~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 14 : อัศวินผู้กล้าและมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 49




                  "นี้ๆคาเฟย ข้าถามจริงเหอะท่านป๋าไม่ได้แพ๊คอะไรมาให้เจ้าเลยเหรอ?"ลิลจี้ที่เดินตามคาเฟยมาตลอดแหกปากถาม ส่วนคาเฟยที่เดินนำหน้ามาก็กินยังคงเลียไอติมรสเลือดแผล่บๆโดยไม่สนใจสิ่งรอบด้าน


                  ผลั่ก!


                    แล้วคาเฟยน้อยๆก็เกิดเบรคกระทันหันทำเอาสาวเจ้าด้านหลังเบรคไม่ทันเหมือนกัน


                   "ถ้าเจ้าจะเบรคก็บอกข้าก่อนซิ"ลิลจี้บ่น


                  "ข้าว่า...เรามาผิดทาง"คาเฟยว่าพลางควานอะไรสักอย่างในช่องกระเป๋าอีกด้านที่ไม่มีไอติมรสเลือด


                    ใช่แน่ๆ มันต้องเป็นแผนที่แน่ๆ>__<b ท่านป๋ารักคาเฟยขนาดไหนใครๆก็รู้ เพราะงั้นท่านป๋าก็คงไม่ใจร้ายให้คาเฟยเดินไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่มีอาวุธหรือตัวช่วยที่พิเศษกว่าคนอื่นๆหรอก


                    เด็กสาวคิดในใจ


                      ว่ะ555++

 
                      จากนั้นเราก็จะฆ่าหั่นศพคาเฟยซะ!!


                     "อยู่นี่เอง"คาเฟยว่าก่อนหยิบบางอย่างออกมา มันคือมีอสไลด์เนื้อกับถุงใส่วาซาบิสีเขียวอ่อนที่มีกลิ่นหอมเตะจมูก ตามด้วยซอสญี่ปุ่นที่มาเป็นขวดๆ


                     "เจ้าจะทำอะไร"ลิลจี้เอ่ยปากถาม


                     "ก็ข้าหิว"คาเฟยตอบ


                      "แล้วไหนเจ้าว่าพวกเรามาผิดทาง"


                     "ก็คิดตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง"


                      "ให้ตายเถอะ"


                         ลิลจี้ตัดบทสนทนาก่อนเดินย้ำเท้าแยกออกไปอีกทาง ขืนมัวแต่ตามคาเฟยอยู่แบบนี้มีหวังคนอื่นเอาถ้วยบ้าๆนั่นไปครองแล้วละป่านนี้

                  หลังจากที่เด็กสาวเดินหายไปคาเฟยก็งัดแงะบางอย่างออกมาจากกระเป๋าลับ มันคือถ้วยน้ำจิ้ม...ทันทีเมื่อนิ้วมือน้อยๆสัมผัสถูกคาเฟยก็หายไปจากที่ตรงนั่นทันที!!

                   ...........................

                   ................
 
                    ....


                  เด็กสาวเดินย้ำเท้าหนักมาไกลพอสมควรเบื้องหน้าของเธอคือทุ่งข้าวสาลีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าคือกำแพงปราการขนาดใหญ่


                    เฮ้อ~


                   ลิลจี้ถอนหายใจน้อยๆก่อนทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะงัดแงะขนมปังก่อนน้อยที่ท่านป๋าแพ๊คใส่มาให้กับน้ำเปล่าขวดน้อย


                   ...................................................................................


                    "นี่เก๊กเซียม เราต้องเข้าไปในปราสาทที่ว่าจริงๆเหรอ?"ปอป้อเอ่ยถาม


                      "ก็ข้าว่ามันมีมังกรข้างใน"เก๊กเซียมตอบ "เพราะงั้นถ้วยอัคนีอะไรนั่นก็น่าจะอยู่ในที่ๆปล่อยภัยไม่ใช่เหรอ?"


                        "เจ้าก็พูดถูกแต่ว่า..เจ้าอย่าลืมสิ ข้าไม่มีอาวุธ ส่วนเจ้า... อาวุธเจ้าก็แค่...."ยังไม่ที่ปอป้อจะเอ่ยจบเจ้าของอาวุธอีกคนก็ต่อท้ายแทนให้


                     "ฝาหม้อ"


                      "ก็ใช่นะสิ ถ้าในนั้นมีมังกรจริงๆเราไม่มีปัญญาสู้กับมันเลยนะ"ปอป้อเอ่ยสลด ชีวิตที่ยังเด็กอนาคตอีกไกลของเธอจะตกลงมาในปากมังกรหรือเนี้ยT^T


                     "ก็วิ่งหนีให้มันพ่นไฟแบบในโฆษณาสิ แล้วก็..บู้ม~!! ข้างนอกก็จะกลายเป็นทุ่งโกโก้ ครันช์>__<b" เก๊กเซียมว่าแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ส่วนปอป้อก็แอบกุมขมับนิ่ง นึกอนาจในใจ


                     "ถึงแล้ว"เก๊กเซียมว่าทันทีเมื่อฝีเท้ามาหยุดที่หน้าประตู



                     แอ๊ด~~


                     ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆถูกผลักออกไปช้าๆจากมือของเก๊กเซียม


                   "ประตูนี้ทำมาจากช๊อคโกแล็ต"เก๊กเซียมว่าเมื่อก้มลงดมที่มือของตัวเอง แต่คนข้างๆนั่นไม่ได้สนอกสนใจแต่อย่างใด แต่กลับค่อยๆก้าวเข้าไปด้านในช้าๆ นัยน์ตาทั้งสองกวาดตามองทุกสิ่งอย่างระมัดระวังเพราะอย่างแรกเธอไม่มีอาวุธอย่างที่เธอควรจะมีและอย่างที่สองไอ้ที่มาด้วยอาวุธของมันไม่ได้ดีเด่อะไรสักเท่าไร นึกไปแล้วต้องโทษท่านป๋าสุดที่รักที่เป็นคนต้นคิดไอ้เรื่องบ้าๆแสนพิเรนจ์ขนาดนี้ - -"" สภาพด้านในของมันคือโถงกว้างด้านหน้าคือบันไดที่นำไปสู่ชั้นสอง โดยมีกระถางคบเพลิงวางไว้ตรงกลางห้อง ผนังรอบด้านทำจากช๊อคโกแล๊ต และตามผนังจะมีก้อนน้ำแข็งวางอยู่ด้วยทั้งด้านบนและด้านล่างซึ่งมันคงจะเอาไว้สำหรับรักษาสภาพของช๊อคโกแล็ต


                  "นี่ๆ นายคิดอย่างที่ฉันคิดไหมบีหนึ่ง"ปอป้อหันไปหาเก๊กเซียมที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าซีดเผือด


                  "ฉันกำลังคิดอยู่นะบีสอง"เก๊กเซียมรับเบาๆก่อนจะงัดฝาหม้อขึ้นมาตั้งการ์ดส่วนปอป้อก็เดินมาประกบชิดด้านหลัง นึกแล้วร้อนๆหนาวๆถ้าท่านป๋าสุดที่รักเอาไอ้ถ้วยบ้านั่นมาไว้ในนี้จริงๆ


                  กึก!


                  "เก๊ก~~"ปอป้อเอ่ยเสียงสั่นเมื่อไอเสียงสุดสยองนั่นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง


                   "ไม่มีอะไรหรอกน่า"เก๊กเซียมเอ่ยปลอบขณะที่ค่อยเดินนำหน้าต่อไป


                เพล้ง!!



                 โครม!!


                  อ๊ากกกกกกกกกกก~~!!!!!!!!!!!


                  "ป้อ...."เก๊กเซียมเอ่ยเสียงสั่นเมื่อบัดนี้ไม่เห็นเงาหัวของคนที่ตัวเองเรียก แต่ภาพเบื้องหน้าของตนคือเงาขนาดใหญ่มหึมาที่ทาบลงบนกำแพงช๊อคโกแล็ต เงานั่นเคลื่อยกายลงมาเรื่อยๆทีละก้าวๆพร้อมกับไอร้อนที่พ่นออกมาทางจมูก


                    "อะ...ไอ้มังกรบ้า!!"เก๊กเซียมทำท่าใจดีสู้เสือเมื่อในสถานการณ์นี้เหลืออยู่เพียงคนเดียว


                   "ฟี๊ด~ เรียกใครมังกรบ้า"อีกเสียงตอบกลับมา



                   ไม่นะ!! ผีมังกรมีจริง!!!


                     เก๊กเซียมแทบจะคลั่งตายตรงนั่น เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามังกรพูดได้ โอ้~! ไม่นะ~!!Y^Y


                      แล้วเงานั่นก็เคลื่อยกายลงมาอีก จนกระทั่งมันปรากฏโฉมให้เห็นชัดๆ


                   มังกร..ไม่สิ...จิ้งเหลนซะมากกว่ายืนปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าตรงหัวบันได


                   มังกร..ไม่สิ..จิ้งเหลนมากกว่าที่มีขนาดตัวเท่ากับ 1 ฟุต


                   มังกร..ไม่สิ..จิ้งเหลนซะมากกว่าที่มีฟันสีขาวเรียงสวย


                      และเออ...


                      มังกร..ไม่สิ..จิ้งเหลนมากกว่าที่บัดนี้มีไอร้อนสีขาวพวยพุ่งออกมาจากจมูกของมันเป็นช่วงๆ


                   แล้วไอ้...


                     มังกร..ไม่สิ..จิ้งเหลนตัวนี้ท่าทางและกริยาของมันรวมถึงไฟที่กำลังพ่นออกมาบอกให้รู้ว่ามันคือลูกมังกรธรรมดาๆ และนั่นก็หมายความว่า เงาร่างอีกอันที่กำลังเคลื่อยกายลงมาคือแม่มังกร!!!!



                    อ๊ากกกกก~!!!!!!!


                   เก๊กเซียมแหกปากลั่นก่อนจะวิ่งหันกลับไปทางประตู แต่ก็พบว่าปอป้อนั่นได้ขังเขาไว้ในนี้เพียงคนเดียวเสียแล้ว!!


                    "มังกร~!!!" ((จะแหกปากเรียกให้มันลงมาเรอะเก๊ก=_=))  เก๊กเซียมพยายามงัดแงะสมบัติทุกอย่างออกมาจากกระเป๋าใบน้อยที่สมบัติด้านในมันไม่น้อยเหมือนอย่างขนาดกระเป๋า ก่อนจะพบกับ...



                   ผงมังกร!!


                   ผงที่มีคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้มังกรสงบลง เขาเพิ่งซื้อมันมาจากพ่อค้าเร่ในเมืองตอนหนีท่านป๋าออกไปเที่ยวนอกวัง  หวังว่าในสถานการณ์แบบนี้มันจะได้ผลดีนะ!!




                   สาธุ!! _________/\__________




                     อธิษฐานในใจจบพ่อหนุ่มน้อยก็เกะห่อออกก่อนกางวิธีการใช้ออกอย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพระามันปิดผนึกไว้หรอก แต่เรพะามันตื่นเต้นต่างหาก  เก๊กเซียมก้มลงมองวิธีการใช้ในมือน้อยๆ ก่อนจะอ้าปากค้าง



                 เอาแล้วไง~ ไอ้พพ่อค้าเร่จอมหลอกลวง!!


                  เก๊กเซียมด่าในใจเพราะว่าด้านในมันคือมนต์ร่ายคาถาแปลกๆเพื่อให้ผงมังกรใช้ได้ผล



                   เอาวะ!! ไม่ลองไม่รู้!!



                       .....

                    คอนนะโคะโตะอิอินะ เดะคิตะระอิอินะ

                    อันนะยูเมะคอนนะยูเมะ อิพพะอิอะรูเคะโด

                     มินนะมินนะมินอินะ คะนะเอะเตะคุเระรุ

                    ฟูชิงินะพกเก็ตโตะดะ คะนะอิเตะคูเระรู

                     โซราจิยูนิ โทบิตะอินะ

                    ฮาอิ ทาเคะคอปต้า

                   อัง อัง อัง ตดเตะโมะดาอิซุคิ โดราเอ..มอนน...

                     ....



                  แค่ผงมังกรนั่นยังว่างเปล่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น



                        อ๊าก~!!!


                    ไอ้พ่อค้าเร่ ข้าจะฆ่าแก~!!! บังอาจมาหลอกลวงประชาชน!!



                   เก๊กเซียมแหกปากกร่นด่าในใจ ก่อนจะพลิกกระดาษไปอีกเผื่อจะมีอะไรต่อ


                     เฮ้ย!!

                      มันยังไม่หมดอีกเรอะฟร่ะ!!


                  เขาเอ่ยในใจก่อนจะแงะมนต์ท่อนต่อไปขึ้นมา



                           ....



                      ฮั้นโล่ สวัสดี๋ กระผมนี่จะบอกว่าวันนี้ผมมีความสุข


                     ผมนั้นมีความสุขไม่เคยจะทุกข์ มันสนุกกว่าเขาเพื่อน


                          โอ โอะ โอ้ โอ



                       ผมนั้นยังเป็นเด็กและตัวก็เล็กและยังประหม่า


                      เดินก็ช้า ได้เป็นที่โหล่ อาจจะพุงโล


                      กินแตงโมมาเยอะแยะ แต่ไม่จ๋อย


                      หล่อแค่ไหน คุณอาจจะรู้ดีเมื่อตะกี๊ มิซาเอะก็หอมเอา


                       แต่บางครั้งหน้าดุกว่าท่านเปา พวกสาว ๆ ชอบส่งยิ้มมา




                          อย่ามอง ผมอาย อย่ามอง ผมอาย


                         เจอคุณนายทีเดียวเลยเขินเลย


                         อยากกินขนม อมลูกกวาด


                          ก็มีคนซื้อให้กินจนเมื่อยปาก เมื่อยปาก


                          ทุกคนก็อยากจะมาเป็นแฟน



                          ฮั้ลโล่ สวัสดี๋ กระผมนี่จะบอกว่าเมื่อเช้าโอนคุณยายดุ


                        ผมนั้นฟันไม่ผุ และมีอายุไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ผมเท่ห์


                         "ชิน โนะ สุ เกะ" ก็ คือ ผม เอง


                                   ........



                        ทันทีมนต์ที่สองท่องจนผงมังกรของพ่อค้าเร่ห์ก็ส่องแสงวาบเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่มังกรห่วงลูกอ้าปากกว้างจะงับขาเขาไว้ แต่ยังดีที่เก๊กเซียมกระโดดหลบได้ทัน



                     และ...




                      โครม!!!




                   สาวน้อยน่ารักตัวแทนแห่งความรักและความยุติธรรม ข้าตัวแทนแห่งจันทราจะลงทัณฑ์แกเอง



                   น้ำเสียงหวานดังขึ้นราวกับระฆังช่วยชีวิตเก๊กเซียมจากวิกฤติ นัยน์ตาทั้งสองข้างเหลือบมองปอป้อในชุดเซเลอรืมูนเต็มยศ=___='''' ในมือมีคทาของเด็กเล่นที่บัดนี้กำลังส่องไฟสว่างวาบหมุนไปมาก่อนที่มันจะค่อยๆดับเป็นคทาของเด็กเล่นตามเดิม



                         ...



                    "ป้อ เจ้าไปเอาชุดเซเลอร์มูนที่ไหนมา"เก๊กเซียมกระซิบถามค่อยๆ



                     "เห็นมันอยู่ตรงพุ่มไม้หน้าปราสาท"ปอป้อตอบก่อนกระชับคทาเซเลอร์มูน(ที่เป็นของเด็กเล่น)เอาไว้แน่น



                     "เราต้องโจมตีพร้อมกัน"เก๊กเซียมว่า "ฉันจะเอาผงมังกรใส่ลงในกระถางนั้น"เด็กหนุ่มส่าพลางชี้ไปที่กระถางเพลิงที่ตั้งอยู่กลางห้อง "เพราะในคู่มือวิธีการใช้บอกว่าเมื่อร่ายคาถาจบให้เทใส่ลงไฟ"


                       "อืม"ปอป้อรับคำสั้นๆ



                       "1..."



                        "2..."



                          "3..."



                     เซลาเฟียจังจงเจริญ!!!



                     โดเรม่อน ม่อน ม่อน โดเรมี้ มี้ มี้ ชิสุกะ โนบิตะ ใครชนะได้เป็นไจแอ้นด์!!




                        ตูม!!!




                      ลูกพลังแรกของปอป้อซัดกระหน่ะเข้าที่สีข้างของเจ้ามังกรยักษ์ ส่วนเก๊กเซียมก็เขวี้ยงผงมังกรลงกลางกระถางเพลิงที่โหมลุกขึ้น!!



                      ฟู่~~~




                       บึ่ม!!!



                     เสียงระเบิดดังสะนั่นก่อน
ที่ปราสาทช๊อคโกแล๊ตจะแตกกระจาย ถ่านไฟร้อนๆจากในกระถางเพลิงกระเด็นไล่ลามไปทั่ว ส่งผลให้ช๊อคโกแล๊ตละลาย ก่อบังเกิดเป็นคลื่นยักษ์ฮานามิ!



                     เอ๊ย~!


                     คลื่นยักษ์ซูนามิ


                    เว้ย~!!


                     คลื่นยักษ์สึนามิ!!!



                     มันไหลลามท่วมทุ่งข้าวสาลี แน่นอน..



                     บู๊ม~!!!

 


                      กลายเป็นโกโก้ครันซ์~!!!

..............................................


กำหนดการอัพครั้งหน้าคือ 260 นะคร๊าบ~>____<b


++ด้วยรักและโลหิต


::อาราส เอลเรอ้อน

1,061 ความคิดเห็น