DHK⭐ สาวหอคุโระ​ไม่เกรียนขนาดนั้น

ตอนที่ 4 : 2-2 ​หอพัก​ลึกลับ​กับ​วิญญาณ​อาฆาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

2-2 ​หอพัก​ลึกลับ​กับ​วิญญาณ​อาฆาต​






ฮินาโมริ​  อายูมิ​  นักเรียน​มัธยม​ปลาย​ที่แห้งเหี่ยว  ใบหน้า​ซูบตอบ  แลดูสูงวัยขึ้น ภายในช่วง 2-3 สัปดาห์​ที่ได้เข้าพักหอคุโระ

“ฮินาโมริ   ฮินาโมริ​” 

อาจารย์​มิทซึทานิขานเรียกอายูมิ​ยังคงเหม่อลอยอยู่ในห้วงอวกาศ  พลางคิดถึงวิธีที่จะช่วยเหลือคุโรโกะซังได้  ไม่ว่าจะเวลาไหน  คาบเรียนเช้า  สาย  พักกลางวัน​  คาบบ่าย ไปยันคาบสุดท้าย  เธอก็เสมือนอยู่ต่างโลกจากนักเรียนทั่วไป

“ฮินะจังงงง!”  อาจารย์​สาวตะโกนกรอกหูนักเรียน

“เหวอ!”  อายูมิ​เงยหน้า​มองอย่างฉงน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตวาดกลับ “เป็น​อาจารย์​ประสาไร ตะคอกนักเรียนมาได้”

 “น.. นี่ฉันผิดเหรอ  ก็​เรียกดีๆ  เรียกตั้งนาน  ไม่รู้​สึก”

“อ้าวเหรอ  แฮ่ๆ โทษ​ทีจ้ะ อาจารย์อิจิ​จัง”

“เดี๋ยว​เถอะ​  เรียก​แบบนั้น”

“ช่วยไม่ได้​ละนะ ที่อิจิโกะซังมาเป็นครูประจำชั้นแบบนี้  เมื่อ​ก่อน​  เล่น​กัน​ออกบ่อย  โตขึ้นเยอะเลยนะ  โดยเฉพาะ​ตรง​ส่วน​นั้น​” อายูมิ​ทำท่ามือขยำ้ๆ

“ด.. เดี๋ยว​เถอะ​  ฮินะจัง​  พูด​อะไร​เสีย​มาร​ยาท  เด็กสาวมอปลายแท้ๆ  แต่ดูทำหน้าเป็นคนแก่ 70”

“อิจิจังละก็  คิดว่า​แก่กว่าสิบปี  จะพูดอะไรยังไงก็ได้สินะ  ปีนี้ก็อายุราว-”

“หยุด  หยุดเลย  อย่าพูดแทงใจ”

“งั้นเองเหรอ”

โรงเรียน​มัธยมปลาย ในช่วงเวลาที่เงียบเชียบ ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่​เงียบเหงา อาจารย์​มิทซึทานิ กับอายูมิยืนอยู่ในความเงียบงันจนกระทั่ง.. 

อาจารย์​สาวผมยาวหางม้าสีดำ หน้าคมขำ ทรวดทรงงาม เดินตรงเข้ามาโอบกอดอายูมิไว้  นักเรียน​สาว​กลั้น​น้ำตา​ไว้​ไม่อยู่​  ร้องไห้​โฮทันที

“ฮินะจ้างงง~!”

“มิทจัง  ทำไงดีๆ ​เจอเรื่องน่าเศร้า  อยากช่วยเหลือเกิน  แต่​ก็​ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยังไง​  อยากช่วยคุโรโกะซัง”

“อะไร​นะ  คุโรโกะซังเหรอ”อายูมิ​พยักหน้า​พร้อม​ทั้งปาดน้ำตา  แล้ว​เผย​รอยยิ้ม​สดใส  “ยังไง​ก็ไม่ยอมแพ้หรอก”

“จะหาคนมาเข้าพักหอคุโระ แล้วช่วยกันตามสืบเรื่องนี้ให้ได้  คอยดู”

“จ้ะ​ๆ แม่สาวไฟแรงสูง  เอ๊ะ จะว่าไป ได้ยินว่า มีนักเรียนย้ายหอ  ไม่แน่ใจว่าย้ายไปหอไหน เหมือน​ๆ ได้ยินว่า หอคุโระ​นะ”

“ห๊ะ  จริงเหรอ มิทจัง  มิทจัง”

“ก็ยังไม่ชัวร์นะ  รอให้แน่ใจกว่านี้ค่อยพูด น่าจะดีกว่า  ฉันทำอะไรไปเนี่ย  ถ้าคาดหวังมากเกินไป มากเกินไป.. ”

เป็น​ครั้งแรกที่อาจารย์มิทซึทานิ มีท่าทีแปลกๆ พูดซุบซิบกับตัวเองเบาๆ เหมือนคนไร้สติ  อายูมิ​เองก็สังเกตเห็น  เธอเลยตะโกนขึ้นมาว่า  “ต้องใช้แน่ๆ เลย​  ต้องใช่แน่ๆ”

อาจารย์​สาวหันมองนักเรียนที่ยังคงพูดพล่ามต่อไป

“ก็​ลางสังหรณ์​มันบอกอย่างนั้น  ถึง​จะ​ไม่ใช่​ แต่​ก็​เตรียมตัว​ไว้​ก่อน​  ดีกว่า​เสียใจ​ภายหลัง​ ดูสิๆ ดูก้อนเมฆสีเทาทึบที่ลอยมา  นั่นแหละ​ สัญญาณ​ดี  เป็น​สัญญาณ​บ่งบอก​ว่า จะมีคนมาพักหอคุโระอย่างแน่นอน”

“สัญญาณ​ว่าฝนจะตกต่างหาก  แต่แปลกเนอะ เพิ่งฤดูใบไม้ผลิไม่ทันไร”

“ใช่แล้ว  เรื่องแปลกๆ ก็​คือ สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​หอ​คุโระไงล่ะ​ งั้นขอตัวกลับหอคุโระ ไปละนะ มิทจัง​เซนเซ” อายูมิ​วิ่งร่าโบกมือลาอาจารย์สาว

ประกายสดใสในดวงตาเสมือนวันแรกที่ย้ายเข้าหอพัก  เริ่ม​ปรากฏ​ชัดขึ้นมา  หัวใจพองโตเปี่ยมสุข ทุกฝีเท้าที่ก้าวลง  และพุ่งตรงไปยังหอพัก ‘คุโระ​’

“เธอคือ นักเรียนที่ย้ายมาสินะ  คุโระคาวะ มาริ  ฉัน  อายูมิ​  ฮินาโมริ​  อายูมิ​  ยินดีต้อนรับ​สู่​หอคุโระ​”

อายูมิ​มองสำรวจตัวเองในกระจก แล้ววิ่งออกมาที่ห้องครัว  “งานเลี้ยง​ต้อนรับ​ด้วยล่ะ”

“มาแล้วๆ  มาแล้วจ้า”  อายูมิ​ยิ้มร่า เมื่อได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้นหน้าประตู  “ดี​นะ  ทำเสร็จพอดี  แต่เดี๋ยวก่อน..”



××××××××××

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น