DHK⭐ สาวหอคุโระ​ไม่เกรียนขนาดนั้น

ตอนที่ 3 : 2-1 ​หอพัก​ลึกลับ​กับ​วิญญาณ​อาฆาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

2-1 หอพักลึกลับกับ​วิญญาณ​อาฆาต​





ฮินาโมริ​  อายูมิ​  เด็กสาวมอปลายที่ควรจะได้ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ ในวันหยุด  กลับต้องมานั่งถอนหญ้าหน้าหอรกร้างตามลำพัง

“โธ่เอ๊ย​  หญ้าบ้า  ขึ้นมาทำไมเยอะแยะ”

อายูมิ​แผ่รังสี​หดหู่​ไปทั่วบริเวณสวนหย่อมหน้าหอ  จนคนผ่านไปมา พูดซุบซิบ​ ทำนอง​ ‘ถูกสิง’

“ใจร้าย  คนโรงเรียนนี้  ใจร้ายที่สุด ปล่อยให้สาวน้อยบอบบาง  อะแฮ่ม” 

อายูมิ​ุมองลอดเซลลูไลท์ต้นแขนและขา ก่อนจะตัดพ้อต่อไป 

“ทำงานบ้านแมนๆ อย่างตัดหญ้า  ไม่ยุติธรรมเลย ฮือ”

อายูมิ​หมดความอดทน  ลุกขึ้น​มาตะโกนปาวๆ

“คุโรโกะซัง ออกมา​ทำงาน​บ้าน  เดี๋ยว​นี้นะ”

“เชอะ”  เสียงแสดงความไม่พอใจ แผ่วเบาคล้ายลมหงุดหงิด

“คุโรโกะ”

ที่กล้าพูดได้เต็มปากขนาดนี้  เพราะเมื่อคืนวันศุกร์  อายูมิ​ได้ทำพิธีอัญเชิญวิญญาณหอพักให้มาสนทนา ด้วยการละเล่นที่เรียกว่า ‘ผีถ้วยแก้ว​’

----ย้อนกลับ​ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้----

อายูมิ​เล่นผีถ้วยแก้วเพียงคนเดียว และมั่นใจมากว่าไม่ได้ขยับนิ้ว  ทั้งที่​อากาศ​เย็น​  ลมโชยมาจากหน้าต่างบานผุๆ แต่สาวเจ้ากลับมีเหงื่อนองหน้า  เพราะ​แทบไม่กล้าขยับกระตุกกระติก แม้แต่​นิดเดียว 

แก้วใบเล็กที่วางบนกระดานข้อความเคลื่อนที่ไปมาเอง  ทั้งเลื่อนขึ้นเลื่อนลง  ทำหมุนวนไปมา  หรือแม้แต่สลับฟันปลาซิกแซกก็มีซะงั้น  เล่นเอาอายูมิหายใจตามแทบไม่ทันในที่สุด​แก้วหยุดลงตรง ‘ทางเข้า’

“ชื่ออะไรคะ” อายูมิข่มใจตั้งคำ​ถามใส่แก้ว  จากนั้น​มันก็เคลื่อนที่เองไปทับคำว่า ‘คุโระ​’

“คุโรโกะซัง​หรือเปล่า​คะ  ต้องการ​อะไร​หรือ​คะ”

อายูมิ​ประหม่า​ แต่ถามได้ตรงเป้าทีเดียว  แก้วเลื่อนไปอย่างเอื่อยเฉื่อยแตกต่างจากเมื่อตอนแรกราวกับอ่อนแรงลง ทำท่าเหมือนจะหยุดลงที่คำว่า ‘ตาย’ แต่​ก็​ผ่าน​ไป​  สุดท้าย​ไปหยุดตรงคำว่า ‘สงบ’ ก่อนจะเลื่อนไปสู่ ‘ทางออก’

เด็กสาว​ผมน้ำตาลนั่งปาดน้ำเหงื่อน้ำตา  ทั้งสั่นกลัวและแสนเศร้ากับเรื่องราวของคุณคุโรโกะ

“คุโรโกะซัง​ที่น่าสงสาร  แม้แต่เรื่องราวในอดีตก็ลืมเลือนไปหมด  ความทรงจำที่ว่างเปล่า  ความรักที่เฝ้าใฝ่ฝัน  รอคอย​  รอคอย​ใครสักคนมาปลดผนึก  ปลดปล่อย​ให้เป็น​อิสระ​จาก​พันธนาการ​แสนโหดร้าย ฮือ..”

 เปล้ง!​ กระปุกออมสิน​หมูหล่นลงมาใส่หัวอายูมิ ที่​ทำท่าทางพูดราวกับท่องบทละครเวทีสักเรื่อง

“โอ้ยย เจ็บๆๆๆ ไอ้หมูน้อยเอ้ย เจ็บๆ”

“สม”  เสีย​งหวานใสเย็นเยียบเช่นเคยดังเบามา “เชอะ”

อายูมิ​รีบหันซ้ายหันขวา แต่​ไม่พบร่างหรือวิญญาณอย่างที่คาดหวัง

“คุโรโกะซัง​ใจร้าย  ไม่โผล่มาให้เห็น”

“ได้​ที่ไหนกันเล่า  ก็​ฉันจำอะไรไม่ได้” เสียง​หวานแสนเศร้าสะท้านเข้าถึงจิตใจ  “จำไม่ได้  แม้แต่รูปร่าง​หน้าตาของฉัน มัน​เป็น​ยังไง​”

“เป็นยังงั้นสิ  แต่อย่ากังวลไป  ฉันจะช่วยเธอ” 

นี่เป็น​คำสัญญา​ครึ่งๆ กลางๆ ระหว่าง​คนกับผี หรือที่แท้คือ จุดเริ่มต้น​ของมิตรภาพแห่งหอคุโระ

-------หลายวันต่อมา-------

“คุโรโกะซัง  ตื่นได้แล้ว”

“อาหารเช้าพร้อมแล้ว  คุโรโกะซัง​”

“คุโรโกะซัง​  แต่งตัวเสร็จยัง”

“ได้เวลาเข้าเรียน  ไปโรงเรียนกันเถอะ”

“คุโรโกะซัง.. ​”

“หยุดดดดด!!   พอได้​แล้ว​  ตั้งใจ​จะ​แกล้ง​กันหรือไง  รู้​ทั้ง​รู้​ว่า ฉันน่ะ ทำอะไรไม่ได้  ร่างกาย​ก็​ไม่มี  ยังจะมาตอกย้ำ  อย่างงี้​มันน่าโมโหที่สุดเลย  ยัยคนคลั่งหอ  ยัยลอจิคเสื่อม..  เชอะ”

“อะไรเนี่ย  มีแต่เสียง แต่ทำเอารวดร้าวไปหมด”


“คุโรโกะซัง​งงงง!!”



××××××××××

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น