยู่ในมือถึงแม้จะยังไม่เข้าใจความหมายของมันแต่เขาก็เชื่อ...


                      เชื่อว่ามันคือเครื่องรางแห่งความสำเร็จที่พระเจ้า(?)อย่างควีนโวลเดอร์มอลล์มอบให้


                       พระอนุชาหนุ่มกระชับคอเสื้อให้แน่นยิ่งขึ้นเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเองก่อนจะมาหยุดยืนที่วงแหวนขนาดใหญ่ตรงกลางโถงกว้าง

                         "ข้าแต่ราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนสีเลือด"พระอนุชาว่าพลางยกชาวสีเลือดขึ้นมาวางไว้ตรงหน้า "นามท่าน อำนาจของท่าน จะสถิตย์ลงสู่โลหิตของท่าน เพื่อนำพาสิ่งที่ขาดหายของท่านกลับสู่มือของท่าน" เกล็ดนากินีที่ควีนโวลเดอร์มอลล์มอบให้เมื่อคืนถูกหยิบขึ้นมากำไว้ในมือแน่น "และตัวข้า พระอนุชาเปียงกะปอมโก้... จะเป็นผู้นำของสิ่งนั่นกลับมา!!"น้ำเสียงสุดท้ายฟังดูทรงอำนาจยิ่งนักเมื่อเกล็ดนากินีถูกใส่ลงไปในขามที่บรรจุโลหิตสีเข้ม จากนั้นพระอนุชาก็ยกชามนั้ยขึ้นก่อนเหวี่ยงมันขึ้นไปบนอากาศธาตุ!!

                     และราวกับปาฏิหารย์ เมื่อของเหลวสีเข้มกระทบถูกพื้นเป็นรอยวงแหวนขนาดใหญ่ตามด้วยฉลุลวดลายต่างๆเหมือนเป็นมนตราที่แสนวิเศษ ชั่วครู่เดียวเท่านั้นที่แสงสีทองส่องสว่างไปทั่วโถง เหล่านางสนมที่อยู่ล้อมรอบกายต่างอึ้งตะลึงไปอย่างถ้วนหน้า ส่วนผู้ที่เป็นคิงนั่นกลับยังคงนั่งนิ่งราวกับไปสนใจสิ่งใดที่เกิดขึ้น(เพราะยังไม่ตื่น)

                  ปิกาชู~!!!!!!!!!!!!!!!


                   อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก~~

                      แล้วพระอนุชาเจ้าของพลังคลื่นไฟฟ้าแสนโวลล์ก็ร้องลั่นขึ้นพร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว ราวกับกำลังทำให้อากาศเป็นหลุมมิติ!!

                   ครืน~~

               แล้วบรรยากาศรอบด้านก็ค่อยๆแปรสภาพ...

                  หลุมดำขนาดใหญ่ก็ต่ออยู่เบื้องหลัง...

                     พลันนั่นแสงสีขาวก็สว่างวาบทั่ววัง!!


                  วาบบบบบ...


                     ...

                     "ป๋าาาาา~~~"น้ำเสียงออดอ้อนผิดวิสัยดังขึ้น เรียกให้เจ้าของสรรพนาม 'ป๋า' ลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะสบตากับเจ้าลูกลิงทั้ง 9 ตัว แล้วพลันนั้น ความหฤหรรษ์ก็กลับมาสู่วังริ้ดเดิ้ลอีกครั้ง!!  ส่วนพระอนุชาก็ถอนหายใจเฮือกๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย นึกว่าหัวกับตัวจะแยกกันอยู่เสียแล้ว ที่รอดชีวิตมานี่ต้องขบอคุณควีนโวลเดอร์มอลล์ ผู้ลงมือเสกกุญแจนำทางเองกับมือ แล้วมีหรือผู้ที่เสกจะไม่รู้ว่าจะนำผู้ที่เข้าไปในนั้นกลับมาได้อย่างไร...

                แต่จะว่าไป...


                   ปิกกา ปิ๊กก๊า~!!

                  พระอนุชาตะโกนร้องแบบปิกาชูก่อนวิ่งออกจากกห้องโถงกลางไปปล่อยให้พ่อและบรรดาแม่ๆรวมถึงลูกๆทั้งหลายได้อยู่อย่างพร้อมหน้า เพื่อรอรับพายุลูกใหม่ที่ท่านพี่เขาเคยพูดเอาไว้ เรื่องที่ว่าก็คือ...


               การหาอาจารย์มาสอนเจ้าพวกลูกลิง!!

.................................................


เย้!!!!!!!  จบภาค บีอาเสียทีTT^TT งานนี้แทบลากเลือด โอ้ว!!! เปิดตอนหน้าจะสนองความอยากที่นำมามอบแด่ราชวงศ์>[]< เย้ๆๆๆ

ป๋ารักลูกๆและเหล่าสนม,,- -,,


ด้วยรักและโลหิตครับ>_<b

1,061 ความคิดเห็น