DHK⭐ สาวหอคุโระ​ไม่เกรียนขนาดนั้น

ตอนที่ 9 : 5-1 มุ่งสู่ปิดเทอมหน้าร้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 59

5-1  มุ่งสู่ปิดเทอมหน้าร้อน






รอยยิ้ม​สีขาว​ของเด็กสาวใต้ต้นซากุระสะกดทุกสายตามอง  เรือนผมสีน้ำตาลทองทอแสงแข่งจันทร์


“วิ้ดวิ้ว!” อายูมิ​ปรบมือรัวพร้อมส่งเสียงเชียร์สุดใจ


“โอ้~! แต้งกิ้วเนะ” สาว​เดรสขาวโบกมือทักทาย เผยออร่าเปล่งประกายสดใส


“ริโกะ..เซมปาย(รุ่นพี่)” มาริจ้องตาไม่กระพริบ


“คนรู้จัก? มาริตัน”


“โอ้~!”  ริโกะ​ชี้นิ้วข้างแก้ม  ตากลมโตมองออดอ้อน ราวเด็กไร้เดียงสา


“รุ่นพี่​ริโกะน่ะ ไม่มีใคร​ไม่รู้จั​ก​หรอกนะ ยกเว้น..สินะ”


“อาอื้ม  ฉันคือไม่มีใคร..”  อายูมิ​พูดชวนงง


“โอ้~!”


“อ่า  ดอกไม้สลดกลางกรุง  ประกอบอนิเมะ ราชันย์​อัปยศ​นี่ เพลงเมื่อกี้​”


“โอ้~!”


“รู้สึก.. ​รุ่นพี่​จะโคเวอร์เพลงนี้ด้วยนิคะ”


“โอ้~!”


“รุ่นพี่​ริโกะน่ะ เป็น​สมาชิกไอดอลวงคาน่อนรัส  ตอนนี้​ก็​มีงานเพลง  ละคร โฆษณาเพียบ”


“แรร์อีเว้นท์สินะ  ลัคกี้ๆ”


“โอ้~!”


“จริง​สิ  ขอโทษ​นะคะ ที่มาขัดจังหวะการซ้อม”


“แฟนคลับ​ตัวจริง?  มาริตัน”


“เปล่าๆ ฉันน่ะ ไม่ขนาดนั้น แค่ได้มองอยู่ห่างๆ ก็..”


“โอ้ชๆ  ใครกันหนอ  สองเกลอในราตรี”


มาริมองริโกะด้วยสายตาปลาบปลื้มราวกับคำปรารถนาที่ยิ่งใหญ่สำเร็จ


“มา..มา..มาริ  คุโระคาวะ มาริค่ะ” แล้ว​หันไป​หา​ยูมิ


“ฮิ  ฮ้าว~! นา โม ริ  ​อา  ฮ้าว~! ยูมิ” ยูมิพูดพลางหาวหวอด ขยี้ผมปะบ่าจนยุ่ง “พวกเรา  สองสหาย​แห่งหอคุโระ” อายูมิ​ชูสองนิ้วอย่างภาคภูมิ


“โอ้~! เรียลเฟรนด์ มาริจิกับยูมิจิ สาวหอคุโระ”


“มาริจิ”


“ยู  ฮ้าว~! มิจิ”


“อาเรเร๊~ ต้องไปล่ะ”


“เป็น​กำลังใจ​นะคะ  รุ่นพี่” สาวผมทวินเทลต่ำกล่าวด้วยเสียงหวาน โค้งคำนับอย่างสุภาพ


“สู้เขานะ  พี่สาวสีขาวโมเอะ”  สาวผมน้ำตาลยาวถึงบ่าโบกมือพร้อมยิงฟันยิ้มกว้าง


รุ่นพี่ริโกะเผยรอยยิ้มอ่อนโยน  ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

กึ่งเดินกึ่งวิ่งก้าวกระโดดเป็นจังหวะร่าเริง  จนผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วปลิวสยาย โบว์ติดผมสีขาวขยับราวปีกบิน


“แม้แต่​ด้านหลัง​ยัง​เปล่งแสง”


รุ่นพี่​ริโกะ​หัน​หลัง​กลับมา​ พร้อมโบกมือ​ตะโกน​


“โอ้ชๆ  ยินดีต้อนรับ​สู่​ท้องฟ้า​ของริโกะเนะ”


มาริ​กับ​อายูมิ​พร้อมใจส่งเสียง  “โอ้~!”


“มาริตัน  สักวันคงเปล่งแสงได้เหมือนกัน”


“ยูมิ”  มาริก้มหน้าเขินอาย  “บ้าเรอะ มาริน่ะ ไม่มี​ทาง”


“สาบานต่อต้นซากุระหลังหอชิโระ..”


“หืมม..”


“มาริน่ะ​  ถ้า​อยาก​เปล่งประกาย​  ฉันจะอยู่ข้าง  ไม่ห่างเลย..”


“ยูมิ”


“เพราะ​งั้น​อย่าหนีไปจากหอคุโระเลยนะ”


“ถึงจะ​พูดอย่างนั้น  ดาวดำอับแสงน่ะ..”  มาริจับลูบปอยผมดำยาวข้างหนึ่ง  “เปล่งประกาย​ไม่ได้หรอก”


“ฉันเชื่อมั่นนะ  เชื่อมั่นจากข้างใน  ไม่มี​ใครจมอยู่ในเงามืดตลอดไปหรอก”


“ฉันอาจจะเป็น..ไม่มีใคร”


“อย่าเล่นมุขซ้ำเสะ  มาริตัน”


เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ  ราวแข่งกันไม่พูด


“ขออยู่คนเดียว  เพื่อบอกลาที่นี่..ละนะ”


“จะรอหน้าหอ สู้นะ มาริมาริ”


มาริยืนมองดอกซากุระสีชมพูบานสะพรั่งเต็มต้น  สายลมพัดผ่านส่งกลีบบางเบาลอยล่องในอากาศ


หลังจากปล่อยให้มาริอยู่ตามลำพังครู่หนึ่ง  อายูมิ​ก็​วิ่งกลับมาหา ทั้งยังมีอิจิโกะตามมาด้วย


“มิทซึทานิซัง  มีอะไรหรือคะ”


“ช่วย​ไม่ได้​  ไปกันนาน กลัว​ถูกลักพาตัว..”


“มิทจัง  เป็น​ห่วงเหรอคะ”


“อ่า  แล้ว​ก็​นึกได้ว่ามีเรื่องจะบอก..”


พระอาทิตย์​แรกแย้มสีแสดสดใสแผ่กระจายสีสันบนแผ่นฟ้า  สีฟ้าเข้มแซมแดงของท้องฟ้าชวนจดจำติดตา


“ความมืดหายไปซะแระ  คิดถึง​หอคุโระ​จัง”




××××××××××

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น