~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 12 : โกโก้ครันช์ ไอติมรสเลือด และกำหนดการณ์ใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ค. 49



              รัชทายาทลำดับที่หนึ่ง เมโลดี้ ธิดาในสนมจิ้ง พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล...


               เด็กสาวเดินลัดเลาะตามเส้นทางเขาวงกตอย่างยากลำบาก ในใจก็นึกพะวงกับอาวุธที่อยู่กระเป๋าเพราะมันคือไม้กลอง...ไม้กลองที่แสนจะธรรมดาไม่รู้จะเอามาสู้แบบไหน นึกๆแล้วก็น่าหวาดใจถ้าหากว่าพี่น้องรัชทายาทคนอื่นๆได้อาวุธที่ดีกว่าเธอ(หรืออาจจะแย่กว่า - -" ))


               เฮ้อ~


                เด็กสาวถอนหายใจยาวๆก่อนออกเดินเลี้ยวซ้ายทีเลี้ยวขวาที จนเธอเองก็งงไปหมดแล้วว่าตัวเองเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนมันวนอยู่ที่เดิมหรือเปล่า


              แย่ที่สุด!!


                สาวเจ้าด่าตัวเองในใจ ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง



              ตูม!!




             โครม!!!



              เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงของกำแพงหินถล่มตามลงมาตรงหน้าเธอ เศษฝุ่นดินสีเทาลอยคละคลุ้งไปทั่ว เด็กสาวถดกายหนีเพราะเกรงว่าไอ้ตัวที่พังกำแพงมาอาจจะเป็นสัตว์ประหลาด หรือไม่ก็พี่น้องรัชทายาทคนอื่นๆที่ต้องการจะกำจัดคู่ต่อสู้ แต่ถ้าฝ่ายนั่นระเบิดกำแพงเข้ามาได้อาวุธคงจะไปธรรมดาแน่ๆ



              เศษฝุ่นนั่นจางลงไปช้าๆเผยให้เห็นร่างอรชนของเด็กสาวนางหนึ่งที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่น ฝุ่นและฝุ่น ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กว่าที่เมโลดี้จะรู้ว่าเะฮผู้นั่นคือใครก็ต้องใช้เวลาเพ่งไปนานร่วมสามสิบนาที


               "ดาวี่!!"เมร้องเรียกเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร((หลังจากเพ่งเล็งไป 30 นาที - -))


              "เม~~~"ดาวี่ร้องเรียกอีกฝ่ายพลางโผล่เข้ากอด



                สองสาวกอดคอร้องไห้ในชะตากรรมของตัวเอง(ที่เลอะฝุ่นดินจนจำหน้าไม่ได้)


                 "พี่เม~!!"อีกเสียงดังขึ้นจากฟาก แล้วเด็กสาวนามบีบีก็โผเข้ากอดเด็กสาสอีกสองคนแน่นจนแทบจะขาดหายใจตายไปตามๆกัน

...................................................



                 รัชทายาทลำดับที่สามปอป้อ!! พระธิดาในควีนเครสเซนต์แห่งราชวงศ์อาร์มีนาส พระธิดาแห่งพระยาโจ๋เนหาญคิงอาร์มีบ้า พระธิดาในคิงเรน แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล พระธิดาแห่งคิงทรายแห่งไป่ลู่อิง พระธิดาในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ลเจ้าจอมแห่งไป่ลู๋อิง ธิดาในสนมจิ้งแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล และพระธิดาในนามของพ่อมดมืดชู้ลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล



              ป๋าใจร้าย!!


                คอยดูนะปอป้อรอดกลับได้เมื่อไรป้อจะฆ่าป๋า!!! <<<ยังหวังจะรอดอีกเรอะ- -


                 เด็กสาวสบถด่าไปตลอดทางเดินที่เงียบเชียบ ตอนนี้เธอพ้นเขตต้นไม้ใหญ่แล้ว และที่เบื้องหน้าของเธอก็คือ..


               ทุ่งข้าวสาลี


               ((โอโห้))



                    เฮ้อ~

                เห็นแล้วนึกถึงอะไรบางอย่างตะหงิดๆเมื่อเหลือบไปเห็นกำแพงขนาดใหญ่อยู่เลยถัดไป


                  เด็กสาวว่า ก่อนจะนึกถึงโฆษณาเวลาดูเทเลทับบี้ตอนเช้าที่มันจะบอกว่า..


                'รู้ไหมโกโก้ ครันช์ทำมาจากอะไร?' เด็กหนุ่มคนหนึ่งถาม


                 'วันนึงมีมังกรได้มาขโมยช๊อคโกแล๊ตไปจากหมู่บ้าน แล้วก็มีอัศวินสองคนอาสาไปเอาช๊อคโกแล๊ตนั่นคืนมา แต่ดันเผลอทำให้มังกรตื่นมันเลยพ่นไปใส่ แล้วช๊อคโกแล๊ตก็ละลาย แล้วช๊อคโกแล็ตก็ไหลลงมาท่วมทุ่งข้าวสาลี บรึ่ม~~ แล้วมันก็กลายมาเป็นโกโก้ ครันช์'


                หวังว่าหลังกำแพงนั่นคงไม่มีมังกรจริงๆนะ


                ปอป้อเอ่ยในใจเบาๆ ก่อนจะเหลือบไปมองข้างๆกายแล้วพบใครบาง


                อ๊าก~!!!!!!!!


                 เด็กสาวแหกปากร้องลั่นป่าพลางกระโดดหนีอีกคนที่หันมามองในสภาพหน้าตายสุดขีด


                 "เก๊กเซียม!!!"แม่สาวน้อยตะโกนลั่นเมื่อเห็นหน้าอีกคนชัด


                  ไม่นะ!! ทำไมคับคล้ายคับคลาจะเข้าไปเหมือนในโฆษณาเทเลทับบี้ตอนเช้าเลยT^T


                 เธอบอกตัวเองในใจ


                  "ปอป้อ ในนั่นมีมังกร"เก๊กเซียมที่โผล่มาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียงบอกพลางชี้ไปที่กำแพงยักษ์


                   "นะ..นายรู้ได้ไง?"ปอป้อหันไปถาม


                   "ก็...."เก๊กเซียมเงียบไปนานก่อนเอ่ยตอบ "เพราะฉันเก่งนะสิถามได้ โฮะ โฮะ โฮะ"


                    =_________________=;;;; <<<หน้าของป้อ


                     -_____________________-;;;;;; <<<หน้าของคนอ่าน



                    "ฉันรู้ๆ เจ้าจำโฆษณาตอนเช้าของเทเลทับบี้ได้ไหม?"เก๊กเซียมหันไปถามอีก


                    "ได้"ปอป้อตอบสั้นๆพลางนึกในใจว่าทำไมมันต้องคิดอะไรเหมือนเธอด้วย


                      "เพราะงั้นแหละ ของที่ล้ำค่าที่สุด ท่านป๋าต้องเก็บไว้ในที่ๆดีสุดแน่ๆ"เก๊กเซียมเอ่ยบอก



                    นั่นสินะ


                   ปอป้อคิดในใจ ทำไมเธอถึงพลาดเรื่องนี้ไปได้ ของยิ่งมีค่า ท่านป๋าของเธอไม่ยอมเอามันทิ้งๆขว้างๆแน่ นึกแล้วก็อยากจะออกปากชมเจ้าสมองแหลมนี้สักหน่อยถ้าไม่ติดว่าตอนนี้มันกำลังแสดงภูมิความรู้เรื่องโกโก้ ครันช์ให้ฟังอย่างออกรสท่ามกลางทุ่งข้าวสาลี


................................................



                   รัชทายาทลำดับที่เจ็ดลิลจี้!! พระธิดาในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ธิดาในมารดาบุญธรรมสนมจิ้ง


                    ...


                    ปูด~~


                    "เดินมาตั้งสองนาทีแล้วนะ ทำไมมันถึงไม่พ้นเขตป่าสักที"ลิลบ่น ((แม่คุณ=_= ป๋านึกว่าเดินมา 2 ชั่วโมงแล้ว" แล้วแม่คุณก็ปบ่อยท่าไม้ตายไปตลอดทาง "เฮ้อ~ แล้วนี้คนอื่นๆมันไปทางไหนหมด(ฟร่ะ)"เจ้าตัวบ่นๆๆๆแล้วก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่(แอบ)หลับสนิทใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไป เด็กสาวย่องเข้าไปมองห่างๆก่อนจะพบคาเฟยนอนหลับขณะที่ไอติมรสเลือดสองแท่งคาอยู่ในปาก


                   เอาฟร่ะ!! เจอเจ้าคาเฟยยังมีโอกาสรอดสูงกว่า เพราะคาเฟยมันลูกชายคนโปรดของท่านป๋าอย่างน้อยอาวุธแจ๋วๆก็น่าจะมี เพราะงั้นต้องขโมย ไม่ก็..ปล้น!!


                    เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่วางกองอยู่ข้างกายของพ่อหนุ่มน้อยแผ่วเบา ก่อนจะเปิดกระเป๋าออกดูพบว่ามันคือ...ไอติมรสเลือดที่มีเต็มกระเป๋า อัดแน่นไปด้วยน้ำแข็งแห้งเพื่อรักษาสภาพความแข็งตัวของเลือด


                      "เจ้ามารื้อกระเป๋าข้าทำไม?"เจ้าคนที่นอนหลับอยู่ดีๆก็ตื่นขึ้นมาถามในสภาพง่วงๆ "หิวหรืองัย?"เข้าเอ่ยปากถามต่อ ส่วนอีกคนก็ส่ายหน้าน้อยๆ "ไม่หิวแล้วมารื้อกระเป๋าข้าทำไม?"

                       "มาดูอาวุธ เอ๊ย~!! มา..เออ..."เด็กสาวพยายามหาคำแก้ตัว


                      "ไอติมรสเลือดล้วนๆ "คาเฟยตอบเสียงเรียบก่อนดึงไอติมอีกแท่งขึ้นมากินอย่างสบายอารมณ์ "แล้วเจ้าละ?"


                       "ท่านป๋าไม่ได้หยิบใส่ให้"ลิลว่า


                       "งั้นเหรอ? ท่านป๋าแกจะลืมเหมือนกันหมดหรือเปล่านะ เพราะกระเป๋าฉันก็มีแต่ไอติม ไม่มีน้ำไม่มีอาวุธเลยด้วย"คาเฟยว่า "ของเจ้าคงมีน้ำมีอาหารในกระเป๋าแต่ไม่มีอาวุธสินะ"



                        ปูด~~


                    เสียงประหลาดนั่นดังมาแทนคำตอบ


                    ความเงียบแผ่กระจายระหว่างคนสองคน

                      ก่อนที่คาเฟยจะทิ้งตัวลงนอนตามเดิมราวกับอ๊อกซิเจนบนโลกนี้มันเหือดหายไปหมดแล้ว

......................................................


                    รัชทายาทลำที่แปดโอ๋ โถเกลือแพตตินั่ม!! พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ธิดาในทหารเฝ้ายามข้างเตียงตาต้าร์ พระธิดาบุญธรรมในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล

                     "ท่านป๋ารักโอ๋"เด็ดกลีบดอกไม้ทิ้งหนึ่งกลีบ


                     "ท่านป๋าไม่รักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                      "ท่านป๋ารักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                        "ท่านป๋าไม่รักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                       "ท่านป๋ารักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                       "ท่านป๋าไม่...ไม่...."กลีบดอกไม้ถูกขว้างทิ้ง "เอาใหม่!! ท่านป๋าจะต้องรักโอ๋"ว่าจบเจ้าตัวก็ออกแรงกระชากดอกไม้บนพื้นขึ้นมาอีกหนึ่งกำมือ

                      "ท่านป๋าไม่รักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                      "ท่านป๋ารักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                       "ท่านป๋าไม่รักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                        "ท่านป๋ารักโอ๋"เด็ดทิ้งอีกกลีบ


                        "ท่าน..ป๋า...เย้ย!!!"สาวน้อยร้องลั่นเมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆห่างออกไป



                      หว๋าย~!! ท่านป๋าคงไม่ปล่อยสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวมาเพ่นพ่านด้วยนะ


                     โอ๋พึมพำในใจก่อนกวาดสัมภาระใส่กระเป๋า ก่อนควักยันต์ที่ถูกเขียนเป็นภาษาพาเซลเม้าต์ขึ้นมากางโดนหวังว่าจะช่วยให้อุ่นใจได้บ้าง


                 กึกๆ



                 กึกๆ



                ฟี๊ด~


                   เสียงนั่นดังขึ้นขณะที่แม่สาวน้อยหลับตาแน่น



                "มะ...ไม่นะไม่T^T ข้า...ข้ามาดี "สาวน้อยพึมพำพลางยกมือขึ้นมาปิดตาแน่น


                   ฟุตฟิต~


                  โสตประสาทแห่งการรับรู้ทำงานอีกครั้ง


                   กลิ่นแบบนี้...



                  อืม~~




                    มาม่า!!!


                     เจ้าตัวลิงโลดในใจพลางวิ่งตามกลิ่นที่โชยมาเตะไปจมูกก่อนจะพบใครบางคนที่นั่งอยู่ริมลำธารพร้อมถ้วยมาม่าขนาดซุปเปอร์บิ๊ก!!


                    "สนมของโอ๋~~TT^TT"โอ๋คร่ำครวญพลางทิ้งสัมภารกลงกับพื้นเหมือนพระเอกในหนังเวลาเจอนางเอก ส่วนเจ้าของสรรพนามสนมก็ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตะลึงแบบนางเอกเวลาพบหน้าพระเอก แล้วทั้งสองก็วิ่งเข้าหากันแบบสโลโมชั่น


                        ....



                  1 ชั่วโมงผ่านไป



                        ...


                   "โอ๋จ๊ะ"น้ำเสียงหวานเรียก "โอ๋ตัวแข็งๆนะจ๊ะ"


                   "กริ๊งเองก็เหมือนกัน ตัวกริ๊งนิ่มๆนะ มีขนตามตัวด้วยอะ"โอ๋ว่า



                    ก่อนที่ทั้งสองจะเหลือบมองสิ่งที่ตัวเองกอด



                   จ๊าก!!!!!!!!



                    เพราะที่โอ๋กอดคือลิงอุรังอุตัง




                   ส่วนที่กริ๊งกอดคือต้นไม้...




                         ....




                      งานนี้คงต้องแจกแว่นตาพระราชทานกันซะแล้วละ


                           ....


                       อีกด้าน


                        ...

                    "ปอมน้ำ"

                   "คร๊าบ"

                    "ปอมขนม"

                    "คร๊าบ"

                    "ปอมไวน์มาแก้วดิ"

                    "คร๊าบ"

                     "ปอม..."

                    "พอแล้ว(โวย!!)"<<<ทนมามากแล้ว - -"



                      ท่านพี่ผู้แสนดีลุกขึ้นมาจากเตียงคิงไซต์ก่อนเหลือบมองพระอนุชาสุดที่รัก(กัดฟันกรอด)



                    "ท่านพี่มีเรื่องจะคุยกับเจ้าพอดีพระอนุชากิเลนโน่"คิงเรนตัดสินเปลี่ยนประเด็นสนทนาก่อนจะมีเลือดอาบห้อง ปอมมุ่นคิ้วน้อยๆเป็นเชิงสงสัย ก่อนที่ท่านพี่ของเขาจะเอ่ยต่อ "คืองี้หลังจากจบศึกชิรัชทายาทแล้วปอมช่วนจัดการแผนงานเรื่อง ประกวดทำอาหารของนางในได้ไหม?"คิงเรนว่าเสียงเรียบแต่หากนัยน์ตาสีแดงดุจโลหิตจ้องมองพระอนุชานิ่งแน่นอนว่าถ้าปฏิเสธรับรองว่างานนี้อีกยาว


                     "ครับ"ปอมรับคำหน่ายๆ ไม่รู้ว่าท่านพี่ของเขามีเสนาธิการไว้ทำซากปรักหักพังอะไร ทำไมไม่รู้จักส่งงานไปให้บ้าง งานอะไรๆก็มาลงที่เขาคนเดียว


                    "อีกอย่าง"คิงเรนว่า "กำหนดการณ์อีกหนึ่งสัปดาห์ เจ้าชายอู๋จี้ แห่งนครหื่น จะมาที่วัง"



                    "อะไรนะท่านพี่!"ปอมย้อนอย่างตกใจ


                     "เจ้าชายอู๋จี้ แห่งนครหื่น เจ้ามีปัญหาอะไรหรือ?"คิงเรนเอ่ยปากถาม


                       "ไม่มีครับ"ปอมว่า "แต่..."


                       "แต่อะไร?"คิงเรนหันมาถาม


                        "แต่ผมคงไม่ต้องรับหน้าที่ดูแลเขาใช่มั้ยครับ?"พระอนุชาปอมถามให้แน่ใจ


                       "เปล่าเลยน้องรัก เจ้าชายอู๋จี้แห่งนครหื่นจะมาในฐานะอาจารย์ประจำราชวงศ์"คิงเรนว่าเท่านั้นแหละดูเหมือนพระอนุชาจะหน้าเสียไปทันใด



                 นี่รัชทายาทจะโดนเชื้อมืดกันหมดหรืองัยห่ะ??

.
.......................................................................................

ตอนนี้สำหรับรีพาย 200 ครับ^^

กำหนดการอัพครวหน้าคือ 220 ^^

อุกๆๆ
เอาละ>___________________<b

ด้วยรักและโลหิต!!

1,061 ความคิดเห็น