~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 11 : Game Start II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ค. 49



               รัชทายาทลำดับที่หนึ่ง เมโลดี้ ธิดาในสนมจิ้ง พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล...

                 ...

                เด็กสาวพาดกระเป๋าสีแดงสะท้อนแสงเดินลัดเลาะเข้าไปเรื่อยๆเมื่อก้าวผ่านประตูที่เป็นจุดสตาร์ท นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด แหง่ละ เธอเป็นรัชทายาทคนแรก ย่อมรู้จักท่านพ่อของเธอเป็นอย่างดีว่าต้องทำอะไรที่ไม่เหมือนชาวบ้านเขาแน่ๆ เมื่อยิ่งนึกใจก็ห่อเหี่ยวลงทันใด พลางปลงตกว่าบางทีพระเจ้าคงส่งเธอมาเกิดผิดที่ผิดทาง ฝีเท้าทั้งสองข้างยังคงเดินตรงเข้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งพบทางแยกซ้าย-ขวา


                เอาละสิ...


               เจ้าหล่อนหน่ายใจๆ


               เอาฟร่ะ!! ขวาร้าย ซ้ายดี!!


                ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันขวับไปทางขวา...


               =W='''

                ด้วยคติในใจว่า...จากร้ายต้องกลายเป็นดี ^^''


                โวย~!!! นึกแล้วอยากจะจับไอ้พ่อต้นคิดมาตื้บๆๆๆๆ ให้ตาย


               เด็กสาวนึกขณะเดินไปตามเส้นทางเขาวงกตที่แสนพิลึกไม่มีที่ติรอบด้านก็มีแต่หมอก พลางสำรวจอาวุธในกระเป๋าก่อนจะรื้อขึ้นมาเจอกับบางสิ่งที่เห็นแล้วได้แต่อึ้ง!!



                รัชทายาทลำดับที่สองบีบี!! พระธิดาในคิงทรายแห่งไป่ลู่อิง พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


               ...

                สาวน้อยที่ก้าวผ่านพ้นประตูเข้ามาก็ได้แต่อึ้ง เมื่อสภาพเบื้องหน้าไม่ต่างจากป๋าดงดิบที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็จะพบแต่ต้นไม้... เด็กสาวควานหาอาวุธในกระเป๋าเป้สีเหลืองสะท้อนแวงใบใหญ่ที่มันใหญ่ผิดจากของรัชทายาทคนอื่นๆ คาดว่าอาวุธของเธอต้องเด็ดกว่าของใครๆแน่ เด็กสาวยิ้มในใจกับความคิดนั้น แต่เมื่อดึงออกมาก็พบกับขวดกระเบื้องใบเล็กสีขาว นึกแล้วอยากจะร้องไห้ดังๆเมื่อขนาดของอาวุธมันตัดสินจากขนาดของกระเป๋าไม่ได้~~ จากนั้นก็ยัดไอ้ขวดใบน้อยเข้ากระเป๋าไปตามเดิม แล้วเท้าทั้งสองข้างมันก็เดินกระแทกส้นไปเรื่อยๆ ไหนหงุดหงิดในใจเรื่องอาวุธแล้วยังต้องมาหงุดหงิดในใจกับเสื้อผ้าของเธออีก ตอนแรกที่ท่านป๋าของเธอเรียกหาให้ลงมาท่านข้าวด้วยกันเธอก็อุส่าต์แต่งตัวซะสวยด้วยเสื้อแขนกุดตัวน้อยสีชมพูกับกระโปรงพริ้วสวยสีเดียวกันแต่พอเจอเรื่องแบบนี้บอกได้คำว่า...


                ถ้ากลับไปได้สภาพต้องไม่ต่างจากฟัดกับหมาที่ไหนมาแน่ๆ


                  เจ้าตัวถอนหายใจหน่ายๆแต่ก็จำยอมก้าวไปโดยมี เพราะท่านป๋าเธอไม่ได้บอกไว้ด้วยนี้ว่าคนที่แพ้จะต้องเจอกับอะไร




                 รัชทายาทลำดับที่สามปอป้อ!! พระธิดาในควีนเครสเซนต์แห่งราชวงศ์อาร์มีนาส พระธิดาแห่งพระยาโจ๋เนหาญคิงอาร์มีบ้า พระธิดาในคิงเรน แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล พระธิดาแห่งคิงทรายแห่งไป่ลู่อิง พระธิดาในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ลเจ้าจอมแห่งไป่ลู๋อิง ธิดาในสนมจิ้งแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล และพระธิดาในนามของพ่อมดมืดชู้ลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล

                     ...

                  ทันทีที่ก้าวข้ามประตูมาเด็กสาวก็จัดการรื้อกระเป๋าทันทีเพื่อควานหาอาวุธ แต่ไม่ว่าจะควานหาเท่าไรก็ไม่พบ เลยตัดสินใจเทออกมา ยังไงก็หาไม่เจอ


                  หวังว่าคงไม่ลืมใส่ลงมาหรอกนะ โธ่~!! แล้วนี้จะรอดกันหรือเนี้ย!!


                 ปอป้อตะโกนลั่นในใจเมื่อเธอดวงซวยกว่าใครๆเพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่มีอาวุธในกระเป๋าเธอเลยสักชิ้น มีแต่น้ำกับอาหารและไฟฉายเท่านั้น เข็มเทิศอะไรก็ไม่เตรียมไว้ให้แล้วนี้จะได้เดินทางโดนอาศัยดวงดาวหรือไง เด็กสาวสบถลั่นยิ่งกว่าเก่าเมื่อเบื้องหน้าเธอคือถนนที่ยาวสุดลูกหูลูกตาสองข้างทางเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา สุดท้ายเจ้าตัวก็จำใจต้องเดินต่อ แต่คำถามที่ตามมา...


                  จะเดินตรงไปข้างหน้าหรือจะย้อนไปด้านหลังหรือจะเดินนอกถนนแล้วบุกป่าละ???


                   ...


                 อีกด้าน..


                 "เฮ้ๆ คิงเรนท่านลืมใส่ไอ้นี้ลงในกระเป๋าของใครหรือเปล่าหรือว่าอาวุธมันเกิน?"เสียงตะโกนถามมาจากคิงทรายแห่งไป่ลู่อิงที่ยกคทาเวทย์ที่วางโดดเดี่ยวเอกาบนโต๊ะตัวยาวขึ้นมาถาม


                  "คทามันขนาดใหญ่เกินไปนะ ใส่ลงกระเป๋าไม่ได้ข้าก็เลยไม่ได้ใส่ลงไป"คิงเรนหันมาตอบ "เพราะจะส่งให้เจ้าของผู้โชคดีโดยตรง แต่ข้าว่าเจ้าปอมคงลืมหยิบใบคู่กับกระเป๋านั้นนะแหละ


                 "ออ งั้นผู้โชคดีตอนนี้คงกลายเป็นผู้โชคร้ายแล้วละ"คิงทรายบ่นเบาๆ แน่นอนว่าถ้าเจ้าของกระเป๋าใบที่ไม่มีอาวุธรู้เข้าว่าทำไมอาวุธในกระเป๋าถึงไม่มีรับรองว่าคงอาละวาดจนวังถล่มเป็นแน่


                   ... 


                  รัชทายาทลำดับที่สี่เก๊กเซียม!! โอรส(- -+ฮี่ ฮี่ ฮี่~)ในสนมไอร์ พระโอรส(ฮี่ ฮี่ ฮี่- -+)ในนามของพ่อมดมือชู้ลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล พระโอรส (ฮี่ ฮี่ ฮี่- -+)ในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


                   ...


                  โครม!!


                 ทันทีเมื่อก้าวพ้นประตูเด็กหนุ่มก็สะดุดเข้ากับกิ้งไม้ที่มีรากปูดโปนข้นมาเหนือพื้นดินเข้าทันที ส่งผลให้เจ้าตัวล้มลงหน้าคะมำกับพื้นเข้าอย่างจัง=W='''


                 เจ็บชะมัด!


                    หนุ่มน้อยบ่นในใจพลางนั่งรื้อกระเป๋าใต้ต้นไม้เจ้ากรรมที่ทำเขาบาดเจ็บ ก่อนจะเจอบางอย่างในกระเป๋าใบโต บางอย่างที่จับๆดูแล้วรูปร่างประหลาด มันเรียบๆแบนๆแต่ก็ไม่เชิงเป็นแบบนั้นซะทีเดียวเพระาเมื่อขยับขึ้นไปสูงอีกมันมีที่จับเพื่อให้เหมาะมือ...


                   หวังว่าท่านป๋าคงไม่ได้ส่งโล่เอาไว้ในนั้น...


                  เก๊กเซียมพึมพำในใจ ก่อนจะตัดสินใจกระชากเจ้าของสิ่งนั้นออกมาและก็พบกับความตกตะลึงไปราวๆสิบนาที เมื่อไอ้โล่ที่เขาคิดมันกลายเป็นฝาหม้อ=W=''''


                  รอดกลับไปได้งานนี้คงมีซุปยมฑูตกินกันอีกนาน


                 เจ้าตัวสบถในใจพลางฝาหม้อที่ว่าผาดตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย


                  ......


                 รัชทายาทลำดับที่ห้าคาเฟย!! พระโอรส(ฮี่ ฮี่ ฮี่ - -+)ในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


                 ...


               กล่าวถึงโอรสตัวน้อยที่มือทั้งสองข้างมีไอติมอัดแท่งรสเลือดกำแน่น ด้านหลังมีกระเป๋าเป้ใบใหญ่แลดูน่าสงสารหากเทียบกับเด็กน้อยผู้เป็นที่โปรดปรานของพระบิดา แน่นอนว่าในกระเป๋าของลูกชายคนโปรดคนนี้คงมีของดีเยอะกว่าคนอื่นเป็นแน่ บางทีอาหารกับน้ำอาจจะถูกเอาออกไปแล้วเปลี่ยนเป็นอาวุธทั้งกระเป๋าเลยซะด้วยซ้ำ ฝีเท้าน้อยๆยังคงย่ำเดินไปตามเส้นทางลัดเลาะภายในป่า ขณะที่ปากยังคงลิ้มลองไอติมรสเลือดอัดแท่งอย่างเอร็ดอร่อยถ้าหากมองเจ้าหนูคนนี้ผ่านๆคงนึกว่ามีลูกแวมไพร์ที่ไหนนมาเตร็ดเตร่เป็นแน่=W=


                  ...


                 รัชทายาทลำดับที่หกดาวี่!! พระธิดาในคิงเรนราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


                   ....

                  เมื่อก้าวผ่านประตูเข้ามาเด็กสาวก็ได้แต่ยืนงงไปครู่หนึ่งเมื่อมันคือเขาวงกต!!


                เบื้องหน้าเธอมีแต่เขาวงกตล้วนๆ แค่คิดก็มึนแล้วเพระาไม่รู้ว่าจะไปสภาพ หรือเดินไปยังไง


                 สาธุ! ขอให้ท่านป๋าใส่ของดีมาทีเถิด~!! T^T


                เจ้าตัวภาวนาก่อนที่มือจะล้วงหาอาวุธในกระเป๋าก่อนจะพบกับ...


                 ระเบิดมือ!!

.
                   ...


                 รัชทายาทลำดับที่เจ็ดลิลจี้!! พระธิดาในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ธิดาในมารดาบุญธรรมสนมจิ้ง

                 ...


               ปูด~~


                 เมื่อข้ามฟากประตูมาสาวน้อยก็วางระเบิดตดไว้ทันที กลิ่นของทุเรียนที่ตลบอบอวนนั่นแผ่วงกว้างไปทั่ว ทำเอาสัตว์เล็กสัตว์น้อยที่อยู่ในรัศมี 50 เมตรตกลงมาตายเป็นทิวแถว แต่นั้นก็ไม่ทำให้สาวน้อยสะทกสะท้านแต่อย่างใด แต่ฝีเท้าทั้งสองข้างยังคงเดินมุ่งหน้าไปตามทางเรื่อยๆ จะมีก็เพียงเสียงตดที่ดังเป็นพักๆ


                อีกด้าน..


                "เรนจังๆ"เสียงของชู้ลำดับที่สี่ดังขึ้น เรียกให้เจ้าของนามที่แสนน่ารัก(เกินไป)หันไปมอง "ไอ้นี้อะไรอ่ะ?"ชู้ร้องถามพลางดึงดาบยาวเล่มหนึ่งออกมาจากฝักสีทอง


               "อาวุธที่ไม่ใส่ลงในกระเป๋านะ"คิงเรนตอบเสียงเรียบก่อนจะหันไปสนใจจุดสีแดงๆทั้งเก้าต่อ


               "งั้นก็มีคนโชคร้ายสองคนอ่ะดิ"ชู้ลำดับที่สี่ว่า


                "เปล่า ข้าบอกเองว่าไม่ใส่เพราะคนที่จะได้กระเป๋าใบที่คู่กับดาบนี้ไปมีอาวุธเป็นของตนเองแล้ว"คิงเรนว่าพลางหันมายิ้มน้อยๆก่อนจะดึงเฮดโฟนขึ้นมาครอบหูแล้วลงหนุนนอนตักของศรีภรรยาต่ออย่างสุขใจ


               เป็นอันว่า...



              หนึ่งคนลืมหยิบให้


               อีกหนึ่ง...


               คนจงใจไม่หยิบให้


                 ...



                   รัชทายาทลำดับที่แปดโอ๋ โถเกลือแพตตินั่ม!! พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ธิดาในทหารเฝ้ายามข้างเตียงตาต้าร์ พระธิดาบุญธรรมในศรีภรรยาแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


                 ....


                   สาวน้อยกระชากบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่อย่างอ่อนแรงเพราะเมื่อพ้นประตูมาเจ้าหล่อนก็เอาแต่วิ่งหน้าตั้งเพื่อให้ตัวเองอยูห่างจากทุกคนให้ได้มากที่สุด เพราะตามที่เขาได้ยินป๋าบอกว่า


                 'ผู้ชนะจะมีได้แค่คนเดียว'


                  เพราะงั้นถ้าอยากจะชนะต้องมาไกลกว่าคนอื่นๆ เพื่อที่จะเข้าไปถึงเป้าหมายก่อนคนอื่นๆ



                  หึหึหึ ฉลาดจิงๆ

                  เจ้าตัวเอ่ยปากชมตัวเองในใจก่อนจะก้มลงมองดูอาวุธที่ได้รับมาจากเสด็จป๋า



               !!!


              ให้ตายเหอะ!

                สาวน้อยสบถลั่นเมื่ออาวุธในมือคือยันต์ที่เขียนเป็นภาษาพาเซลเม้าท์

.........................


                    รัชทายาทลำดับที่เก้ากรุ๊งกริ๊ง ยำยำ มาม่า ไวไว!! พระธิดาในคิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล

                     ...


                  สาวน้อยทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ก่อนจะดึงขวดน้ำขึ้นมากรอกปากด้วยความกระหาย ครู่หนึ่งเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้เช็คอาวุธเลย เจ้าตัวหันไปมองกระเป๋สใบหใหญ่ที่วางอยู่ข้างกายก่อนตัดสินใจเปิดกระเป๋าออกดู ก่อนจะพบกับซองสี่เหลี่ยม


                  ซองที่หนึ่ง...มาม่ารสต้มยำกุ้ง


                 ซองที่สอง...ไวไวรสต้มโคล้ง


                  ซองที่สาม...มาม่าผัดขี้เมา


                  ซองที่สี่...มาม่าวุ่นเส้นต้มยำ


                   เออ...


                   อีกด้าน...


                   "ท่านพี่ๆ"พระอนุชาปอมร้องเรียก ทำเอาอีกคนฉุนกึกก่อนดันตัวเองขึ้นมาจากตักของศรีภรรยาช้าๆ นัยน์ตาสีแดงบอกความรำคาญใจเป็นอันมากที่ถูกปลุก "ท่านพี่เห็นซองมาม่าของผมไหม?"


                   "ซองมาม่า..."คิงเรนพึมพำเบาๆ


                   "คือแบบว่าผมเจอ'ไอ้เนี้ย'ใต้โต๊ะ"ปอมว่าพลางยก'ไอ้เนี้ย'ขึ้นมาโชว์ มันคือปืน!!


                   "ท่านพี่คงยัดซองมาม่าของปอมไปกระเป๋าไหนสักกระเป๋าแหละ เพระาตอนนั้นมันหา'ไอ้เนี้ย'ไม่เจอ"ว่าจบก็ชี้ไปทางปืนที่อยู่ในมือของพระอนุชา


                   "ตายสิเพ่!!!"เจ้าปอมร้องลั่น


                    "ไม่ตายๆ"คิงเรนบ่นเบาๆก่อนเอนตัวลงนอนตักศรีภรรยาตามเดิม


.................................................
อันนี้ของรีพาย  180 นาะคร๊าบ~>___<b

อุกๆๆ

((รีบหมุดท่อหนีก่อนชะตาขาด=W=))

1,061 ความคิดเห็น