~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 18 : นายจันทร์เจ้า หางหนอน (แต่ไม่มีเท้าปุยและเขาแหลม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มิ.ย. 49



                   "เจอเป้าหมายแล้วครับท่านพี่!"เสียงของพระอนุชาตะโกนก้องหลังจากนั่งรัวนิ้วอยู่บนแป้นคอมพิวเตอร์อยู่นานโดยมีท่านพี่สุดที่รักนั่งให้กำลังใจห่างๆ "เป้าหมายถูกส่งไปยังสถานที่ต่างๆโดยถ้วยใบนั่น ... มันเป็นกุญแจนำทาง"


                    "แล้วมันเป็นกุญแจนำทางได้ยังไง?"คิงเรนว่าก่อนจะเอนหลังนอนสบายบนเบาะรองนั่งขนาดใหญ่


                    "คงจะเป็นเวทมนต์ดำที่ถูกร่ายใส่เอาไว้ในถ้วยทุกใบ"พระอนุชาปอมตอบ "ว่าแต่... วันนั้นใครเป็นคนเอาถ้วยไปซ่อนตามที่ต่างๆหรือท่านพี่???"


                   "พ่อครัวสองคน เจ้าแล้วก็ข้า"คิงเรนตอบเสียงเรียบก่อนจะยันกายขึ้นมาช้าๆแล้วเอ่ยต่อ "แค่นี้แหละ เพราะงั้นคนที่น่าสงสัยมากที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่เจ้า แต่เป็นพ่อครัวทั้งสองคนตั้งหาก"


                    "เรียกมาสอบสวนเลยดีไหมท่านพี่?"พระอนุชาปอมออกปากถาม



                   "ยังก่อน ตอนนี้ต้องหาทางช่วยลูกๆของท่านพี่กลับมาก่อน"คิงเรนบอกก่อนจะเอื้มมือไปหยิบเลย์ถุงใหญ่ขึ้นมาเคี้ยวกร่วมๆไม่สนใจสิ่งใดรอบข้าง ก่อนจะเอ่ยต่อ "เจ้าก็จัดการระบบแล้วพาตัวลูกๆของท่านพี่กลับมาให้ได้ละ แล้วท่านพี่จะเพิ่มยศให้"


                   "ครับท่านพี่" ปอมก้ารับคำ "แต่ตอนนี้ขอเลย์สัก..."


                   "ไม่!"


                    ยังไม่ทันที่จะว่าจบผู้เป็นพี่ก็ออกปากขัดขึ้นก่อนทันทีก่อนกระดกของเหลวสีแดงสดเข้าปากรวดเดียวหมด

...........................................



                  หนาว~ว


                   ลิลจี้พูดกับตัวเองในใจเมื่อกอดตัวเองแน่น((ไม่มีคนกอดก็เงี้ย ต้องกอดตัวเอง ว่ะ55+++ )) พลางเหลือบมองท้องฟ้ายามราตรีกาลที่ตอนนี้มีพระจันทร์กลมโตทอแสงห่างออกไป



                   บรูว~ว~ว


                  เสียงหมาหอนทำเอาเด็กสาวสะดุ้งเฮือก ก่อนหันซ้ายหันขวาสำรวจเส้นทางไว้ล่วงหน้า 



               ซ้ายไม่มี...



               ขวาปลอดภัย...


 
                ข้างหลังโอเค...



                    ลิลจี้ว่าในใจก่อนยิ้มน้อย และเมื่อเธอหันหน้ามาก็ประจันเข้ากับนายจันทร์เจ้า!!=[]=!! ที่บัดนี้ยืนแยกเขี้ยวน้ำลายเยิ้ม ขนสีดำรกรุงรัง มัดกล้ามเต็มตัว บอกได้คำเดียวว่า...



                   สยอง!!!



                  แล้วสัญญาตญาณของมนุษย์ก็ดึงให้เธอถอยหลังห่างทีละก้าวช้าๆ ขณะที่นายจันทร์เจ้าเองก็ก้าวเข้ามาช้าๆเช่นกัน มันแสยะเขี้ยวครางต่ำๆ นัยน์จ้องมองเหยื่ออันแสนโอชะนิ่ง ลมหายใจร้อนเป่ารดออกมาทางจมูกของมันอย่างต่อเนื่อง แล้วมันก็ง้างกงเล็บขึ้นสูง พร้อมกับที่เด็กสวหลับตาแน่น 


                 ฟึ่บ!!!


                  เหตุการณ์ทุกอย่างหยุดนิ่ง

                   "ข้าชนะแล้ว!!!"ลิลจี้กระโดดโลดเต้นดีใจหลังจากลุ้นผลการแข่งขันเป่ายิงฉุบกับนายจันทร์เจ้าอยู่นานสองนาน จนในที่สุดเธอก็ชนะ เพราะนายจันทร์เจ้าออกเป็นแต่กระดาษ ดังนั้นเธอออกกรรไกร ((ผมจะโดนแฟนคลับนายจันทร์เจ้าฆ่าไหมนี่=__=??))


                   ชนะ!!

 

                  เจ้าตัวร้องบอกในใจ แต่แล้วเมื่อหันมาซบกับหน้าของหมา=__=' อีกรอบ ก็เตรียมใส่เกียร์หมาโกยอ้าวแบบไม่คิดชีวิต แน่นอนว่าเมื่อกี้มันก็แค่มุขหลอกเด็ก ใครเขาจะไปบ้าเป่ายิงฉุบกับมนุษย์หมาป่าละ=w=

....................................................



                 "อร่อยไหม?? องค์รัชทายาท" ทาสผู้ซื่อสัตย์ว่าหลางส่งเศษซากของอะไรสักอย่างวางลงที่จานของปอป้อ กลิ่นของมันหอม เอ๊ย! เหม็นอย่างสุดแรงเกิด แน่นอนว่าถ้าหากเทียบกับกลิ่นเหงื่อของเจ้าชายแห่งคาโนวาลต้องชิดซ้าย เพราะกลิ่นเหงื่อของท่านเจ้าชายน้ำแข็งนั่นเคยทำให้สกังค์ยกฝูงตายมาแล้ว!!  ((วิ่งหนีแฟนคลับคาโล -*- ))



                 "มัน...มันคืออะไรอะ?"ปอป้อเบ้ปากเมื่อเอาส้อมที่สนิทขึ้นจิ้มลงไปที่เศษซากบนจาน


                   "ออ... ซากสหายตัวน้อยของข้าตอนมันโดนวางยาเบื่อนะ"หางหนอนตอบ ส่วนปอป้อก็กำลังจิ้น'สหายตัวน้อย' ที่หางหนอนที่ว่า



                    =[]=!!




                     แล้วความคิดก็ตะเลิดไปไกลเมื่อร่างอนิเมจัสของหางหนอนคือหนู เพราะงันสหายตัวตัวน้อยของหางหนอนก็คือ...




                     หนู!!




                       กรี๊ด~~ดดดด



                         เสียงหวีดร้องลั่น พลางใช้แรงซูโม่ล้มโต๊ะดินเนอร์สุดหรูของท่านหางหนอนอย่างไม่คิดชีวิต

........................................



                       บุรุษหนุ่มเจ้าของไอติมรสเลือดลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมือที่คลำหากระเป๋าใบโตที่สะพายอยู่ข้างกาย ...




                     กระเป๋าแพ๊คไอติมรสเลือด...



                    แต่กระเป๋าใบโตกลับว่างเปล่าปราศจากของที่ตัวเองหยิบขึ้นมาบ่อยๆ



 
                      หมดหรือไม่ก็กระเด็นหายระหว่างทาง...


                        คำตัดสินภายในจิตใจมันร้องบอกเพื่อหวังปลอบใจตัวเอง - -""



                         หิว...



                        เมื่อปราศจากของที่เคยเคลือบกระเพาะอาหารตลอดเวลา อาการอยากก็กำเริบขึ้นมาอีก - - เด็กหนุ่มเหลียวซ้ายแลขวาแต่ไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ มีเพียงเขาผู้เดียวที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ



                        ทะเลสาบ??



                        ข้างล่างนั่นจะมีปลาหมึกยักษ์กับนางเงือกไหมน่อ??



                      ถามตัวเองในใจจบก็ลงมือพับขากางเกงตัวขึ้นก่อนดึงมีดพกเล่มขนาดเหมาะมือขึ้นมา



                           ของที่ท่านป๋ายัดใส่กระเป๋าไว้ตอนเอากระเป๋าแพ๊คไอติมรสเลือดมาให้(?)



                       แต่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจอะไรราวกับคุ้นเคยมันมาดีอยู่แล้ว จบดังนั้นจึงงัดแงะของที่เคยขโมยมาเล่นจากห้องพระคลังขึ้นมา




                   แว่นตาดำน้ำ




                   ตีนกบ




                    ถังออกซิเจน




                    ((มันรื้อมายังกับรู้ทัน=w=))



                      หลังจากสวมเครื่องแบบนักประดาน้ำเสร็จเจ้าตัวก็กระโดดตูมลงคลอง เอ๊ย! ลงในทะเลสาบทันที!!

.................................

1,061 ความคิดเห็น