DHK⭐ สาวหอคุโระ​ไม่เกรียนขนาดนั้น

ตอนที่ 7 : 4-1 ค่ำคืน​ซากุระสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มิ.ย. 59

4-1 ค่ำคืน​ซากุระสีขาว​






“จะ​ไม่​กลับ​ไป​หอชิโระอีกแล้ว”


“จะ​ไม่​กลับ​ไป​หอชิโระอีกแล้ว”


“จะไม่กลับไปหอชิโระ..”


อายูมิ​เงี่ยหูฟังเสีย​งดังอันเจ็บปวดของมาริที่ค่อยๆ ขาดห้วงลงไป  เธอถอนใจแล้วเดินออกมาอย่างรู้สึกเก้ๆ กังๆ


“เธอมันโรคจิตหรือไง  แอบฟังแบบนี้” เสียงเยียบเย็นของคุโรโกะดังขึ้นมา ทำอายูมิสะดุ้ง


“แล้วคุโรโกะซังไม่ได้แอบอยู่เหรอ  เอ๊ะ อย่างนี้​  คุโรโกะก็ยิ่งกว่าฉันซะอีก เล่นแอบทั้งตัว  ไม่เห็นเลยล่ะ  อยู่​ไหน​กันนะ คุโรโกะ..”


“เชอะ”  เสียงหงุดหงิดเบาๆ ผ่านหูอายูมิไป  ทำเอาเธอสะดุ้งเบาๆ อีกครั้ง


หลังจากนั้น​อายูมิ​ก็พล่ามพูดไปเรื่อย โดยไร้เสียงตอบรับจากคุโรโกะ  ทำให้เธอเริ่มมั่นใจว่า เสียง ‘เชอะ’ คือการบอกลาของคุโรโกะ


ส่วนมารินั้น  แม้จะผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ก็ยังคงเก็บตัว  ไม่ยอมไปเข้าชั้นเรียน แต่แอบออกจากห้องตอนกลางคืน  เพื่อไปดูหอชิโระอยู่ทุกวัน  


อายูมิ​เห็นมาริทำแบบนั้นก็แต่ลังเลว่าจะช่วยมาริได้อย่างไร? ทั้งที่ก็เจ็บปวดใจไปด้วย


“มาริน่ะ  อยากกลับหอชิโระมากๆ เลย  เพราะฉันสินะ  เพราะฉันทำตัวไม่ดีกับเธอสินะ”


หอคุโระ​เงียบเหงายิ่งกว่าเก่า  แม้จะมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนก็ตาม  ต่างคนก็ต่างจมอยู่ในความเจ็บปวดของตัวเอง


“ทั้งที่ซากุระบานอยู่ข้างนอกแท้ๆ ทำไมมานั่งเศร้ากันอยู่ข้างใน”


อาจารย์​มิทซึทานิเดินเข้ามาในห้องของอายูมิ  ในขณะที่​เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานข้างเตียง


“มิทจัง  ทำไม!?” อายูมิปาดน้ำตา​เงยหน้า​ขึ้นมอง


อาจารย์​มิทซึทานิพยักหน้าให้อายูมิดูกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เธอลากมา  “ไม่จัดหม้อไฟหน่อยเหรอ”


“มิทจัง” อายูมิ​โผเข้ากอดอิจิโกะ


“ว้า!  ฮีนะขี้แงจัง หึหึ!” อาจารย์​สาวลูบหัวนักเรียน


เพราะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับอิจิโกะ ในที่สุด​ก็​ลากมาริออกมาจากห้องนอนได้  เธอยิ้มแหยๆ ปรบมือแบบเหนื่อยอ่อน ขณะที่อายูมิรื่นเริงเฮฮา ชวนกินราเม็งคัพจับฉ่ายหม้อไฟ


“ก่อนหน้านี้​ ฮีนะน่ะ ร้องไห้ด้วยล่ะ กลายเป็นฮีนะขี้แงจังเลย”


“มิทจังอ่า  ใจร้าย”


“มาริเองก็ร้องไห้ได้นะ”


เหมือน​อิจิโกะจะหลุดพูดคำผิดไป  ทำให้​มาริหน้าตึงลุกออกมาที่นั่ง กลับเข้าห้องนอน อย่าง​ไร้คำบอกกล่าว


“มาริจัง”


ทั้งอายูมิและอิจิโกะตกอยู่ในภวังค์ นั่งเงียบงันกันไปครู่ใหญ่  จนมีเสียงเมล์ในมือถืออายูมิ


“มาริ” อายูมิ​ตกใจ เมื่อเห็นชื่อมาริส่งเมล์มา


อิจิโกะเองก็เช่นกัน  ตั้งตารอให้อายูมิเปิดอ่าน


“ขอโทษ” อายูมิ​อ่านออกเสียง แล้ว​ก็​มี​อีก​ข้อความ​ส่งมาอีก  ‘ที่เสียมารยาท’


อายูมิ​อดกลั้นขำไม่ได้  เธอยังคงมองว่ามาริตลกอีกเช่นเคย  แต่อิจิโกะทำหน้าดุใส่  อายูมิ​จึงหยุดหัวเราะลงได้


อายูมิ​พิมพ์​ข้อความ​ส่งให้มาริ  ‘มาริตัน  อย่าฝืนอีกเลย  ทำอย่างที่เธอต้องการเถอะ’


จากนั้น​ก็​มีเสียงประตูดังขึ้น  ตามมาด้วยเสียงวิ่งดุเดือด  มาริวิ่งน้ำตานองหน้ากลับมา


“ยูมิ” มาริโผเข้ากอดอายูมิ แล้วหันมาพงกหัวให้อาจารย์มิทซึทานิ


“มาริตัน  กินหม้อไฟกัน”


“อื้ม”


“ขอโทษ​นะมาริจัง  ที่​ฉัน​ไม่​เข้าใจ​เธอ  แล้ว​ก็​เรื่อง มารยาทน่ะ ฉันชอบน่ะ ที่เธอมีมารยาทดี  ชอบจริงๆ”


“ขอบคุณ​ค่ะ​ มิทซึทานิซัง  มิท  มิท.. จัง”


“เห๊!  เพิ่งชมกันหยกๆ ไหงเป็นงั้น” มิทจังทำตาโต


“อยากเป็นเหมือนยูมิ  อุ๊!”  มาริหลุดปากพูดจนน่าแดง


“ไม่ได้​เรื่อง​อย่างนั้นอะนะ  หึหึ!”


มิทจังเผยรอยยิ้มมุมปาก  อายูมิ​ปล่อยหัวเราะลั่น  ทำเอามาริต้องหัวเราะตามแบบไม่รักษาภาพพจน์คุณหนู  บรรยากาศ​หม้อไฟอบอวลสุขกลับมาอีกหน


“พรุ่งนี้​ไปดูดอกซากุระข้างนอกกันเถอะนะมาริ.. ที่หอชิโระ”


มาริแสดงสีหน้าเรียบแล้วตอบ “ต้องตอนที่ฟ้ามืดนะ จะไป”


“สุดยอด  มาริตัน  สุดยอด”


“นึกว่ายัยนี้จะทำเสียบรรยากาศซะอีก”


“ไม่หรอกค่ะ  อาจารย์​  ไม่เล้ยยย!”


“งั้นไปตอนนี้เลยดีไหม”


“เห๊!  มิทจัง”


“ได้เลยค่ะ แต่ขอไปเตรียมตัวสักหน่อยนะคะ”


มาริลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง




××××××××××
 
  CR.SQW
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น