~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 17 : ผีบันได บารอนเลือดและเสียงกรี๊ด 180 เดซิเบล [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 49



            ที่นี่มันที่ไหนกันเนี้ย~~

           
              เมเอ่ยปากเบาๆเหมือนพูดอยู่คนเดียว -*- ขณะที่เท้ายังคนเดินสำรวจเส้นทาง(ช้างเผือก)ช้าๆ เมื่อทางเดินด้านหน้าเป็นอภิมหาบันได!!=[]=!! สาวน้อยเหลือบมองปลายบันไดที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆจนแทบจะเรียกว่าหาปลายทางของมันไม่เจอ=________="


               จอร์จ!! กลับไปเมจะฆ่าป๋า!!


               เด็กสาวสัตย์ปฏิญาณตัวเองในใจก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบนทีละก้าว


                ครืด~~!!!


              เสียงประหลาดบางอย่างดังขึ้นส่งผลให้สาวน้อยเกาะกุมราวบันไดข้างกายเอาไว้แน่น ก่อนที่จะต้องพบกับความตื่นตะลึงเมื่อบันได้ที่เธอเห็นเมื่อครู่มันปรับเปลี่ยนรูปร่างTT[]TT เมื่อมันหยุดนิ่งเธอก็ออกเดินต่อ


               ก้าวที่หนึ่ง


                   ..


              ก้าวที่สอง


                ..


               ก้าวที่สาม


                 ..


               ครืด~!!




                 เสียงประหลาดนั่นดังขึ้นอีกครั้งพ้อมกับบันไดที่เปลี่ยนรูปร่างไปอีก


                  ใช่แล้ว=_=



                  มันไม่ได้หมุนไปหมุนมาแบบในแฮรี่ คนทำหม้อซะหน่อย!!=[]=!!



                  เด็กสาวบอกตัวเองในใจเมื่อเหลือบขึ้ไปมองบันไดที่ตีลังกลับหัวกลับหางแถมหาทางบรรจบกันไม่เจอTT^TT



                  นี้มันบันไดปีศาจหรือนี้TT^TT



                  ถ้าป๋าทำแบบนี้ป๋าส่งเมไปเดินหลงในเขาวงกตวะดีกว่าอีก~!TTT^TTT



                    เมคร่ำครวญในใจ บางทีเธออาจจะเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีพ่อผิดคน -*- บางทีนะบางทีท่านป๋าที่เธอเห็นอาจจะไม่ใช่ท่านป๋าจริงๆก็ได้T^T มีพ่อที่ไหนเขาจับลูกทรมานแบบนี้มั้ง!!?



                        โฮฮ~~TT[]TT



                       ...



                    ครืด~~!!



                    บันไดแปรสภาพอีกครั้ง แล้วมันก็พาเธอมาหยุดที่หน้าประตูไม้บานหนึ่ง เด็กสาวรีบวิ่งเข้าไปด้านในทันทีก่อนที่บันไดผีจะแปลงร่างอีกรอบ=______=



                    แอด~~


                   เด็กสาวออกแรงผลักปะตูเบาๆก่อนจะสำรวจมองบรรยากาศที่มันโล่งๆชวนขนหัวลุกแต่เมื่อเหลือบหันมามองเห็นบันไดผีที่กำลังแปลงร่างเธอก็ตัดสินใจว่าไอ้ห้องที่ชวนพิศวงวังเองขนาดนี้ปลอดภัยกว่าบันไดผีเป็นไหนๆ - - เมื่อก้าวเข้ามาเธอก็สำรวจรอบๆอีกครั้งก่อนที่จะ...



                    ปัง!!



                 ประตูปิดเองโดยอัตโนมัติยังกะมีคนจงใจให้เธอมาโผล่ที่ชั้นนี้ ฝีเท้าทั้งสองข้างย่างเข้าไปช้าๆขระที่สายตาสังเกตบรรยากาศรอบๆเป็นระยะๆ บนเพดานที่แต่หยากไย่ โคมไฟทางเดินดูเก่าค่ำครึ ผนังดูโบราณๆ กับพื้นที่เหมือนไม่เคยถูกทำความสะอาดมานับแรมปี


                   ตึก


                  ตึก


                  ตึก


                    ..


 
                  เสียงฝีเท้าของใครบางตามมาติดๆส่งผลให้เด็กสาวออกวิ่งไปตามทางเดินโดยไม่รู้เหนือรู้ใต้ แล้วสายตาเธอก้พลันไปสบเข้ากับประตูไม้บานใหญ่ พร้อมกับพลักมันเข้าไปทันที



                   แก๊ก!!


 
                   แล้วก็ลงกลอนเรียบร้อยพร้อมกับโยนกุญแจทิ้งลงท่อระบายน้ำข้างก่อนที่เด็กสาวจะหันมาพร้อมกับความตกตะลึง



                    =[]=!!!



                     โอ้แม่เจ้า!!!



                    สิ่งที่อยู่คือเบื้องหน้าคือหมา  ใช่ๆ หมาแน่นอนไม่มีผิดเพี้ยนTT[]TT แล้วมัน...



                   มีสามหัว!!!!!!!!!~~~=[]=!!!


                    เมโลดี้อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปทำรังนับสิบตัวก่อนที่เจ้าตัวจะตั้งสติขึ้นมาได้ ดูเหมือนเจ้าหมาน้อยนามเคลเบรอสจะลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน



                     โอ้~!! โน่!!!


......................................................................



               อีกด้าน...



                 โป๊ก!!



                   โอย~~



                   เสียงครวญครางดังมาจากเก๊กเซียมแห่งฝาหม้อ=_= ผู้ที่ลงในสภาพไหนไม่ทราบรู้แต่ฝาหม้อตกลงมาบนหัวพอดีเปะๆราวกับจับวาง - -""""



                  เหว๋อ!!=[]=!!



                     แล้วเก็กเซียมก็อ้าปากหว๋อเมื่อพบอะไรบางอย่างปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า=[]=!!



                    บะ...


                   บารอน...


                    บารอนเลือด!!O[]o!!

                    บรื้อ~~



                    เจ้าตัวถดกายหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมที่จะคว้าไอ้ฝาหม้อติดมือมาเป็นดังโล่กำบังให้ด้วย แล้วสายตาเย็นยะเยือกไร้ร่องรอยของบารอนจี้ก็หันมามองนิ่ง...



                 ส..



                   ย..



                   อ..



                   ง..


                 ..



                    ..

    
 
                   เฮือก!!



                 เก๊กเซียมสะดุ้งเฮือกเมื่อบารอนขยับมือขึ้นเนเชิงโบกมือเรียกเขาให้ตามไป แต่เมื่อเก๊กเซียมเซียมบารอนก็ใช้ยาเสน่ห์ เอ๊ย!! เวทมนต์ดึงตัวเขาให้เดินตามไป

.................................................


                 กริ๊งเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับอากาศเย็นยะเยือกที่กระทบดวงหน้า บอกได้คำเดียวว่าขนลุกไปทั้งร่างเมื่อเธอก้มลงมองขนแขนที่กำลังสแตนอัพ=________________=' ภาพเบื้องหน้าคือทางเดินที่แสนจะเชียบเงียบ ตลอดสองฟากฝั่งคือลูกกรงที่เรียบรายเป็นแนวยาวชวนสยองพิกล


                  กุก กุก กู๊~~

                  แล้วเสียงบ้าๆก็มาลอดเข้าหูท่ามกลางบรรยากาศอันสุดแสนโรแมนติกเป็นอย่างมาก ((กัดฟันพูด -*-))


                   ก่อนที่เด็กสาวจะหันไปสะดุดกับ....



                  ผู้คุมวิญญาณ!!!


              ร่างสูงพลิ้วไหวไปมาเหนือพื้นดิน พร้อมกับเศษผ้ารุ่งริ่งนึกถึงหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่ง ที่พวกเป็นผีมักจะอยู่ในสภาพที่เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม แถมส่งกลิ่นเหม็นจนอยากจะขาดอากาศใจแทนถ้าเกิดว่าต้องอยู่ใกล้พวกมัน


                    อะ...


                   อ่า....


                    อ่าาาา....


                    อ๊าก~~~!!!


                  เสียงเอ๊คโค่ 180 หลอดดังกระจายทั่วพื้นที่คุกแห่งอัซคาบันจนนักโทษที่อยู่ในรัศมี 50 เมตรแก้วหูแตกกระจายไปเรียบร้อย แต่(ผี)ผู้คุมวิญญาณก็ยังคงยืนนิ่ง...


                      ....



                    10 นาทีต่อมา


                         ...


                      เผละ~!

 
                       ร่างของผู้คุมวิญญาณหงายหลังตึงลงกับพื้น ทิ้งให้ฝุ่นควันสีน้ำตาลลอยตลบอบอวนอยู่ทั่วบริเวณ ส่วนกริ๊งนั่นสะดุ้งเฮือกพร้อมกับถดกายหนีไป 600 เมตรทันทีที่เห็น แล้วเจ้าตัวก็นั่งหอบหาายใจแฮ่ก ในใจนึกภาวนาหาท่านพี่โอะโอ โถแพล๊ตตินั่มที่บัดนี้ตกไปอยู่ส่วนใดของโลกก็มิอาจทราบได้


                      ...............................................................


                     ขวา



                      ซ้าย



                    ซ้ายอีกที



                   แล้วก็ขวา



                    แล้ว...



                    เออ...



                   ลืมแล้ว!!!!



                    เด็กสาวร่างบางกำลังโวยวายเป็นการใหญ่เมื่อบัดนี้เธอหลุดเข้ามาในเขาวงกต(?) แล้วก็เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปมาจนส่วนของความจำในสมองนั่นกำลังตบตีกันได้ที่และเตรียมตัวสลับตำแหน่งกันได้ทุกเมื่อ เพราะการท่องทางเดินที่ตัวเองเลี้ยวมาเริ่มสัลบที่ไปมา ถึงแม้จะท่อง 5 รอบก้บอกได้เลยว่า...



                   ไม่มีทางเหมือนกันสักรอบ!!



                    ซึ่งมันเป็นความสามารถพิเศษของรัชทายาทลำดับที่สอง ปอป้อ ....



                      หลังจากถอนหายใจและเรียงลำดับสมองอยู่นาน สุดท้ายเจ้าตัวก็เลือกเดินไปตามสัญชาตญาณ...



                    เลี้ยวซ้าย...



                    บอกตัวเองในใจก่อนเดินเลี้ยวซ้ายซึ่งยังคงเป็นทางเดินแคบๆรกๆ



                    แล้วก็ขวาแล้วกัน....


                    ตัดสินใจได้ก็เลี้ยวเข้าไปในซอกแคบๆที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้



                     แปลก...


                      ....


                     งึมงำๆ


                        ...


                   แล้วมันก็สบถด่าถึงใครบางคนในใจ ก่อนจะตัดสินใช้ท่าไม้ตาย...



                 The End จงเจริญ!!!  ((ทำท่า X-Laws สองรอบ แล้วกลิ้งไปข้างซ้ายและขวาอย่างละ 2 รอบ))


                  ว่าจบลำแสงสีม่วง(เชื้อวาย)ก็พุ่งออกไปรอบทิศทาง!! มันแหวกพื้นป่าไปจนสุดลูกหูลูกตา และแน่นอนไม่มีอะไรขวางมันได้!!


               ...


              10 นาที ผ่านไป


                ...


                ไอ้ลูกพลังนั่นมันหายไปไหนของมันฟร่ะ-___-^^



                ด่าตัวเองในใจจบเจ้าตัวก็อ้าปากค้างทันที เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่านั่นมันเป็นท่าที่ไว้แสดงโชว์บนเวที ไม่ใช่ท่าไม้ตาย!!=[]=!!



                 กว่าจะนึกได้ก็สายไปเสียแล้ว....



                  อันว่าท่าไม้ตายนั่นมีเพียงครั้งเดียว....


                 กระซิกๆTT-TT



                 ปอป้อนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังก่อนจะควานหาอาวุธแต่พอนึกได้ว่าตัวเองไม่มีอาวุธที่สมควรจะได้ก็แหกปากร้องไห้ให้ดังกว่าเดิมหวังว่าใครบางคนที่เรียกตัวเองว่า 'ป๋า' จะมีสามัญสำนึกถึงความเป็นพ่อกับเขาบ้าง แล้วสายตาก็พลันไปเหลือบเห็นใครบางคน



                  หูเล็กๆ



                 ผมตั้งๆ



                 ฟันเหมือนหนู



                  สองข้างแก้มตกกระ



                    ใบหน้านั่นบอกได้เลยว่าถ้าเอามาเทียบชั้นกับเจ้าชายแห่งคาโนวาลรับรองชิดซ้าย!!



                   เพราะว่า....



                    ไอ้หมอนี่หล่อกว่าเจ้าชายแห่งคาโนวาลร้อยเท่า



                   เพราะมันคือ...


                    หางหนอน!!!!

.............................................


++ด้วยรักและโลหิต++

1,061 ความคิดเห็น